All Chapters of ดั่งเพลิงพิศวาส: Chapter 1 - Chapter 10

หน้าห้องดับจิตของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอันดับต้นๆ ของเมืองไทยแห่งหนึ่ง โรลส์รอยซ์ แฟนทอม (RollsRoyce Phantom) สีดำขลับวิ่งมาจอดเทียบยังหน้าตึก ชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำสองคนรีบลงจากรถแล้วหันกลับไปเปิดประตูหลังให้ผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักร่างสูงสง่าล่ำบึกของบรรณ มัณตะธารา ก็ก้าวออกมาจากพาหนะสุดหรูราคาเฉียดหกสิบล้านบาท ทันทีที่รองเท้าหนังเงาวับทั้งสองข้างเหยียบย่ำลงบนพื้นฟุตบาท สายลมอ่อนๆ พร้อมกับกลิ่นหอมบางอย่างก็พัดผ่านวูบมา ทำเอาบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบทะเลอันดามันถึงกับหัวใจกระตุกไหว ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงราวกับเจ้าตัวกำลังสะกดกั้นความรู้สึกบ้างอย่างเอาไว้ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำหากใครได้เห็นยามนี้มันแดงก่ำเต็มไปด้วยความเครียดแค้นและความเสียใจปนอยู่“บรรณ…”เสียงเรียกทำให้บรรณหันไปมอง ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับเอกวัตรมาถึงตัว โดยมีนายตำรวจอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลัง“ฉันอยากเจอยัยพัด” เสียงทุ้มที่เปล่งออกมานั้นแฝงไว้ซึ่งความเจ็บปวดอย่างเก็บอาการไม่อยู่ ทำเอาเอกวัตรลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างหนักใจไม่น้อย เพราะหลังจากวันนี้เป็นต้นไปคนที่ทำกับพัดชาคงอยู่ไ

ณ โรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ร่างระหงสมส่วนภายใต้ชุดเดรสสีเปลือกไข่เดินออกจากห้องตรวจด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม คนไข้ที่นั่งรออยู่ในห้องโถงต่างหันไปมองและส่งยิ้มให้คุณหมอคนสวยอย่างชื่นชม“หมอดาออกเวรแล้วเหรอคะ”“ค่ะพี่อี๊ด” แพทย์หญิงอลินดา สุวัฒนา แพทย์ประจำแผนกสูตินารีเวชยิ้มให้หัวหน้าพยาบาล “วันนี้คนไข้เยอะนะคะ คุณหมออีกสองท่านคงรับมือได้”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คุณหมอก็เข้าเวรมาทั้งคืนแล้ว แล้วนี่จะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ” หัวหน้าพยาบาลก้มมองถังสังฆทานที่อลินดาถืออยู่ในมืออย่างแปลกใจ“จะไปทำบุญที่วัดค่ะแล้วก็จะเลยกลับบ้าน ไปนะคะพี่อี๊ด” อลินดาบอกแล้วเดินไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล พอมาถึงลานโล่งก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบดูเธออยู่ คุณหมอสาวจึงมองรอบๆ ตัวเผื่อจะเจอคนรู้จัก แต่ก็ไร้เงา...“เดี๋ยวนี้คิดมากนะเรา” อลินดาส่ายหน้ายิ้มๆ กับความรู้สึกของตัวเอง แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถก่อนจะขับออกไป หากอลินดามองกระจกหลังสักนิดก็คงเห็นรถโรลส์รอยซ์ แฟนทอมสีดำวิ่งตามมา และสายตาคมกริบมองท้ายรถของเธอด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา บรรณนั่งอ่านรายละเอียดประวัติต่างๆ ของอลินดา ริมฝีปา

งานวันเกิดของรัฐมนตรีประภาสเต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับวีไอพี นักธุรกิจน้อยใหญ่ทั้งในและต่างประเทศที่มีบริษัทในเมืองไทยเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง เจ้าของงานยืนยิ้มต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้า ในขณะสนธิและยุวเรศ ผู้บริหารเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ยืนอยู่ด้านหลัง ยุวเรศมองนาฬิกาบนข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหันไปพูดกับสนธิ“บอสใกล้ถึงแล้วค่ะคุณสนธิ”สนธิพยักหน้ารับรู้แล้วขยับไปยืนกุมมืออยู่ข้างๆ รัฐมนตรีประภาส “ขออนุญาตครับท่าน ประธานกรรมใหญ่ของเอสซีแอลใกล้จะถึงแล้วครับ”“จริงเหรอ” รัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรมองประตูทางเข้า “คุณหญิงไปตามยัยดามาทำความรู้จักกับประธานกรรมการใหญ่ของเอสซีแอลด้วยนะ”“ได้ค่ะคุณพี่” คุณหญิงอัมพรยิ้มให้สามีแล้วเดินไปหาอลินดา ไม่นานก็กลับมายืนข้างสามีพร้อมกับคนเป็นลูก แต่ก่อนที่ประธานบริษัทเอสซีแอลจะมาถึง พศิน คุณหญิงอมรรัตน์ และสามีก็มาถึงงาน ทั้งสามลงจากรถเสร็จก็ตรงมาหาเจ้าของงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“อุ้ยตาย…มายืนต้อนรับกันพร้อมหน้าเลยนะคะ” คุณหญิงอมรรัตน์กล่าวทักทายและยกมือไหว้เจ้าของงานตามมารยาท อลินดาทำความเคารพทั้งสามอย่างนอบน้อม คุณหญิงอมรรัตน์จึงรีบรุนหลังบุตรชา

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เสียงหวานที่ดังอยู่เบื้องหลัง ทำให้ร่างสูงชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมาหา จนกระทั่งเธอเดินมาหยุดตรงหน้าโดยเว้นระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร“ว่าไงหืม...” บรรณเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์ตัวหรู“คุณต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันได้ไหม...” อลินดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม หวังจะให้เขาใจอ่อนยอมพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ บรรณเอียงคอมองดวงหน้าสวยหวานด้วยประกายตาลุกวาว“หนึ่งชีวิตที่เสียไป ต้องมีคนชดใช้” เจ้าพ่อหนุ่มกดเสียงต่ำอย่างน่ากลัว อลินดาได้ฟังถึงกับสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าใครไปสร้างความโกรธแค้นให้เขานักหนา บรรณถือโอกาสนั้นไล้แก้มนวลด้วยปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะโน้มกายลงไปหาจุ๊บ…สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้อลินดานิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด ทุกส่วนของร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน เจ้าพ่อหนุ่มขยับปลายจมูกละเลื่อนไปตามแก้มขาวอมชมพู แล้ววกลงมาจูบที่ริมฝีปากอิ่มหนึ่งครั้งดังจ๊วฟ จากนั้นก็ผละออกห่างเพียงนิด“หึหึ…” ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอ แล้วเดินจากไปช้าๆ ในขณะที่อลินดายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ พศินออกมาสงบสติอารมณ์ข้างนอกเห็นบรรณเดินห่างจากผู้หญิงที่ตนหมายปองก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที“น้องดา…”เ

“ไม่เจ็บนะคนเก่ง วัคซีนทำให้แข็งแรงและไม่ป่วยนะคะ” ฝ่ามือบางนุ่มลูบแผ่นหลังของหนูน้อยไปมา แก้มยุ้ยๆ กลมๆ ราวกับซาลาเปาซุกอกอุ่นทันที กลิ่นหอมๆ ทำเอาเจ้าหนูหลับตาเคลิ้มจนไม่อยากออกห่าง กระทั่งเสียงห้วนๆ ของคนเป็นลุงดังขึ้น“เสร็จแล้วใช่ไหมคุณหมอ” ความอ่อนโยนของคุณหมอสาวมีผลให้เจ้าพ่อหนุ่มหน้าเครียด“เสร็จแล้วค่ะ ถ้าแกมีไข้คุณต้องรีบพาแกกลับมาหาหมอนะคะ” อลินดาบอกแล้วขยับห่างออกมา เจ้าหนูเตรียมจะโผเข้าหา แต่บรรณกระชับวงแขนแน่นกว่าเดิม“กลับบ้านกันได้แล้วเจ้าพอร์ต ผู้หญิงเหมือนยาพิษ เห็นหน้าหวานๆ แต่ใจร้ายเป็นที่สุด” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาลอยๆ แต่อลินดามั่นใจว่าเขาพูดกระทบเธออย่างแน่นอน“คนโรคจิต ถ้าว่างก็ไปพบหมอจิตแพทย์บ้างนะคะ บางทีคุณอาจจะมีปัญหาทางจิตก็ได้” หญิงสาวทนไม่ไหวเมื่อถูกเขากระแนะกระแหนทุกครั้งที่เจอหน้า บรรณส่งหลานชายให้ลูกน้องแล้วหันกลับไปหาคนพูด เจตต์รีบรับเจ้าหนูพอร์ตมาอุ้มไว้ในวงแขน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างรู้หน้าที่“คุณก็เป็นหมอนี่ ช่วยตรวจให้ผมหน่อยสิ” ร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาหาดุจซาตานร้าย“ฉันไม่ใช่หมอจิตแพทย์ คุณต้องไปแจ้งที่เคาน์เตอร์แล้วล่ะค่ะ” อลินดาบอกขณะเม้ม