8.เข้าใจไหม

บ้านหลังใหญ่ ที่เป็นเรือนหอ ของพ่อเลี้ยงภูวินทร์ และแม่เลี้ยงพิมนารี แบ่งแยก โซนการพักอาศัย กันอย่างชัดเจน ชายหนุ่มวัยสามสิบปีปลายๆ ถอดเสื้อผ้าชุดทำงานของตัวเองออก แล้วโยนใส่ตระกร้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ภาพความฝันอันแสนหวาน ในค่ำคืนแต่งงานกลายเป็นฝันร้ายที่เขาไม่อยากจดจำ หญิงสาวที่ไม่เคย มีความสัมพันธ์กันสักครั้ง เพราะให้เกียรติ และอยากให้เธอ เป็นเจ้าสาวที่เลอค่าที่สุด ในสายตาของพ่อแม่ กลับกลายมาเป็น นางมารร้าย ที่เขาไม่อาจจะลืม

น้ำเย็นฉ่ำ ที่ราดรดบนตัว ทำให้ความต้องการตามประสาผู้ชายเบาบางลงไป ชีวิตแต่งงาน ที่แสนจะขมขื่น กำลังจะจบสิ้น ร่างกายเปลือยเปล่า ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม แล้วล้มตัวนอนด้วยความอ่อนเพลีย ก่อนจะหลับไป

สัมผัสแผ่วเบา ที่แผ่นหลัง ทำให้คนที่รู้สึกตัว ลุกขึ้นมา แล้วหันไปมองเธอ หญิงสาวที่กลับมา ในตอนกลางดึก ถอดเสื้อผ้าเปลือยเปล่า แล้วพยายาม จะเข้ามาใกล้ ผิวกายขาวผ่อง ที่ตอนนี้ มีร่องรอยบาดแผลหลายจุด ทำให้คนที่มอง หลับตาของตัวเองลง

รอยเล็บและรอยแส้ที่ฟาดลงกลางหลัง เป็นแผลสดใหม่ ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นาน

"พี่ภู นารี ไม่สวยเหรอคะ " เธอถามเขา ด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วเอนกายนอนลงบนเตียง ก่อนจะร้องกรี้ดออกมา

"ช่วยด้วย พ่อเลี้ยงจะฆ่าฉัน "

คนงานในบ้านวิ่งขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นาน พ่อเลี้ยงโยนผ้าห่ม คลุมร่างเปลือยเปล่า แล้วเดินออกจากห้องไป คนสนิทของแม่เลี้ยง วิ่งขึ้นมา แล้วรถะเอสยูวีก็ขับออกไปจากบ้าน พรุ่งนี้ คงมีข่าวลือ ว่าพ่อเลี้ยงตีแม่เลี้ยงปางตาย

แพทย์เวรเข้ามาดูอาการคนไข้ แล้วมองหน้าพยาบาล ที่อยู่เวรในคืนนี้ แม่เลี้ยงสาวสวยคนดังของจังหวัด มาในสภาพบอบช้ำ ร่างกายที่มีรอยแผลแตก จนเห็นเลือดซิบๆออกมา ยังไม่รวมถึง รอยกัด และรอยดูดอีกหลายรอย

"อย่าไปบอกใครนะคะ ไม่อย่างนั้น พ่อเลี้ยงคงจะเสียชื่อเสียง "

พยาบาลมองคนเจ็บ แล้วค่อยๆ ใช้สำลีทำความสะอาดแผลให้อย่างแผ่วเบา

เสียงร้องซี้ด ดังออกมา พร้อมกับรอยยิ้ม ที่พยายามกลั้นเอาไว้

"ทำไมไม่แจ้งความคะ จะทนทำไม "

"นารีรักพี่ภูค่ะ รักมาก รักที่สุด " เสียงหวานตอบออกมา แล้วหลับตานอนบนเตียงคนไข้

ในเมื่อ ภูวินทร์ ไม่ยอมทำตามความต้องการของเธอ ก็ทรมานแบบนี้ มันไปตลอดชีวิต ก็แล้วกัน

คุณหมอสาวที่ได้พักผ่อน กลับมาทำงานในเช้าวันจันทร์ มือบางถือถุงของฝากพะรุงพะรังเข้ามา ในโรงพยาบาล ก่อนจะเห็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าเก่าปอน กระชากตัวภรรยา ออกมาจากห้องพักคนไข้ ก่อนจะเอามือลง เมื่อหันมาสบตากับเธอ

ลูกน้องผู้หญิงหลายคน ห้อมล้อมตัว แม่เลี้ยงเอาไว้ แล้วพาตัวไปที่รถ ใบหน้าดุดัน มองหน้าเธอ แล้วเดินออกไป

"อีกแล้วเหรอคะ " หัวหน้าพยาบาล พยักหน้า

"แตกยับทั้งตัวเลยค่ะ พี่บอกให้แจ้งความก็ไม่แจ้ง เธอบอกว่า สงสารผู้ชาย "

"คนเลว " ดุจดวงใจ ด่าออกมาเสียงไม่เบานัก แล้วมองไปที่รถที่ขับออกไป เธอเติบโตมาในครอบครัว ที่โอบล้อมมาด้วยความรัก พ่อที่แสนอ่อนโยนที่สุด พี่ชายที่คุยกับเธอ ด้วยเสียงสองเสียงสาม แต่คนๆนี้ กลับทำให้เธอรู้ว่า คนเลว หน้าตาเป็นแบบนี้ นี่เอง

ใบหน้าสวยหวานของคุณหมอสาว โผล่แวบเข้ามาในมโนสำนึก สายตาที่มอง บ่งบอกว่าเธอ เกลียดชังเขาเหลือเกิน

รถสองคันที่ขับตามกันมา จอดที่บ้านไม่สักหลังใหญ่ คนที่กำลังโกรธจัด เดินลงมาจากรถ แล้วเดินตึงๆขึ้นไปบนบ้าน หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ พ่อของเธอ ถูกจิกหัวขึ้นมาทันที

"มึงใช่ไหม อยากได้ผัวกู " คนบนเรือนช่วยกันห้าม แล้วคนที่เพิ่งมาถึง ก็อุ้มตัวเธอ ออกมา แล้วโยนลงบนโซฟา

"เป็นบ้าเหรอ " เสียงตะคอกดุดัน ทำเอาคนที่ชอบความรุนแรง ยิ้มออกมาทันที

"อีนั่น มันให้ท่าพี่ภู นารีเห็น "

คนที่ถูกกล่าวหา หลบที่ข้างหลังเสา แล้วมองเหตุการณ์ตรงหน้า

"เลิกรากับ ภูเขาซะ แล้วพ่อจะให้มรดกทั้งหมด "

พิมนารี เดินไปนั่งข้างพ่อ แล้วยิ้มออกมา

"พ่อรักพี่ภูมากกว่านารีอีกเหรอคะ "

"ก็ถ้าแกไม่เลิก ก็ย้ายไปอยู่ กับผู้ชายของแก พ่อจะบอกให้คนในจังหวัดรู้ด้วยปากพ่อเอง ว่าแกกับภู เลิกกันแล้ว "