เผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)

บทนำ กลิ่นเนยหอมหวานลอยคลุ้งไปทั่วครัวเบเกอรี่ของโรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ พาให้เช้าวันศุกร์ดูเหมือนจะเริ่มต้นการทำงานขึ้นอย่างนุ่มนวล... ถ้าไม่ติดว่าประตูบานสวิงถูกผลักเปิดเข้ามาแรงจนกระแทกผนังดัง ปัง! ชายหนุ่มวางถาดขนมที่มีครัวซองต์อยู่หลายชิ้นไว้บนโต๊ะปั้นแป้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง.. “ใครเป็นคนเอาครัวซองต์แบบนี้ออกไปให้แขกกิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย็นเยียบของชยางกูร ผู้จัดการทั่วไปหรือพนักงานมักจะเรียกเขาสั้น ๆ ว่า จีเอ็ม (GM:General Manager) เด็กฝึกงานหญิงคนหนึ่งแสดงสีหน้าตกใจอย่างคนมีพิรุธ สังเกตว่าเธอกำลังลนลานทำตัวไม่ถูก “เอ่อคือ...คือว่า” หญิงสาวหน้าตาใสซื่อเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง จนอัญญาต้องรีบเข้ามาช่วย “มายด์เอาแป้งไปใส่เครื่องให้พี่หน่อยไป” เธอให้เด็กฝึกงานไปทำงานอย่างอื่นแทน เรื่องชี้แจงปัญหากับเจ้านาย เดี๋ยวเธอจัดการเอง “อันเป็นคนให้น้องฝึกงานเอาออกไปเองค่ะ จีเอ็มมีปัญหาอะไรเหรอคะ” หญิงสาวร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มผู้ช่วยกุ๊ก หันหน้ามาตอบคำถามเจ้านายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

วันแห่งความสุข ภายในบ้านเช่าไม้สองชั้นหลังเก่าในเขตปริมณฑล ผู้หญิงสามคนกำลังฉลองงานวันเกิดของหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดของบ้าน ปีนี้รัญญาอายุครบ 22 ปีแล้ว Happy birthday to you ... เสียงเพลงอวยพรวันเกิดท่อนสุดท้ายจบลง เจ้าของวันเกิดพนมมือหลับตาอธิษฐานขอพรในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาเป่าเทียนที่ปักอยู่บนหน้าเค้กนมสดหนึ่งปอนด์ให้ดับลง “แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะจ๊ะ อ่ะนี่ ของขวัญปีนี้” อัญญาหยิบกล่องของขวัญขนาดเล็กกำลังดียื่นให้กับน้องสาวคนสวย “ขอบคุณนะคะพี่สาว แอบกล่องเล็กไปนิดนะเนี่ย” รัญญารับของจากพี่สาวเธอแอบแซวเล่นว่าของขวัญดูเล็กไปหน่อย จนคนเป็นพี่ถลึงตาใส่ “งั้นก็เอาคืนมา” อัญญาจะเอื้อมมือไปเอาของคืน แต่รัญญารีบยักเอาไว้ก่อน “ได้ไงคะ ให้แล้วให้เลยสิพี่ น้องล้อเล่นนิดเดียวเอง ทำเป็นงอนไปได้” “อย่ากวนพี่แกมากสิยัยรัญญ์” ยายหอมที่นั่งยิ้มดูหลานหยอกล้อกันเอ่ยเตือนหลานสาวคนเล็ก “ตีรัญญ์เลยจ้ะยาย เด็กดื้อ ต้องโดนก้านมะยมสักที” “ไม่เอาแล้ว โดนมาตั้งแต่เด็กจนถึงป.หกแล้ว คิดถึงทีไรยังรู้สึกแสบที่ขาท

สาวที่ถูกใจไยถึงเป็นเธอ ในมุมมืดมุมอับไร้ผู้คนเดินเพ่นพ่านไปมา อัญญามายืนรอใครบางคนเพียงลำพังตรงทางเดินไปหลังร้าน เธอเลือกสถานที่นัดพบกับชยางกูรเอง ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ ร่างสูงของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ เขามาตามนัดของเธอพร้อมกับถือดอกกุหลาบสีแดงสดหนึ่งดอกมาด้วย คงคิดว่าจะเอามาแลกกับของที่ต้องการล่ะสิท่า “สวัสดีครับคนสวย รอผมนานรึเปล่า” ชยางกูรทำเสียงทุ้มหล่อกะจะโปรยเสน่ห์เต็มที่ ตอนนี้เขายังไม่เห็นหน้าเธอชัด ๆ เพราะหญิงสาวหลบอยู่ในมุมมืดที่แสงสาดไม่ถึง “ไม่นานค่ะ คุณอย่าเข้าใจฉันผิดนะคะที่นัดคุณออกมาห่างผู้คนแบบนี้ ฉันแค่อยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว ขอบคุณที่อุตส่าห์จ่ายค่าเครื่องดื่มให้” น้ำเสียงหวานที่ฟังดูไพเราะจนคนฟังอยากจะเห็นหน้าชัด ๆ หน้าจะหวานเหมือนเสียงรึเปล่า “ยินดีครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ” เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว “ชื่อฉันเหรอคะ...อืม...” อัญญาลากเสียงยาวพลางเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม ถ้าไม่เงยใบหน้าสวย ๆ ขึ้นไปคงชนแผงอกของเขาแทน “อัญญาค่ะ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าอัน” “....”

เมื่อแม่กลับมา รถยนต์หรูสีดำเงาแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านเช่าไม้หลังเก่าสองชั้น “นี่บ้านคุณเหรอ” ชายหนุ่มกวาดสายตาดูบ้านของคนที่นั่งเบาะข้าง ๆ “บ้านเช่าค่ะ ฉันเช่าให้ยายกับน้องสาวอยู่” อัญญาตอบพลางปลดล็อกเข็มขัดรถ “อยู่กันสามคนเหรอ” “ค่ะ” “มีแต่ผู้หญิง?” “ใช่ค่ะ” “ทางเข้าแอบเปลี่ยวเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มแอบเป็นห่วงครอบครัวของอัญญา เพราะมีแต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กับคนแก่เท่านั้น เกิดมีโจรขึ้นบ้านสามสาวจะทำยังไง “พวกเราอยู่กันมาหลายปีแล้วค่ะ คนที่นี่ก็นิสัยดี ไม่ค่อยมีขโมยหรอก” “งั้นเหรอ” “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” “ไม่เป็นไร ก็คุณเป็นแฟนผมแล้วนี่” ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “แฟนอะไรของคุณคะ ละครจบแล้วค่ะ” “ยังไม่จบ เรียกว่าเป็นช่วงพักโฆษณาจะดีกว่า เพราะถ้าอยู่ต่อหน้าพิชชี่คุณต้องสวมบทเป็นแฟนผมทันทีโดยอัตโนมัติเข้าใจตรงกันนะ” “ค่ะ” เธอตอบรับหน้าตายก่อนจะเปิดประตูออกจากรถไปชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างพอใจ อย่างกับคนกำลังอินเลิฟ “ทำไ

งานเข้า By : อัญญา “ขอบคุณนะคะ” ฉันหันไปบอกคุณฌอนก่อนจะรีบเอาตัวออกจากรถของเขา “ไม่เป็นไร ด..” ฉันได้ยินเขาตอบกลับมาแค่นั้นเพราะรีบปิดประตูรถลงจากรถให้เร็วที่สุดกลัวว่าใครจะมาเห็นฉันนั่งรถมากับจีเอ็ม ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจกลับมาตอนเช้า อยากอยู่กับยายให้นานกว่านี้ แต่ยายเป็นห่วงฉันเรื่องเสี่ยมนต์ชัย กลัวว่าเสี่ยจะมารุ่มร่ามกับฉันจึงคะยั้นคะยอให้รีบกลับ และมันก็เป็นอย่างที่ยายคิดไว้จริง ๆ เสี่ยบ้ากามคนนั้นถึงกับส่งคนมาจะจับตัวฉันเอาไปทำเมียน้อย โชคยังดีที่คุณฌอนผ่านมาเจอไม่งั้นคงได้ตกเป็นเมียตาเฒ่าหัวงูคนนั้นแล้ว คิดแล้วก็เสียใจ ไม่รู้ว่าแม่รู้เรื่องนี้รึเปล่า ถ้ารู้เห็นด้วยฉันคงไม่ให้อภัยแม่แน่ จะให้คนอื่นมาข่มเหงลูกตัวเอง บอกเลยว่าไม่สมควรถูกเรียกว่าแม่จากปากฉัน “ใครมาส่งเธอเหรอจ๊ะอัญญา?” เสียงหวานไพเราะของใครบางคนทำฉันขนลุกขากำลังจะก้าวถึงประตูห้องหยุดชะงักไปทันที ซวยแล้วไหมล่ะมีคนเห็น แล้วคนที่เห็นก็ไม่ธรรมดาซะด้วยสิคนนี้ ปากหวานก้นเปรี้ยว ร้ายลึกใช่เล่น เมย์ ชนิสา เพื่อนร่วมงานของฉันเอง เธอทำตำแหน่งผู้ช่วยกุ๊กและอยู่คร