2. ผมจะพาคุณไปแจ้งความ

บริษัท PNSP

“ไปส่งเอมมาแล้วเหรอ”

“ครับคุณกันต์”

“แล้วเป็นไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม?”

“ครับ เธอไม่ได้ออกไปช็อปปิ้ง หรือซื้อของอะไร ให้ผมตรงไปส่งบ้านเลย”

“แล้วตากรเป็นยังไงบ้าง”

“เอ่อ… ขอโทษครับ ผมไม่ได้เข้าไปดู” เลขาหนุ่มบอกอย่างสำนึกผิด ตอนแรกไม่ได้คิดว่าต้องเข้าไปดูคุณกรด้วย

“ช่างเถอะ”

“ดูๆ แล้ว คุณเอมเธอก็เป็นผู้หญิงที่ใช้ได้นะครับ ไม่เที่ยวไม่ดื่ม อาจจะแค่… เอ่อ…”

“แค่อะไร พูดๆ มาเถอะ อยู่กันแค่สองคน ผมไม่ว่าอะไรคุณหรอก”

“เธอ…. มีข้อเสียแค่ข้อเดียว คือ ไม่รักศักดิ์ศรีตัวเอง ถ้าคุณจะยกเธอเป็นภรรยา ผมว่าก็ไม่น่าจะติดปัญหาอะไรนะครับ อย่างไรซะ คุณก็รับน้องกรเป็นลูกแล้ว”

คนฟังถอนหายใจ

“ยกอรขึ้นเป็นเมีย ความจริงผมก็ไม่ติดหรอก แต่ผมไม่ชอบผู้หญิงที่อ่อนแอแบบเธอ ผู้หญิงแบบนั้นสู้ยัยแม้เลี้ยงผมไม่ได้”

“แต่อย่างน้อยสองปีที่ผ่านมา การประกาศว่าคบกับคุณเอม แล้วยังมีลูกด้วยกันอีก ก็ทำให้คุณชงโคหัวร้อนไม่น้อยเลยนะครับ แถมยังพาลให้คุณท่านหัวเสียไม่น้อยด้วย” นาวินบอกพลันแอบยิ้มขัน เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ที่คุณท่านทั้งสองอาละวาดบ้านแทบแตก แต่ชนกันต์กลับนั่งไขว่ห้างมองภาพทุกอย่างด้วยสายตาที่ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

“ถึงจะรู้สึกสะใจ แต่การให้เอมเอาทั้งชีวิตมาทิ้งไว้กับคนที่รักใครไม่เป็นอย่างฉัน มันก็ไม่สมควรหรอก”

“คุณเป็นห่วงคุณเอมแบบนี้ ผมว่า คุณก็รู้สึกดีๆ บางอย่างกับเธออยู่เหมือนกันนะครับ”

“ใจของผม ผมรู้ดี ว่าผมไม่ได้รักเอม ชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่มีวันรักเอมได้หรอก เพราะถ้าจะรัก คงรักไปนานแล้ว”

“หัวใจของคนเราไม่ได้แกร่งขนาดนั้นหรอกครับ คนที่ใช่ วันหนึ่งได้รักแล้วจะถอนตัวไม่ขึ้น”

“รู้ดีจังนะ คุณเคยมีคนรักกับเขาด้วยเหรอ”

“โถ คุณกันต์ก็... ผมทำแต่งาน จะเอาเวลาไหนไปมีแฟนล่ะครับ แต่เรื่องพวกนี้ ได้ยินเพื่อนๆ คุยกันมาน่ะครับ” นาวินบอก พลันหัวเราะแห้งๆ

คนฟังอมยิ้มบางๆ ก็จริง เขาทำงานเช้ายันก่อนนอนแบบนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีใครได้

“นายก็เอาเวลาแบ่งๆ ไปหาแฟนบ้างก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันว่าจะไปเยี่ยมตากรหน่อย”

“ได้ครับ ผมจะโทรบอกคุณเอม เธอคงดีใจ”

ชนกันต์พยักหน้า จะทำอะไรก็ทำเถอะ

เอมอมรยิ้มดีใจหลังจากวางสายจากนาวิน ในที่สุดคืนนี้ก็จะเป็นอีกคืนที่ชนกันต์มานอนค้างที่บ้านของเธอ 

ทุกวันผ่านไป เธอรู้สึกเหงา เหมือนอยู่บ้านเลี้ยงลูกคนเดียว แม้ชนกันต์จะจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาให้เธอหนึ่งคน แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเหงาอยู่ดี การได้เจอหน้าเขาเป็นสิ่งที่เธอปรารถนา ถึงแม้เขาจะทำให้เธอต้องนั่งตัวเกร็งทั้งวัน แต่ในหลายๆ ครั้งที่เธอมองเห็นเขา แล้วเห็นว่าเขายิ้มมีความสุข ไม่ว่าจะจากการที่เขามาเล่นกับลูก หรือเพราะได้ทานอาหารถูกปาก จากฝีมือของเธอ เพียงแค่นี้ก็ทำให้หัวใจของเธอพองฟู และมีความสุข ไม่รู้สึกว่าอยู่โดดเดี่ยวได้ไปอีกหลายวัน

รถตู้คันขาวแบรนด์หรูของชนกันต์ กำลังขับผ่านทางลัดไปบ้านของเอมอมร ทางค่อนข้างเปลี่ยว ระหว่างทางมีขอนไม้ขวางทางอยู่

"เดี๋ยวผมลงไปเอาไม้ออกก่อนนะครับ" คนขับรถหันมาบอก

"ไม่ต้อง ไม่รู้มีคนตั้งใจเอามาวางหรือเปล่า ถ้าลุงลงไปอาจมีคนดักทำร้ายก็ได้ เลี้ยวรถกลับไปทางปกติเถอะ"

"ครับ" คนขับรถรับคำก่อนจะเหยียบคันเร่งขับถอยหลัง แล้วกลับรถ

ระหว่างทาง สายตาของชนกันต์เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถูกฉุดกระชากลากถูอยู่ข้างทาง

"จอดรถ มีผู้หญิงกำลังตกอยู่ในอันตราย"

คนขับรถรีบเหยียบเบรกทันที ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

"รีบโทรแจ้งตำรวจ ผมจะลงไปช่วยผู้หญิง"

“ครับ”

ชายหนุ่มรีบก้าวเท้าลงมาจากรถ ตั้งใจจะรีบวิ่งไปช่วย ดวงตาก็พยายามหรี่ตามอง ...เห็นผู้หญิงตัวเล็ก ตัวคนเดียวกำลังต่อสู้ ด้วยท่าแม่ไม้มวยไทย ท่วงท่าแข็งแกร่ง ทะมัดทะแมง อย่างกับชายชาตรี เท้าทั้งสองข้างของเขาจึงหยุดชะงัก แล้วมองดูด้วยท่าทีที่อึ้งทึ่ง แต่แล้วก็เหมือนเธอกำลังจะพลาดท่าเสียที ถูกนักเลงคนหนึ่งจับได้ รวบมือเธอไว้จากทางด้านหลัง

.... ต่อสู้อย่างสุดกำลัง พยายามให้ถึงที่สุด แต่เธอก็ไม่สามารถเอาชนะผู้ชายสองคนตรงหน้าได้ อันดามองหน้าชายโฉด ที่กำลังกัดฟันกรามดังกึกๆ ยิ้มเย้ยมอง แล้วเดินมาที่เธอ ตัวเขานั้นก็โยกไปทางซ้ายที ไปทางขวาทีอย่างผู้ชนะ และก็เหมือนคนที่กำลังมึนเมาไปกับอะไรบางอย่างอยู่ในขณะเดียวกัน

"สวย ขาว ขนาดนี้ คืนนี้จัดคนละกี่ดอกดีวะ ลูกพี่" ชายที่จับมือ และแขนของเธอไพล่หลังเอ่ยถามน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจอย่างกับคนที่กำลังจะได้ลิ้มรสอาหารเลิศรส

"ดุเหมือนหมาแบบนี้ ทั้งคืนไปเลยพวก" คนถูกถามตอบ ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้ชาติชั่ว!!!" อันดาสบถด่าด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เธอก็รู้สึกกลัว กลัวมากๆ ด้วย จะมีใครสักคนใจดีมาช่วยเธอออกไปจากที่ตรงนี้ได้ไหม หากมีจริงๆ ชั่วชีวิตนี้ เธอจะตอบแทนบุญคุณของเขาคนนั้นไปตลอดชีวิตเลย

"ไอ้ชาติชั่วหรอ ตอบแบบนี้มันต้องเจอ...!!!" ชายชั่วพูด พร้อมกับง้างมือขึ้นมาจะตบ แต่ทว่าจู่ๆ ตัวของเขาก็ปลิวไปติดอยู่ที่มุมผนังที่เป็นขอบสะพานแทน ก่อนจะโอดครวญเสียงดังลั่น

"โอ๊ยยยย!!! ใครวะ ใครทำกู!!!"

“ลูกพี่!!!” ไอ้คนที่จับอันดาไว้ตะโกนอุทานตกใจเสียงดัง ก่อนจะปล่อยอันดาให้เป็นอิสระ แล้วรีบวิ่งไปดูลูกพี่ตัวเอง

ทันทีที่เป็นอิสระ อันดาก็ขบริมฝีปากเบาๆ พยักหน้าหงึกๆ ได้เวลาเอาคืนแล้ว ไอ้พวกเวรตะไลเอ๊ย!!!

สิ้นความคิดอันดาก็วิ่งเร็วไปกระโดดถีบก้นของคนที่ก่อนหน้านี้จับเธอไว้ จนคนถูกถีบหน้าคะมำหัวทิ่มพุงไอ้คนที่มันเรียกว่าลูกพี่

“ไอ้เวรเอ๊ย! ท้องกู!”

“พอได้แล้ว รีบหนีเถอะ” คนมาช่วยบอก พร้อมกับวิ่งเข้ามาจับมือของอันดาไว้ ก่อนจะพาเธอวิ่งหนี

อันดาวิ่งตามเขาไปอย่างงงๆ มีแต้มต่อขนาดนี้ ความจริงเธอ และเขาไม่จำเป็นต้องหนี แค่ช่วยกันรุมกระทืบไอ้สองคนนั้น ให้จมกองเลือดก็น่าจะพอแล้ว ดูๆ แล้วการเตะต่อยเขาก็ไม่น่ากระจอกนะ

คนใจดีที่ช่วย พาเธอมาหยุดอยู่ที่รถตู้คันขาวที่ประตูด้านข้างได้เปิดรออยู่ก่อนแล้ว

“ขึ้นสิ” เขาหันมาบอก พร้อมกับหอบจากการวิ่ง

อันดามองหน้าเขาแล้วเลิกคิ้วสูง ...ต้องขึ้นด้วยเหรอ ก่อนจะพยักหน้า ขึ้นก็ขึ้น เขาเป็นผู้มีพระคุณ คงไม่ทำอะไรเธอหรอก

ทันทีที่คนทั้งคู่ขึ้นมาบนรถ ประตูก็ถูกกดปิดโดยระบบอัตโนมัติ

“ผมใจหายเลย คุณกันต์ไม่เป็นอะไรนะครับ ผมโทรแจ้งตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจคงมา” คนขับรถหันมาถาม

“อื้ม ไม่เป็น แต่กว่าตำรวจจะมา มันคงหนีไปแล้วล่ะมั้ง” เขาตอบ ก่อนจะหันไปหาคนที่ตนเพิ่งจะช่วยมาจากเงื้อมมือโจรชั่ว

“คุณโอเคนะ ผมจะพาคุณไปแจ้งความ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ เขาเป็นคนที่หน้าตาดีมาก ดูอยู่สูงเหลือเกิน คนธรรมดาอย่างเธอจะตอบแทนอะไรเขาได้กันนะ