3. มนุษยธรรมขั้นพื้นฐาน

หลังจากแจ้งความลงบันทึกประจำวันที่ สน. เสร็จ ชนกันต์กับอันดาก็พากันเดินมาที่รถ

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้” อันดากล่าวขอบคุณเมื่อเดินมาถึงรถ

“ไม่เป็นไร มันเป็นหลักมนุษยธรรมขั้นพื้นฐาน ต่อให้เป็นคนอื่นผมก็ช่วย” ชนกันต์บอก ก่อนจะขมวดคิ้ว เขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาผู้หญิงคนนี้จัง เหมือนเคยเจอที่ไหน

อันดาอมยิ้มบางๆ

“ค่ะ ถ้าวันนี้ฉันไม่เจอคนมีมนุษยธรรมขั้นพื้นฐานแบบคุณ วันนี้ฉันคงไม่รอดจากเงื้อมมือคนชั่วสองคนนั้นแน่ๆ ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไง ดูคุณก็ไม่น่าจะต้องการความช่วยเหลืออะไรจากคนอย่างฉัน แต่ถึงอย่างไร หนูก็ช่วยเหลือราชสีห์ได้ คุณเอาเบอร์ฉันติดเครื่องไว้เถอะนะคะ ฉันสัญญา แค่คุณโทรเรียกกริ๊งเดียว ฉันจะละทิ้งทุกอย่างแล้วมายืนอยู่ตรงหน้าคุณเลย” เธอบอก ก่อนจะก้มหน้าเปิดกระเป๋าหากระดาษและปากกามาจดเบอร์ของตัวเอง แล้วยื่นส่งให้เขา

“ราชสีห์อย่างผม ไม่พึ่งพาหนูอย่างคุณหรอก บ้านผมมีหนูเยอะแล้ว” เขาบอกพลันผลักมือที่ยื่นกระดาษเบอร์โทรออกไปให้ออกห่างตัว ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างหาทางเข้าหาเขาหรือเปล่า ทางที่ดี ตีตัวให้ห่างกันไว้ก่อนดีกว่า หล่อรวยอย่างเขา ใครบ้างจะไม่อยากเข้าหา

“ขอบคุณนะคะ ดึกมากแล้ว ฉันขอกลับบ้านก่อน บ้านฉันอยู่ซอยห้า ห่างจาก สน. ไปเกือบสองกิโลเมตร ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยเหลืออะไรก็เข้าไปหาฉันได้เลยค่ะ หลังที่อยู่ลึกสุดซอย” เธอบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง ที่ดูแล้วก็ ….น่ารักดี

คนฟังพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้

“แล้วนี่เธอจะเดินกลับบ้านเหรอ” เขาเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเธอหมุนตัวเหมือนกำลังจะเดินกลับบ้านเอง

“ค่ะ เดี๋ยวฉันโทรบอกให้น้องชายของฉันออกมารับ เราน่าจะเจอกันแถวๆ ก่อนถึงหน้าปากซอย”

“บ้านคุณอยู่ซอยที่ห่างจากที่นี่เกือบสองกิโลไม่ใช่เหรอ ดึกขนาดนี้ มืดขนาดนี้ คุณยังจะเดินกลับอีกเหรอ เดี๋ยวผมไปส่ง …เพิ่งผ่านเหตุการณ์อันตรายมา ไม่นึกกลัวเลยหรือไง" ประโยคหลัง เขาพูดเบาๆ เหมือนกำลังบ่น

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้ฉันเดินได้ ตรงนี้ไม่เปลี่ยวเหมือนตรงโน้นแล้ว ไม่มีอันตรายอะไรหรอกค่ะ จริงๆ ถ้ามีโจรมาคนเดียวฉันก็สู้ได้สบายๆ อยู่แล้วล่ะค่ะ”

เห็นจากท่าต่อสู้ของเธอ เขาก็เชื่ออยู่หรอก แต่ถึงอย่างไร ในเมื่อช่วยแล้ว เขาก็ควรจะช่วยให้ถึงที่สุด

“ยังไงคุณก็เป็นผู้หญิง อีกอย่างผมก็เสียเวลาช่วยคุณไปแล้ว หากคุณเดินกลับเองเป็นอะไรขึ้นมาแล้วออกข่าวหน้าหนึ่ง ผมคงรู้สึกเสียดายเวลาที่ช่วยคุณไว้ ขึ้นรถเถอะ” เขาบอกก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถ

อันดายิ้มขัน ทำไมเขาตลกจัง จะช่วยคนยังพูดจาขวานผ่าซาก พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง ….แต่คนแบบนี้แหละ จริงใจ และน่าเชื่อถือ เธอจึงเดินตามเขาขึ้นไปในรถ

“คุณไปทำอะไรที่นั่น” ชนกันต์เอ่ยถาม ปกติเขาไม่ใช่คนที่สนใจผู้หญิงคนไหนง่ายๆ และยิ่งไม่เคยที่จะเอ่ยถาม เพราะอยากรู้เรื่องของใครมาก่อน แต่ก็ไม่รู้ทำไม ถึงได้สนใจอยากรู้เรื่องราวของผู้หญิงคนนี้

“ฉัน….” เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจบอกเขาด้วยน้ำเสียงปนเศร้า “ฉันไปหาเก็บขวด เพื่อเอาไปขายน่ะค่ะ”

“เก็บขยะขาย?”

เธอพยักหน้า

“ใช่ค่ะ”

“ไม่มีทางเลือกแล้วหรือไง ถึงได้ไปเดินเก็บขยะขาย หน้าตาเธอก็พอดูได้ ทำไมไม่ไปหางานอื่นทำ”

“คนจนก็ไม่ได้มีทางเลือกเหมือนคนรวยจริงๆ นั่นแหละค่ะ ขาดโอกาสดีๆ ขาดหนทางทำมาหากิน ยิ่งจนมากก็ยิ่งโดนกด โดนดูถูก ฉันเริ่มจะชินแล้วล่ะค่ะ” คนพูดน้ำตาคลอเบ้า นึกแล้วก็สะท้อนใจ สงสารตัวเอง สงสารคนในครอบครัว

“ถึงเธอจะจน แต่เธอก็มีรูปร่างหน้าตาเป็นทุนให้ชีวิตเธอได้เจอแสงสว่าง บางคนเขาไม่มีอะไรเลย ลำบากกว่าเธอ พวกเขายังกัดฟันสู้จนลืมตาอ้าปากได้เลย อย่าใช้ความจนมาเป็นข้ออ้าง”

ทำไมยิ่งพูด เขายิ่งดูหล่อ...

“ฉันไม่ได้ใช้ความจนมาเป็นข้ออ้างซะหน่อย คุณเป็นคนรวย ไม่รู้ความลำบากของคนจนๆ อย่างพวกเราหรอกค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่พยายาม แต่พยายามแล้ว มันไม่ประสบผลสำเร็จ ฉันเพิ่งจะถูกไล่ออกจากร้านกาแฟที่ฉันทำงานอยู่ ทั้งๆ ที่ฉันขยัน ทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่ ไปก่อนเวลา กลับเป็นคนสุดท้าย เจ้านายก็รักฉัน แต่ลูกของเขาน่ะสิ กลับไม่ชอบฉัน ไม่ใช่ว่าดูไม่ออกว่าเธอไม่ชอบฉันเพราะฉันทำดีเกินหน้าเกินตา จนหาทางกลั่นแกล้ง ไล่ฉันออกจากงานได้สำเร็จ แต่เพราะฉันไม่อยากให้แม่ของเธอ ที่มีบุญคุณกับฉันต้องผิดใจกับลูก ฉันจึงยอมออกจากงาน ที่บ้านฉันต้องใช้เงิน ย่าฉันป่วย นอนอยู่บนเตียง น้องฉันต้องเรียน พวกเราต้องกินดื่ม ขึ้นรถ ใช้เงินทุกวัน ถ้าฉันขาดรายได้หนึ่งวัน นั่นคือ คนทั้งครอบครัวของฉันจะต้องอด ฉันเลยใช้ความพยายาม ออกไปเก็บขวดขาย รายได้มันอาจจะไม่มาก แต่พอที่จะให้พวกเรามีมาม่าหนึ่งถ้วยเอาไว้กินเป็นกับข้าว” อันดาแทบจะระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจมาทั้งหมด เธอพยายามจะข่มน้ำตา แต่ก็ข่มเอาไว้ไม่ได้ เผลอปล่อยน้ำตา และเสียงสะอื้นออกมา

ชนกันต์ขมวดคิ้ว ….จะมาดราม่าอะไรตรงนี้เนี่ย เขาถอนหายใจ ถึงว่าหน้าคุ้นๆ นึกออกแล้ว ผู้หญิงที่วันนี้ถูกไล่ตะเพิดออกมาจากร้านกาแฟเมื่อตอนเที่ยง แล้วเขาก็นึกเยาะเย้ยว่าหล่อนนั้นโง่ตามหลังนั่นเอง ก่อนจะหยิบทิชชูที่วางอยู่ข้างหน้ายื่นส่งไปให้คนที่กำลังร้องไห้อยู่

“ขอบคุณสำหรับทิชชู” เธอบอกก่อนจะสั่งน้ำมูกเสียงดัง

ชนกันต์เหลือบมองคนสั่งน้ำมูกแรง ก่อนจะส่ายศีรษะ เกิดมายังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าตนเลย ไม่คิดจะเก็บทรง แสดงออกถึงการเป็นผู้หญิงสวยน่ารักอ่อนหวาน และมีความเป็นผู้ดีไว้บ้างเลยหรือไง

“ขออีก” เธอบอก พร้อมกับยื่นมือมารอรับ

ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะหยิบให้อีกแผ่นตามที่ขอ

“บ้านฉันอยู่ในซอยข้างหน้าค่ะ” เธอตะโกนบอกคนขับรถ ก่อนจะยัดกระดาษทิชชูใส่กระเป๋าตัวเองไว้

รถเคลื่อนที่มาถึงจุดหมายปลายทาง ชนกันต์มองภาพบ้านเก่าๆ ตัวบ้านอยู่ต่ำกว่าถนน น่าจะถูกสร้างก่อนที่ถนนเส้นนี้

“นี่บ้านฉันเอง มีเรื่องอะไรให้ช่วยก็มาหาฉันที่บ้านได้” เธอหันมาบอกด้วยรอยยิ้มเมื่อรถจอดสนิทแล้ว

“บ้านเธอก็ไม่ได้ดูดี แต่ก็ไม่น่าจะไม่มีเงินเลยนี่นา ทำเลแถวนี้ที่ดินก็แพงอยู่” ชนกันต์พยายามวิเคราะห์ เขาไม่ได้เชื่อในสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดก่อนหน้านี้ทั้งหมด อาจจะด้วยนิสัยส่วนตัวของเขา ที่ไม่ใช่คนที่เชื่อคนง่าย และเคยเจอผู้หญิงมาค่อนข้างจะหลายรูปแบบ ทั้งที่จริงใจ และหลอกลวง ใช้เล่ห์กลต่าง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอมา

“บ้านนี้เป็นบ้านปู่กับย่าสร้างกันมาน่ะ นี่ถ้าพ่อยังอยู่ บ้านของฉันก็คงไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงินๆ ทองๆ แบบนี้หรอก โชคร้ายท่านเพิ่งเสียไปเมื่อสองปีที่แล้ว จากอุบัติเหตุ เพราะไปตามแม่ฉันที่หอบเงินหอบทองหนีไปอยู่กับแฟนใหม่ ฉันเลยต้องออกจากมหาลัยมาหาเงิน ส่งน้องที่กำลังเรียนอยู่ และย่าที่กำลังป่วย เอาล่ะ คุณอย่าสนใจฉันเลย ฉันก็พูดไปเรื่อย ก็แค่เครียดนิดหน่อย เลยหาที่ระบาย ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” บอกเสร็จเธอก็ส่งยิ้มให้ แล้วเดินลงจากรถ

“นี่นามบัตรของเลขาผม ถ้าอยากทำงานก็ไปสมัครบริษัทนี้ ติดต่อกับเลขาของผม เขาชื่อนาวิน คุณได้งานทำแน่” อาจจะเพราะความรู้สึกสงสาร เห็นใจในโชคชะตาของเธอ ชนกันต์จึงให้ความช่วยเหลือ

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวด้วยความดีใจสุดๆ ที่มีโอกาสดีๆ เข้ามาแบบนี้ ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณ เขาช่างดีกับเธอซะจริง

“กลับบ้านคุณเอมกันเลยนะครับ” คนขับรถหันมาถามเจ้านาย เมื่อกดปุ่มปิดประตูอัตโนมัติรถเสร็จแล้ว

“อื้ม”

ได้รับคำตอบ ลุงคนขับก็เหยียบคันเร่งปล่อยสองล้อให้ค่อยๆ หมุนเคลื่อนจากไป