LOGINความคิดของเอซร่ามัวหมองตั้งแต่เขาลืมตาขึ้นมา แสงแดดที่อยู่เหนือเขาเป็น
การลงโทษ เขาจ้องมองเมฆในความสับสนเป็นเวลาไม่กี่วินาที เขากลิ้งตัวและร่างกายของเขาถูกหยุดโดยท่อนซุงที่อบอุ่น เอษ ราชะงักเมื่อได้ยินเสียงหัวใจเต้น. บันทึกไม่มีหัวใจ ร่างกายของเขาแข็งทื่อเมื่อความทรงจำเข้ามาในหัวของเขา ห่างไกลแต่ปัจจุบันมาก มันเป็นเขาในความเจ็บปวดของความหลงใหล กรีดร้องให้อัลฟ่าแตะต้องเขา เขาได้รับความร้อนและยอมจำนนต่อความปรารถนาพื้นฐานของเขาในฐานะโอเมก้า และตอนนี้...อัลฟ่าอยู่ข้างๆเขา เอซร่ากระโดดขึ้นยืน การเคลื่อนไหวเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและเขากลัวว่าอัลฟ่าจะตื่นขึ้นมา แต่เมื่อเขามองกลับอัลฟ่ายังคงหลับลึกบนท้องของเขาครึ่งหนึ่งของใบหน้าของเขา ฝังอยู่ในอ้อมแขนของเขา เอซร่าจึงไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใคร ตัวอัลฟ่าได้รับการสร้างอย่างดี มีแผลเป็นขนาดใหญ่ไหลลงหลังของเขา เอษ ราจ้องมองเขาอย่างงุนงง. เขาเป็นใคร? และทำไมร่างกายของเขามีปฏิกิริยาเช่นนั้น? ผมสีดำสลัวอยู่บนหน้าผากของอัลฟ่า เอษ ราเห็นโปรไฟล์ของเขาแวบหนึ่ง. ขากรรไกรแข็งแรง โหนกแก้มสูง ขนสีดำวางอยู่บนผิวที่มีสีแทน หล่อเกินไปและหนุ่มเกินไป ภาพที่เห็นทำให้บางอย่างแปลกตึงกระชับภายในหน้าอกของเขา เขามองไปทางอื่นทันที มันไม่สำคัญว่า อัลฟ่าหน้าตาเป็นอย่างไร เมื่อคืนเป็นความผิดพลาด ดวงตาของเอซร่าเดินทางรอบธนาคาร และเขาเห็นเสื้อผ้าของเขา เขาเกือบจะพับก่อนที่เขาจะ ก้าวเข้ามาว่ายน้ำตอนกลางคืน เขาคว้าพวกเขาออกจากจุด และดึงพวกเขาอย่างรวดเร็วยังคง สั่นด้วยความอับอาย ขณะที่เอซร่าทำกระดุมเม็ดสุดท้ายบนเสื้อของเขา ตัวอัลฟ่าก็ขยับเขยื้อน หัวใจของเขาจับยึดอีกครั้งขณะที่เขาจ้องมองที่กรอบการเคลื่อนไหวของอัลฟ่า ปอดของเขาลืมรับอากาศในขณะที่เขารอคอย แป๊บนึงนะ แล้วก็อีกอัน และอัลฟ่ากลับมาหยุดนิ่งอีกครั้ง เอซร่าไม่ได้รอสักครู่นึงหลังจากนั้น เขาหันกลับมาและหนีไป วิ่งไปตามเส้นทางที่เขาเลือก เกือบทุกคืนตั้งแต่เขาค้นพบแม่น้ำ หัวใจของเขาเต้นแรงในหน้าอก เลือดของเขาไหลผ่านหลอดเลือดดำ เร็วกว่าปกติ แต่เขาไม่หยุด ไม่จนกว่าจะเห็นขอบสนาม เขากลัวอีกอย่างหนึ่ง เขามาสาย คำสาปลื่นไถลระหว่างริมฝีปากของเขาขณะที่เขาข้ามทุ่งและฝึกอัลฟ่า เดอะแพคเฮาส์ เสียงดังกึกก้องไปด้วยกิจกรรมขณะที่เขาวิ่งผ่านทางเดิน ขาสั่นขณะที่เขารีบวิ่งไปที่ ห้องครัว "ฉันต้องการถาดอาหารเช้าสำหรับโอเมก้าของอัลฟ่าเคจ"เขากล่าวให้กับพนักงานต้อนรับคนแรกที่เขาพบ "คุณสาย"คนรับใช้ตอบจ้องมองลงไปที่เขาด้วยสายตาไม่เห็นด้วย "ฉันขอโทษ ฉัน..." "มี"คนรับใช้ชี้ตัดเขาออกเนื่องจากเธอไม่มีความสนใจในการฟัง คำอธิบาย. เอซร่าย้ายผ่านมา หยิบถาดออกจากเคาน์เตอร์ แล้ววิ่งออกไปที่โถงทางเดิน เขาถูกบังคับให้หยุดเมื่อเขาเกือบจะชนกับอัลฟ่า "คุณจะทำอะไรกับมัน" อัลฟาชี้ไปที่อาหารที่เขาถือ "ฉัน... อาหารเช้าสำหรับโอเมก้าของอัลฟ่า เคจ" เขาพึมพำ เอซร่าคาดว่าอัลฟ่าจะก้าวไปด้านข้าง แต่เขายังคงขวางทางเขาอยู่ เขามองขึ้นจากใต้ขนหนาของเขาและพบกับสายตาของจ่าฝูง "ฉันไปได้รึยัง" เขาถามด้วยเสียงเล็ก ๆ และอัลฟ่าก้าวไปด้านข้าง เอซร่าวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เส้นประสาทของเขาเละเทะไปหมดเมื่อเขารู้สึกว่าดวงตาของอัลฟายังคงจ้องมองเขาอยู่ ตอนที่เขาไปถึงห้องนอนของอัลฟ่า เขาจัดการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้ว การหายใจของเขาสม่ำเสมอและมือของเขาก็ไม่สั่นอีกต่อไป แม้แต่จิตใจของเขาก็รู้สึกชัดเจนกว่าที่เคย เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ความทรงจำเกี่ยวกับอัลฟ่าและคืนที่แม่น้ำ พยายามที่จะแอบเข้าไปในหัวของเขา แต่เขาปิดกั้นมัน เอซร่าผลักประตูเปิด แล้วก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นความทรงจำที่เขาทำไม่ได้ เข้าใจได้ดีทีเดียว ตาของเขาปิดสั้น ๆ ขณะที่สมองของเขาพยายามที่จะจดจำ แต่ช่วงเวลาที่ถูกทำลายเมื่อ บางอย่างกระแทกเข้ากับโต๊ะ กระชากเขาออกจากความมึนงงของเขา "คุณสาย"Kit กล่าวว่าในเสียงหงุดหงิด นิ้วมือของเอซร่าจับรอบขอบถาดแน่นขณะที่เขาจ้องไปที่คิท "มีการล่าช้า ฉัน... "ไม่มีข้อแก้ตัว" เขาตัดเขาออกอย่างหยาบคายและเอซร่าขบกรามแน่น "ไม่มีอะไรจะพูด?" คิตถูกเยาะเย้ย เอซร่ายังลังเลแม้ว่าเขาจะมีเรื่องจะพูดมาก "ดี มันยอดเยี่ยมที่คุณจำสถานที่ของคุณ ความภาคภูมิใจของคุณไม่มีความหมายที่นี่ Betas เสิร์ฟก๊าซโอเมก้าและถ้าคุณไม่ทำตามคำสั่ง อัลฟ่า เคจจะลงโทษเธอ" รอยยิ้มทะลึ่งกระจายไปทั่วใบหน้าของคิท "คุณโชคดีที่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เมื่อเช้านี้ ถ้า อัลฟ่า เคจ เห็นนายสะดุดตอนดึกๆ ฉันคงบอกเขาไปหมดแล้ว และเชื่อผมเถอะ คุณคงไม่ชอบผลที่ตามมาหรอก" หัวใจของเอซราเต้นแรงเมื่อพูดถึง อัลฟ่า เคจ นั่นคืออัลฟ่าที่เขาไม่อยากข้าม เขาวางถาดลงอย่างเงียบ ๆ แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว "คุณต้องการอะไรอีกไหม" คิทตรวจสอบอาหารเช้าทันที "ผลไม้นี้ยังไม่สดพอ" เขาผลักจานไปด้านข้าง "แล้วทำไมชาเย็นจัง" หลังจากวิจารณ์อาหารครึ่งหนึ่ง ในที่สุดเขาก็โบกมือปฏิเสธ "เอามันออกไป ฉันจะข้ามอาหารเช้า ฉันต้องรักษารูปร่างของฉัน" เขาชำเลืองลงไปที่เอวบางของเขาและถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเขาก็หันกลับไปที่กระจกชื่นชมภาพสะท้อนของเขา "อาบน้ำให้ฉันหน่อย" ผิวของฉันต้องได้รับการดูแล มีงานเลี้ยงคืนนี้ และฉันต้อง... ศูนย์กลางของความสนใจ เอซร่าไม่ได้ดูคิท หลงอยู่ในโลกแห่งจินตนาการของเขา เขาแอบเข้าไปในห้องน้ำ เชื่อฟังคำสั่งที่ได้รับ ขณะที่เขาพยายามที่จะปิดกั้นความทรงจำ ของอัลฟ่าที่กัดกินเขา การเข้าร่วมคิทยากกว่าเอษ ราคาดไว้. สิ่งล่อใจที่จะตีหัวเขาคือ แข็งแกร่งแต่ความกลัวของอัลฟ่า เคจนั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเขาจึงเชื่อฟังโดยไม่บ่น แม้หลังจากงานเลี้ยงเริ่มขึ้น เขาก็ตามคิทไปทุกแห่งหน คอยท่าทั้งมือและเท้า คิทเดินด้อมๆมองๆผ่านงานเลี้ยง สายตาของเขาจับจ้องไปที่จ่าฝูงทุกคนที่อยู่ เอซร่าส่ายหัวเพราะทัศนคติที่หละหลวมของเขา คิทเป็นของอัลฟา เคจแล้ว แต่ทำไม่ได้ ต่อต้านแรงกระตุ้นที่จะหลงใหลในตัวอัลฟ่าตัวอื่น อัลฟ่าส่วนใหญ่จะไม่แตะต้อง โอเมก้าของอัลฟ่าอีก แต่มีข้อยกเว้น อัลฟาบางคนปฏิบัติกับไข่เจียวเหมือนสมบัติล้ำค่าซึ่งมุ่งหมายจะนำมาแสดง, แลกเปลี่ยน, หรือให้ของขวัญ. การแบ่งปันโอเมก้าระหว่างพันธมิตรไม่ใช่เรื่องหายากในหมู่ชนชั้นสูง ไม่ได้แลกด้วย สำหรับอัลฟาที่มีประสิทธิภาพหลายคน โอเมก้าเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่สวยงามเท่านั้น คิทถูกคาดหวังอย่างชัดเจนว่าจะได้รับการชื่นชม สายตาของเขาจับจ้องไปที่อัลฟ่าสีบลอนด์ยืนอยู่ใกล้ศูนย์กลางห้องโถง ชายร่างสูงรูปงามสะดุดตา สวมชุดสูทสีขาวที่ทำให้เขาดูราวกับนางฟ้าภายใต้แสงไฟจากคริสตัล ดูเหมือนว่าฝูงอัลฟ่าที่อยู่รายล้อมจะจางหายไปในพื้นหลัง เป็นเพียงเงาข้างกายมันเท่านั้น ดวงตาของคิทสว่างขึ้นทันที ``สวัสดี''เขาพึมพำพร้อมกับจุ่มลงไปในคันธนูอันสง่างาม "ฉันเป็นโอเมก้าคนใหม่ เข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งแรกของเขา เรียกผมว่า คิท ก็ได้" อัลฟ่าสีบลอนด์ยิ้มอย่างสุภาพเมื่อเขามองข้าม แล้วสายตาของเขาก็หันตรงไปยังเอษ รา. เอซร่าแข็งทื่อ สายตาของอัลฟ่าจับจ้องไปที่เขาเป็นเวลาหลายวินาที เอษ ราสะดุ้งเฮือก ก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว. "สวัสดีตอนเย็น อัลฟ่า" "คุณสวยจัง" เสียงอันลึกซึ้งจากอัลฟ่า คำชมเชยทำให้คิทบีมด้วยความพึงพอใจ "ฉันพยายามอย่างดีที่สุด" คิทตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง แปรงนิ้วผ่านเส้นผมของเขาในการฝึกฝน การล่อลวง แต่อัลฟ่าไม่ได้มองมาที่คิท "คุณเป็นของใคร" รอยยิ้มของคิทเย็นชา อัลฟ่าไม่ได้มองเขา เขาจ้องเอซร่าโดยตรง หัวของคิทหันอย่างรวดเร็วและจ้องมองคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา หมัดของเขากระชับขึ้นด้วยความรำคาญแต่เขาไม่มีโอกาสบ่น อากาศในห้องเปลี่ยนไป กลิ่นใหม่เข้ามา ดิบและชายชาตรีดึงดูดความสนใจของทุกคน เอษ ราเหลียวหลังมองอย่างเฉียบคมและจ้องดูอัลฟ่าที่บุกเข้ามา. กลิ่นเริ่มแรงขึ้นและชีพจรของเขาเริ่มเต้นเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับคืนนั้นที่แม่น้ำเอ่อล้นเข้ามาและความร้อนอบอ้าวอยู่ใต้ผิวหนังของเขา เสียงในห้องหายไปและดวงตาของอัลฟ่าเดินทางไปทั่วห้องเพื่อค้นหา เอซร่าลืมหายใจไปตอนที่ดวงตาที่มืดสลัวส่องลงมาที่เขา ชั่วอึดใจหนึ่งผ่านไป ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ขยับเขยื้อน. เอซร่ารู้ว่าอัลฟ่าจำเขาได้ตอนไหน เอซร่ามองออกไปอย่างรวดเร็ว แต่มันสายไปแล้ว อัลฟ่ากำลังเดินไปหาเขาเอษ ราเดินไปตามความยาวห้องเล็ก ๆ ของเขา. การหายใจของเขาพร่ามัวเมื่อความคิดของเขาแล่นฉิว เกิดอะไรขึ้นที่ออฟฟิศของอัลฟ่า กรงส์ คิทว่าไงบ้าง? พ่อเขาพูดว่าไงนะ? และที่แย่กว่านั้น จะเกิดอะไรขึ้นกับเขา? พ่อของเขาได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงโดยการเปลี่ยนชั้นเรียนของเขาด้วยยาเสพติด พวกเขามีเหตุผลบางอย่างที่ผิดกฎหมาย เขาตัวแข็งเมื่อประตูเปิด อัลฟ่า เคจ เดินเข้าไปในห้องของเขา และเขาก็สูดฟีโรโมนที่มากับเขาอย่างโลภ "A-Alpha" เขาพูดติดอ่างขณะที่เขามองไปที่การแสดงออกที่เป็นกลางของ Alpha Cage "นั่ง" คำสั่งของบริษัทมา เอซร่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็เดินถอยหลังและนั่งอยู่บนขอบเตียง อัลฟ่าเคจไม่ได้นั่ง เขายืนอยู่หน้าโอเมก้าซึ่งเปลี่ยนเป็นสีขาวในใบหน้าของเขา เสียงหัวใจของเขาเต้นดังก้องในห้องยิ่งเฝ้าดูเขายิ่งนาน เขารำคาญตัวเอง มีคำถามที่เขาควรจะถามในตอนแรก แต่เขาหลงไปกับความรู้สึกของโอเมก้ามากเกินไป และพาเขาขึ้นเตียงอย่างถาวร ซึ่งเขาได้ลืมไปแล้วทั้งหมด "ฉันต้องการความจริงจากเธอ เอซร่า" อัลฟ่า เคจพูดในที่สุด เขาก็ตัวสั่น "ไม่ใช่ข้อกล่าวหา ที่คิทพูด หรือข้อสันนิษฐาน ที่เกิดขึ้นตั้งแต่คุณเปลี่ยนแ
ดวงตาของคิทส่องประกายด้วยความมุ่งร้าย เอซร่าซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่ และเขาสะดุดมันง่ายมาก ยังไงเขาก็พูดถูกอยู่ดี ไอ้เบต้านั่นใช้ยาผิดกฎหมาย ริมฝีปากของเขากว้างขวางด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "ผมบอกคุณแล้ว เธอจะอยู่จุดสูงสุดได้ไม่นานหรอก "คิท" เอซร่าโทรมาอย่างสงบ "ฉันได้ยินทุกอย่างที่กล่าวว่า" คิทถ่มน้ำลายด้วยความรังเกียจ "เด็กคนนี้เป็นใคร" บิดาของเอษ ราถามจากด้านหลัง โดยไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีความหมายอย่างไรสำหรับทั้งสองคน. "เธอจะต้องถูกลงโทษเอซร่า" รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น "และฉันจะมีความสุขกับทุกวินาทีที่เธอตกจากที่สูง" เอซร่ากลืนลงไป อัลฟ่า เคจ จะต้องรู้ให้ได้ ว่าคุณโกหกแค่ไหน "คุณเข้าใจผิดแล้ว คิท พ่อกับฉันคุยกันแค่ "Kit Scoffed" "คุยเหรอ? ฉันไม่ได้โง่นะโว้ย ฉันรู้ว่าฉันได้ยินอะไร" "มาเร็วไอ้หนู มันไม่ใช่..." "หยุดเถอะ" เอซร่า ฟาดใส่พ่อของเขา ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา พวกเขาคงไม่รับมือกับเรื่องวุ่นวายนี้หรอก ถ้าเขาไม่โผล่ไปที่บ้านนั่นตั้งแต่แรก "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" ยามปรากฏตัวขึ้นและคิทมองข้ามไหล่ของเขา "อัลฟ่าต้องอยู่ที่นี่" เขาตะโกน "สองคนนี้ พวกเขากำลังวางแผน..."คิท" เอซร่า
เอซร่ายืนตัวแข็ง ตอนที่เขาเฝ้าดูชายที่เขาเรียกว่าพ่อ รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขาขณะที่การต่อสู้ของเขากับทหารยามยังคงดำเนินต่อไป เอซร่าไม่ขยับ ขาของเขารู้สึกหนักเกินไป สายตาเขาพร่ามัว "เอซร่า..." พ่อของเขาเรียกเสียงดังขึ้นและยามหันเล็กน้อย "คุณรู้จักเขาไหม" คนหนึ่งถาม แต่เอซร่าไม่ตอบทันที. เขาต้องการปฏิเสธมัน ซื้อบางอย่างบอกเขาว่า นั่นจะไม่ทำให้พ่อของเขาต้องจากไป เขามองไปที่เสื้อผ้าโกโรโกโสและรองเท้าที่เก่าแก่มาก ผมสีเทาในสถานที่ที่ไม่ควรมี พ่อของเขาดูแก่กว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเขา ``ใช่ซิ''เขาพูดพลางรู้สึกเป็นภาระและดวงตาของพ่อก็สว่างขึ้น ยามปล่อยตัวเขา และเขาก็ตรงขึ้น "ผมบอกคุณว่าผมรู้จักเขา เขาต้องการลูกชายของฉัน พ่อของเอซร่า พึมพำอย่างงุ่มง่าม ขณะที่เขาผลักผ่านยาม "ดูแกสิ ไอ้หนู" เหมือนที่ฉันอยากให้เธอเป็น A."เข้าไปข้างในกันเถอะ" เอซร่าหักอกและคว้ามือเขาไว้ ขณะที่เขาลากเขาผ่านทางเดิน และผ่านสายตาอยากรู้อยากเห็นที่ตามพวกเขามา หัวใจของเขาเต้นแรงในหน้าอกขู่ว่าจะกระโดดออกจากปากของเขา ห้องของเขาอยู่ไกลเกินไป แต่ใกล้กับจ่าฝูงมาก เขาไม่สามารถพูดคุยกับพ่อของเขาในสถานที่ที่สามารถ
วันเวลาผ่านไปในรูปแบบเดียวกัน และเช่นเดียวกับที่อัลฟา เคจได้กล่าวไว้ เอซร่าได้มีชีวิตที่ราบรื่นในวันที่ตามมาหลังจากพวกเขากลับมาจาก งานซันกาล่า ในตอนเช้าเต็มไปด้วยการอาบน้ำร้อนและน้ำมันหอมระเหย ถาดอาหารเช้าที่ล้นหลามพร้อมด้วยทางเลือกหลากหลายซึ่งเอษ ราไม่เคยได้รับสิทธิพิเศษในการชิมอาหารเลยตลอดชีวิตของเขา. เขาใช้เวลาช่วงบ่าย, lounging ในห้องของเขาหรือริมหน้าต่างของเขา basking ในแสงแดดในขณะที่ skimming ผ่านหนังสือและตอนเย็นเป็นเกือบซ้ำของตอนเช้า เอษ ราเป็นชีวิตที่สะดวกสบาย เป็นชีวิตที่เอษ ราไม่เคยคาดคิดมาก่อน. และขณะที่เอษ ราพยายามเพลิดเพลินกับมันอยู่นั้น เอษ ราก็รู้สึกแปลกประหลาด. เหมือนคนหลอกลวงในชีวิตที่ไม่ได้เป็นของเขา เขาไม่คุ้นเคยกับการอยู่เฉย ๆ นานเท่าที่เขาจำได้ เขาได้ทำงาน ไม่ว่าจะเป็นการวางอาหารไว้บนโต๊ะหรือช่วยพ่อของเขาให้พ้นจากหนี้สิน เขามักจะยุ่งอยู่เสมอ ดังนั้นจึงรู้สึกผิดที่จะไม่ทำอะไรเลย. แต่ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ เนื่องจากมันเป็นคำสั่งของอัลฟ่า กรงส์ เสียงเคาะประตูทำให้เอษ ราตกใจและลุกขึ้นยืน. อาหารเช้าเพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเอง มันยังเช้าเกินไปสำหรับอาหารเช้า เขา
ลูปัส แพ็คเคล มาถึงลูปัส แพ็ค ตอน เช้าตรู่ เขาออกจากห้องที่กำหนดไว้ ณ งานกาล่าตะวัน ก่อนรุ่งสาง เร็วกว่าที่อัลฟ่าส่วนใหญ่ตื่นซะอีก "อัลฟาคาเอล" อัลฟามือขวาของเขา จูเลียนปรากฏตัวทันทีที่เขาลงจากม้าของเขา คา เอลมอบบังเหียนให้เบตาซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ และมองดูจู เลียน. "สถานการณ์เป็นอย่างไรในขณะที่ฉันไม่อยู่?" "ผมเก็บป้อมลง ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น" "ไม่มีการโจมตี?" จูเลียนส่ายหัวและเคลพยักหน้า การโจมตีชายแดนทางตอนเหนือของฝูงลูปัสเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา คา เอลพยายามอย่างดีที่สุดที่จะปกป้องพื้นที่นั้น แต่เนื่องจากมีการก่อกบฏเพิ่มขึ้นในอัตราที่น่าตกใจ จึงแทบไม่มีอะไรทำได้เลยที่จะทำให้ประชาชนปลอดภัย. และไม่มีใครที่จะตำหนิได้นอกจากเคจ ถ้าเขาไม่ได้ขโมยสิ่งที่เป็นของเขา ฝูงลูปัสก็ไม่ต้องกังวลอะไร ที่ไร้ความหมายอย่างกลุ่มกบฏ ฟันของคาเอลสั่นด้วยความโกรธและจูเลียนรู้สึกถึงมัน "งานกาล่าไปได้สวยไหม" "งี่เง่าเหมือนเดิม" ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาเป็นเจ้าภาพสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เสียเวลาเปล่า ๆ เมื่อพวกเขาสามารถมุ่งความสนใจไปที่ประเด็นที่สำคัญกว่า" เหมือนกับการก่อกบฎ คาเอลหายตั
แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ เอษ ราครางเสียงดังขณะม้วนผ้าปูที่นอน จมอยู่ในกลิ่นตัวอัลฟ่าของเขา. เขาฝังจมูกของเขาลึกลงไป ไม่สามารถที่จะได้รับเพียงพอของมัน "ฉันยั่วยวนให้คุณอยู่บนเตียงตลอดเช้า"เสียงลึกของอัลฟ่า กรงส์คำรามและเขาแช่แข็ง เขาลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ ถือผ้าปูที่นอนรอบ ๆ กรอบเปลือยเปล่าของเขาและพบกับสายตาที่เคร่งเครียดของอัลฟ่า เคจ "อะ-อัลฟา... ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่"เขาพึมพำอย่างเขินอาย "หืมมมม ชัดเจน ฉันจะต้องรอจนกว่าเราจะกลับมา มีคุณในแบบที่ฉันต้องการ"เขาสั่นภายใต้สายตาที่ร้อนแรงของเขา "แต่งตัวซะ" ผู้คุมจะพานายมาหาฉัน เราจะไปในสิบนาที อัลฟ่า เคจ กล่าวและหันกลับมา เอซร่าไม่เสียเวลาและปีนออกจากเตียง ตู้เสื้อผ้าเล็ก ๆ ถูกทำให้ว่างเปล่า ยกเว้นอุปกรณ์สำหรับขี่ เขาดึงพวกเขาบนและก้าวออกไปข้างนอกห้องที่ยามกำลังรออยู่ตามที่อัลฟาเคจกล่าว พูดไม่ออก เขาตามเขาออกไป พื้นที่ว่างเปล่าแม้จะมีรถม้าสองสามคันจอดอยู่ในที่โล่ง ทุกคนกำลังเตรียมตัวที่จะจากไป สายตาของเอซร่าจ้องไปที่อัลฟ่า เคจ ข้างๆม้าดำของเขา ข้างๆเขามีอัลฟ่าเมื่อวาน อัลฟ่า สเลด โอเมก้าอยู่ที่ไหนสักแห่งในสายตาแล







