ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]

“ซาชาของเรามาแล้ว”เสียงของชายหนุ่มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแจ่มใส ขณะที่ซาชาก้าวเดินเข้ามาในห้องวีไอพีด้วยท่าที่องอาจและสง่างามเช่นทุกครั้งที่ผู้คนพบเจอ ซาชามองไปยังหญิงสาวอกสะบึมประมาณสี่ถึงห้าคนที่คอยบริการชายหนุ่มที่ทักทายเขา ผู้หญิงเหล่านั้นบางคนก็เคยหลับนอนกับเขาด้วยเช่นกัน พวกเธอเองก็เผยรอยยิ้มให้ซาชาอย่างยั่วยวน ซาชากลับมีสีหน้าเรียบเฉย ทอดกายนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่สีขาวลักษณะพิงหลัง หญิงสาวรินบรั่นดีใส่แก้วทรงสั้นเพียงก้นแก้วส่งให้ซาชา“พวกเธอทำให้ไม่พอใจเหรอ ถ้าไม่พอใจฉันจะส่งไปให้ใหม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามซาชาด้วยความสงสัย สังเกตกว่าซาชามีสีหน้าเรียบเฉยนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาของซาชามองแก้วบรั่นดีที่ยกดื่มไปเมื่อครู่“ไม่มีอะไรวิกเตอร์ แค่พวกแมลงคอยทำให้ให้ฉันกวนใจ” ซาชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วส่งแก้วให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขา เธอรับแต่โดยดี“ให้ฉันไปเก็บกวาดให้ไหม แค่นายบอกฉันพร้อมจัดกองทัพทันที” วิกเตอร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ฉันจัดการส่งพวกมันไปเฝ้ารากมะม่วงแล้ว” ซาชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แสยะยิ้มที่มุมปากไม่เห็นไรฟัน ทำให้ผู้คนขนลุกโดยไม่รู้ตัว“ออกไป” วิกเตอร์เอ่ยบอกหญิงสา

ปัก...“โอ๊ย...จมูกของฉัน” อเล็กซ์ร้องด้วยความเจ็บเมื่อชนกับของแข็งที่อยู่ตรงหน้าเข้าอย่างจัง ด้วยความเจ็บจึงร้องออกมาดั้งจะหักไหมเนี่ย!“คุณครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มลึกไถ่ถามอเล็กซ์ อเล็กซ์มองร่างสูงใหญ่ และสง่างามรูปหน้าเหมือนกับราวกับเทพบุตร แต่ให้ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งก็คือ เขาน่าเกรงขามเหมือนกับมาเฟียรัสเซียอย่างบอกไม่ถูก ยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่แวบเข้ามาในหัว คือความรู้สึกค่อยสบอารมณ์เลย ทั้งที่ฉันเป็นคนชนเขาแท้ๆ มันน่าอึดอัดเสียจริงๆ“ผมไม่เป็นอะไร ผมสบายมาก” อเล็กซ์บอกด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ แล้วถอยห่างจากเขาสองก้าว ซาชาใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อสูททักซิโด้พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าสีดำส่งให้อเล็กซ์ อเล็กซ์มองด้วยความสงสัย แต่ก็รับผ้าเช็ดหน้ามา“คุณกำลังเลือดกำเดาไหล” ซาชาเอ่ยบอก อเล็กซ์รู้สึกได้กลิ่นคาวเลือดอยู่นะ แต่ไม่คิดว่าเป็นเลือดของตัวเอง อเล็กซ์นำผ้าเช็ดจมูกตัวเองเบาๆ มีเลือดอยู่บนผ้าจริงๆ สงสัยจะชนเขาแรงไปแน่ๆ“ในอากาศแบบนี้ คุณควรจะใส่ชุดให้หนากว่านี้นะ ชุดของคุณบางเกินไปใส่แค่สามชั้นเอง เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้ ผมพอจะรู้ร้านเสื้อโค้ตที่ใส่และอบอุ่นอยู่นะ”

รถตู้สีขาวของบริษัททัวร์ที่พึ่งซื้อมาใหม่ โดยที่เพื่อนของเขาเจ้าของบริษัททัวร์ วลาดิเมียร์ที่เรียนด้วยกันมาเป็นเจ้าของบริษัทเป็นคนซื้อ อีกทั้งอเล็กซ์เองเป็นหุ้นส่วนของบริษัทสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของบริษัท ทั้งวลาดิเมียร์และอเล็กซ์ก็ช่วยกันบริหารบริษัทมาสามปีตั้งแต่ก่อตั้งจนวันนี้กิจการทัวร์รายได้ดีเป็นเทน้ำเทท่า ส่วนไกด์ก็รับจ้างหาไกด์พาร์ทไทม์หรือเด็กจบใหม่อยากทำงานเป็นจ๊อบไป เพื่อลดต้นทุนของบริษัท ทำให้บริษัทมีแค่วลาดิเมียร์ อเล็กซ์ ยังมีแม่บ้านซึ่งเป็นภรรยาของวลาดิเมียร์และน้องสาวของวลาดิเมียร์อีกสองเท่านั้นรถตู้คันนี้มาจอดหน้าร้านอาหารขึ้นชื่อของเมืองมอสโก ร้านเป็นสไตล์หรูหรามีระดับ อาหารราคาสูงลิบลิ่ว อเล็กซ์เองก็ไม่เคยมากินร้านนี้เลย นอกจากพาลูกค้ามากิน อีกทั้งคุณคมสันรีเควสว่าเอาร้านนี้ตั้งแต่วันจองทัวร์ อเล็กซ์จึงคุยกับผู้จัดการร้านจองโต๊ะมาเป็นแรมเดือน ถึงจะราคาสูงแต่ก็เต็มแทบทุกวันเลยล่ะ อาหารดี เพลงเพราะและยังหรูหราอีกด้วย“เชิญครับ” อเล็กซ์เอ่ยบอกสองสามีภรรยาด้วยรอยยิ้ม และผายมือให้พวกเขาลง หลังจากที่อเล็กซ์ลงจากรถพร้อมกับดามิทรี ส่วนดามิทรีก้าวเดินเข้าไปในร้านก่อนเพื่อบอกก

“แม่งเอ๊ย!...ปล่อยนะ...ปล่อยไอ้บ้า!!!” อเล็กซ์สบถใส่ซาชาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด เพราะซาชาจับเรียวแขนทั้งสองข้างไขว้หลัง ทำให้ลำตัวท่อนบนของเขานาบกับโต๊ะ คางของเขาเกือบแตก“หน้าตาหวานๆ แบบนี้ คิดว่าจะเป็นคนใจเย็น ที่ไหนได้คุณกลับเป็นคนใจร้อนหุนหันพลันแล่นมากกว่าผมเสียอีกนะ” ซาชาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน ขณะที่อเล็กซ์ดิ้นรนให้เขาปล่อย อเล็กซ์หันมามองใบหน้าของเขาด้วยสายตาพิฆาตดุจเสือร้าย ถ้าเขาทำหลุดมือในตอนนี้ เสืออาจจะหันกลับขยุ้มเขาด้วยกรงเล็บ“คุณคงถนัดในการข่มขู่คนที่ไม่มีทางสู้ เช่นนั้นคุณอยากจะทำอะไรก็เชิญเลย” อเล็กซ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน ไม่สนว่าเขาจะเป็นใครที่อยู่ตรงหน้า“ความจริงแล้ว ผมเองก็เป็นคนมีความอดทนต่ำเหมือนกันนะ แต่รู้สึกเลยว่าคุณเองคงมีความอดทนต่ำกว่าผม วันนี้ผมอยากมีเวลาเป็นส่วนตัว อยากดื่มด่ำกับไวน์รสเลิศ สเต็กเนื้อชั้นดี กับบรรยากาศคลาสสิก สงสัยผมคงได้กินเนื้ออย่างอื่นกับบรรยากาศนอกบ้านแล้วล่ะ” ซาชาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ อเล็กซ์ยังคงดิ้นรนไม่เลิกรา“ปล่อยนะ ถ้าไม่ปล่อยผมจะแจ้งตำรวจ” อเล็กซ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงข่มขู่เสียงดังยิ่งขึ้น ซาชาโน้มใบหน้าล

อเล็กซ์ก้าวเดินออกมาจากโรงแรมขณะที่หิมะกำลังตกลงมาโปรยปรายราวกับเป็นละอองเกล็ดหิมะในชามน้ำแข็งไส ตรงมาที่รถด้วยท่าทีเงียบโดยไม่พูดสิ่งใดออกมา เช่นเดียวกับดามิทรีที่เดินออกมากับอเล็กซ์ด้วยเช่นกัน ดามิทรีเห็นว่าอเล็กซ์เงียบไปนานจึงหันใบหน้าไปถาม“อเล็กซ์ นายยังคิดเรื่องอะไรอยู่เหรอ หรือว่าคิดเรื่องตารางในวันพรุ่งนี้” ดามิทรีเอ่ยถามอเล็กซ์ด้วยความสงสัย อเล็กซ์ขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ แล้วหันไปหาดามิทรีช้าๆ“นายรู้จักซาชาใช่ไหม?” อเล็กซ์เอ่ยถามดามิทรีด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ก็พอจะรู้บ้างนะ ซาชาเป็นผู้ทรงอิทธิพลในบริเวณนี้เลยล่ะ เพราะเขาเป็นเจ้าของที่ดินที่มากที่สุดในรัสเซีย ทำให้ทุกคนต่างยำเกรงเขาอย่างมาก แต่ว่าเขาไม่ค่อยออกมาจากบ้านหรอกนะ นานๆ ทีเขาจะออกมา ส่วนมากแล้วก็ให้ลูกน้องออกมาทำงานแทนมากกว่า วันนี้ที่ได้เห็นเขาไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่” ดามิทรีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“ทำไมเหรอ” อเล็กซ์เอ่ยถามด้วยความสงสัยกับท่าทีของดามิทรีด้วยท่าทางเป็นกังวลใจ“ไม่รู้ว่าเขาไปจัดการกับแก๊งไหนน่ะสิ เห็นว่าแก๊งมาเฟียในรัสเซียหลายต่อหลายแก๊งก็ถูกเขาถล่มราบคาบ หลายต่อหลายครั้