บทที่ 4  จูบลา

         “อ้าว สวัสดีค่ะน้องน้ำชา วันนี้ไม่มีเรียนเหรอคะ?” กุ้งนางผู้จัดการทักทายลูกสาวเจ้าของร้านอย่างไวเมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้ามา

         “ไม่ค่ะ วันนี้เป็นวันหยุด ป๊าอยู่สาขานี้เหรอคะ?” หญิงสาวเดินเข้าไปยังด้านในก่อนจะหยุดเท้าแล้วถาม

         “เฮียตี๋กำลังจะเอาเงินไปเข้าธนาคารค่ะ สงสัยกำลังนับอยู่ด้านบน” กุ้งนางชี้บอก ก่อนจะหันมาสนใจลูกค้าที่เดินเข้ามาชมลวดลายของทองคำ

         “ขอบคุณนะคะพี่กุ้ง” ณัชชาเดินเข้าไปยังประตูกระจกด้านหลัง ภายในตึกนี้จะเป็นตึกสามชั้น ชั้นแรกจะเป็นหน้าร้านสาขาหลัก ส่วนชั้นสองจะเป็นห้องพักพนักงาน และสามจะเป็นห้องส่วนตัวและห้องเก็บทองและเงินต่างๆของสาขาเอาไว้ ณัชชาเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดอย่างรู้ดีกว่าใคร มือเล้กหมุนลูกบิดประตูโดยไม่มีการเคาะก่อน ซึ่งค่อยในห้องก็รู้ได้เลยว่าใครมา

         “ยัยหนู เมื่อคืนไปไหนมาป๊าโทรไม่รับเลย” เฮียตี๋บิดาผู้ให้กำเนิดถามบุตรสาวที่เดินเข้ามาหาเขา

         “ป๊าคะ บ้านเรารวยแค่ไหนคะ?” เธอทิ้งตัวลงนั่งโซฟากำมะหยีสีแดงตัวยาวก่อนจะถอนหายใจ

         “เป็นอะไรลูก?” เฮียตี๋หันหน้าจากกองเงินที่เป็นปึกๆมองมายังลูกสาวที่นอนแผ่อยู่

         “หนูรู้สึกสู้เขาไม่ได้ค่ะ”

         “เดี่ยว ลูกจะไปสู้ใคร?” ชายวัยกลางเริ่มงงกับอาการแปลกๆของบุตรสาวที่จู่ๆก็พูดอะไรให้เขาฟังไม่รู้

         “ป๊าคะ หนูให้ดู คนนี้หล่อรึเปล่า” ณัชชารีบลุกจากโซฟาตัวนิ่มเปิดแกลลอรี่รูปภาพของกวินโทรศัพท์ตนเองให้บิดาดู

         “อืมม ก็ดูดีนะ แต่น้อยกว่าป๊าสมัยหนุ่มๆ” คนมีอายุยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

         “หนูชอบเขาค่ะ” ใช่ทุกๆเรื่องเธอสามารถปรึกษากับบิดาได้โดยไม่มีอะไรต้องปิดบังตั้งแต่ที่มารดาเสีย เฮียตี๋ก็ปฏิญาณตนว่าจะรักและดูแล ให้เวลาทั้งชีวิตของตัวเองเพื่อลูก เพราะเขารักภรรยาที่ร่วมสร้างธุรกิจมาด้วยกันมาก ณัชชาเหมือนเป็นตัวแทนแห่งความรักที่เขามีต่อภรรยาที่เสียไปด้วยโรคร้ายที่เคลือบคลานเข้ามาตอนที่ลูกสาวเขาอายุเพียงสิบสองขวบ

         “เขารวยมากจนหนูต้องนั่งเครียดถึงความเหมาะสมงั้นเหรอลูก” สายตาของเฮียตี๋ปรับเป็นอ่อนโยนถามบุตรสาวที่เบะปากจะร้องไห้

         “ไม่ค่ะป๊า ฮึก เขาไม่รวยเลย เขาจนมาก ชีวิตลำบากสุดๆ แต่แฟนเก่าเขาเป็นถึงลูกเจ้าของปั๊มน้ำมัน หนูลูกสึกว่าหนูด้อยกว่าแฟนเก่าเขาค่ะ” ณัชชาโผเข้ากอดบิดาที่ยืนอึ้งกับความคิดของลูก

         “โถ่ ทำไมต้องคิดแบบนั้นลูก ลูกของป๊าไม่เคยด้อยกว่าใครอยู่แล้ว ถึงพ่อคนนี้จะไม่ได้รวยเริศหรูแบบนั้นแต่ป๊าก็คิดว่าลูกสาวของป๊าเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดอยู่แล้ว”

         “ป๊า.. แล้วถ้าหนูคบคนจนๆแบบพี่เขา ป๊าจะกีดกันหนูไหมคะ?” คำถามนี้ทำเอาเฮียตี๋หัวเราะร่าพร้อมกับลูบผมยาวของบุตรสาวที่เอาคางเกยหน้าขาของเขาไว้

         “ทำไมป๊าต้องกีดกันด้วย ถ้าลูกคิดว่าเขาเป็นคนที่ใช่และดี ป๊าก็ตายตาหลับ แต่ตอนนี้ป๊าว่าลูกของป๊ายังเด็กเกินไปที่จะมีแฟนรึเปล่าน้า?”

         “หนูจะสิบเก้าแล้วนะคะ แต่หนูสัญญากับป๊าว่าจะตั้งใจเรียนแน่นอนค่ะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มทำแก้มป่องก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นฉีกยิ้มกว้างให้บิดา ตอนนี้ใบหน้าบิดาที่เธอเห็นเริ่มมีรอยเหี่ยวย่นขึ้นทุกวันแถมสายตาก็แย่ลงไปด้วย บอกให้ไปตัดแว่นมาใส่ก็กลัวแต่ตัวเองไม่หล่อ

         “จ้ะ ลูกรักของป๊า” มือหยาบหนาเงินปึกนึงที่ไม่ใหญ่มากขึ้นมา

         “อะไรคะ?” ณัชชามองเงินที่พ่อยื่นมาให้

         “ค่าขนมเดือนหน้า รอบนี้ตัดไปหมื่นนึงเพราะเคยแอบไปรูดบัตรซื้อกระเป๋ามาเมื่ออาทิตย์ก่อน” นี่แหละนิสัยของพ่อเธอ

         “แฮะๆ ขอหนูนับก่อนน้า ว่าจะพอถึงเดือนไหม” มือเล็กหยิบเอาเงินขึ้นมานับ

         “ป๊าคะ! นี่มันหมื่นเดียวเองนะคะ ค่าน้ำมันเป็นมหาลัยยังไม่พอเลย” เสียงแหลมโวยวายเมื่อคำนวณจากรายได้ที่บิดามอบให้

         “งั้นเสาร์อาทิตย์ต้องไปทำงานที่สาขาสอง”

         “หูยยย ขอเลือกเป็นทำกับพี่กุ้งไม่ได้เหรอคะ!” สองพ่อลูกถกเถียงกันนานสองนานก่อนจะพากันกลับไปรับประทานอาหารค่ำที่บ้านกัน

 

1 เดือนต่อมา

         ติ๊ง

         (พี่วินกลับวันไหนคะ?) ตกเย็นก็มีเสียงไลน์ดังเข้าจนกวินละจากเก็บเสื้อผ้ามาสนใจโทรศัพท์แทน

         (พรุ่งนี้ แปดโมงเช้า) นิ้วเรียวกดพิมพ์ก่อนจะส่งไป

         (งั้นคืนนี้เจอกันหน่อยไหมคะ? หนูจะไปหาพี่เองรออยู่หอพี่นะ)

         (อืม ก็ได้) ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มอ่อนๆก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์

         ตกเย็นณัชชาเตรียมอาหารลากหลายอย่างพร้อมเลี้ยงส่งกวินที่กำลังจะเดินทางกลับไปยังบ้านที่เขาจากมา เธอไม่วายจะคว้าเอาของฝากเล็กๆน้อยไปให้ชายหนุ่มเพื่อติดไม้ติดมือไปให้แม่และยาย

         “เรากลับมารักกันเถอะนะคะ” แต่จู่ๆสองเท้าของณัชชาก็ต้องชะงักเมื่อเดินมาจากภาพปาดตา อลิษาแฟนเก่ากวินกำลังอ้อนวอนให้ชายหนุ่มอยู่กับตนต่อ สักพักนึงก็มีฉากที่ริมฝีปากของคนทั้งคู่ประกบกันต่อหน้าต่อตา ของที่หอบหิ้วมาหล่นลงพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

         ตุบ!

         เสียงข้าวของกระจัดกระจายทำให้คนทั้งคูต้องผงะออกจากกันแล้วหันมามอง ณัชชาจึงรีบก้มเก็บของ ก่อนจะวิ่งออกจากหอพักไปในนั่งรถเพื่อตั้งสติ ดวงตากลมโตมีน้ำคลอเบ้า แถมหัวใจตอนนี้เริ่มเต้นสั่นระรัวคล้ายกับการช็อกที่จริงขาเธอแทบไม่มีแรงก้าวออกมาด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าของตั้งใจซื้อไปฝากแม่และยายของเขา เธอก็คงไม่เก็บมาหรอก มือบางจับที่พวงมาลัยรถร้องไห้จนตัวสั่นก้มลงซบที่พวงมาลัยเหมือนคนไม่มีที่ไป

         “ออกไปเถอะ อย่ามาหาผมอีก เดี่ยวคู่หมั้นของคุณไม่พอใจ”กวินผลักเธอออกไปเบาๆ

         “วินจะทิ้งลิซได้ลงจริงๆเหรอ?” สีหน้าลูกครึ่งของทั้งคู่สบตากัน ดวงตาคมดุดันมองมาที่คนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาให้อิสระเธอไปแล้วยังต้องการอะไรอีก?

         “ใครทิ้งใครก่อน คุณลองคิดดีๆ แล้วก็ผมมันจนไม่มีสิทธิไปชอบคนรวยแบบคุณกลับไปซะเถอะเดินขายขี้หน้า ถ้าพื่อนคุณมาเห็น”

         “ได้! วินจำไว้เลยนะว่าเคยพูดอะไรไว้สักวันนึงวินจะต้องกลับมารักลิซอยู่ดี!” อลิษาเดินสะบัดหน้าออกไป โชคดีจริงๆที่เธอไม่ได้สงสัยในตัวณัชชา คงอาจจะคิดว่าเป็นคนข้างก้องมาเจอจังหวะซิทคอมเข้า เขาทิ้งเวลาให้ห่างสักพักเมื่อคิดว่าอลิษาเดินออกไปน่าจะถึงรถแล้ว ขายาวรีบก้าวออกจากห้องตรงดิ่งไปยังชั้นล่าง สายตาคมมองหารถมินิคูเปอร์คันเล็กที่เคยขับมาแต่ก็พบเจอแต่ความว่างเปล่า เขาจึงถอดใจเดินขึ้นห้องไปในที่สุด

         

“คิดเงินเลยค่ะ” ณัชชาบอกพนักงานที่มองหน้าเธอ หลังจากที่ตั้งสติได้ก็รีบมาหาร้านสะดวกซื้อใกล้ๆก่อนจะหยิบตะกร้าเอาทั้งเบียร์และเหล้าโยนๆใส่พร้อมทั้งของกินเล่นอีกหลายอย่าง แค่ร้องไห้ครั้งเดียวไม่ทำให้คนอย่างเธออ่อนแอหรอกนะ คนเก่าก็แค่คนเก่าไป ต่อไปคนใหม่แบบฉันจะเสียบแทน! วิธีการที่จะมัดใจก็คือเพื่อนเมานี่แหละ พอคิดเงินเรียบร้อยร่างเล็กก็หอบข้าวของเข้าไปยังรถคันโปรดเหมือนเดิม

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้กวินต้องแง้มออกไปตรวจสอบ

“น้ำชา?” เขาคิดว่าเธอเห็นอะไรแบบนั้นจะยอมถอยไปซะอีก แต่นี้กลับหอบของพะรุงพะรังมาอีก

“ช่วยหนูหน่อยสิคะ” หญิงสาวตัวเล็กเหมือนจะหอบแห่กอยู่เพราะต้องเดินขึ้นบันไดมาหา

“ทำไมต้องซื้ออะไรมาเยอะแยะ” มือหนารีบคว้าเอาของทั้งหมดมาถือพร้อมกับเดินเข้ามาก่อน

“เลี้ยงส่งค่ะ” ณัชชาเดินเข้ามานั่งลงภายในห้องแคบไม่กว้างเหมือนห้องนอนของเธอ ห้องนี้มีเพียงเตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะคอมที่วางติดกัน กวินเอาโต๊ะญี่ปุ่นที่ใช้สำหรับทานอาหารมากางพร้อมกับอาหาร ก่อนจะแปลกใจที่เห็นกระป๋องเบียร์

“พี่วินคะ อย่าพึ่งสนใจเบียร์เลย นี่ค่ะของฝากที่หนูอยากฝากไปให้คุณแม่กับคุณยาย” ณัชชายื่นถุงกระดาษใบใหญ่กับใบเล็กมาให้กวิน

“ห้ามเปิดนะคะ ถุงใหญ่เป็นของแม่ ส่วนถุงเล็กของคุณยายต้องให้พวกท่านเปิดกันเองค่ะ” หญิงสาวรีบจับมือหนาที่กำลังอยากรู้อยากเห็นไว้

“ไม่แพงใช่ไหม?” กวินไม่มั่นใจเลย

“ไม่ค่ะ แค่ของแทนใจ ของพี่วินไม่มีนะคะ” เธอยักไหล่พร้อมกับหัวเราะ

“แค่โทรศัพท์ก็เกินพอแล้ว” กวินเก็บของฝากไว้ในกระเป๋าเดินทาง

“งั้นเรามากินอาหารกันเถอะค่ะ นี่หนูซื้อกุ้งเผาแม่น้ำมา แล้วก็มีอีกเยอะไม่รู้ว่าพี่ชอบกินอะไร” ณัชชารีบแกะอาหารที่ตนอยากให้เขากินออกมา พร้อมกับเปิดกระป๋องเบียร์

“ฉันกินอะไรก็ได้” กวินขยับไปนั่งฝั่งตรงข้ามมองอาหารที่เห็นเพื่อนคนอื่นกินแบบชิวๆ

“ถ้าวันนี้พี่กินไม่หมด หนูปรับนะ”

“ไม่มีเงินให้ปรับหรอกนะ”

“ก็ปรับเป็นหัวใจพี่แทนละกัน” หญิงสาวทำเป็นเขินตัวบิด แต่คนตรงหน้ากับนั่งนิ่งเหมือนไม่มีความรู้สึก

“โอเค้ หนูไม่เล่นแล้ว แต่ว่าถ้ากลับไปช่วยติดต่อหนูทางโซเชียลบ้างนะคะ อย่าหายไปเลย เดี่ยวเรียนจบหนูจะไปหาพี่แน่นอน” ณัชชาแกะกุ้งเข้าปากคำโตเคี้ยวตุ่ยๆอย่างน่ารัก

“ตั้งใจเรียนให้จบก่อนเถอะ พึ่งปีหนึ่งแท้” มือหนาปาดเอาเศษเนื้อกุ้งที่เลอะปากเธอออกอย่างเอ็นดู หญิงสาวนั่งนิ่งเหมือนมีมนต์สะกดให้ร่างกายเธอแข็งเป็นหิน พระเจ้าช่วยเถอะ! ยิ่งเขายื่นหน้ามาใกล้ความหล่อนี่ออร่าจัดจนทำให้หัวใจเธอเต้นไม่สุขเลย

“กินเบียร์ดีกว่าค่ะ” เธอรีบยกกระป๋องเบียร์ซัดอึกๆจนกวินเผลอขำ

“เขินเป็นด้วยเหรอ?” เขาเท้าคางมองด้วยท่าทียิ้มกะหล่อนมาก ณัชชาคิดในใจ

“ปละ เปล่าค่ะ หนูหิวน้ำ น้ำจิ้มมันเผ็ด” ร่างบางแทบนั่งไม่ติดนี่เหมือนเขารุกเธอใช่ไหม!

“แย่จังฉันอิ่มซะแล้วสงสัยคงกินไม่หมด” กวินทำหน้าจ๋อยพร้อมกับรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้หัวใจณัชชาเต้นถี่กว่าเดิม

“พี่วิน.. หมายความว่าไงคะ?”

“เอากลับไปกินกับพ่อเธอที่บ้านเถอะ นี่มันดึกแล้วเดี่ยวพ่อเป็นห่วง” กวินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเหมือนเดิม

“ไม่ได้ พี่วินต้องกินก่อน” ณัชชารีบลุกไปนั่งข้างๆก่อนจะเปิดกระป๋องเบียร์ให้เขา

“ทำไมชอบไม่ระวังตัวนักนะ” กวินหยิบเอากระป๋องเบียร์มาดื่มตามใจคนที่อุตส่าห์จะมาเลี้ยงส่ง

“หนูอยากรู้จังเลยค่ะ” เธอเปลี่ยนน้ำเสียงจนเขาต้องหยุดดื่ม

“หืม?”

“ว่าถ้าจูบกับพี่บ้างจะรู้สึกยังไง” สายตาดูออดอ้อนของณัชชาทำให้มือหนาเชยคางมนขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากหยักลงบนปากบางความนิ่มของปากจิ้มลิ้มทำให้กวินแทบจะอดใจสอดลิ้นไม่อยู่ แต่พอจะสอดแทรกไปมือเล็กก็ผลักเขาออกด้วยความตกใจ

“กลัวเหรอ?” กวินถามเมื่อเห็นที่หอบหายใจซะถี่

“คะ แค่ไม่เคยจูบ” ใบหน้านวลแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อน

“ก็มันไม่ใช่เรื่องที่เด็กต้องลอง”

หมับ!

ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่ออยู่ดีๆมือเล็กของเธอก็คว้าคอเสื้อเขาจนเสถลาเข้าไปจูบอีกครั้ง ลำแขนเล็กโอบรอบคอเขาไว้ ส่วนกวินเองก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าเขายกตัวของร่างบางตรงหน้าขึ้นมานั่งบนตักแกร่งก่อนจะโอบรอบเอวบางไว้แน่น

“อืมม” เสียงหวานครางอย่างรู้สึกดีตอนนี้ร่างกายของเธอแนบไปกับตัวเขาทั้งหมด ริมฝีปากหนาก็ขบเบาๆเป็นการเปิดปากก่อนจะสอดลิ้นร้อนๆเข้าหาความหวานในโพลงปาก ทั้งคู่ผลัดกันรุกล้ำพื้นที่ของกันไปมาเนิ่นนานก่อนที่ผละออกเพราะต้องการอากาศ

“พี่วิน.. หนูรักพี่ไปแล้วค่ะ” ณัชชามองเขาด้วยแววตาบรือทำให้เขาแทบอยากกดเธอลงเตียง

“พอหรือยัง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งลูบสะโพกกลมมนที่นั่งคร่อมอยู่บนตัก

แต่เหมือนคนตัวเล็กจะชอบใจกอดรัดรอบคอเขาอีกพร้อมกับจูบอีกครั้งอย่างดูดดื่ม เธอขอแค่ครั้งนี้ก่อนหลังจากนั้นจะต้องได้ใจเขามากกว่านี้

ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่ทั้งคู่นัวเนียกัน ก่อนณัชชาเดินลงมายังที่จอดรถแล้วขับรถกลับไปยังบ้านตนเองอยู่ที่ห่างไกลจากตรงนี้มากโข ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับฮัมเพลงไปกับรถที่ขับอย่างมีชีวิตชีวามากขึ้น