บ่วงราคะ

บ่วงราคะบทที่ 1ขึ้นเตียงผิด ชีวิตเปลี่ยนแก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!เสียงแก้วสามใบชนกัน น้ำสีอำพันที่อยู่ข้างในพร้อมใจกันกระฉอก ก่อนที่เจ้าของของมันจะพาแอลกอฮอล์ไหลลงสู่กระเพาะน้อย ที่นี่คือผับแห่งหนึ่งกลางเมืองกรุงฯ ท่ามกลางเสียงเพลงอึกทึกและนักท่องราตรี สองสาวกับครึ่งหนุ่มกำลังฉลองให้กับความสำเร็จถึงสองขั้นของเพื่อนรัก“ก็แค่ผู้ชายโง่ๆ ที่ไม่รักดี ฉันไม่แคร์โว้ย! เอ้าชน!”พริ้มเพรา พณากุล หญิงสาวผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมายี่สิบแปดปีแต่ยังสดซิง ยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนทั้งสอง ความเจ็บช้ำในอกกำลังถูกบรรเทาด้วยฤทธิ์เหล้าและข่าวเรื่องงานใหม่ที่เธอกำลังจะเข้ารับตำแหน่งในวันพรุ่งนี้“นังพริ้มเมาแล้ว ฉันว่ากลับเถอะ พรุ่งนี้มันต้องไปทำงานนะ”กมลศักดิ์ หรือกิ๊บซี่ สตรีในร่างชายที่ยังครองสติได้มากสุด เอ่ยกับเพื่อนสาวอีกหนึ่งนาง พริ้มเพราอกหัก แต่นั่นเป็นสิ่งดี เพราะเจ้าหล่อนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ กับงานใหม่ และเงินเดือนใหม่ที่มากกว่าเดิมถึงสามเท่า“เออๆ ฉันก็ว่างั้น เริ่มตึงๆ แล้วด้วย เฮ้อ...พรุ่งนี้วันศุกร์ จะบ้าตาย”กุ้งนาง บ่นให้กับความเป็นจริงของข้าราชการชั้นผู้น้อยที่หนีไม่พ้นปฏิทินวันเวลาที่เหมือนกรงข

ลมหายใจของเขาและเธอดังเข้าออกประสานกัน พริ้มเพราไม่รู้จะทำเช่นไรดี จะขัดขืน ใจก็ยังปรารถนา จะยินยอมพร้อมใจก็ละอายเหลือเกิน แต่ช่างปะไรเล่า นี่คงเป็นสวรรค์กำหนด ให้มันดำเนินต่อไปเถอะ เธอก็อยากรู้ว่ารสรักของชายหญิงมันยอดเยี่ยมแค่ไหน ใครๆ ถึงได้หลงใหลมันนัก เธอจะดื่มด่ำกับมันให้สมใจ พอพรุ่งนี้ก็จะทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคืนกับคนแปลกหน้า เธอไม่ต้องกังวลอะไร แค่ปล่อยตัวปล่อยใจ อะไรจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ก็ช่างหัวมัน!“อ๊า...เจ็บ! เบาๆ ได้ไหม อื้อ...” เพียงริมฝีปากอ้าร้อง คนข้างบนก็โน้มหน้าลงมา ประกบปากเธอไว้ด้วยปากเขา ทั้งจูบทั้งดูดชิมลิ้นเธอ รสหวานนี้มาจากที่ใดกันนะ รู้แต่ว่าหวานเหลือเกิน“อืม...พระเจ้าช่วยด้วยเถอะ ทำไม...ถึงดีอย่างนี้นะ ดี...อา...” บุรุษหนุ่มครางอืออาเมื่อรสสวาทของสาวพรหมจรรย์คือสิ่งที่น่าตื่นตะลึง มันคับแน่นและฝืดตึงแต่กลับเร่งเร้าอารมณ์ราวกับน้ำมันที่กำลังถูกราดลงกองเพลิง ให้ตายเถอะ วิเศษจริงๆ วิเศษเหลือเกิน“อืม...ซี้ด...เร็วอีกนิด ได้โปรด ฉันเจ็บ อ๊ะ!”เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นถี่ระรัวเมื่อถูกร้องขอ ร่างงดงามถูกกระแทกจนหัวสั่นหัวค

“ฉันมาทันแน่ๆ ถ้าไม่มีใครถ่วงเวลา” เธอเถียง พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อเห็นหน้าคนที่กกกอดกันอยู่เมื่อคืนเขายิ้มเจ้าเล่ห์ ลุกออกมาจากเก้าอี้แล้วเดินมาหาพริ้มเพรา หญิงสาวก้าวถอยหลัง เพื่อให้ห่างจากชายหนุ่ม กลิ่นกายเขายังตามมาหลอกหลอนเธอ ยามได้ใกล้ชิดยิ่งชวนให้คิดถึงเรื่องอย่างว่า“เราควรต้องเก็บเรื่องเมื่อคืนไว้เป็นความลับ เพื่อจะได้ไม่เสียการปกครอง หรือคุณอยากเปลี่ยนตำแหน่ง”“จากอะไรเป็นอะไรละคะ” เธอย้อน นึกหมั่นไส้สายตาเจ้าเล่ห์ของบอสนัก“จากผู้ช่วยเลขาเป็น...นางบำเรอ”เผียะ!เสียงตบดังๆ ไม่เท่าความเจ็บแสบที่ซีกแก้มขาว มาร์คินยกมือกุมแก้มข้างที่โดนตบ จ้องหน้าพริ้มเพราราวอยากจะฆ่า ทว่ามันก็เพียงแวบเดียว เพราะหยดน้ำใสที่คลออยู่ในนั้นทำให้ใจเขาอ่อนยวบประหนึ่งขี้ผึ้งถูกไฟลน“เราไม่เคยรู้จักกันค่ะบอส และฉันจะลืมเรื่องเมื่อนาทีก่อนไปเสีย ถ้าบอสจะ กรุณาและช่วยมอบหมายงานให้ฉันได้ทำ ในฐานะผู้ช่วยเลขาค่ะ” พริ้มเพรากัดฟันพูดออกไป พยายามบังคับน้ำตาใต้แว่นเลนส์ใสมิให้มันไหลหยด เมื่อคืนนี้และเมื่อเช้า ความสัมพันธ์ที่เธอมีต่อเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน เขาเหมือนเทพบุตรผู้ช่ำชอง ส่วนเธอเหมือนกวางน้อ

“ขอบคุณมาก คุณไปพักเถอะ” เขาว่าโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน “ฉันพักได้แล้วจริงๆ หรือคะ”“อาฮะ” เขารับคำ พริ้มเพราถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวออกจากห้อง แต่เธอไม่ได้ไปไหน กลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง นั่งลงไปบนเก้าอี้แล้วฟุบหน้าลงไปกับแฟ้มงานที่กางค้างอยู่ ก่อนจะสลบเหมือด หมดแรง และไข้ขึ้นมาร์คินผู้ไม่รู้เรื่องราว นั่งทำงานอยู่สักพักก็ลุกมาจัดการกับมื้อเที่ยงแสนอร่อย มันถูกส่งลงท้องผ่านริมฝีปากสีชาดระเรื่อ ทว่าเมื่อกินอิ่มแล้วกดอินเตอร์คอมเพื่อเรียกพริ้มเพราให้มาเก็บสำรับ กลับได้พบเพียงความเงียบงัน เขาออกมาดู และได้พบว่าพริ้มเพราหลับคาโต๊ะทำงานไปเสียแล้ว ลองแตะแขนให้หล่อนรู้ตัว ทว่าไอร้อนที่แผ่ออกมาทำเอาเขาตื่นตะลึง“บ้าจริง พริ้มเพรา!”----------ณ โรงพยาบาล สองชั่วโมงให้หลังคนป่วยลืมตาขึ้นมาช้าๆ มึนงงไม่น้อยเมื่อพบว่าตัวเองมิได้อยู่ที่ที่ทำงาน เสียงฝีเท้าคนแว่วเข้าหู เธอหันไปตามเสียงนั้น แลเห็นร่างสูงของมาร์คินกำลังยืนคุยโทรศัพท์ “ครับอานุช ยกเลิกประชุมตลอดทั้งบ่ายนี้ครับ ผมคงไม่เข้าไปอีก ครับ...ธุระด่วนจริงๆ พริ้มเพราอยู่กับผม ยังไงอานุชช่วยเข้าไปเคลียร์เอกสารบนโต๊ะให้ผมด้วย ผมพิจารณาแล

พัชญะหันมาเผชิญหน้าเจ้านายอย่างหวั่นเกรง รีบหลบฉากเข้าข้างทางเดิน เพื่อเปิดทางให้บอสใหญ่และคุณเลขาจอมเนี้ยบ คุณเลขานั้นหน้าตาไม่สบอารมณ์นัก แต่บอสใหญ่นี่สิ ดวงตาแทบจะฆ่าเขาให้ตายได้“ขอโทษครับ คือว่าผมทะเลาะกับแฟน” พัชญะว่า มาร์คินมุ่นคิ้วหนักเข้าไปอีก ใบหน้าบอสใหญ่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาใกล้จะกลายเป็นกองเพลิง“จะบ้าเหรอ ไม่ใช่ซะหน่อย ปล่อยนะ!” พริ้มเพราสลัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่พัชญะยังกำมันไว้แน่น มาร์คินเห็นแล้วต้องกำหมัดอยู่ข้างลำตัว“ปล่อยเธอซะ! ก่อนที่จะโดนไล่ออก”“หา!?” พัชญะร้องออกมาอย่างมึนงง พอๆ กับมณีนุชที่หันไปมองหลานชายด้วยความงงไม่แพ้กัน“บอกให้ปล่อย!” มาร์คินตวาดลั่นช่องทางเดิน พนักงานหลายคนบนชั้นนี้เดินออกจากคอกตัวเองมาเมียงมองสถานการณ์พัชญะปล่อยข้อมือพริ้มเพรา และทันทีที่เขาปล่อย ข้อมือน้อยก็ถูกเกาะกุมด้วยมือของบอสใหญ่ เขาดึงพริ้มเพราให้เดินตามไป แทบจะเป็นการลากเพราะเขาเดินเร็วกว่าพริ้มเพรามากนัก“เอ๊ะคุณ! ปล่อยฉันนะ คุณเป็นบ้าหรือไง ฉันเจ็บ!”พริ้มเพราร้องโวยวายไปตลอดทาง มณีนุชเห็นแล้วต้องส่ายหน้า รู้ละว่ามาร์คินเป็นจอมเจ้าชู้ที่เปลี่ยนคู่ควงบ่อยยิ่งกว่ากระดาษชำระ แต่มัน