บทที่ 19 ความหวัง และ ความเกลียดชัง (2/2)

ก็อกๆๆ

"เข้ามาเถอะ"

เซียวซิงโหรวผลักประตูเข้าไปตามคำอนุญาต หมอเฮ่าเถียนไม่ได้หลับอยู่ เขากำลังเขียนหนังสืออยู่บนโต๊ะโดยมีเทียนเล่มน้อยคอยส่องแสงอันริบหรี่ให้ที่มุมโต๊ะ

"ท่านหมอเฮ่า" เซียวซิงโหรวผงกศีรษะทักทายเขาตามมารยาท ก่อนจะหยุดยืนด้านข้างโต๊ะรอให้เจ้าของห้องเชิญนั่งก่อนอย่างติดนิสัย

เฮ่าเถียนละสายตาขึ้นมาจากตัวอักษร ดวงตาสงบนิ่งมองผู้มาเยือนยามวิกาลยืนนิ่งไม่ส่งเสียงจึงเข้าใจ "เชิญนั่งเถิด ท่านชายมีสิ่งใดจึงมาพบข้าดึกดื่นเช่นนี้"

ท่านชายผู้เติบโตมาในวังนั่งเก็บชายเสื้ออย่างเรียบร้อยแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่แทบจะเป็นดั่งหมอประจำกายของเขาไปแล้ว "ท่านหมอเฮ่า ช่วยทำให้ร่างกายของข้ากลับมาเป็นปกติทีเถิด ข้าขอร้องท่าน"

ท่านชายจากไป แต่ตะเกียงที่เขาถือมาด้วยกลับตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะหนังสือ แสงสว่างที่แต่เดิมส่องถึงเพียงแค่มุมกระดาษไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับปรมาจารย์อย่างเฮ่าเถียน แม้ไม่มีแสงไฟเขาก็ยังเขียนหนังสือต่อไปได้โดยไม่ลำบาก แต่ตอนนี้แสงสว่างจากตะเกียงที่เพิ่มขึ้นมาจากอีกขอบมุมของโต๊ะทำให้หนังสือสว่างชัดครบทั้งหน้า

ปากที่เม้มราบเรียบเป็นปกติของเฮ่าเถียนกลับโค้งขึ้นเล็กน้อย