บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ

เสียงเพลงในผับดังสนั่นไปทั่ว เสียงเบสกระแทกจังหวะเข้ากับผนังจนสั่นสะเทือน แสงไฟหลากสีสาดไล่ไปตามร่างของผู้คนที่กำลังแดนซ์อย่างสุดเหวี่ยง กลิ่นเหล้า กลิ่นน้ำหอม และกลิ่นความอิสระของคืนวันศุกร์ปะปนกันไปหมด

ที่โซฟามุมวีไอพีด้านในสุด ชายหนุ่มในสูทสีดำเนี๊ยบ นั่งไขว่ห้างราวกับไม่ได้อยู่ในผับ หากแต่ในห้องประชุมใหญ่เงียบสงบมากกว่า อนาวินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือหรูอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

“วันนี้ก็ไม่รอด?”

อาทิตย์เพื่อนเจ้าของผับคนหนึ่งถามขึ้นพลางหัวเราะเบา ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ และรินเหล้าให้

“เลขาคนที่ห้าของปีนี้” เพื่อนอีกคนแซว

“กูว่ามึงใจดีกับลูกน้องบ้างก็ได้มั้ง ไม่ใช่โหดใส่ตลอด”

“ทำงานผิดก็คือผิดดิ” อนาวินตอบเสียงเรียบ มือยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ

“ตำแหน่งเลขากูต้องเป๊ะทุกอย่าง ถ้าทำไม่ได้ก็ไปทำที่อื่นไม่ใช่ที่นี่”

เพื่อนทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจอย่างปลง ๆ ก็ซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งเย็นชาแบบนี้แหละ ถึงไม่มีใครทนเป็นเลขาได้นานเกินสามเดือน

สายตาของอนาวินเลื่อนไปที่ฟลอร์เต้นด้านล่าง พลอยหยุดอยู่ตรงร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ

เด็กคนนั้นตัวเล็กกว่าเขาชัดเจน ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด กางเกงสกินนีดำรัดเรียวขาเอาไว้ ทรงผมยุ่ง ๆ แต่กลับดูเข้ากับใบหน้าหวาน ตาโตนั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ ในมือข้างหนึ่งถือแก้ว อีกข้างยกขึ้นเหนือหัว แดนซ์ไปตามจังหวะอย่างไม่แคร์สายตาใคร

“น่ารักดีนี่” เพื่อนคนหนึ่งของอนาวินเอ่ยแซว

“สเปกหรือเปล่าวะ”

“เสียงดัง” อนาวินตอบสั้น ๆ แต่ก็ไม่ได้เบือนสายตาหนีทันทีอย่างที่ควรทำ

เด็กคนนั้นเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ดูมีชีวิตชีวาจนเขาเผลอมองซ้ำครั้งที่สอง สาม และสี่ ไม่นานนัก ร่างเล็กก็เดินโซเซปนเต้นมาทางโซนวีไอพี เหมือนตามเพื่อนมา แต่สายตากลับไล่กวาดมาทางกลุ่มของอนาวิน ก่อนจะหยุดลงพร้อมรอยยิ้มแบบคนเจอเหยื่อเรียบร้อยแล้ว

นทีมองผู้ชายในสูทดำตรงหน้าแล้วแทบจะตบอกตัวเอง    ดัง ๆ หล่อฉิบหาย หล่อจนอยากจะกราบเท้าจ่ายค่าจ้างมาเป็นผัวล่วงหน้า เขายื่นแก้วขึ้น ยิ้มตาหยี

“ขอชนแก้วหน่อยได้ไหมครับสุดหล่อ” เสียงนทีลากคำตอนท้ายอย่างตั้งใจอ่อย

เพื่อนของอนาวินหัวเราะพรืด “เรียกสุดหล่อเลยเว้ย ชอบ ๆ”

อนาวินเหลือบมองเด็กตรงหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มมุมปากนิดเดียว เหมือนจะขำแต่ก็ไม่ขำ

“เมา?” เขาถามเสียงเรียบ

“แค่มึน ๆ ครับ แต่ยังรู้ตัวดีว่าคนตรงหน้าหล่อมาก”         นทีตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะยื่นแก้วเข้าไปใกล้

“ชนไหมครับ ถ้าไม่ชนเดี๋ยวผมเสียใจแย่”

เพื่อนของอนาวินรีบเอื้อมมือไปชนด้วยอย่างไว แต่เด็ก     ตัวเล็กกลับเลื่อนแก้วหลบ แล้วหันไปมองอนาวินแทน

“อยากชนกับคนนี้มากกว่าครับ”

คำว่า “คนนี้” มาพร้อมกับสายตาที่สบเข้ากับดวงตาคมอย่างตรงไปตรงมา ไม่หลบและไม่เกรงกลัว อนาวินมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ อยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะยกแก้วในมือชนเบา ๆ

“ก็ได้”

เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง นทีหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจเหมือนได้ปลดมาร์กในใจไปหนึ่ง หลังจากนั้นทุกอย่างก็เหมือนไหลไปตามจังหวะเบสในผับ

นทีถูกเพื่อนเจ้าของผับลากมานั่งด้วย กลายเป็นวงคุยเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เด็กตัวเล็กปากเก่งไม่แพ้ใคร พูดจาแซวไปทั่วแต่กลับไม่เคยล้ำเส้นแบบน่าเกลียด แถมยังมีมารยาทอย่างประหลาด

“แล้วทำงานอะไร” เสียงของอนาวินถามขึ้นตอนหนึ่ง

“ว่างงานชั่วคราวครับ กำลังหางานใหม่อยู่” นทีตอบตามจริง

“ช่วงนี้รับฟรีแลนซ์เล็กน้อย อยากได้เงินก็ต้องหาแต้มเก็บไว้”

คำว่า “เก็บแต้ม” ทำเอาเพื่อนสองคนข้าง ๆ หัวเราะอีกรอบ แต่สำหรับอนาวิน เขาไม่คุ้นกับคนประเภทนี้เท่าไหร่ คนที่หัวเราะง่าย พูดเล่นเก่ง และดูเหมือนจะไม่กลัวอะไรบนโลกเลย

เวลาผ่านไป แก้วในมือก็เพิ่มจากหนึ่งเป็นสองและเป็นสาม จนความมึนเริ่มชัดเจน ปลายนิ้วของนทีเย็นเฉียบตอนที่เผลอแตะหลังมือของเขา

“มือเย็นนะ” อนาวินหลุดพูด

“งั้นขอยืมความร้อนจากท่านประธาน เอ๊ย! พูดผิด คุณหล่อเหมือนท่านประธานในละครสั้น จะบอกว่าขอยืมความร้อนจากคุณหน่อยได้ไหมครับ” นทียิ้มแล้วโอบแขนเขาอย่างหน้าตาเฉย

เพื่อนสองคนมองหน้ากัน นั่นสิ เมื่อกี้เด็กนี่เรียกอะไรนะ “ท่านประธาน”? แต่ตอนนี้ทุกคนเริ่มเมา เลยไม่ได้สนใจมากนัก

หลังจากนั้น ความทรงจำก็เริ่มพร่าเลือนไปทีละนิด ภาพแสงไฟในผับถูกแทนที่ด้วยแสงไฟอุ่นในห้องพักของโรงแรมชั้นบน เสียงเพลงดังถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่ถี่ขึ้น คำพูดหยอกล้อตอนแรกถูกแทนที่ด้วยเสียงครวญเบา ๆ ที่ไม่มีใครอยากจำรายละเอียด

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องพักกว้าง อนาวินลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า รู้สึกถึงอาการหนักศีรษะจากแอลกอฮอล์เมื่อค่ำคืน เขาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกได้ว่าข้างกายว่างเปล่า เตียงอีกฝั่งเย็นและเรียบเหมือนไม่มีใครนอนอยู่ตรงนั้นมาก่อน

เขาขมวดคิ้วพลิกตัวมองไปรอบห้อง ไม่มีร่างเล็ก ๆ ของคนเมื่อคืน ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีคำแซว ไม่มีรอยยิ้มสดใส มีเพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ สายตาคมหยุดลงที่ธนบัตรใบละพันห้าใบถูกวางเรียงกันอย่างเรียบร้อยบนโต๊ะข้างเตียง พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ พับครึ่งวางทับอยู่ เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา ตัวหนังสือหวัด ๆ แต่ดูตั้งใจเขียน เอียงนิด ๆ แบบคนมือซน

“ค่าตัวของคุณนะสุดหล่อ :)”

ห้องทั้งห้องเงียบกริบจนเขาได้ยินเสียงเลือดตัวเองสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้า

“.....”

อนาวินวางกระดาษลงอย่างช้า ๆ มองเงิน 5,000 บาทตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ถูกทำลายศักดิ์ศรีเต็ม ๆ

ค่าตัว?

ห้าพัน?

คนอย่างเขา อนาวิน กฤตนันท์ ซีอีโอบริษัทระดับพันล้าน ถูกเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งตีราคาเอาไว้แค่ห้าพันบาทแถมยังทิ้งไปก่อนแบบไม่เหลียวหลังอีกต่างหาก แบบนี้มันฟันแล้วทิ้งชัด ๆ

“บ้าเอ๊ย!”

คำสบถลอดออกมาจากริมฝีปากเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ทั้งหงุดหงิด         ทั้งโมโห ทั้งเหมือนโดนเล่นเข้าอย่างจัง ที่สำคัญ เขาไม่มีแม้แต่เบอร์โทร หรือชื่อเต็มของอีกฝ่ายไว้ติดตัวยกเว้นภาพใบหน้าที่ติดอยู่ในหัวอย่างลบไม่ออก

“ถ้าเจอกันอีกครั้งฉันจะจัดการนายแน่!”