สาปรักบำเรอกาม (3P)

สาปรักบำเรอกาม (3P)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-29
Oleh:  อินทิตาTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
113Bab
7.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาเป็นโรคประหลาดที่รักษาไม่หาย ต้องใช้ Se..x บำบัด ไม่อย่างนั้นเขาจะร้อนจะแทบขาดใจตาย คำสาปจากวิญญาณร้าย ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ "ผมต้องมีเซ็...หมู่เท่านั้นถึงจะหายร้อนครับ "

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ สาปรักบำเรอกาม

BRIE’S POV

The clash of blades rang out across the training yard. The sounds blended with grunts, fists striking flesh, and boots scraping against the ground. To anyone else, it was chaos. To me, it was like a song. It wasn’t just a song to me, it was one I used to know by heart.

I froze. My breath hitched in my throat as I had a flashback.

Two years ago.

The air on the battlefield had been thick with iron and smoke. I remembered the way my enemies’ faces drained of color the instant I stepped into view

I was Brie, The Alpha’s daughter. The warrior no one wanted to face.

My movements had been fast and merciless. Before I even reached their commander, he was already trembling. Some warriors dropped their weapons before my blades touched them, not out of respect but out of fear. They knew my name. They knew my reputation.

I wasn’t cruel. I was unstoppable. That was enough.

And I had loved it. Every fight.. Every victory. Fighting was the rhythm of my soul.

Now…

The vision faded and reality closed in.

I stood still in the courtyard. I felt trapped inside the silk gown I wore. The dress was too tight. It was designed to hug curve of mine the way Alex preferred. I looked elegant, sweet and soft. This wasn’t me. It would never be me.

I hated it.

I needed my blades. I wanted to feel  the exhilaration of combat in my veins. But those days were gone. Now I was Luna Brie – Alex’s trophy. He molded me by his vision of what a Luna should be: graceful, submissive, weak. He had made it clear—if I wanted to be his mate, my warrior days had to end.

And I had given it all up for him. That was how much I loved him. I’d do anything for him.

“Your voice must be sweet. Your smile should be even sweeter,” he always reminded me. “A Luna doesn’t fight. She stands behind her Alpha. Her Alpha leads”

The words felt like chains.

On the grounds in front of me, two warriors sparred. I tracked their movements. As they fought, I saw the flaws instantly. The younger one’s grip kept shaking. His stance was too wide. Right now, his left was exposed.

Shift your weight. Drop lower. Sweep the leg. Now, I whispered silently.

But he didn’t. Instead, he lunged. Wrong decision. His opponent spun, knocking him flat on his back.

My jaw tightened. My palms trembled at my sides. I could have stopped that. I could have ended it in seconds.

Every muscle in me screamed to jump down, to fight, to be myself. Instead, I stood still. I stayed silent

Because I wasn’t Brie the warrior anymore. I was Alex’s Luna.

A soft hand touched mine, pulling me out of my thoughts. It was Zelda, my closest friend.

“Brie?” Her eyes searched mine with worry. “You okay?”

I forced my lips into smile “I’m fine. Just tired.”

“You’re sure?” she pressed, giving my hand a gentle squeeze.

I nodded, even as the lie burned bitter in my mouth.

Turning away, I left the training yard, letting the sound of steel fade behind me. My reflection caught me in a hallway mirror. My reflection had the perfect posture, perfect poise. I was the ideal Luna. But all I saw staring back was a prisoner.

And then I saw her.

Mia. She was one of the kitchen maids. She was young, pretty, and shaped exactly the way Alex admired. She was hurrying up the east wing stairs with a tray balanced in her hands. She headed toward Alex’s chambers.

I stopped mid-step. Our eyes met for a brief moment. Hers widened before she quickly lowered her head and hurried faster, almost tripping in her haste.

I exhaled slowly. Don’t do this, Brie

It wasn’t the first time. I had noticed servants heading into Mario’s quarters at strange hours, sometimes dressed far too boldly for simple service, sometimes leaving with marks on their skin the next morning.

I had told myself they were rumors, tests of my loyalty. I told myself it was nothing and that he would never do this to me. Because I had once believed in us.

Now? Now I only felt… tired.

By the time I reached my room, my shoulders were heavy. My fingers shook slightly as I reached for the lock when the door burst open. Zelda burst into the room.

“Brie” she shouted

I blinked. “What on earth—?”

“You need to hear this!” she exclaimed, nearly bouncing with excitement.

I sighed. “Can it wait?”

“No! Absolutely not.” She slipped inside, shutting the door behind her, and revealed a bundle of clothes hidden under her cloak. Her eyes were wide with excitement. “The triplet Alphas of the Obsidian Fang pack are in town. Triplets, Brie And they’re, gods help me—too gorgeous for words. They’re all tall, gorgeous. They are carved like warriors out of stone. I nearly fainted just hearing about them.”

I managed a small laugh. “Good for you.”

Brie narrowed her eyes at me. “You’re not even paying attention.”

I sank onto the bed, feeling exhausted. “Sorry.”

Her grin returned slowly, wickedly. “Then we’ll fix that. You need a distraction.”

I frowned. “What are you plotting?”

“A night out,” she said simply, dropping the clothes in my lap. “Cloak, wig, glasses—you’ll be unrecognizable. No one will suspect a thing. The town’s festival is tonight. There will be music, dancing, drinks. You need this.”

“Zelda, I can’t—”

“Yes, you can. Alex’s occupied. He’s busy with… other matters. You’re not doing anything wrong.” Her voice softened “You’ve been suffocating here. Just one night. Breathe again.”

My heart pounded. I stared at the cloak then at her.

Maybe it was reckless. Maybe it was wrong.

But maybe it was the first true choice I’d made for myself in years.

“…Fine.”

Zelda squealed, hugging me. “I knew it!”

I dressed quickly, pulling on the cloak, the wig, the glasses. When I looked at the mirror, the woman staring back was a stranger. And for once, I didn’t mind.

Zelda pushed open the window with a mischievous smile. “After you, Luna.”

My pulse raced as I climbed out. I could feel the fear and exhilaration mixing like fire in my veins.

And for the first time in so long…

I felt alive.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Phakhaphon Kuacharoen
Phakhaphon Kuacharoen
ชอบมากกค่ะ
2026-01-26 21:12:40
1
0
113 Bab
บทที่ 1 จุดเกิดเหตุ
คฤหาสน์อนิสตันรถสปอร์ตคันสีแดงเทียบจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ ทางเข้าเป็นถนนเส้นยาวมาถึงตัวคฤหาสน์ บริเวณด้านข้างเต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี มีสวนสวยอยู่ล้อมรอบตัวคฤหาสน์ ด้านหลังมีสระว่ายน้ำคฤหาสน์หลังนี้ถูกแต่งสไตล์โมเดิร์น มีครบครันทุกอย่างในตัว มีทั้งครัวเปิดสำหรับพร้อมปาร์ตี้ แถมยังมีเคาน์เตอร์บาร์เล็ก ๆ ไว้นั่งดื่ม นอกจากสระว่ายน้ำกลางแจ้งด้านหลังแล้ว ยังมีสระว่ายน้ำในร่มด้วยตัวคฤหาสน์เป็นกระจกบานใส เพื่อเปิดรับแสงให้เข้ามาภายใน ให้ดูโล่งโปร่งสบาย ไม่ได้ถูกสร้างเป็นผนังทึบแสง แต่ก็ไม่ได้เป็นกระจกเสียทั้งหมด เดินเข้าไปด้านในจะเจอกับห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีโซฟาหนังชุดใหญ่สีงาช้าง ตรงกลางเป็นโต๊ะรับแขกตัวสีดำ ตัดกับโซฟาแลดูเข้าชุดกันเป็นอย่างดี“ไปไหนมา?”เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น เมื่อเคย์มานก้าวขาเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาปรายตามองลูกชายตัวเอง แล้วหันกลับมาจดจ่อกับหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือต่อ คนตัวสูงราว 180 เซนติเมตร ย่างเท้าก้าวเดินไปหาบิดา เขาค่อย ๆ นั่งลงที่โซฟาหนังสีงาช้างตัวหรู“ไปหาหมอมาครับ”คนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยเพียงสั้น ๆ คามินเหลือบสายตาไปมองลูกชาย แล้ววางหนังสือพิมพ์
Baca selengkapnya
บทที่ 2 อารม์ราคะ
ทั้งสามนั่งดื่มอยู่ในไนต์คลับสักพัก จู่ ๆ เคย์มานก็รู้สึกแปลก ๆ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลซึมออกมาตามแนวไรผม มือข้างขวายกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ไหลท่วมออกอย่างลวก ๆ เขาร้อนจนเหงื่อออกเต็มกรอบหน้า"มึงเมาแล้วเหรอวะไอ้เคย์มาน เหงื่อท่วมตัวเลย เพิ่งกินไปแก้วเดียวเองนะ"มาเซลโลเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางปรายตามองเพื่อนรัก ที่มีอาการแปลก ๆ เคย์มานรีบลุกพรวดยืนเต็มความสูงทันที เขาควักแบล็คการ์ดใบสีดำยัดใส่มือเพื่อน มาเซลโลรับมันไว้อย่างงง ๆ แล้วหันไปสบตาแอรอน"มึงกินกันไป...กูขอตัวกลับก่อน นี่เอาไว้จ่ายค่าไวน์ แล้วมึงค่อยเอามาคืนกู""ถ้ามึงไม่กินพวกกูก็กลับเหมือนกัน กลับพร้อมกันนี่แหละเนอะไอ้แอรอน""เออ...จะให้พวกกูปล่อยมึงไปคนเดียวได้ไง เดี๋ยวพวกกูขับรถไปส่ง"มาเซลโลและแอรอนเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นยืนตามเพื่อน แต่ก็ต้องนั่งลงตามเดิม เพราะถูกมือหนาของเคย์มานกดที่บ่าแกร่งให้นั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม"ไม่ต้องตามกูมา กูไม่เป็นอะไร กูอยากอยู่คนเดียว"เขารีบเอ่ยตัดบท พูดจบเคย์มานก็รีบสืบเท้าก้าวเดินออกไปอย่างไว ปล่อยให้เพื่อน ๆ ต่างพากันงง กับอาการแปลก ๆ ของเขา"อะไรของมันวะ?"แอรอนพึมพำอยู่คนเดียว พลางยกมือเกาหัวย
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ยอมง่าย ๆ ได้ไงวะ
“อื้มมมมม...ซี้ดดดดดด...พะ...พี่ไม่ต้องโทร ผะ...ผมไม่ไหวแล้วช่วยผมด้วย มะ...เมื่อกี้ผมขอโทษ”เคย์มานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า ส่งสายตาทอดมองไปยังทั้งสองด้วยแรงปรารถนา จนบรูโนและเคนโซต่างพากันแปลกใจไม่น้อย“ทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยครับน้อง เอ่อ...เหมือนกำลังอยาก...”น้ำเสียงงุนงงปนสงสัยของบรูโนเอ่ยขึ้น พลางเหลือบสายตาไปมองเคย์มาน ที่ส่งสายตาหวานเชื่อม มองมายังพวกเขาทั้งสองด้วยแรงปรารถนา“ครับอยาก ผมอยากมีเซ็กส์”คำพูดโพล่งออกมาตรง ๆ ของเคย์มานทำให้บรูโนและเคนโซหันมาสบตากัน แล้วเขาจะให้ช่วยยังไงล่ะ“จะให้พี่ช่วยยังไง น้องก็โทรเรียกแฟนน้องสิ มานอนกลิ้งอะไรตรงนี้ มันอยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ...กูล่ะเชื่อเลย หึ!!”เคนโซเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ พลางส่ายหัวไปมาอย่างนึกขำ“เฮ้ย!!...ไอ้เคนโซน้องมันอาจจะโดนวางยาก็ได้นะ”บรูโนกระตุกแขนเพื่อนตัวเอง เพราะจากที่ดูอาการของเคย์มานแล้ว มันเหมือนคนโดนยาปลุกเซ็กส์ไม่มีผิด “ครับพี่ ผม...ผมโดนวางยา” “แล้วจะให้ช่วยยังไง พาไปหาหมอไหม หรือจะให้เรียกเด็กให้
Baca selengkapnya
บทที่ 4 สิ่งที่เหนือการควบคุม
“สงสัยมันจะไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ เอาไงมึง กูว่าพามันไปหาหมอดีกว่าว่ะ ไม่ต้องไปเอามันหรอกสงสารมัน”เคนโซเอ่ยถามบรูโนเพื่อให้ช่วยกันตัดสินใจ สายตาทั้งสองเหลือบไปมองเคย์มานอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพากันถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกสงสารคนตรงหน้าจับใจอย่างบอกไม่ถูก“เออกูก็สงสารว่ะ พามันไปหาหมอดีกว่า”ว่าจบเคนโซและบรูโนก็หิ้วปีกเคย์มานไปที่รถของตัวเอง บรูโนใช้มือข้างขวาเปิดประตูรถ แล้วพยุงตัวเคย์มานไปนอนเบาะด้านหลัง ส่วนเคนโซอยู่ประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว“เดี๋ยวพวกพี่พาไปหาหมอทนหน่อยแล้วกัน”น้ำเสียงเคร่งขรึมเปล่งออกมา บรูโนเอ่ยขึ้นแล้วพาตัวเองเข้าไปในรถ เขาจับศีรษะของเคย์มานหนุนที่ตักแกร่งของตนแทนหมอน“ไปหาหมอก็ช่วยไม่ได้หรอกครับพี่ อือออ ผม...ผมต้องมีเซ็กส์ถึงจะหาย” “ก็พวกพี่ไม่เอาไง น้องสายรุกจะมารับได้ไง ยอมง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอวะ ทนเอาหน่อยเดี๋ยวรีบพาไปโรงพยาบาล...ไอ้เคนโซเหยียบให้มิดไมล์เลย” สิ้นเสียงของบรูโน รถยนต์คันสีขาวมุกก็พุ่งทะยานออกจากหน้าไนต์คลับทันที เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ตัดผ่านถนนยามค่
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ห้องพักผู้ป่วย ( NC 20+ )
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️“ตอนนี้น้องแค่ต้องการเซ็กส์ใช่ไหม?”เคนโซเอ่ยถามทันทีที่เห็นสีหน้า และแววตาของคนตรงหน้า เคย์มานพยักหน้าช้า ๆ เป็นคำตอบ ทำให้บรูโนและเคนโซถึงกับต้องหันมาสบตากัน พวกเขาสองคนต่างคิดหนัก“เอาไงดีวะมึง...แต่ยังไงพวกเราก็ไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว มีแต่ได้กับได้ เงินก็ได้ แถมยังได้เอาไอ้เด็กนี่อีก มึงคิดว่าไง?”บรูโนกระซิบเสียงเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนกับเคนโซ คนนัยน์ตาสีน้ำตาลทองเหลือบสายตาไปมองคนบนเตียง พลางคิดตามในสิ่งที่เพื่อนรักพูด จริงพวกเขาไม่ได้เสียอะไรเลย มีแต่ได้กับได้ แถมเด็กคนนี้ยังหน้าตาดีใช้ได้เลย ทุกอย่างตรงสเปคเขาเลยก็ว่าได้เคนโซชอบผู้ชายหุ่นพอดี ๆ ไม่ใหญ่มาก และไม่เล็กจนเกินไป พอมีซิกแพค มัดกล้ามเนื้อชวนมอง เขาไม่ชอบผู้ชายตัวเล็ก ๆ เอวคอดกิ่ว แบบเคย์มานถือว่าตรงใจเขาเลย บรูโนก็ชอบอะไรคล้าย ๆ กันกับเคนโซ และ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ห้องพักผู้ป่วย 2 ( NC 20+ )
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ “พร้อมหรือยัง?...หืม” เสียงกระซิบเบา ๆ ข้าง ๆ กกหู ทำเอาเคย์มานขนกายลุกซู่ ความรู้สึกวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สุ้มเสียงที่เปล่งออกมามันทำให้เขามวนท้องไปหมด “พะ...พร้อมครับ” “ทำไมใจเต้นแรงจัง ตื่นเต้นเหรอน้อง” มือหนาของเคนโซลูบไล้ไปมาที่หน้าอกแกร่งของเคย์มาน แล้วลงเลื่อนต่ำมาที่ท้องน้อย ก่อนที่จะค่อย ๆ มาจับที่กึ่งกลางกาย แล้วรูดรั้งไปมาอย่างช้า ๆ แท่งรักอันใหญ่ มันแข็งขืนสู้มือเคนโซ เคนโซรับรู้ได้ถึงน้ำเมือกที่มันไหลเยิ้มอาบท่วมฝ่ามือเขา คนที่ถูกกระทำกล้ามเนื้อหดเกร็งไปทั้งตัว เคย์มานเชิดหน้าขึ้นสูง ส่งเสียงครางต่ำในลำคอ รู้สึกปั่นป่วนซ่านหวิวอย่างบอกไม่ถูก ราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่านไปทั่วร่าง “อื้อออออ...ซี้ดดดดดด ผมเสียวครับ” “เดี๋ยวจะได้เสียวกว่านี้อีกรับรอง” ก้านนิ้วเรียวยาวของเคนโซค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปทางช่องทางหลังของเคย์มาน แล้วคว้านเป็นวงกว้าง อย่างตั้งใจ "
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ห้องพักผู้ป่วย 3 (NC 20+ )
⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ ใบหน้าหล่อเหลาของบรูโน ยื่นไปป้อนจูบให้เคย์มาน สอดแทรกเรียวลิ้นร้อน กวาดต้อนเกี่ยวกระหวัดไปมาอย่างดูดดื่ม จนอีกฝ่ายอ่อนระทวยด้วยรสจูบที่หวานล้ำ เคย์มานลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้กำลัง ถูกบรูโนเอาตัวตนอันใหญ่โตเข้าไปในช่องทางหลังของเขาอีกอัน “อ่ะ อ่าาาา เข้าแล้ว...โคตรดี อื้มมม จะขยับแล้วนะ” บรูโนเอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ แล้วค่อย ๆ ขยับแก่นกายไปพร้อม ๆ กับเคนโซอย่างเข้าจังหวะกัน ความเจ็บปวดในคราวแรก เริ่มแปลเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านแทน ราวกับเขาขึ้นไปอยู่บนเครื่องเล่นผาดโผน ที่อยู่บนที่สูง แล้วถูกโยนลงสู่ที่ต่ำ เมื่อถูกตอกอัดซ้ำ ๆ เน้นย้ำจี้จุดเสียวไปมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ต่างจากเคนโซและบรูโนเลย ที่ตอนนี้เขาเสียวเจียนจะขาดใจ ยิ่งร่องรักตอดท่อนเอ็นถี่ ๆ มันยิ่งดึงอารมณ์ขึ้นสูง จนอยากจะจับเคย์มานกดกระแทกแรงกว่านี้ แต่ก็กลัวว่าเคย์มานจะเจ็บ ๆ “อ๊ะ อื้อออ...พี่ผมเสียว จะเสร็จ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ความลับ (นะ)
“อื้ออออ...จะดีเหรอครับ” “แล้วเมื่อกี้ดีไหมล่ะครับ หืม” น้ำเสียงแหบกระเส่า เอ่ยถามคนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน เคนโซส่งสายตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความหมาย มือยังคงไม่ละจากแก่นกายของเคย์มาน ที่แข็งชันสู้มือเขา “ก็ดีครับ...แต่ตอนนี้ผมหายร้อนแล้ว” คนที่โดนยั่วยุตอบเสียงแข็ง เคย์มานพยายามหักห้ามใจตัวเอง ไม่ให้คล้อยตามไปกับสัมผัสที่วาบหวาม ที่เคนโซและบรูโนกำลังปลุกปั่นเขาอยู่ เขาจับมือหนาของเคนโซออกจากแก่นกายตัวเอง และดันใบหน้าของบรูโน ที่กำลังดูดดุนยอดอกของเขาอยู่ออก “ไม่เอาต่อเหรอ?” บรูโนเอียงคอมองคนที่ผลักหน้าเขาออกจากกายตัวเอง เคย์มานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทั้ง ๆ ที่แก่นกายยังคงแข็งตั้ง เขารีบเดินไปหยิบกางเกงตัวหรูมาสวมใส่ทันที ก่อนที่จะเกินเลยไปมากกว่านี้ “ไม่ครับ...ผมหายร้อนแล้ว ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องมีอะไรกับพวกพี่สองคนแล้ว เอาเลขบัญชีมาครับ เดี๋ยวผมโอนเงินให้” คำพูดตัดเยื่อใยเอ่ยขึ้น ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขาสามคน ทำให้เคนโซและบรูโน ที่นั่งอารมณ์ค้างอยู่เซ็งไม่น้อย "แต่ยังไม่หายเงี่ยนดูก็รู้ หึ ๆ" "แต่ผมจะกลับ!!" เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เคนโซเหลือบสายตา
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ความลับ 2 (นะ)
มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวหรู เคย์มานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาพ่อของตนเอง“พ่อครับให้คนมารับผมที่โรงพยาบาล H หน่อยสิครับ”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกับปลายสาย ผู้เป็นพ่อถึงกับตกใจ เมื่อรู้ว่าลูกชายอยู่ที่โรงพยาบาล(แกเป็นอะไร) คามินรีบเอ่ยถามลูกรักทันที น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย จนอีกฝ่ายรับรู้ได้“ไม่ได้เป็นอะไรครับ พอดีอาการกำเริบ แล้วเจอคนช่วยพามาโรงพยาบาล ตอนนี้หายแล้วครับ แต่รถผมจอดอยู่ที่ผับ จะให้คนมารับผมไปเอารถหน่อยน่ะ”เคย์มานอธิบายร่ายยาวให้ผู้เป็นพ่อรับรู้ เพื่อที่ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง(หายแล้ว...หายได้ยัง? แล้วใครพาไปโรงพยาบาล?) “เอ่อ...มันหายเองครับ รุ่นพี่ที่มหาลัยเจอผมตอนที่อยู่ไนต์คลับ เลยพาไปโรงพยาบาลครับ”เคย์มานเลือกที่จะพูดโกหกไป เพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่า หนุ่มรุกตัวพ่ออย่างเขา ต้องมากลายเป็นรับ แม้กระทั่งพ่อของตัวเอง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status