All Chapters of ตำหนักแปดสำราญ: Chapter 1 - Chapter 10

เรียวขาสองข้างที่คอยปาดเตะผลักไสคนทิ้งตัวลงมาปัดป่ายเสียดสีกับร่างกายร้อนระอุข้างบนระบายความอึดอัดแทน เรียวคอระหงเอียงออกเปิดช่องให้ผู้ที่ดอมดมมันอยู่เข้ามาเชยชมได้มากกว่าเก่า แก่นกายสีสวยถูกยากำหนัดปลุกให้ตื่นขึ้นไปทักทายกับแก่นกายใหญ่ร้อนเบื้องบนเซียวซิงโหรวไม่สามารถประคองสติไว้ได้อีกต่อไป"จื่อเว่ย บอกเสด็จพี่ไท่จื่อของเจ้ามาสิ ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไร?""ร้อน...เสด็จพี่ไท่จื่อ ข้าร้อนเหลือเกิน"เสียงหวานแหบพร่าเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับลมหายใจที่รวยรินตามแรงอารมณ์ ดวงแก้วคู่งามแดงเรื่อหยาดเยิ้มไปด้วยคราบน้ำตาจ้องสบกับดวงตาหิวกระหายของญาติผู้พี่"ดี แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร?""ช่วย เสด็จพี่ไท่จื่อ...ช่วยข้าปลดปล่อยความอึดอัดนี้ออกไปทีเถิด"คำวิงวอนร้องขอที่เขาควบคุมได้ทำให้ไท่จื่อเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านยิ่งกว่าเก่า แก่นกายอุ่นร้อนจ่อหมุนวนหยอกเย้าอยู่ที่ช่องทางฉ่ำแฉะอย่างปลุกเร้าอารมณ์จนสะโพกมนของเซียวซิงโหรวต้องขยับเลื่อนเข้าไปหาตอบรับสัมผัสที่เขาต้องการ มือใหญ่กำสะโพกนุ่มไว้แน่นเพื่อหยุดยั้ง อีกมือก็บีบเค้นยอดอกจนมันตั้งชูชัน"ขอร้องข้า"เซียวซิงโหรวครางออกมาตามการกระตุ้น เขาแอ่นอกร

เซียวซิงโหรวสั่นเทาไปทั้งร่าง เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะขยับแม้กระทั่งนิ้วมือ ร่างสั่นเทิ้มอ่อนปวกเปียกถูกดึงรั้งให้นั่งพิงกับแผงอกแกร่งของญาติผู้พี่ มือใหญ่จับคางมนสั่นระริกให้อยู่นิ่ง อีกมือก็ตักน้ำแกงโสมมาเป่าแล้วป้อนให้เขากิน"ซิงเอ๋อร์ กินเสียหน่อย เจ้าจะหมดแรงเอาได้นะ"ปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ที่ชำเราเขาจนมีสภาพปางตายป้อนน้ำแกงเข้าปากที่บวมช้ำอย่างอ่อนโยนจนเหมือนเป็นคนละคนกับเมื่อไม่กี่เค่อ[1]ที่แล้วบาดแผลบอบช้ำบนริมฝีปากเมื่อสัมผัสน้ำแกงอุ่นร้อนก็ทำให้เซียวซิงโหรวแสบจนสะดุ้ง แต่องค์ชายใหญ่ก็ยังดันช้อนเข้ามาในปากของเขา น้ำแกงโสมไล้สัมผัสแผลถูกกัดที่ลิ้นทำให้เซียวซิงโหรวแสบร้อนไปหมดจนแทบสำลัก น้ำแกงไหลเลอะออกมาจากมุมปาก เซียวซิงโหรวไม่สามารถรับน้ำแกงสรรพคุณเลิศล้ำนี้เข้าไปได้อันที่จริงถึงเขาจะไม่ได้บอบช้ำก็คงจะกินเข้าไปไม่ได้อยู่ดีตั้งแต่ถูกจับขังไว้ในตำหนักแปดสำราญ สิ่งเดียวที่เซียวซิงโหรวได้กลืนลงคอคือสารพันยาต่ำทรามและโอสถที่มีสรรพคุณใช้ในการยืดชีวิตของเขาและยังมีน้ำกามน่าขยะแขยงเหล่านั้นโอสถเลิศล้ำมากมายของหมอเทวดาถูกยัดเยียดให้เขากินจนตอนนี้ร่างกายของเซียวซิงโหรวแทบจะไม่ต่

"อ๊าาาา!"เซียวซิงโหรวกรีดร้องเสียงดังลั่น น้ำตาท้นทะลักขึ้นมาอาบดวงแก้วใสไร้ประกาย ช่องทางข้างหลังถูกรุกล้ำแทงพรวดเข้ามาจนสุดความยาวในคราเดียว ความเจ็บปวดปะทุแล่นจากรูทวารไต่ขึ้นมาตามสันหลังจนเขาหลังแอ่น เซียวซิงโหรวดิ้นหนีจากความทรมานนี้แต่แขนของญาติผู้พี่โอบรัดรอบตัวเขาไว้อย่างแน่นหนาดั่งโซ่ตรวน"บังเหียนอยู่ในมือเจ้า ควบคุมม้าสิ อาซิง"เซียวซิงโหรวหรี่ตามองสายบังเหียนที่เข้ามาอยู่ในมือข้างเดียวกันกับที่จับผ้าห่มไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ การดิ้นรนของเขากระตุกให้สายบังเหียนขยับ ม้าเดินตามแรงดึงรั้ง ชั่วจังหวะที่ม้าออกเดิน อานม้าก็ขยับขึ้นลงกระเทือนไปยังสองคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างบน"ฮึก!"แก่นกายแข็งร้อนขยับอยู่ภายในโพรงฉีกขาดอาบโลหิตที่ถูกรุกรานโดยไม่ได้ตระเตรียมมาก่อน เซียวซิงโหรวกัดปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้น ความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาทำให้เขาต้องทิ้งตัวลงไปในวงแขนแกร่ง แรงดึงจับให้เขาไปพิงแผ่นอกหนาด้านหลัง ลำคอระหงถูกซุกไซ้ดอมดม ร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าถูกบีบเค้นจนแดงช้ำ เซียวซิงโหรวใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระตุกบังเหียนบังคับให้ม้าหยุดเดินตวนหวางซื่อจื่อเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอขาวเนียน "อาซ

เป็นดั่งที่รุ่ยหวางซื่อจื่อกล่าว ความเผ็ดร้อนของน้ำมันพริกในปริมาณมากทำให้เซียวซิงโหรวเจ็บแสบไปหมด ต่อมน้ำลายรับสัมผัสเจ็บปวดก็เร่งผลิตน้ำลายออกมาดับร้อน รุ่ยหวางซื่อจื่อถอนนิ้วออกจากโพรงปากแดงฉานแล้วยึดตรึงใบหน้างดงามเพื่อประกบปากลงไปดูดกินน้ำลายปรุงรสเผ็ดแสบแต่กลับหวานล้ำราวน้ำผึ้งป่า ลิ้นร้อนส่งพริกมาลวกโพรงปากเขาซ้ำๆ ทั้งปากและฟันของญาติผู้พี่ก็ขบกัดเขาราวกับกัดกินอาหาร ฤทธิ์ร้อนถูกส่งเข้าสู่บาดแผลเรียกน้ำตาแห่งความเจ็บปวดออกมา รุ่ยหวางซื่อจื่อถอนลิ้นออกมาจากโพรงปากไปลากเลียดื่มกินหยดน้ำตาพราวใสต่อ รสพริกที่ติดมากับน้ำลายทำให้เซียวซิงโหรวแสบตาไปหมด น้ำตาก็ยิ่งเอ่อท้นออกมาให้ญาติผู้พี่ดื่มกินมากกว่าเดิม"ไม่รู้ว่าของเผ็ดจะกระตุ้นปากล่างเจ้าให้หลั่งน้ำออกมาแบบน้ำลายได้หรือไม่""อ๊าาาา!"น้ำมันพริกถูกเทเข้าไปในช่องทางข้างหลัง นิ้วหยาบสอดตามเข้าไปกวาดไล้ชโลมให้ความเผ็ดกระจายไปจนทั่ว เซียวซิงโหรวหุบขาแน่นเท้าตะกายถีบระบายความแสบร้อน นิ้วหยาบควานหาจุดที่เขาจดจำได้เป็นอย่างดีพบก็กวาดนิ้วกระตุกเขี่ยซ้ำๆ ความกระสันที่มาพร้อมกับความเผ็ดแสบส่งให้ร่างขาวเคลือบน้ำมันพริกสั่นสะท้านบิดเร้าไปมาไม

ตุบ!เซียวซิงโหรวร่ายรำอยู่บนกระดานเล็กแคบไปกับโซ่ตรวนเส้นหนาหนักและเสื้อผ้านางรำย้วยระย้าแสนเกะกะ ท่านชายถูกสายโซ่เกี่ยวรั้งจนเกือบจะตกลงจากกระดานไม้ เซียวซิงโหรวทรุดตัวเกาะกระดานไว้แน่น ดวงแก้วไร้แสงดาวคู่งามสั่นระริกมองลงไปยังหินไฟเดือดระอุเบื้องล่าง"ผิดพลาดต้องโดนลงโทษ""อ๊าาาาาาาาาาา!"เหล็กร้อนถูกนาบลงบนสะโพกขาวงอนงาม เซียวซิงโหรวเบี่ยงตัวหนีกลับเกือบพลัดตกลงไปบนพื้นแห่งห้วงนรก จะคลานหนีก็ถูกดึงรั้งสายโซ่กลับมาใหม่ เนื้อหนังที่โดนเผาไหม้ส่งความปวดตุบร้าวจนชาไปถึงปลายเท้า กลิ่นเนื้อสุกชวนคลื่นเหียนลอยโชยมาพร้อมกับควันโขมง เซียวซิงโหรวได้แต่หมอบเกาะกระดานไม้แผ่นน้อยไว้แน่น กรีดร้องระบายความเจ็บปวดที่ยังคงแนบแน่นลงบนสะโพกสั่นสะท้านองค์ชายสามดึงแท่งเหล็กออก ที่สะโพกขาวผ่องผุดเส้นสีแดงสว่างโร่สามขีด เป็นเลขสาม เจ้าของสลักชื่อลงบนของของเขาแล้ว"เสด็จพี่สามถูกใจการแสดงชุดนี้หรือไม่?"เซียวซิงโหรวรินสุราให้ญาติผู้พี่ที่นั่งเอกเขนกชมการรำเคล้าดนตรีแสนน่าตื่นตาด้วยความสำราญองค์ชายสามรับจอกสุรามาดื่มแล้วเอนตัวพิงญาติผู้น้องอย่างสบายอารมณ์ "เสี่ยวซิงคุมงานเองพี่สามย่อมต้องถูกใจ แต่ถ้าจะใ