บทที่ 1

บทที่ 1 ครอบครัว

“หนูอยากฟังเรื่องนี้” เสียงเล็ก ๆ ร้องขอพร้อมทั้งหยิบหนังสือนิทานมาให้คุณแม่ วันก่อนแม่เพิ่งเล่าเรื่องหมูน้อยสามตัวไปแล้ว ตอนนี้เด็กหญิงญารินดาอยากฟังเรื่องหนูน้อยหมวกแดงบ้าง

“ได้จ้า” ผู้เป็นแม่ยิ้มหวานให้ลูกสาวตัวน้อยที่กระตือรือร้นอยากฟังนิทานก่อนนอนเช่นนี้ทุกวัน 

“ทำไมพ่อจ๋ายังไม่กลับอีก” คำถามของลูกสาวตัวน้อยทำให้ผู้เป็นแม่ต้องยิ้มเจื่อน ๆ และตอบลูกสาวกลับไปดั่งเช่นทุกวัน 

“พ่อทำงานค่ะ”

“ญารินอยากให้พ่อเล่านิทานให้ฟัง” ณดายิ้มอ่อนกับคำพูดของลูกสาว เป็นคำขอที่เธอเองยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นจริง ขอแค่ให้พ่อของเด็กกลับบ้านก่อนเที่ยงคืนจะเป็นไปได้ไหมเธอยังไม่รู้เลย

“เดี๋ยวแม่บอกพ่อให้นะคะ” ในเมื่อเป็นความฝันของลูก เธอผู้เป็นแม่คงทำได้อย่างเดียวคือให้กำลังใจ

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...” เมื่อคุณแม่เริ่มเล่านิทานคุณลูกสาวก็เริ่มหาวทันที คงเพราะวันนี้ตอนกลางวันลูกสาววัยสามขวบที่เริ่มเข้าอนุบาลแล้วคงเหนื่อยจากกิจกรรมที่โรงเรียน

เมื่อลูกหลับแล้วณดาก็ขยับกายลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เดินไปยังชั้นล่างของบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอของเราสองคน ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเราทั้งสอง

ความรักแสนหวานของเธอกับปัญญ์เริ่มต้นตั้งแต่ครั้งที่เธอเรียนปีหนึ่ง ปัญญ์เป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว แต่แวะมางานเลี้ยงสายรหัสทำให้เราทั้งสองได้เจอกัน

เขากับเธออายุห่างกันหกปี เวลานี้ปัญญ์อายุสามสิบห้าส่วนเธอนั้นอายุยี่สิบเก้า แต่เพราะร่างกายเธอหลังคลอดลูกยังคงมีน้ำหนักเกินจากปกติเกือบสิบกิโลกรัม ส่วนปัญญ์ยังคงหล่อเหลาราวกับหยุดเวลาไว้ที่อายุยี่สิบห้าปีเท่านั้น

สามปีที่หยุดงานและต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพังณดาเหนื่อยสายตัวแทบขาด เวลาลูกหลับเธอต้องรีบกินข้าว กินเป็นเวลาบ้างไม่เป็นเวลาบ้าง ดึกดื่นต้องตื่นขึ้นมาปั๊มน้ำนมให้ลูก เธอกับเขาจึงแยกห้องนอนกันตั้งแต่ลูกคลอด

เขาบอกว่านอนไม่หลับเพราะเธอลุกบ่อย ณดาเข้าใจว่าเขาต้องทำงานในเวลากลางวัน เธอจึงไม่ขัดข้องที่จะย้ายตัวเองกับลูกมานอนชั้นล่างของบ้าน ซึ่งสำหรับเธอก็สะดวกสบายดีไม่ต้องขึ้นลงบันได

แต่บางครั้งเธอก็คิดถึงเขา อยากกอดเขา อยากตื่นพร้อมกันและเข้านอนพร้อมกัน สองปีกว่าแล้วที่เราไม่มีความสัมพันธ์ทางกายกันเลย

หลังคลอดเขาพยายามจะเข้าหาเธอแต่ช่วงนั้นเธอเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกจึงปฏิเสธเขาสองสามครั้ง หลังจากนั้นปัญญ์ก็ไม่เคยเข้าหาเธออีกเลย

ณดาตระหนักได้ดีว่าเธอละเลยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา วันนี้เธอจึงตั้งใจว่าจะเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเอง

วันนี้เธออาบน้ำและฉีดน้ำหอมกลิ่นที่เขาชอบ ซึ่งพักหลังนี้เธอไม่ได้ฉีดอีกเลยเพราะกลัวว่าลูกจะแพ้ เธอกดเปิดทีวีไว้เป็นเพื่อนระหว่างที่นั่งรอปัญญ์

ไม่ลืมที่จะส่งข้อความว่าวันนี้เขาจะกลับเวลาใดแต่ทว่าเขาไม่อ่าน

ณดาก็เลยนั่งรอเขาไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งเขาจะกลับประมาณเที่ยงคืนระหว่างนั่งรอณดาก็หยิบไอแพดเข้าดูไฟล์งานออกแบบที่เพื่อนให้เธอช่วยออกแบบเรือนหอ

ยอมรับว่าเธออยากมีรายได้เป็นของตัวเองบ้าง ลำพังรอเงินจากปัญญ์บางครั้งก็ไม่พอใช้จ่าย

‘หมดแล้วเหรอ’

‘สามหมื่นไม่พอเหรอใช้อะไรหนักหนา’

‘วันหลังใช้อะไรก็จดด้วยนะ’

‘อะไรประหยัดได้ก็ประหยัดหน่อยนะ’

อะไรบ้างที่ประหยัดได้ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าส่วนกลาง ค่ากับข้าว ค่าผ้าอ้อม ค่าหนังสือลูก ค่าของเล่นเสริมพัฒนาการ ค่าน้ำยาซักผ้า ค่าสบู่ยาสีฟัน น้ำยารีดผ้า

มีอะไรอีกนะที่ประหยัดได้ ทุกวันนี้เธอทำกับข้าวให้ลูกก็กินด้วยกันกับลูก เมื่อมองดูแล้วไม่มีอะไรเลยที่จะประหยัดได้ เธอจึงอยากมีรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นของตัวเอง

อย่างน้อยก็เก็บไว้ซื้อของที่เขาอาจมองว่ามันฟุ่มเฟือย ตั้งแต่คลอดลูกเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เธอเคยใส่ได้มันก็ใส่ไม่ได้แล้ว คับทั้งหน้าอก คับทั้งเอว

ถ้าจะเอาเงินที่เขาให้ไปซื้อของใช้ส่วนตัวก็เกรงใจ

‘แต่งตัวให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ’ นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้ออกจากบ้านไปซื้อของพร้อมเขา เธอก็อยากแต่งตัวดี ๆ นะ แต่เสื้อผ้าที่มีมันก็ใส่ไม่ได้แล้ว จึงเลือกใส่เสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนที่เคยใส่ตอนท้อง

ณดารู้ว่าเขาทำงานเหนื่อยและยุ่ง ถ้าเขาจะอารมณ์ไม่ดีบ้างในบางครั้งก็คงไม่ผิด

‘เธออยู่บ้านเลี้ยงลูก ไม่รู้หรอกว่าทำงานเหนื่อยแค่ไหน’ ประโยคนี้เธออยากจะเถียงออกไปเหลือเกินว่าเลี้ยงลูกก็ไม่ได้สบายเลยสักนิด

ไหนจะงานบ้านสารพัดที่ต้องรีบทำเวลาที่ลูกหลับ ซักผ้ารีดผ้า ทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง ทำกับข้าวแต่ละมื้อ

‘อยู่บ้านก็เก็บกวาดบ้างสิ บ้านจะไม่เป็นบ้านอยู่แล้วรกมาก กลับมาบ้านแทนที่จะสบายตานี่อะไรรกไปหมด’

ณดายังจำได้ดีตอนที่ลูกยังเล็กเธอแทบไม่มีเวลาทำงานบ้านเลยแล้วปัญญ์ก็บ่น

อยากจะเถียงว่าเลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้ว ยิ่งลูกกินนมจากเต้าพลังงานก็แทบจะหมดไปกับการผลิตน้ำนม แต่ก็นั่นแหละเถียงไปแล้วได้อะไร