All Chapters of ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 ครอบครัว“หนูอยากฟังเรื่องนี้” เสียงเล็ก ๆ ร้องขอพร้อมทั้งหยิบหนังสือนิทานมาให้คุณแม่ วันก่อนแม่เพิ่งเล่าเรื่องหมูน้อยสามตัวไปแล้ว ตอนนี้เด็กหญิงญารินดาอยากฟังเรื่องหนูน้อยหมวกแดงบ้าง“ได้จ้า” ผู้เป็นแม่ยิ้มหวานให้ลูกสาวตัวน้อยที่กระตือรือร้นอยากฟังนิทานก่อนนอนเช่นนี้ทุกวัน “ทำไมพ่อจ๋ายังไม่กลับอีก” คำถามของลูกสาวตัวน้อยทำให้ผู้เป็นแม่ต้องยิ้มเจื่อน ๆ และตอบลูกสาวกลับไปดั่งเช่นทุกวัน “พ่อทำงานค่ะ”“ญารินอยากให้พ่อเล่านิทานให้ฟัง” ณดายิ้มอ่อนกับคำพูดของลูกสาว เป็นคำขอที่เธอเองยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นจริง ขอแค่ให้พ่อของเด็กกลับบ้านก่อนเที่ยงคืนจะเป็นไปได้ไหมเธอยังไม่รู้เลย“เดี๋ยวแม่บอกพ่อให้นะคะ” ในเมื่อเป็นความฝันของลูก เธอผู้เป็นแม่คงทำได้อย่างเดียวคือให้กำลังใจ“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...” เมื่อคุณแม่เริ่มเล่านิทานคุณลูกสาวก็เริ่มหาวทันที คงเพราะวันนี้ตอนกลางวันลูกสาววัยสามขวบที่เริ่มเข้าอนุบาลแล้วคงเหนื่อยจากกิจกรรมที่โรงเรียนเมื่อลูกหลับแล้วณดาก็ขยับกายลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เดินไปยังชั้นล่างของบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอของเราสองคน ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแ

บทที่ 2 กลิ่นแปลก ๆกลับจากส่งลูกที่โรงเรียนหญิงสาวต้องรีบจัดการงานบ้าน ซักเสื้อผ้า รีดผ้าให้เรียบร้อยเพราะบ่ายสามก็ต้องรีบไปรับลูกกลับบ้านการรับลูกที่โรงเรียนจำเป็นต้องไปก่อนเวลาไม่อย่างนั้นก็หาที่จอดยากไม่อยากให้ลูกเดินไกล ถ้าหากจะเอารถวนเข้าไปรับลูกก็ต้องรอนานกว่าเดิมอีกหาจะใช้บริการแท็กซี่ก็ไม่มีที่นั่งสำหรับเด็กอีก ลูกเธอเพิ่งสามขวบยังต้องนั่งคาร์ซีตเพื่อความปลอดภัยณดาต้องรีบทำงานบ้านเพื่อจะได้มีเวลาเหลือทำงานให้เพื่อน งานนี้เธอแอบรับทำ ไม่ได้บอกปัญญ์ บริษัทเราก็รับออกแบบเหมือนกัน บริษัทที่เราสองคนสร้างมาด้วยกัน น่าภูมิใจไม่น้อยที่มันเติบโตขึ้นมาภายในเจ็ดปีเก้าปีที่รักกัน เจ็ดปีที่ร่วมสร้างฝัน ห้าปีของการแต่งงาน สามีปีของการมีลูก อีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะครบรอบสิบปีของเรามือบางชะงักในจังหวะที่กำลังจับเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้เป็นสามีเพื่อป้ายน้ำยาขจัดคราบเฉพาะจุดก่อนจะใส่มันลงเครื่องซักผ้า กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย เธอยกเสื้อตัวนั้นขึ้นจรดปลายจมูกสูดดมให้แน่ใจว่าจมูกเธอไม่ได้เพี้ยน‘กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง’ เป็นกลิ่นน้ำหอมชัดเจนมาก หากกลิ่นของคนหนึ่งจะติดจากอีกคนหนึ่งได้เยอะถึงขั้นติดเสื้อผ้าได

“แม่จ๋าหม่ำ ๆ” เสียงเรียกของลูกทำให้จำเป็นต้องวางโทรศัพท์มือถือหันไปสนใจเด็กหญิงตรงหน้าแทนนานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เธอกับปัญญ์ไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกัน ก็เขางานยุ่งนี่นา เมื่อคิดได้ดังนั้นณดาก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวกับลูกสาว กินข้าวเสร็จสองแม่ลูกก็ออกมาทำกิจกรรมนอกบ้าน ถอนหญ้าเก็บใบไม้ ส่วนรดน้ำต้นไม้เธอจะทำช่วงเช้าของวันทุ่มกว่าแล้วยังไม่มีข้อความหรือสายโทรเข้าจากผู้เป็นสามี วันนี้เขาก็อาจกลับดึกอีกวันตั้งใจว่าวันนี้จะอยู่รอเขาอีกวัน เรื่องที่จะชวนเขาไปเที่ยวพรุ่งนี้สองทุ่มณดาพาลูกเข้านอน หลับไปพร้อมกับลูกตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเกือบเที่ยงคืน เธอออกมาจากห้องชั้นล่าง เปิดดูรถในโรงรถก็ยังไม่เห็นรถของปัญญ์ด้วยความเป็นห่วงเธอจึงกดต่อสายหาเขาอีกครั้ง รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับความเป็นห่วงแล่นเข้ามาในหัว ภาพอุบัติเหตุรถชนหรืออะไรที่เลวร้ายวิ่งเข้ามาในหัวผู้เป็นภรรยา เธอจึงกดโทรออกหาเขาอีกหลายครั้ง แต่ก็เป็นเช่นเดิมไม่มีการรับสายณดาเดินไปเดินมาในห้อง ตัดสินใจต่อสายเข้าออฟฟิศเผื่อว่าจะมีใครอยู่ที่ทำงาน รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับสายบริษัทของปัญญ์เช่าสำนักงานอยู่ในตึกใหญ่ซึ่งไม่ห่างจากบ้านหลังนี้นั

“พี่ปัญญ์น่าจะมีคนอื่น” ณดาเลือกที่จะไม่โกหกเพื่อน เธอกับโชติการู้จักกันมานาน รู้จักก่อนปัญญ์เสียด้วยซ้ำ“What???” โชติกาอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน“อืม น่าจะสักพักแล้ว” ณดาพยักหน้ายืนยันกับเพื่อน ก่อนจะเปิดหลักฐานให้เพื่อนดู ไม่ว่าจะรอยเปื้อน ไม่ว่าจะลิปสติกหรือแม้แต่เรื่องถุงยางอนามัยเธอก็เล่าให้โชติกาฟัง“เหี้ยมาก! เลิกกับมันเลย” โชติกาเอ่ยอย่างโมโห“เลิกแล้วเรากับลูกจะทำยังไง เรากัดก้อนเกลือกินได้ อดได้ แต่ลูกไม่ได้นะแก” ความจริงที่ณดาพูดออกมาทำให้โชติกาชะงัก นั่นสินะ เพื่อนเธอยังคงต้องพึ่งเงินจากผู้ชายคนนั้น“แล้วแกจะทำยังไง” โชติกาเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา สงสารเพื่อนจับใจ“คงต้องรอ” ณดาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา ไหล่ของเธององุ้มลงอย่างคนที่สิ้นหวัง“แกจะรออะไร รอให้พวกมันเลิกกันเหรอ” โชติกาถามอย่างเสียอารมณ์“รอให้เราแข็งแรงกว่านี้ แล้วเรานี่แหละจะเป็นคนเลิกกับพี่ปัญญ์ แต่เราจะไม่ยอมเสียสิ่งที่เป็นของเราหรอกนะโช สิ่งที่เป็นของเรา เป็นของลูกเรา เราจะรักษามันไว้ เราจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาแย่งไปหรอก”เวลานี้ความรักความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปัญญ์ไม่มีความหมายอีกแล้ว สิ่งที่

“เออ ใช่ ฉันนี่แหละ ที่ไม่รักเธอแล้ว” ปัญญ์ยืนขึ้น เสยผมอย่างเสียอารมณ์ เขาทำอะไรผิด ทำไมเธอต้องพูดราวกับว่าเรื่องนี้เขาเป็นคนผิดคนเดียว“ที่ฉันเป็นอย่างนี้ก็เพราะเธอทั้งนั้น”“เพราะณดา?” เป็นเพราะเธออย่างนั้นหรือ เป็นเพราะเธอไปได้อย่างไร“ก็ใช่น่ะสิ เป็นเพราะเธอ เพราะเธอคนเดียว ฉันทำงานหาเงินแทบตาย กลับบ้านมาแทนที่เมียจะคอยเอาอกเอาใจ แต่เธอกลับเห็นฉันเป็นอะไร ไม่เคยสนใจใส่ใจ”ณดาฟังคำพูดของปัญญ์แล้วต้องกลั้นลมหายใจอย่างเหลืออด นี่เป็นความผิดของเธออย่างนั้นหรือ“ณดาขอโทษนะคะ ต่อไปณดาจะปรับปรุงตัว” เธอเอ่ยเสียงเบาเงยหน้ามองพ่อของลูก เธอจะไม่มีทางหย่า สิ่งที่สร้างมาด้วยกันต้องแบ่งไปให้ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียน้อย มันไม่ถูกต้อง ณดาฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองลงไปในคอ รู้ว่าเวลานี้ปัญญ์แรงแต่เธอจะไม่มีทางแรงกลับและเล่นตามเกมของเขา“ปรับปรุงตัว?” ปัญญ์กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของภรรยาอย่างดูแคลน เปรียบเทียบแค่รูปร่างพิมมาดาก็สวยกว่า สาวกว่าทุกครั้งที่ปัญญ์ควงพิมมาดา ความรู้สึกเขาภูมิใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ สายตาผู้ชายหลายคนมองมาด้วยความอิจฉา นั่นแหละที่ทำให้เขาพอใจความรู้