บทที่ 2

อย่างน้อยตอนนี้ลูกก็ไปโรงเรียนแล้ว เธอมีเวลาทำงานบ้านกับงานเสริมได้มากขึ้นอีกนิดหน่อย

เธอนึกคำพูดของลูกแล้วก็อยากให้เขากลับบ้านเร็วกว่านี้อีกหน่อย เขาจะได้ใช้เวลาอยู่กับลูก

เวลาที่ปัญญ์บ่นหรือโมโหสิ่งที่เธอทำได้เพียงบอกกับตัวเองว่า...งานเขาคงเครียดมาก

คำปลอบใจที่ณดาบอกกับตัวเอง เธอจึงไม่คิดโกรธเคือง รู้ว่าการใช้ชีวิตคู่มันต้องอดทน เธอยังจำได้ดีวันที่เขาบอกรัก วันที่เขาขอแต่งงาน

วันที่เราได้ย้ายเข้าอยู่บ้านหลังนี้และวันที่เธอท้อง

คิดถึงตรงนี้ณดาก็ยิ้มกับภาพในอดีต แม้จะผ่านมานานแล้วแต่มันก็ยังชัดในความทรงจำของเธอ ความสุขของเธอเวลานี้มีเพียงความทรงจำในอดีตกับลูกในปัจจุบัน  

เสียงรถเขา....

ณดายิ้มพร้อมกับรีบกระชับเสื้อคลุมซึ่งภายในเธอใส่เพียงชุดนอนไม่ได้นอน ชุดนี้เธอเพิ่งซื้อวันนี้ โชติกาซึ่งเป็นเพื่อนรักของเธอบอกว่า ใส่ชุดนี้ยั่วแฟนได้ผลทุกครั้ง

ณดาเข้าใจอารมณ์ของผู้ชายหากเขาไม่ได้ปลดปล่อยเขาก็คงอึดอัดและอารมณ์เสียเป็นธรรมดา เธอทำหน้าที่แม่ได้ดี แต่หน้าที่เมียเธอบกพร่องไม่น้อย นึกตำหนิตัวเองทุกครั้งเมื่อคิดถึงหน้าที่บนเตียง

ประตูรั้วอัตโนมัติเปิดและปิดลงแล้ว แต่ปัญญ์ยังไม่ลงจากรถ เธอรอนานหลายนาทีกว่าเขาจะลงจากรถ เธอยืนรอเขาที่ประตูเล็กซึ่งเชื่อมกับโรงจอดรถ

ทันทีที่เห็นเธอปัญญ์ตกใจ เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ทำไมยังไม่นอน” ปกติเวลานี้เธอนอนพร้อมลูกไปแล้วเพราะต้องตื่นช่วงตีสองเพื่อปั๊มนมให้ลูก

“ณดารอพี่ปัญญ์ค่ะ หนูช่วยนะคะ เหนื่อยไหมคะ”

“ไม่ต้อง ไปนอนเถอะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว อยากนอนเหนื่อยจะแย่แล้ว” นอกจากไม่ให้เธอช่วยถือของเขายังรีบเดินขึ้นชั้นบนของบ้าน ราวกับว่ากลัวเธอจะชวนเขาพูดคุย

น้ำเสียง ท่าทางและสายตาของเขาทำราวกับว่ารังเกียจเธอ อยู่ ๆ น้ำตาก็รื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอปาดมันทิ้งพร้อมกับยิ้มเพื่อให้กำลังใจตัวเอง เขาคงเหนื่อย

จากนั้นเธอก็ล็อกบ้าน สำรวจความเรียบร้อยรอบบ้าน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอจึงเดินเข้าห้องนอนของเธอกับลูก ลูกสาวตัวน้อยยังคงนอนอยู่บนที่นอนขนาดหกฟุตซึ่งไม่มีเตียง ด้วยกลัวว่าลูกจะตกเตียงเธอจึงเลือกนอนกับพื้นแทน

หยิบชุดนอนปกติแขนยาวขายาวติดมือเข้าห้องน้ำไปด้วย ต้องอาบน้ำอีกรอบก่อนจะเข้านอนกับลูก เพราะเวลานี้เธอฉีดน้ำหอม

ณดามองภาพผู้หญิงที่เปลือยเปล่าในกระจก หน้าอกของเธอใหญ่เกินตัว คงเพราะเธอยังให้ลูกดูดนมจากอก น้ำนมยังคงคัดและเต้าก็จะใหญ่กว่าปกติ

เอวของเธอยังคงหนาไม่ได้ผอมบางดั่งเช่นสาว ๆ ใบหน้าเองก็โทรมลงไปไม่น้อย เพราะตอนท้องเธอไม่ได้ใช้เครื่องสำอางอะไรเลย สิวขึ้นเต็มใบหน้าของเธอ ซึ่งเวลานี้มันยังทิ้งรอยและยังมีสิวเม็ดใหม่ ๆ ขึ้นมาอยู่บ้างประปราย

ลูกยังกินนมจากอกเธอไม่กล้าใช้เครื่องสำอางอะไรเลยกลัวว่าจะมีผลกับลูก อีกอย่างเธอไม่มีเงินเหลือพอสำหรับของพวกนั้น ของที่เวลานี้เธอคิดว่ามันคือของฟุ่มเฟือย

ท้องเธอไม่แตกลาย แต่ต้นขาถ้าใช้มือลูบก็จะรู้สึกว่ามันมีรอยแตกเพราะน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น

เธอไม่สวยเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะแบบนี้หรือเปล่าความปรารถนาที่ปัญญ์เคยมีให้เธอมันจึงจืดจางไป

ไม่หรอก...เขาแค่ทำงานหนัก เขาทำทุกอย่างก็เพื่อครอบครัวของเรา เพื่ออนาคตของลูก เพื่อแก้วตาดวงใจของเราสองคน

เมื่อไล่ความคิดเลื่อนเปื้อนออกไปแล้ว ณดาก็เข้าไปอาบน้ำ ใช้สบู่เด็กถูตัวสองรอบกว่าน้ำหอมกลิ่นโปรดของปัญญ์จะจางหาย

“อ้าว ผมเปียกด้วย” จะใช้ไดร์เป่าผมก็กลัวว่าจะเสียงดังทำให้ลูกตื่น จะออกไปเป่าข้างนอกก็กลัวว่าจะรบกวนปัญญ์ สุดท้ายเธอจึงเลือกใช้ทิชชูค่อย ๆ ซับน้ำออกให้มันหายชื้นเปิดพัดลมเป่าผมอยู่นานกว่าจะแห้ง จากนั้นเธอก็รีบปั๊มนมให้ลูกเพราะเวลานี้จะตีหนึ่งแล้ว ปั๊มนมเสร็จก็น่าจะได้เวลาลูกตื่นกินนม

นอนอีกสักงีบก็คงต้องรีบตื่นทำกับข้าวให้ปัญญ์ เขาต้องออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงครึ่ง บางครั้งเธอก็ต้องทำข้าวกล่องให้เขาไปกินระหว่างทางพวกสลัดโรลหรือไม่ก็แซนด์วิช

ส่งปัญญ์ไปทำงานแล้ว ก็ต้องรีบกลับมาทำกับข้าวให้ลูกสาว เวลานี้ญารินดาเริ่มกินข้าวเป็นอาหารหลักแล้ว เธอต้องทำกับข้าวให้ลูกทุกวัน เพื่อความใหม่สดเสมอ

พอลูกตื่นก็ต้องพาลูกอาบน้ำแต่งตัวแล้วกินข้าวเช้า จากนั้นก็ต้องรีบพาลูกไปโรงเรียน ดีที่ว่าโรงเรียนของลูกไม่ไกลจากบ้าน ตอนที่ซื้อบ้านหลังนี้เราคิดไว้แล้วเรื่องที่เรียนของลูก

ชีวิตแม่บ้านยุ่งไม่น้อยเลย แต่จะบ่นว่าเหนื่อยก็ไม่ได้ คนออกไปทำงานนอกบ้านมักชิงบ่นเสียก่อน คนที่อยู่บ้านก็ต้องเงียบไปโดยปริยาย