INICIAR SESIÓNกลับจากส่งลูกที่โรงเรียนหญิงสาวต้องรีบจัดการงานบ้าน ซักเสื้อผ้า รีดผ้าให้เรียบร้อยเพราะบ่ายสามก็ต้องรีบไปรับลูกกลับบ้าน
การรับลูกที่โรงเรียนจำเป็นต้องไปก่อนเวลาไม่อย่างนั้นก็หาที่จอดยากไม่อยากให้ลูกเดินไกล ถ้าหากจะเอารถวนเข้าไปรับลูกก็ต้องรอนานกว่าเดิมอีก
หาจะใช้บริการแท็กซี่ก็ไม่มีที่นั่งสำหรับเด็กอีก ลูกเธอเพิ่งสามขวบยังต้องนั่งคาร์ซีตเพื่อความปลอดภัย
ณดาต้องรีบทำงานบ้านเพื่อจะได้มีเวลาเหลือทำงานให้เพื่อน งานนี้เธอแอบรับทำ ไม่ได้บอกปัญญ์ บริษัทเราก็รับออกแบบเหมือนกัน บริษัทที่เราสองคนสร้างมาด้วยกัน น่าภูมิใจไม่น้อยที่มันเติบโตขึ้นมาภายในเจ็ดปี
เก้าปีที่รักกัน เจ็ดปีที่ร่วมสร้างฝัน ห้าปีของการแต่งงาน สามีปีของการมีลูก อีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะครบรอบสิบปีของเรา
มือบางชะงักในจังหวะที่กำลังจับเสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้เป็นสามีเพื่อป้ายน้ำยาขจัดคราบเฉพาะจุดก่อนจะใส่มันลงเครื่องซักผ้า กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย เธอยกเสื้อตัวนั้นขึ้นจรดปลายจมูกสูดดมให้แน่ใจว่าจมูกเธอไม่ได้เพี้ยน
‘กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง’ เป็นกลิ่นน้ำหอมชัดเจนมาก หากกลิ่นของคนหนึ่งจะติดจากอีกคนหนึ่งได้เยอะถึงขั้นติดเสื้อผ้าได้ขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่ประชุมที่นั่งห่างกันเป็นเมตร
มือบางค่อยคลี่ดูเสื้อทั้งตัวเพื่อให้แน่ใจว่าจากกลิ่นยังมีร่องรอยอะไรอีกไหม มีรอยเปื้อนจาง ๆ รอยสีน้ำตาลอมชมพูซึ่งแน่นอนว่าถ้าหากไม่อยู่บนผ้าสีขาวเช่นนี้น่าจะมองไม่เห็น
แต่เพราะเสื้อตัวนี้เป็นสีขาวทำให้เห็นรอยนั้นค่อนข้างชัดเจน แป้งหรือไม่ก็รองพื้น จากที่สำรวจเสื้อ ณดากวาดตามองไปยังกางเกงชั้นในในตะกร้าติดกัน มือสั่น ๆ ของเธอหยิบกางเกงชั้นในสีขาวของผู้เป็นสามีขึ้นมาดูอีกครั้งมองให้ทั่วว่ามีสิ่งใดผิดปกติ
รอยสีชมพูจาง ๆ รอยจากด้านนอกของกางเกงชั้นใน ณดาจ้องมองมันอยู่นาน สีของลิปสติกไม่ผิดแน่ ปัญญ์กำลังนอกใจเธออย่างนั้นหรือ ณดานั่งสงบสติอารมณ์หน้าเครื่องซักผ้า เธอควรโทรถามเขาดีไหม
ถ้าเขาไม่ยอมรับหรือว่าถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นความจริงมันอาจทำให้เขาไม่พอใจเสียใจ
แล้วถ้าเขายอมรับละ ยอมรับว่านอกใจเธอยอมรับว่าเขามีคนอื่น ยอมรับว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้ว ถ้าเรื่องมันเป็นอย่างนี้เธอจะทำอย่างไร
เลิกกันอย่างนั้นหรือ แล้วลูกล่ะ ลูกจะรู้สึกอย่างไร ที่พ่อแม่ต้องเลิกกัน เธอรู้ว่าปัญญ์ไม่มีเวลาให้เธอกับลูกมากนักแต่เด็กหญิงญารินดาก็รักพ่อเหลือเกิน
และแน่นอนว่าเธอเองก็ยังรักปัญญ์เหลือเกินไม่ต่างจากลูก
คงไม่ใช่หรอก! เธอคงคิดมากไปเอง เธอกับปัญญ์รักกันเข้าปีที่เก้าแล้ว เขาไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้หญิงเลยสักครั้ง สามีของเธอเป็นคนดี อย่าเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาสร้างรอยร้าวในครอบครัวเลย
อย่างไรเธอก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นแม่ของลูก เป็นคนที่เขาเคยบอกรัก เป็นคนที่เขาแต่งงานด้วย
ณดายัดเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้าแล้วกลับไปทำงานบ้านอย่างอื่นต่อ ไม่มีเวลาให้กับเรื่องไร้สาระทั้งงานบ้าน ทั้งงานออกแบบบ้านให้เพื่อนอีก เวลาของเธอมีค่าเกินกว่าจะใส่ใจเรื่องไร้สาระพวกนี้ เธอต้องรีบทำ เพื่อนของเธอจะแต่งงานในอีกสองปีข้างหน้าเรือนหอต้องรีบสร้าง
โช...โชติกาเพื่อนที่เรียนมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัยด้วยกัน คนเรานี่ก็แปลกเหลือเกินยิ่งแก่เพื่อนยิ่งน้อย เวลานี้เธอเหลือเพื่อนสนิทแค่สองคน โชติกากับรฐา
รฐาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยรายนั้นคบหากับหนุ่มต่างชาติยังไม่ได้แต่งงาน เป็นสาวแซ่บประจำกลุ่ม
ส่วนพ่อแม่...เธอมีแม่ส่วนพ่อไม่เคยเจอ แม่แต่งงานใหม่กับผู้ชายต่างชาติ หลายปีแล้วที่ท่านไม่ได้กลับไทย แต่เราสองคนติดต่อกันบ้าง แม่มีครอบครัวใหม่แล้ว ท่านมีความสุขดี ณดาหวังว่าสักวันจะมีโอกาสพาลูกสาวไปหาคุณยายที่ต่างประเทศสักครั้ง
วันนี้อากาศดีมากแดดจ้า ณดาจึงเปิดหน้าต่างทุกบานในห้องนอนใหญ่ทำความสะอาดครั้งใหญ่ที่ไม่ได้ทำมานาน ปกติเธอดูดฝุ่นถูพื้นทุกวัน แต่วันนี้ตั้งใจทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม
แม้แต่ที่นอนขนาดคิงไซซ์ที่เธอเลือกเป็นอย่างดีเพราะรู้ว่านี่จะเป็นเตียงรักของเราสองคน เครื่องดูดไรฝุ่นที่ตั้งใจซื้อมาเพื่อการนี้จึงถูกนำมาใช้ ใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะดูดทั่วทั้งที่นอน
ชั้นวางของทุกชั้นเธอรื้อออกมาเพื่อปัดฝุ่นและดูดทำความสะอาดให้เอี่ยม อาจใช้เวลามากหน่อยแต่วันนี้เธอตั้งใจทำเป็นอย่างดี เพราะรู้ดีว่าปัญญ์แพ้ฝุ่น
แม้กระทั่งลิ้นชักใส่ของเธอก็ดึงออกมาเพื่อเช็ดทำความสะอาด ไม่น่าเชื่อว่าห้องที่แทบไม่ได้เปิดโล่งฝุ่นละอองยังเข้าลิ้นชักได้
แต่แล้วมือบางก็ต้องชะงักกับกล่องสี่เหลี่ยมขนาดไม่เกินฝ่ามือ กล่องนี้ซุกอยู่ใต้เอกสารข้างลิ้นชักหัวเตียง ‘ถุงยางอนามัย’ ณดาหยิบมันขึ้นมาดู มันเป็นกล่องที่เปิดแล้ว หน้ากล่องบอกว่าบรรจุแบบสิบชิ้นแต่ข้างในเหลือเพียงสามชิ้น
“ต้องบอกว่าน่าเกลียดค่ะ น้องญาริน” ป้าอ้อมเอ่ยแย้ง“น้องน่ารัก ทำไมต้องบอกว่าน่าเกลียดคะ” พี่สาวไม่เข้าใจ น้องเธอน่ารักขนาดนี้ทำไมป้าอ้อมถึงได้บอกว่าน้องน่าเกลียด“คนโบราณว่าถ้าบอกว่าน่ารักจะมีคนมาขโมยน้องค่ะ”“ใครมาขโมยน้อง พ่อจ๋าแจ้งตำรวจเร็วจะมีคนมาขโมยน้อง” ญารินดาพูดเสียงดังด้วยความตกใจกลัวว่าจะมีใครมาขโมยน้อง เด็กหญิงมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง“ไม่มีใครมาขโมยน้องหรอกครับ” ปัญญ์ลูบผมลูกสาว ยิ้มกับความหวงน้อง“จริงเหรอคะป้าอ้อม”“จ้าไม่มีค่ะ คุณหนูปุญญ์น่าชังจังเลย” ว่าแล้วแม่บ้านที่ช่วยเลี้ยงญารินดาก็ใช้มือเขี่ยข้างแก้มของคุณหนูคนใหม่เล่นเด็กอ้วนที่เพิ่งเกิดทำปากจิ๊บจั๊บจากนั้นก็ร้องโวยวายคงเพราะหิวนม ปัญญ์อุ้มลูกชายมาหาเมียให้เธอพาเจ้าลูกชายเข้าเต้าเขามองภาพนี้ด้วยความอิ่มเอมใจ ชาติที่แล้วเขาไม่มีโอกาสได้อุ้มลูกตั้งแต่ตลอด ไม่มีโอกาสเห็นลูกดูดนมจากเต้าเช่นนี้ ชาตินี้เขาได้เห็นมันแล้ว คุณงามความดีที่เขาได้เป็นหนึ่งในการปกป้องแผ่นดินคงส่งผลให้เขาได้สมหวังเช่นนี้สามวันต่อมาเด็กชายปุญญ์ก็ได้กลับบ้าน กิจวัตรประจำวันของผู้เป็นพ่อทุกวันนี้หลังจากส่งลูกสาวไปโรงเรียนก็จะรีบกลับบ้านม
พวกเขาให้เงินเธอมากมายแต่เงินพวกนั้นพิมมาดากลับหมดไปกับยาเสพติดและการพนัน ชีวิตเธอถลำลึกไปเรื่อย ๆ สิ่งเดียวที่ยังหล่อเลี้ยงหัวใจอันด้านชาของเธอคือความเกลียดชังเธอเกลียดปัญญ์ที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้ เกลียดที่เขาเคยให้ความหวังและพังมันด้วยมือเขาเองเกลียดณดาถ้าไม่มีมัน ชีวิตเธอคงไม่ตกต่ำเช่นนี้ เกลียดเสี่ยตั้มที่เขาพาเธอไปเป็นเมียน้อยในบ้าน ให้เมียหลวงกดขี่ข่มเหงเธอราวกับทาส อีแก่นั่นมันใช้ให้เธอทำงานลงบัญชีค่าเช่า เก็บเงินที่แผงตลาด ให้แม่ค้าพวกนั้นตราหน้าเธอว่าเป็นเมียน้อยเกลียดขจรที่มันพาเธอมาแผ่นดินนี้ เกลียดที่มันมีชีวิตที่ดีกว่าเธอ เกลียดไอ้จีนเทาที่มันสอนให้เธอเสพยา สอนให้เธอขาดผู้ชายไม่ได้เพราะยาที่มันให้เธอกินทุกครั้งก่อนจะรับงานเกลียดโลกใบนี้ที่ไม่เคยยุติธรรมสำหรับเธอเลยพิมมาดาจะรู้หรือไม่ว่าในขณะที่เธอรับกรรมอยู่บนโลกใบนี้ ในนรกวิญญาณของคำปันเองก็รับโทษอยู่เช่นเดียวกัน กระทะทองแดงกับต้นงิ้วที่ใครต่อใครพูดเล่นว่าหนามมันคงเตียนหมดแล้วเพราะคนปีนเยอะ หากแต่ในนรกจริง ๆ นั้นหนามของมันยังคงแหลมคมและสร้างความเจ็บปวดให้ทุกดวงวิญญาณที่ทำผิดบาปเช่นที่เคยเป็นมาทั้งพิมมาดาและคำปันได้
บทที่ 40 หากเรื่องให้กูจนได้“อะไรนะ!!” เสียงตวัดของเสี่ยตั้มดังลั่นห้องเมื่อได้ยินว่าลูกน้องเขาโดนจับ“ไอ้ไผ่กับไอ้ศรโดนจับครับนาย” ไอ้บอยลูกน้องคนสนิทของเสี่ยตั้มวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกข่าวร้ายกับผู้เป็นนาย เมื่อไอ้สองตัวที่โดนจับโทรมาบอก“มันโดนจับเรื่องห่าอะไรวะ” ถึงจะเป็นนักเลงแต่คนอย่างเสี่ยตั้มก็ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย ค้ายา เว็บพนันหรือแม้แต่ทำร้ายใครเขาไม่เคยทำ“พยายามฆ่าครับ” คำบอกเล่าของลูกน้องนั่นยิ่งทำให้เสี่ยตั้มขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยสั่งให้ลูกน้องไปฆ่าใคร“มันจะฆ่าใคร” เสี่ยตั้มถามอย่างสงสัย เขาเลี้ยงคนไว้ไม่ได้สอนให้ไปฆ่าแกงใคร ทำไมไอ้สองคนนั่นมันถึงได้กล้า“ชู้ของคุณพิมครับ” คำพูดนั้นทำให้เสี่ยตั้มยิ่งขมวดคิ้ว ชู้ของพิมมาดาคือใคร“เอ่อ จะเรียกว่าเมียของชู้เธอถึงจะถูกครับ ไอ้พวกนั้นรับสารภาพว่าคุณพิมจ้างยิงเมียหลวงของชู้เก่าครับ” นั่นยิ่งทำให้หัวของเสี่ยตั้มปวดตุบ ๆ“กูก็บอกมึงแล้ว ว่าแม่นั่นหูตามันแพรวพราว ไว้ใจไม่ได้ คนใจคด” เสียงของคนที่นอนให้เสี่ยตั้มนวดพูดขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหนที่เสี่ยตั้มนวดให้ก็คือเมียตีทะเบียนของเขาเอง เป็นเมียที่อยู่กินกันมาหลายปีตั้งแต่ทั้งส
จนกระทั่งได้ยินเสียงรฐานั่นแหละ ทั้งปัญญ์และณดาจึงรู้ว่าที่แท้ภิชย์ก็มารอรฐา“พี่ภิชย์จะจริงใจกับรฐาไหมเนี่ย ถ้าหลอกเพื่อนณดานะ โดนดีแน่”“โอ๊ย ตีมือพี่ทำไม”“อย่าล้วงสิคะ” จับบีบเคล้นเธอไม่ว่า แต่นี่ปัญญ์เริ่มล้วงเข้าข้างในแล้วไม่ให้เธอตีได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ก็ทำได้ไม่แปลกหรอกแต่ตอนนี้ฝนกำลังจะตกฟ้าแลบ เกิดฟ้าผ่าขึ้นมาจะทำอย่างไร บัดสี“ก็มันอยาก”“พี่เพิ่งเสร็จเองนะคะ” ณดาเอ่ยแย้ง“พี่กลัว” เขากอดเธอแน่นขึ้น“กลัวอะไรคะ”“กลัวตาย กลัวเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน เรารู้วันเกิดก็จริงแต่เราไม่รู้วันตายเลย พี่อยากใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่ากับเธอ”“พี่ปัญญ์ อื้อ” ณดาอยากจะก่นด่าตัวเองที่หลงเพ้อกับคำหวาน รู้ตัวอีกทีไม่ใช่มือที่ล้วงร่องเธอหากแต่เป็นท่อนความใหญ่ยาวที่เสียบเข้ามาจนสุดทาง“พี่อยากอยู่ในตัวเธออย่างนี้ทุก ๆ วันเช้าค่ำ” เสียงปัญญ์แหบพร่าด้วยความต้องการ ส่วนคนที่เวลานี้ผัวรักผัวหลงอย่างหนักก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนหงายอยู่บนตัวเขาไม่กล้าครางเสียงดังด้วยกลัวว่าคนที่เดินเล่นริมทะเลจะได้ยินณดาคงกังวลเกินไปเพราะสองหนุ่มสาวที่เดินเล่นริมทะเลเดินเลยไปไกลในจุดที่ลับตาคนและกำลังจูบกันอย่างดูดดื
“กำลังใจยังไงคุณ” รฐาเอ่ยถามเธอเผลอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กำลังจะถามและยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของรฐาก็โดนแรงกระโจนจากด้านหลังทำให้ร่างของรฐาโผเข้าหาภิชย์ ทั้งคู่จมไปในน้ำด้วยกันโดยมีเสียงของเด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากที่ได้แกล้งลุงกับป้าใต้น้ำที่ทุกคนเห็นไม่ชัดเพียงเสี้ยววินาที ภิชย์ใช้มือประคองใบหน้างามและใช้ปากเขาแนบกับปากเธอ แม้ไม่มีการรุกล้ำมากกว่านั้นรฐาก็ทั้งตกใจและเขินอายจนต้องรีบขึ้นจากน้ำจะด่าเขาก็ไม่ได้เดี๋ยวหลานได้ยิน ได้แต่คาดโทษเขาทางสายตา“เดี๋ยวโดน” เธอว่าเสียงเบา ทนายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบออกไป“อยากโดนจะแย่”หลังจากพาเด็กหญิงญารินดาที่เล่นน้ำจนหนำใจขึ้นไปนอนห้องข้างบนปัญญ์เล่านิทานเพียงครึ่งเรื่องลูกสาวตัวน้อยก็หลับไม่รู้เรื่อง เขาจึงเดินลงมายังชั้นล่างที่ทั้งสามนั่งจิบไวน์แดงกันก่อนเข้านอน“อาจารย์ตำรวจได้ตัวคนร้ายแล้วนะครับ” ทันทีที่ปัญญ์ลงบันไดมาภิชย์ก็รีบรายงานเรื่องที่ตำรวจเจ้าของคดีเพิ่งโทรมาแจ้งเมื่อไม่กี่นาทีก่อน“ใคร”“มันเป็นคนของเสี่ยตั้ม ได้ยินว่าเป็นเจ้าของตลาดแถวลาดกระบังครับ” คำบอกเล่าของภิชย์ยิ่งทำให้ปัญญ์ขมวดคิ้ว เขาแน่ใจว่าไม่เคยรู้จักไอ้เสี่ย
“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมชวนคุณรฐากลับด้วยดีกว่า” ภิชย์รีบปฏิเสธที่จะอยู่ต่อให้เขากลับเลยก็ดี ปล่อยให้ทั้งสองได้สวีตกัน ส่วนเขาจะได้ชวนสาวแวะค้างพัทยาสักคืนเมื่อทั้งสามกลับมายังห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าทั้งรฐากับญารินดากำลังเล่นถักเปียให้กันอยู่โดยที่ผู้เป็นคุณป้านั่งให้หลานถักเปียทั้งที่ยังทำไม่เป็น ผมทั้งหัวจึงยุ่งจนดูไม่ได้“แม่จ๋า พี่รฐาสวยไหมคะ”“หืม ทำไมเรียกป้าฐาว่าอย่างงั้นละลูก”“ก็ป้าบอกว่าถ้าเรียกพี่จะให้เล่นผม” เด็กหญิงตัวจ้อยยิ้มแฉ่งตอบ ส่วนคนเป็นป้าแต่อยากให้เรียกพี่ก็หลิ่วตาให้เพื่อนรัก“รฐาค้างที่นี่ไหม” คำถามของณดาทำให้เพื่อนมองเลยเพื่อนไปยังคนหลังสุดที่กำลังส่ายหัวให้เธอปฏิเสธ“ไม่ละแก ฉันว่าจะกลับเลย พรุ่งนี้มีนัดกับโชมันน่ะ” เอาเพื่อนอีกคนมาอ้างนี่แหละง่ายสุด “แง ไม่ให้ป้าฐากลับ” เด็กหญิงญารินดากระโดดกอดคอผู้เป็นป้าไว้แน่นไม่ยอมให้กลับ สายตาของทนายหนุ่มใหญ่กับป้าฐาสบกันทันที เมื่อรู้ว่าความยุ่งยากกำลังจะตามมา“งั้นก็ค้างที่นี่กันสักคืนดีไหม ไหน ๆ บ้านนี้ก็มีห้องตั้งเยอะ” เมื่อลูกสาวร้องไห้ ปัญญ์ผู้ตามใจลูกสาวจึงหันไปทางภิชย์เพื่อขอความช่วยเหลือภิชย์ถอนหายใจสุดท้ายก็ยอ







