บทที่ 5

“แม่จ๋าหม่ำ ๆ” เสียงเรียกของลูกทำให้จำเป็นต้องวางโทรศัพท์มือถือหันไปสนใจเด็กหญิงตรงหน้าแทน

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เธอกับปัญญ์ไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกัน ก็เขางานยุ่งนี่นา เมื่อคิดได้ดังนั้นณดาก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวกับลูกสาว กินข้าวเสร็จสองแม่ลูกก็ออกมาทำกิจกรรมนอกบ้าน ถอนหญ้าเก็บใบไม้ ส่วนรดน้ำต้นไม้เธอจะทำช่วงเช้าของวัน

ทุ่มกว่าแล้วยังไม่มีข้อความหรือสายโทรเข้าจากผู้เป็นสามี วันนี้เขาก็อาจกลับดึกอีกวัน

ตั้งใจว่าวันนี้จะอยู่รอเขาอีกวัน เรื่องที่จะชวนเขาไปเที่ยวพรุ่งนี้

สองทุ่มณดาพาลูกเข้านอน หลับไปพร้อมกับลูกตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเกือบเที่ยงคืน เธอออกมาจากห้องชั้นล่าง เปิดดูรถในโรงรถก็ยังไม่เห็นรถของปัญญ์

ด้วยความเป็นห่วงเธอจึงกดต่อสายหาเขาอีกครั้ง รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับ

ความเป็นห่วงแล่นเข้ามาในหัว ภาพอุบัติเหตุรถชนหรืออะไรที่เลวร้ายวิ่งเข้ามาในหัวผู้เป็นภรรยา เธอจึงกดโทรออกหาเขาอีกหลายครั้ง แต่ก็เป็นเช่นเดิมไม่มีการรับสาย

ณดาเดินไปเดินมาในห้อง ตัดสินใจต่อสายเข้าออฟฟิศเผื่อว่าจะมีใครอยู่ที่ทำงาน รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับสาย

บริษัทของปัญญ์เช่าสำนักงานอยู่ในตึกใหญ่ซึ่งไม่ห่างจากบ้านหลังนี้นัก ขับรถในเวลานี้ก็คงไม่เกินสามสิบนาที หากเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนก็ประมาณหนึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

เธอมีคีย์การ์ดเข้าบริษัท แต่ถ้าไปตามเขาแล้วลูกละ  เธอทิ้งลูกไว้ที่บ้านคนเดียวไม่ได้ จะปลุกลูกให้ไปตามสามีกับเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปตามที่ไหน

สุดท้ายเธอจึงเลือกรอ...รอจนกระทั่งเช้า

ณดาไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเป็นห่วงสามี สุดท้ายการรอคอยของเธอก็สิ้นสุดลงเมื่อปัญญ์กลับเข้าบ้านในเวลาสายของวัน

“พี่ปัญญ์ไปไหนมาทั้งคืนคะ” ณดาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสามีเดินเข้าบ้านมาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่

“ก็ทำงานน่ะสิ งานยุ่งจะตายชัก” ปัญญ์ชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อภรรยาถามเสียงขุ่น

“ไม่มีเวลาแม้กระทั่งรับสายหรือตอบข้อความเลยเหรอคะ” คนรอทั้งคืนที่ยังไม่ได้นอนก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน แค่เวลาเสี้ยวนาทีเขาไม่คิดบ้างหรือว่าเธอเป็นห่วงและร้อนใจแค่ไหน

“ก็งานมันยุ่ง ลูกค้าสั่งแก้งาน สุมหัวทำงานกันทั้งทีม จะเอาเวลาที่ไหนมารับสาย” ปัญญ์ตอบอย่างอารมณ์เสีย มองอีกฝ่ายอย่างตำหนิ ที่เซ้าซี้ถาม

“แต่หนูเป็นห่วงไง โทรจะร้อยสายได้แล้วมั้ง” ณดาเองก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน ทำไมเขาต้องใส่อารมณ์กับเธอด้วย รู้ไหมว่าใจคนรอมันร้อนรนแค่ไหน

“เธอนี่ก็แปลกเนอะ โทรสองสามสายเขาไม่รับก็แปลว่าไม่ว่างไง โทรทำไมนักหนา” ปัญญ์เท้าสะเอวเสยผมอย่างเสียอารมณ์ยิ่งเห็นว่าเวลานี้ลูกสาวน่าจะเล่นอยู่ในห้องเพลย์รูมเขาจึงไม่คิดจะเบาเสียงเลยสักนิด

“ก็คนมันเป็นห่วงจะให้ทำยังไง” ณดาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้ง ส่วนปัญญ์เองก็หันหน้าไปทางอื่นถอนหายใจใส่เธอด้วยความรำคาญก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไป

หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบ ๆ น้ำตาที่ไม่อาจห้ามได้ก็ไหลอาบทั้งสองแก้ม

เธอแค่เป็นห่วง แค่รับสายสักนิด ตอบข้อความสักข้อความเท่านี้ก็พอ ทำไมนะ มันยากมากเลยเหรอ จะเสียเวลาสักกี่นาทีเชียว

ปัญญ์บอกว่าทำงานทั้งคืน แต่เธอโทรเข้าออฟฟิศไม่มีคนรับสายสักคน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาโกหก

เธอควรเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว ควรคิดได้แล้วว่าปัญญ์กำลังมีคนอื่น เขากำลังเปลี่ยนไป หรือจริง ๆ แล้วปัญญ์เปลี่ยนไปนานแล้วเป็นเธอเองที่ไม่รู้ตัว

บทที่ 4 แสดงตัว

บ่ายวันอาทิตย์เธอเห็นปัญญ์นั่งเล่นกับลูกในห้องเพลย์รูม ในขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดห้องครัวและเตรียมของว่างให้ลูกกับสามี

ความขุ่นเคืองใจก่อนหน้านี้ถูกปัดหายไปแล้วเมื่อได้นอนเต็มอิ่มในคืนวันเสาร์ แม้ระหว่างเธอกับปัญญ์จะมีตึง ๆ กันบ้าง แต่เมื่อวานทั้งวันเขาก็ไม่ได้ออกไปไหน ถึงเราทั้งสามไม่ได้ออกไปเที่ยวแต่ก็ได้ใช้เวลาอยู่บ้านด้วยกัน

ส่วนวันอาทิตย์เช่นนี้บางครั้งเขาจะไปออกรอบตีกอล์ฟกับเพื่อน แต่วันนี้เขาไม่ได้ออกไปไหน อยู่เล่นกับลูกตั้งแต่เช้าจนกระทั่งเวลานี้ สองคนพ่อลูกหลับในห้องเพลย์รูมตั้งแต่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ

ภาพพูดคุยกะหนุงกะหนิงระหว่างพ่อกับลูก ทำให้ณดาทิ้งความระแวงออกไปทั้งหมด ปัญญ์ทำงานหนักเพื่อครอบครัวของเรา เขารักลูก เท่านั้นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ ณดา เธอยังต้องการอะไรมากกว่านี้อีก

เมื่อบอกตัวเองได้ดังนั้น เธอก็ทำหน้าที่ของเธอให้เต็มที่ มองคุกกี้ธัญพืชในเตาอบแล้วก็ยิ้มออกมา เธอมักทำมันในวันหยุดเช่นนี้ แพ็กใส่ถุงแยกเป็นชิ้น ๆ เก็บไว้ให้ปัญญ์ไว้กินรองท้องเวลาทำงาน

ยิ้มกับคุกกี้ธัญพืชตรงหน้า เธอหยิบกล่องกระดาษสำหรับใส่คุกกี้ที่แพ็กแยกชิ้นแล้วจำนวนสามกล่อง โดยกล่องหนึ่งมีทั้งหมดสิบชิ้น นำทั้งสามกล่องใส่ในถุงผ้าอีกที