บทที่ 6

จากนั้นก็หยิบกุญแจรถของปัญญ์ซึ่งเธอมีกุญแจสำรองอยู่แล้ว เธอมักเอาถุงคุกกี้ใส่ไว้ในรถเขาทุกวันอาทิตย์เช่นนี้เพราะเช้าวันจันทร์ระหว่างที่เขาจะออกจากบ้านเธออาจวุ่นวายกับการจัดการเจ้าตัวเล็กเพื่อไปโรงเรียน

ณดาวางถุงผ้าใส่คุกกี้ตรงเบาะหลังคนขับ เธอไม่ลืมที่จะมองหาถุงใบเก่าเมื่อสัปดาห์ก่อน

“อยู่นั่นเอง” เมื่อเห็นว่าถุงถูกซุกไว้ที่เก็บของบานประตูเบาะข้างคนขับ ณดาจึงเดินอ้อมจากฝั่งขวาของรถยนต์เปลี่ยนเป็นฝั่งซ้าย

เปิดประตูผู้โดยสาร ดึงถุงผ้าออกมาจากซอกนั้น

แกรก...แก๊ก

มีวัตถุบางอย่างหล่นลงพื้นและกลิ้งไปใต้ท้องรถ ณดาปิดประตูรถลงและย่อกายมองหาวัตถุที่ยังไม่ทันเห็นว่ามันคืออะไร

เห็นว่าเจ้าก้อนสีดำนั่นกลิ้งไหลออกไปทางประตูรั้ว เธอเดินตาม จนกระทั่งเจ้าวัตถุสีดำนั้นค้างอยู่ตรงร่องของประตูรั้ว

เธอหยิบมันขึ้นมาดูมองแค่แวบเดียวก็รู้โดยทันทีว่านี่คือลิปสติกผู้หญิง แท่งสีดำโลโก้ตัวซีสองตัวไขว้กันสีทอง เธอเปิดดูสีในนั้นเพื่อความแน่ใจ มันเป็นสีชมพูหวานเป็นรุ่นที่สาว ๆ ต่างนิยมกัน

มันไม่ใช่ของใหม่และแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ของที่ปัญญ์จะซื้อให้เธอ มันเป็นของผู้หญิงคนอื่น

ปัญญ์พาผู้หญิงคนอื่นขึ้นรถ คนในความลับของปัญญ์กำลังอยากแสดงตัว แสดงตัวให้เธอรู้ ณดากำลิปสติกในมือแน่น เธอหย่อนลิปสติกแท่งนั้นเข้ากระเป๋ากางเกงเดินเข้าบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอต้องการเวลา ต้องการเวลาสำหรับเรื่องนี้ นิ้วมือเรียวจิกบนฝ่ามือไว้แน่น ให้ร่างกายรับรู้ความเจ็บมากกว่าหัวใจที่เวลานี้เจ็บเจียนจะตาย

ณดาเดินตรงไปยังห้องเพลย์รูมเห็นว่าสามีกับลูกกำลังนอนหลับ เธอหย่อนกายนั่งลงข้างลูกสาวที่เวลานี้ เด็กหญิงตัวน้อยนอนเอาเท้าป้อม ๆ พาดบนอกของปัญญ์

ลมหายใจของทั้งสองดังสม่ำเสมอบ่งบอกว่าทั้งคู่กำลังหลับสนิท ลูกสาวเธอเหมือนพ่อเหลือเกิน ไม่มีสักเสี้ยวที่จะเหมือนเธอ

ณดาผ่อนลมหายใจลงอย่างยากลำบาก หากไม่มีลูกด้วยกันมันคงง่ายกว่านี้ เธอคงไม่ลังเลเลยที่จะเลิกรากับคนรัก แต่การเลิกรากับพ่อของลูก ยิ่งคิดหัวใจของณดาก็เจ็บเหลือเกิน

คุณแม่ลูกหนึ่งเดินออกจากห้องไปอย่างเบาฝีเท้าที่สุดเท่าที่จะเบาได้

เธอมีลูกแต่ไม่มีเงิน สิ่งที่ทำได้เวลานี้คือต้องอดทน อดทนเพื่อลูก

ผู้ชายน้อยคนนักจะส่งเสียลูกหากเลิกรากันไปแล้ว ถึงปัญญ์จะรักลูกมากเธอก็ไม่กล้าเอาชีวิตของลูกมาเสี่ยง ผิดเองที่เธอเลือกพ่อของลูกผิด

สิ่งที่ผู้หญิงของปัญญ์ต้องการคงไม่พ้นให้เธอระแวง ให้เธออาละวาด ให้เธอกับปัญญ์เลิกกัน แต่เธอไม่มีทางเดินตามเกมพวกนี้

ให้มันรู้ไปสิว่าใครจะอดทนเก่งกว่ากัน คนที่นอนกอดทะเบียนสมรสหรือคนที่นอนกอดผัวคนอื่น

เวลานี้เธอรู้แล้วว่าชีวิตของตัวเองไม่ปลอดภัย เธอต้องมีเงินเป็นของตัวเอง เงินที่ไม่ต้องพึ่งเขา

ณดาค้นดูแบบบ้านหรือแบบคอนโดที่เธอเคยออกแบบไว้ตั้งแต่เรียนจนกระทั่งคลอดลูก

เธอเคยเห็นในแอปส้มมีคนขายแบบบ้านสำเร็จพวกนี้ในราคาหลักพัน ซึ่งแน่นอนว่ามันถูกแต่ถ้าเธอขายได้เดือนละหลังสองหลังรายได้ก็ไม่น้อยนะ

อาจจะมีใครที่ซื้อแบบสำเร็จไปแล้วกลับมาจ้างเธอออกแบบก็ได้

คิดได้แบบนั้นหนทางที่พอจะสร้างงานสร้างอาชีพให้ณดาก็พอมีหวังขึ้นมาบ้าง

หลังจากวันนั้น เธอมักจะเห็นร่องรอยหลายอย่างที่ผู้หญิงของปัญญ์ทิ้งไว้เสมอ รอยลิปสติกที่ชัดขึ้น การกลับบ้านที่เริ่มมีไม่กลับ บางสัปดาห์หนึ่งวันบ้าง สองวันบ้าง

ณดาไม่รอเขาอีกแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะรอเขา เขาอยากกลับเวลาไหนก็แล้วแต่เขา คุกกี้ที่เธอทำไว้ให้เขาไปกินที่ออฟฟิศเวลานี้เธอก็เลิกทำแล้ว

ปัญญ์ไม่ได้ถามหามันและเธอเองก็ไม่คิดจะพูดถึงมัน เธอยังคงทำหน้าที่ของเธออย่างเช่นเคย เงินเดือนปัญญ์ยังคงจ่ายเท่าเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไประหว่างเราคือการพูดคุยระหว่างกัน เธอพูดกับเขาน้อยลงและนั่นก็ทำให้ปัญญ์พูดกับเธอน้อยลงเช่นกัน

เราสองคนคุยกันแค่เรื่องลูกเท่านั้น

เที่ยงของวันศุกร์

“สวยมากณดา ฉันชอบมาก” โชติกาเอ่ยอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นเรือนหอที่เธอออกแบบให้ จะให้ไม่สวยได้อย่างไรในเมื่อราคาที่โชติกาจ่ายมากกว่าเงินเดือนที่เธอได้จากปัญญ์หลายเดือน

“ดีใจที่โชชอบ จะสร้างทันก่อนแต่งงานไหม” ฉันถามอย่างกังวล

“ไม่เป็นไร เสร็จเมื่อไหร่ค่อยย้ายไปอยู่ ฝีมือแกยังดีเหมือนเดิมเลยนะ ไม่เสียแรงที่ฉันรอแก” เจ้าของแบบบ้านยังเอ่ยชื่นชมเพื่อนไม่หยุด

“ถ้าแกมีคนแนะนำบอกฉันด้วยนะแก” ณดาบอกกับเพื่อน เพราะคำพูดนั้นโชติกาต้องเงยหน้าจากไอแพดเพื่อมองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง

“มีอะไรหรือเปล่าแก” โชติกาที่อยู่กับณดามาทุกช่วงวัยย่อมมองออกว่าเวลานี้เพื่อนของเธอไม่ปกติ มีบางอย่างที่เพื่อนกำลังไม่สบายใจและรู้สึกไม่ปลอดภัย