บทที่ 8

และคนในบริษัทต่างคิดว่าปัญญ์เลิกรากับณดานานแล้ว ด้วยไม่เห็นฝ่ายหญิงมาร่วมกิจกรรมบริษัทเลยสักครั้ง นอกจากนี้ความสนิทสนมของปัญญ์กับเลขาหน้าห้องนั่นอีก คิดได้อย่างเดียวว่าทั้งสองกำลังคบหากัน

หลายต่อหลายครั้งที่ทั้งสองพลอดรักกันอย่างเปิดเผย ไม่ได้ปิดบัง

“มาหาคุณปัญญ์เหรอคะ”

“ค่ะ พี่ปัญญ์อยู่ไหมคะ ณดาแวะเอากาแฟมาให้พี่ปัญญ์” เธอยกแก้วกาแฟในมือที่ถือมาแค่แก้วเดียว ซึ่งจริง ๆ มันแก้วของเธอนี่แหละ ไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากเขาหรอก

“อ๋ออยู่ค่ะ” แม่บ้านสูงวัยรีบพาณดาเดินไปยังห้องทำงานของซีอีโอ

ณดามองโต๊ะของเลขาหน้าห้องที่เวลานี้ไม่มีคนนั่งอยู่เลยสักคน

“ป้าอ้อยไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวณดาเข้าไปเอง” เธอบอกแม่บ้านเสียงเบา สีหน้าอาการของคนตรงหน้าดูลังเลไม่น้อย

เธอไม่รอให้แม่บ้านเดินห่างออกไป ณดาเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ

“ว้าย!” ภาพที่เห็นตรงหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งผละห่างออกจากปัญญ์ ส่วนปัญญ์จ้องมองเธอเขม็ง สีหน้าของเขาแสดงออกทั้งไม่พอใจและตกใจ

“ณดามาทำไม! พิมออกไปก่อน” ปัญญ์เอ่ยถามภรรยาอย่างอารมณ์เสียและบอกให้ผู้หญิงที่ชื่อพิมออกจากห้องไปก่อน

เมื่อทั้งห้องเหลือกันเพียงสองคน ทั้งสองต่างจ้องหน้ากัน ณดาอยากมองผู้ชายตรงหน้าให้แน่ใจว่าเขาคนนี้ใช่ไหม ผู้ชายที่เธอเคยรัก ผู้ชายที่เธอคิดว่าชีวิตนี้ฝากไว้ในมือเขา

“มีอะไร มาที่นี่ทำไม” ปัญญ์เอ่ยอย่างอารมณ์เสีย เสยผมลวก ๆ หันหลังให้เธอ มองออกไปนอกหน้าต่าง

“ณดาอยากกลับมาทำงานค่ะ ตอนนี้ลูกก็เข้าโรงเรียนแล้ว ณดาอยากทำงาน” จริง ๆ ไม่ใช่หรอก เธอไม่อยากทำงานกับเขาเลยสักนิด เธอแค่มาดู แค่อยากมาเห็น อยากแสดงตัว ว่าผู้ชายคนนี้มีภรรยาชื่อณดา

“เธอจะบ้าหรือไง แล้วใครจะดูแลบ้าน ดูแลลูก” แม้ปัญญ์พยายามจะทำเสียงเบาคงเพราะกลัวใครจะได้ยิน แต่น้ำเสียงเขาก็ไม่สามารถปกปิดความไม่พอใจไว้ได้

“แต่ณดาเบื่ออยู่บ้านแล้ว” เธองอแง ที่ทำเพราะแค่อยากรู้ว่าความอดทนเขามีมากแค่ไหน 

“ณดามีอะไรไปคุยกันที่บ้าน” ปัญญ์หันกลับมามองเธอจ้องตาเขม็ง ใช้สายที่กรุ่นโกรธมองเธออย่างตำหนิ

“ทำไมคะ หรือว่าที่ไม่อยากให้ณดาทำงานที่นี่เพราะเลขาหน้าห้องของพี่”

“พิมเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย อย่ายุ่งกับเขา” สามีผู้แสนดีของเธอกำลังปกป้องผู้หญิงอื่น เรียกเลขาด้วยชื่อทุกครั้ง ส่วนเมียเรียก ‘เธอ’

“เหรอคะ” ณดาทำน้ำเสียงเย้ยหยัน มุมปากของเธอยกยิ้มเล็กน้อย

“ณดา เธอก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกของเธอไป อย่ายุ่งกับพิม!” เสียงเข้มส่งมาพร้อมใบหน้าคมที่ดุดัน มองเธออย่างไม่พอใจ ราวกับว่าเธอกำลังล่วงเกินของรักของเขา

“ทำไมยุ่งไม่ได้คะ ในเมื่อเขายุ่งกับสามีณดา”

“ไปคุยกันที่บ้าน!” ปัญญ์จับจูงแขนเรียวของภรรยาออกจากห้องทำงาน กึ่งจูงกึ่งลาก หากเป็นเมื่อหลายเดือนก่อนท่าทีของเขาเวลานี้เธอคงร้องไห้โฮแต่ไม่ใช่ตอนนี้

เวลานี้หัวใจของเธอคล้ายตายด้านไปแล้ว สิ่งที่เธออยากทำแค่ความสะใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ตอบโต้บ้าง ให้เขารู้ว่าเธอก็มีตัวตน ให้ผู้หญิงคนนั้นได้รู้ว่าเธอไม่ยอมอยู่เงียบ ๆ ให้ปั่นประสาทเล่น

ณดาขับรถออกมาจากบริษัทตรงกลับบ้าน โดยที่เธอเห็นรถของปัญญ์ขับตามเธอมาและไม่นานก็แซงเธอไปด้วยความเร็ว คิดว่าเขาน่าจะโมโห

แล้วไง! ใครแคร์

ณดายังคงขับรถตามที่กฎหมายกำหนด เมื่อมาถึงบ้านเธอเลือกจอดรถชิดริมรั้วหน้าบ้านเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องไปรับลูกเช่นทุกวัน

เดินเข้ามาถึงห้องรับแขก ปัญญ์นั่งทำหน้ายักษ์อยู่บนโซฟาตัวยาว เธอเลือกนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่ห่างจากเขาไปหนึ่งช่วงแขน

“เธอต้องการอะไรณดา”

“ต้องการอะไรคะ ณดาแค่อยากทำงาน”

“ฉันว่าเธอรู้นะว่าความสัมพันธ์เราไม่เหมือนเดิมแล้ว” ปัญญ์ถอนหายใจ พูดในสิ่งที่คิดและจะพูดมานานแล้วแต่ยังไม่เคยเอ่ยออกมา

“ไม่เหมือนเดิมยังไงคะ” แม้จะพยายามเข้มแข็งแต่หัวใจของเธอก็ยังอ่อนไหว มือบางจึงบีบกันไว้แน่นยามที่สบนัยน์ตาดำขลับของเขา

“ผมไม่ได้รักคุณแล้ว ทุกวันที่อยู่ด้วยกัน เราต่างก็ทำเพื่อลูก” เขาเมินหน้ามองทางอื่นเมื่อเห็นว่าผู้เป็นภรรยามีหยาดน้ำรื้นในดวงตากลมโตนั้น

“หมายถึงพี่ปัญญ์จะหย่ากับณดาเหรอคะ”

บทที่ 6 หย่า

“หมายถึงพี่ปัญญ์จะหย่ากับณดาเหรอคะ” คำถามของหญิงสาวยังคงเรียบเรื่อยอย่างเช่นเคย ความน่าเบื่อของณดาเริ่มขึ้นตอนไหนกันนะ

ทำไมปัญญ์ถึงได้รู้สึกว่าทุกอย่างมันน่าเบื่อ ไร้ชีวิต ชีวาเช่นนี้ เขามองสภาพแม่ของลูกแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ความสวย ความสาวของณดาที่เขาเคยชื่นชอบบัดนี้กลับไม่ได้ชื่นชอบเลยสักนิด

ความรู้สึกรังเกียจ เกิดขึ้นตอนไหนกัน เกลียดแม้แต่หน้าก็ไม่อยากมองเกิดขึ้นเมื่อไหร่กันนะ

“ใช่ ในเมื่อเราไม่ได้รักกันแล้วก็หย่ากันเถอะ”

“คนที่ไม่รักกันเป็นพี่ปัญญ์หรือเปล่าล่ะคะ” ณดามองหน้าเขาให้ชัด ๆ มองดูผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เป็นผู้ชายที่เคยบอกว่าจะปกป้องเธอตลอดชีวิต หึ รักกันแค่เก้าปีก็กลายเป็นอื่น ไม่สิ เขาน่าจะนอกใจเธอก่อนหน้านั้นซึ่งเป็นเธอเองที่โง่ไม่รู้ตัว