บทที่ 9

“เออ ใช่ ฉันนี่แหละ ที่ไม่รักเธอแล้ว” ปัญญ์ยืนขึ้น เสยผมอย่างเสียอารมณ์ เขาทำอะไรผิด ทำไมเธอต้องพูดราวกับว่าเรื่องนี้เขาเป็นคนผิดคนเดียว

“ที่ฉันเป็นอย่างนี้ก็เพราะเธอทั้งนั้น”

“เพราะณดา?” เป็นเพราะเธออย่างนั้นหรือ เป็นเพราะเธอไปได้อย่างไร

“ก็ใช่น่ะสิ เป็นเพราะเธอ เพราะเธอคนเดียว ฉันทำงานหาเงินแทบตาย กลับบ้านมาแทนที่เมียจะคอยเอาอกเอาใจ แต่เธอกลับเห็นฉันเป็นอะไร ไม่เคยสนใจใส่ใจ”

ณดาฟังคำพูดของปัญญ์แล้วต้องกลั้นลมหายใจอย่างเหลืออด นี่เป็นความผิดของเธออย่างนั้นหรือ

“ณดาขอโทษนะคะ ต่อไปณดาจะปรับปรุงตัว” เธอเอ่ยเสียงเบาเงยหน้ามองพ่อของลูก เธอจะไม่มีทางหย่า สิ่งที่สร้างมาด้วยกันต้องแบ่งไปให้ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียน้อย มันไม่ถูกต้อง ณดาฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองลงไปในคอ รู้ว่าเวลานี้ปัญญ์แรงแต่เธอจะไม่มีทางแรงกลับและเล่นตามเกมของเขา

“ปรับปรุงตัว?” ปัญญ์กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของภรรยาอย่างดูแคลน เปรียบเทียบแค่รูปร่างพิมมาดาก็สวยกว่า สาวกว่า

ทุกครั้งที่ปัญญ์ควงพิมมาดา ความรู้สึกเขาภูมิใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ สายตาผู้ชายหลายคนมองมาด้วยความอิจฉา นั่นแหละที่ทำให้เขาพอใจ

ความรู้สึกแค่มองหน้าก็อยากพาเธอขึ้นเตียง ความรู้สึกเร่าร้อนพวกนั้น ทำให้เขาทั้งตื่นเต้นและรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ล่า ผิดกับเวลาที่อยู่กับณดา เธอให้ความรู้สึกน่าเบื่อ วัน ๆ คุยแต่เรื่องพัฒนาการของลูก ถามแต่ว่าเขาอยากกินอะไร

ต้องซื้ออะไรบ้างเดือนนี้ เงินไม่พอใช้นะ รูปร่างเธอก็เปลี่ยนไป เธอไม่ดูแลตัวเอง น้ำหนักก็มากขึ้นตั้งแต่ตั้งครรภ์

มองณดาแต่ละครั้งทำให้ความรู้สึกทางเพศเขาแทบจะหายไปเลย ยิ่งช่วงที่เธอให้นมลูก ทั้งตัวเธอมีแต่กลิ่นน้ำนม เธอจะรู้หรือไม่ว่ากลิ่นนั้นทำให้เขาหมดอารมณ์

แล้วที่ขอโอกาสปรับปรุงตัว เขาไม่ได้อยากให้เธอปรับปรุงตัว เขาแค่ไม่อยากได้เธอเป็นเมียอีกแล้ว

“ณดา ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว ต่อให้เธอปรับปรุงตัวฉันก็ไม่กลับมารักเธอแล้ว หย่าให้มันจบ ๆ เถอะ” ปัญญ์เอ่ยอย่างหัวเสีย พิมมาดาร้องห่มร้องไห้เมื่อวันก่อนว่าที่บ้านของเธอกำลังถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา

เขากับพิมมาดาพลอดรักกันในห้องทำงานหลายครั้ง ก็ความเย้ายวนของเธอมันทำให้เขาห้ามใจไม่ไหว เรื่องนี้คนในออฟฟิศเริ่มรู้เรื่องพิมมาดากับเขาแล้ว

เธอไม่อยากเป็นเมียน้อย เธออายแต่เธอก็รักเขาเกินกว่าจะตัดใจ ปัญญ์รู้สึกเจ็บในอกทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องนี้ พิมมาดาต้องรักเขามากแค่ไหนถึงต้องยอมอับอายและยอมเป็นผู้หญิงในความลับของเขามาหลายปี

ความรักของพิมมาดาแสนบริสุทธิ์ เธอไม่เคยต้องการอะไรจากเขา เสียสละทุกอย่างเพื่อเขา ทั้งที่เธอมีทางเลือกมากมาย มีผู้ชายฐานะดีพร้อมให้สถานะเธอ

แต่เพราะความรักที่พิมมาดามีให้กับเขา เธอจึงยอมทนอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ไม่มีปากมีเสียง

เป็นณดาเองที่วันนี้ล้ำเส้น การที่เธอไปถึงที่ทำงานเรียกสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ความสัมพันธ์ของเขากับพิมมาดา

เขากลายเป็นผู้ชายเลวในสายตาคนอื่น พิมมาดากลายเป็นเมียน้อยเพราะผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเมียมีทะเบียน แต่มีทะเบียนแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเวลานี้เขาไม่ได้รักเธอแล้ว

คนเราไม่ได้รักกันแล้วจะอยู่ด้วยกันทำไมให้เสียเวลา สู้แยกทางกันไปไม่ดีกว่าหรือ

“ณดาพี่ไม่ได้รักเธอแล้ว เราหย่ากันเถอะ” คำพูดไม่รักของเขามันง่าย พอ ๆ กับคำบอกรักและคำขอแต่งงานนั่นแหละ

“ณดาไม่หย่า!”

“ณดา! ทำไม”

“ณดาทำอะไรผิด ทำไมณดาต้องเป็นหม่าย ลูกทำอะไรผิดต้องกำพร้าพ่อ พี่ไม่รักณดานั่นมันปัญหาของพี่ สิ่งที่พี่ทำมันผิด พี่กำลังคบชู้”

เธอเองก็ตะโกนตอบอย่างที่เขาตะโกนใส่เธอเช่นกัน

“ความรักไม่มีใครผิดหรอก ฉันกับพิมแค่รักกัน” ปัญญ์บอกกับตัวเองแบบนี้ซ้ำ ๆ ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไม่ใช่ความผิด หากแต่มันเป็นความรักระหว่างเขากับพิมมาดา เราสองคนแค่รักกัน

“คนเป็นชู้กันไม่ผิดได้ยังไง มันผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรมอันดี” เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ไม่เข้าใจว่าปัญญ์ ผู้ชายที่เธอรักหลงผิดไปเช่นนี้ได้อย่างไร

“ก็หย่าเสียสิ! มันจะได้ไม่ผิด!” ปัญญ์ตะคอกณดาอย่างเหลืออด คนมันไม่รักทำไมต้องรั้งให้อยู่ด้วยกัน

“ณดาไม่หย่า ณดาจะฟ้องชู้ ให้นังนั่นมันได้อายบ้าง”

“ณดา! อย่ายุ่งกับพิม!” ปัญญ์ยืนขึ้นอย่างไม่พอใจ มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาเขียวขุ่น ราวกับต้องการกินเลือดกินเนื้อเธอ

“ถ้าไม่อยากให้ณดายุ่งกับมัน พี่ก็เลิกกับมันสิ”

“ไม่!!!”

“พี่ปัญญ์เห็นแก่ลูกไม่ได้เหรอคะ อย่าทำอย่างนี้เลย” เธอเงยหน้ามองปัญญ์สายตาอ้อนวอนขอให้เขากลับมาเป็นพ่อและสามีที่ดี เขาเมินหน้าไม่สบสายตากับเธอ

รังเกียจเธอแม้แต่หน้าก็ไม่อยากมอง

“ฉันจะเลี้ยงลูกเอง เราหย่ากันฉันจะให้เงินเธอก้อนหนึ่งณดา ให้เธอไปเริ่มต้นใหม่” ปัญญ์พูดในเรื่องที่เขาเตรียมการมาแล้ว เขาคุยกับพิมมาดาเรื่องลูก ด้วยเพราะปัญญ์มีปัญหาเรื่องการมีลูกยาก การมีเด็กหญิงญารินดาไม่ได้เกิดจากวิธีธรรมชาติ