บทที่ 7

“พี่ปัญญ์น่าจะมีคนอื่น” ณดาเลือกที่จะไม่โกหกเพื่อน เธอกับโชติการู้จักกันมานาน รู้จักก่อนปัญญ์เสียด้วยซ้ำ

“What???” โชติกาอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“อืม น่าจะสักพักแล้ว” ณดาพยักหน้ายืนยันกับเพื่อน ก่อนจะเปิดหลักฐานให้เพื่อนดู ไม่ว่าจะรอยเปื้อน ไม่ว่าจะลิปสติกหรือแม้แต่เรื่องถุงยางอนามัยเธอก็เล่าให้โชติกาฟัง

“เหี้ยมาก! เลิกกับมันเลย” โชติกาเอ่ยอย่างโมโห

“เลิกแล้วเรากับลูกจะทำยังไง เรากัดก้อนเกลือกินได้ อดได้ แต่ลูกไม่ได้นะแก” ความจริงที่ณดาพูดออกมาทำให้โชติกาชะงัก นั่นสินะ เพื่อนเธอยังคงต้องพึ่งเงินจากผู้ชายคนนั้น

“แล้วแกจะทำยังไง” โชติกาเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา สงสารเพื่อนจับใจ

“คงต้องรอ” ณดาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา ไหล่ของเธององุ้มลงอย่างคนที่สิ้นหวัง

“แกจะรออะไร รอให้พวกมันเลิกกันเหรอ” โชติกาถามอย่างเสียอารมณ์

“รอให้เราแข็งแรงกว่านี้ แล้วเรานี่แหละจะเป็นคนเลิกกับพี่ปัญญ์ แต่เราจะไม่ยอมเสียสิ่งที่เป็นของเราหรอกนะโช สิ่งที่เป็นของเรา เป็นของลูกเรา เราจะรักษามันไว้ เราจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาแย่งไปหรอก”

เวลานี้ความรักความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปัญญ์ไม่มีความหมายอีกแล้ว สิ่งที่มีความหมายและมีพลังคือเงินและความมั่นคงของลูก เธอจะไม่ยอมให้ใครไม่รู้มาชุบมือเปิบแย่งสิ่งที่ควรเป็นของเธอและลูกไปได้ง่าย ๆ แน่

“ฟ้องชู้เลยแก เก็บหลักฐานให้แน่น”

“ฉันทำแน่โช เพียงแต่เวลานี้ฉันต้องอดทน แกช่วยหางานให้ฉันหน่อยนะ” โชติกาเองก็จบสายงานเดียวกับเธอ แต่เพราะเพื่อนผันตัวเองทำงานฝ่ายขายจึงไม่ได้จับงานออกแบบ

“เดี๋ยวฉันหาลูกค้าใหญ่ ๆ ให้ แม่งโคตรเจ็บใจอะณดา แกกับพี่ปัญญ์กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลย สร้างจากศูนย์มาด้วยกัน แต่พอมีกินมีใช้กลับนอกใจแก”

โชติกายิ่งคิดยิ่งโมโห ด้วยที่เห็นตั้งแต่ทั้งสองก่อร่างสร้างตัวมาด้วยกัน ไม่คิดว่าคนเราเมื่อประสบความสำเร็จแล้วจะเลือกนอกใจคู่ชีวิตที่โอบอุ้มมาด้วยกัน

“เขาถึงบอกว่าดูผู้ชายให้ดูตอนสบายไงแก” ณดาพูดอย่างติดตลกทั้งที่มันไม่ตลกเลย

ใครไม่เจอกับตัวไม่มีทางรู้หรอกว่าความรู้สึกแตกสลายเพราะคนรักนอกใจเป็นอย่างไร เจ็บเจียนตาย หายใจไม่ออก ไม่อยากมองแม้แต่หน้าของอีกฝ่ายแต่ก็ต้องฝืนยิ้มเพียงเพราะอยากจะรักษาครอบครัวไว้

บทที่ 5 ทนไม่ไหว

เดือนแรกผ่านไปด้วยความทุกข์ตรม หากแต่เดือนที่สองความชินชาของณดาเริ่มทำงานได้ดีขึ้น นอกจากลิปสติกแล้วคู่ขาของปัญญ์ยังทิ้งยางรัดผม กิ๊บติดผมไว้ในรถแทบทุกสัปดาห์ ซึ่งเธอก็ได้แต่เก็บออกจากรถเขาเงียบ ๆ

ปัญญ์จะรู้หรือไม่ว่าคู่ขาของเขาพยายามเหลือเกินที่จะแสดงตัวกับเธอ จนกระทั่งเข้าเดือนที่สาม วันหนึ่งในตอนสายของวันศุกร์ อยู่ ๆ ก็มีเอกสารส่งมาถึงบ้าน

เธอไม่เห็นคนส่งแต่เมื่อไล่ดูจากกล้องวงจรปิดจึงรู้ว่าเป็นพนักงานไรเดอร์ขับรถเพื่อมาเสียบซองนั้นไว้หน้าประตูบ้าน

เธอเปิดมันออกดูเป็นภาพของปัญญ์กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเบลอหน้าไว้ ภาพที่ทั้งสองไปเที่ยวด้วยกัน ภาพที่ทั้งสองนอนกอดกัน รอยยิ้มของปัญญ์ที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นของเธอ เวลานี้เขากลับยิ้มให้ใครคนอื่น

ณดาเก็บภาพพวกนั้นลงกล่องเก็บของซึ่งเป็นกล่องเดียวกับพวกหลักฐานต่าง ๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นพยายามแสดงตัวให้เธอรู้ว่าปัญญ์มีใครอีกคนที่ไม่ใช่เธอคนเดียว

แต่ณดาไม่แคร์ เธอใช้เวลาในตอนกลางคืนที่ลูกหลับออกแบบบ้านแบบต่าง ๆ ลงขายในอินเทอร์เน็ตต่อไป ถ้ามีงานของลูกค้าเธอก็จะใช้เวลาทำเพียงไม่นาน

งานบ้านเธอเจียดเงินที่ได้จากปัญญ์มาจ่าย ของใช้ที่เป็นของลูกเธอจะเก็บใบเสร็จไว้หมดขอเบิกจากเขา เงินของเธอ เธอเก็บไว้ทุกบาททุกสตางค์

ณดาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันที่จะทนได้ระหว่าง เธอ ปัญญ์หรือผู้หญิงคนนั้น

เช้าวันจันทร์แสนสดใส

“คุณแม่น้องญารินผอมลงหรือเปล่าคะ” ผู้ปกครองที่เห็นหน้ากันเป็นประจำเอ่ยทักณดา ในเช้าวันเปิดเทอมของเด็ก ๆ ใช่เธอผอมลงแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่เพราะวันนี้แต่งตัวด้วยสีดำทำให้ผอมลงกว่าทุกวัน

หลังจากส่งลูกแล้ว ณดาขับรถตรงไปยังบริษัทซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว น่าจะสี่ปีเกือบห้าปีหลังจากตั้งครรภ์ได้เพียงสิบสัปดาห์เธอก็แพ้ท้องหนักจึงเลือกจะอยู่บ้านแทนการมาทำงาน

        แต่เพราะเธอเป็นหนึ่งในเจ้าของบริษัทย่อมมีบัตรผ่านขึ้นตึกอย่างสบาย ๆ ในเมื่อคนของปัญญ์อยากแสดงตัวนักใช่ไหม ได้เธอนี่แหละจะมาแสดงตัวกับเธอเช่นกัน

“คุณณดา” ขอบคุณที่ยังมีพนักงานที่จำเธอได้ พี่แม่บ้านของบริษัท

“สวัสดีค่ะ ป้าอ้อย” ณดายกมือขึ้นไหว้หญิงสาวที่เธอรู้จักดี เจ้าของบริษัทอีกคน เป็นภรรยาของคุณปัญญ์ ไม่เห็นหน้าหลายปี แม่บ้านสูงวัยคิดว่าทั้งสองเลิกรากันแล้ว