LOGINShare
บทที่ 400
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 580
หน้าจอโทรศัพท์ของอัญชัญบนโต๊ะอาหารสว่างวาบขึ้น แสดงข้อความสำคัญจากฝ่ายธุรการของคณะ ข้อความสั้นนั้นแจ้งกำหนดการสอบวิทยานิพนธ์ของอัญชัญที่ถูกกำหนดอย่างเป็นทางการในเช้าวันพรุ่งนี้นักศึกษาสาวสุดทันสมัยคนนี้รีบยกสองมือขึ้นปิดปากทันทีเพราะตกใจมาก จู่ๆ เธอก็รู้สึกกระวนกระวายอย่างหนักเมื่อต้องเผชิญการสอบปลายทางที่ชี้ชะตาการจบปริญญาตรีของเธอ“พี่บัญญัติ ตารางสอบรอบสุดท้ายของหนูถูกเลื่อนขึ้นมาเป็นพรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง!” อัญชัญรายงานด้วยเสียงสั่น"นั่นเป็นข่าวดีนะ อัญชัญ ยิ่งสอบเสร็จเร็วเท่าไหร่ ภาระในหัวเธอก็ยิ่งหายไปเร็วเท่านั้น" ผมตอบอย่างสบายๆ พลางคนแกงผักเปรี้ยวในชาม"ปัญหาคือหนูยังไม่พร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์สำหรับพรีเซนต์พรุ่งนี้เช้าน่ะสิ! สมองหนูโล่งไปหมดตอนอ่านข้อความในกลุ่มมหาวิทยาลัย" เธองอแงพลางวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะกระจก"เธอต้องผ่านมันไปได้ราบรื่นแน่ๆ เมื่อบ่ายเธอก็ทบทวนทฤษฎีกับวชิรที่ระเบียงหลังบ้านไปตั้งเยอะแล้ว" ลลิตาปลอบพลางลูบหลังน้องสาวอย่างเบามือสิบนาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังมาหยุดที่ลานหน้าบ้านพอดี วชิรมาเยี่ยมในคืนนี้ทันที พร้อมหอบหนังสืออ้างอิงเพิ่มเติมกองใหญ่มาเ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 579
พอใกล้ถึงเวลามัฆริบ เราสองคนก็ขอตัวรีบกลับไปยังใจกลางกรุงจาการ์ตาในที่สุดมื้อเย็นที่บ้านพักคุ้มครองถูกจัดขึ้นอย่างคึกคักมากหลังจากพวกเรากลับมาจากชายฝั่งเหนือ แม่ชบาตั้งใจยกอาหารพื้นเมืองอินโดนีเซียสารพัดเมนูฝีมือเด็ดของเธอมาวางเต็มโต๊ะอาหารยาว กลิ่นหอมของกะปิและเครื่องเทศลอยฟุ้งแรงมากจนปลุกประสาทรับกลิ่นของพวกเราทุกคน"ว้าว วันนี้แม่ทำกับข้าวชุดใหญ่เลย! มีแกงผักเปรี้ยวสดๆ ปลาเค็ม แล้วก็น้ำพริกกะปิของโปรดหนูด้วย" ดาราร้องขึ้นพลางหยิบจานกระเบื้องเป็นคนแรก"กินผักเยอะๆ นะ ดารา ลูกต้องใช้พลังงานเพิ่มอีกเยอะไว้ทำงานมหาวิทยาลัยทุกคืน" แม่ชบาบอกพลางตักข้าวร้อนๆ ใส่จานให้ลูกสาวคนเล็กผม ลลิตา อัญชัญ ดารา และลุงฤทธิ์ต่างก็รีบนั่งประจำที่ของตัวเอง พวกเราทุกคนเริ่มกินอาหารบ้านๆ เหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศครอบครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่น ไม่มีเส้นแบ่งฐานะทางสังคมใดๆ เลย"แกงผักเปรี้ยวฝีมือแม่ทั่วจาการ์ตาไม่มีใครสู้ได้จริงๆ เลย รสเปรี้ยวกับเผ็ดมันพอดีมาก พอเข้าปากนี่รสชาติสุดยอดสุดๆ ไปเลย" ผมชมพลางเติมน้ำแกงใสๆ ลงในชาม"ลูกต้องขอบคุณพระเจ้าให้มากๆ นะที่ได้กินแกงผักเปรี้ยวอร่อยๆ ทุกวัน บัญญ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 578
ช่วงเย็นวันนั้น ผมรีบชวนลลิตาไปยังแถบชายฝั่งจาการ์ตา เราสองคนขับรถไปแบบสบายๆ ด้วยรถซีดานสีดำคู่ใจของครอบครัว"แปลกจังนะที่นายชวนออกมาเดินเล่นตอนเย็นทางเหนือแบบนี้ บัญญัติ? ปกติเวลานี้นายยังยุ่งเช็กรายงานคาร์โก้อยู่ที่โต๊ะทำงานไม่ใช่เหรอ" ลลิตาถามพลางมองผมจากเบาะผู้โดยสาร"รายงานคาร์โก้พี่ยอดทองจัดการเสร็จหมดแล้วตั้งแต่ตอนเที่ยง ผมตั้งใจเคลียร์ตารางเย็นนี้เพื่อพาคุณไปเยี่ยมคนรู้จัก" ผมตอบ พลางหมุนพวงมาลัยอย่างผ่อนคลาย"ไปเยี่ยมใครเหรอ? เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นหรือว่าที่นักลงทุนใหม่ของบริษัทเรา?""เดี๋ยวไปถึงที่นั่นคุณก็รู้เองแหละ ตอนนี้นั่งสวยๆ แล้วชมวิวถนนในเมืองหลวงนี้ไปก่อนเถอะ" ผมแซว พลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งการเดินทางสบายๆ ครั้งนี้ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง เพราะถนนค่อนข้างโล่ง จุดหมายหลักของพวกเราในที่สุดก็ปรากฏชัดที่ปลายถนนในชุมชนแออัดแห่งนั้น ผมเลี้ยวรถเข้าไปและจอดลงที่ลานหน้าบ้านหลังหนึ่งทันทีบ้านเก่าทรุดโทรมของอดีตคนขับรถผู้ซื่อสัตย์ ตอนนี้ซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์แล้ว อาคารเก่าแห่งนั้นเปลี่ยนโฉมกลายเป็นบ้านมินิมอลทาสีขาวสะอาด ลุงคณิตรีบออกมาจากประตูหน้าทันทีเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 577
เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน บรรยากาศก็ดูสบายๆ และสนิทสนมกันมาก พี่กฤษณ์กับลุงฤทธิ์กำลังเพลินกับการดื่มกาแฟดำร้อนจากแก้วใส ชายผู้คุ้มกันทั้งสองคนหยอกล้อกันอยู่ในโรงรถ พลางล้างรถประจำบ้านสีดำไปด้วย"ผมไม่ค่อยชอบโดนสั่งให้ล้างรถด้วยมือแบบนี้เลยครับ ลุงฤทธิ์ ผมนี่อดีตเจ้าถิ่นท่าเรือที่นักเลงทั่วจาการ์ตาเหนือยังกลัวกันนะครับ ทำไมตอนนี้ศักดิ์ศรีผมถึงตกฮวบ กลายมาเป็นคนล้างรถประจำครอบครัวได้ล่ะ?" พี่กฤษณ์บ่น พลางใช้ฟองน้ำถูฝากระโปรงรถ"ทำหน้าที่ของตัวเองด้วยใจเถอะ กฤษณ์ คิดซะว่าเรากำลังออกกำลังกายตอนกลางวัน กล้ามเนื้อของเธอจะได้ไม่แข็งทื่อเพราะกินของทอดที่ป้อมหน้าบ้านมากเกินไป" ลุงฤทธิ์ตอบพลางหัวเราะเบาๆ และฉีดน้ำจากสายยาง"เงินล่วงเวลาจากคุณบัญญัติน่ะไหลเข้าบัญชีผมตรงเวลาตลอดก็จริงครับ แต่งานล้างรถนี่ก็ยังทำลายภาพลักษณ์สุดโหดของผมในสายตาลูกน้องท่าเรืออยู่ดีนะครับ ลุง""นั่นคือการยกระดับคุณภาพชีวิตและชำระบาปในอดีตของเธอ เธอได้เงินเดือนสุจริตจากคุณชายบัญญัติ ดีกว่าที่ไปรีดไถคนขับรถบรรทุกบนถนนทุกวันไม่ใช่หรือไง" ลุงฤทธิ์สั่งสอน พลางมองเพื่อนร่วมงานอย่างหนักแน่นเมื่อได้ยินคำเตือนอย่างนุ่มนวลนั้น
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 576
ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าสุดแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลือง รอยสักมังกรโผล่ออกมาให้เห็นชัดจากใต้คอเสื้อยืดสีดำรัดติ้วของเขาสายตาของนักเลงคนนั้นจ้องเขม็งตรงไปที่ดารา ราวกับว่าเช้านี้เจอเป้าหมายหลักที่ตามล่าอยู่แล้วเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ชายน่าสงสัยที่มาขวางทาง อนันท์ก็ขยับตัวตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็วทันที ชายหนุ่มยืนตัวตรงบังร่างของดาราไว้ด้านหลังของเขาอย่างมิดชิด"ว้าว มีเหยื่ออ่อนๆ โผล่มาถึงคณะเราเลยนี่ ขอเก็บค่าคุ้มครองเป็นเงินบริจาคงานดนตรีคณะเดือนหน้าได้ไหม?" นักเลงหน้าดุคนนั้นพูดขู่พลางยื่นมือขวาออกมา"เงินบริจาคงานมหาวิทยาลัยมันเป็นความสมัครใจ แล้วก็ต้องมีหนังสือทางการจากอธิการบดี พวกนายเป็นทีมงานทางการของงาน หรือเป็นนักเลงลานจอดรถที่กำลังหาเงินซื้อบุหรี่กันแน่?" อนันท์ตอบกลับพลางจ้องตรงไปข้างหน้า"ปากดีนักนะไอ้เด็กปีหนึ่ง! เด็กวิศวะเครื่องกลกล้ามาหาเรื่องในถิ่นคณะเศรษฐศาสตร์งั้นเหรอ?!" นักเลงคนที่สองขู่เสียงแข็ง ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวพร้อมถลึงตาใส่อย่างดุดัน"เช้านี้ฉันไม่ได้อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น หลบทางฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกนายทุกคนจะต้องเสียใจที่มายุ่งกับฉัน"กลุ่มรีดไถ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 575
"พี่บัญญัติน่ะสัญชาตญาณปกป้องครอบครัวแรงมากเลยนะ ดารา ฉันเข้าใจแหละว่าทำไมตอนแรกที่ฉันไปรับเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเมื่อเดือนก่อน เขาถึงทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้น" อนันท์ตอบกลับด้วยความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มาก"ใช่ ตั้งแต่ที่ไพโรจน์บุกทำร้าย พี่ก็ยิ่งหวงความปลอดภัยของพวกเราทุกคนเวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้นแต่จริงๆ เธอก็ใจกล้าเหมือนกันนะ ไม่หงอตอนโดนเขาสอบสวนหนักๆ ในห้องนั่งเล่น""จะกลัวไปทำไม ในเมื่อเจตนาของฉันดีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? ฉันก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอ โดยไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรทั้งนั้น"เมื่อได้ยินคำสารภาพที่จริงใจและกล้าหาญนั้น ใบหน้าของดาราก็แดงระเรื่อขึ้นทันทีหลังแผ่นกระจกหมวกกันน็อก เด็กสาวที่ปกติมักจะคิดอย่างมีเหตุผลและดูแข็งๆ คนนี้ ค่อยๆ เริ่มใจอ่อนลงเพราะความจริงใจของชายหนุ่ม เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น และจับชายเสื้อแจ็กเก็ตเดนิมของอนันท์ไว้แน่น"เอ้อ อนันท์ เธอเรียนวิศวะเครื่องกลใช่ไหม แล้ววิทยานิพนธ์ของเธอตอนนี้ไปถึงบทไหนแล้ว?" ดาราถาม ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องจากคำหวานเมื่อครู่"เพิ่งเข้าบทที่สามเอง ดารา ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก กำลังคิดเรื่องการออกแบบต้นแบบเครื่องบดขยะพลาสติกสำหรับสอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
