Se connecterPartager
บทที่ 562
Dernier chapitre
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 564
แม่ชบาให้กำลังใจอย่างเต็มที่ และลูบผมอัญชัญด้วยความรักที่จริงใจมาก ท่านรู้ดีว่าเบื้องหลังนิสัยดื้อรั้นของน้องสาวคนนี้ มีหัวใจที่เปราะบางมากและต้องการการยอมรับจากคนอื่น"ฟังแม่นะ ลูกน่ะสวย เก่ง แล้วตอนนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเมื่อก่อนเยอะแล้ว แม่ของวชิรต้องเห็นด้านดีของลูกแน่ ถ้าลูกวางตัวสุภาพและจริงใจต่อหน้าเขา" แม่ชบาแนะนำอย่างปลอบโยน"แต่หนูก็ยังตื่นเต้นสุดๆ อยู่ดีนี่นาแม่! หนูควรเอาอะไรไปฝากตอนที่ไปที่นั่นดี? จะให้ไปตัวเปล่าเหมือนจะไปขอกินฟรีได้ยังไง?" อัญชัญถามอย่างสับสน"แม่แนะนำให้ลูกทำอาหารบ้านๆ ฝีมือตัวเองเอาไปเป็นของฝากให้ว่าที่แม่สามี คนเป็นผู้ใหญ่น่ะมักจะดีใจที่สุดเวลามีคนให้ของที่ทำด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่แค่ของแพงๆ ที่ซื้อจากห้าง" แม่ชบาเสนอไอเดียดีๆ ให้"ทำเองเหรอ?! แม่คะ แค่ทอดข้าวเกรียบหนูยังทำไหม้จนกลิ่นฟุ้งทั้งบ้านบ่อยๆ เลยนะ! จะให้เอาอาหารแย่ๆ ไปฝากแม่ของวชิรจริงเหรอ?!" อัญชัญประท้วงด้วยสีหน้าน่าสงสารที่ดูตลกมากแม่ชบาหัวเราะเสียงดัง แล้วสัญญาว่าจะเปิดคอร์สสอนทำอาหารแบบเร่งด่วนให้อัญชัญในอีกสองวันข้างหน้า ท่านมั่นใจว่าอาหารที่ทำด้วยความจริงใจ จะให้รสชาติพิเศษกับลิ้
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 563
คำถามจากผู้หญิงสง่างามคนนี้ทำเอาผมกลืนน้ำลายแทบไม่ลง ผมต้องรีบหาทางเปลี่ยนเรื่องคุยให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้ลลิตาซักไซ้หาความจริงเรื่องใบปลิวใส่ร้ายชั้นต่ำนั่นต่อไป"ช่วงนี้นายกับพี่กฤษณ์ก็แปลกจริงๆ นะ ชอบไปกระซิบกระซาบกันในโรงรถบ่อยๆ อย่างกับกำลังวางแผนปล้นธนาคารเลย" ลลิตาบ่น พลางป้ายแยมสับปะรดลงบนขนมปังแผ่นด้วยท่าทางค่อนข้างแรง"โธ่ ที่รัก พวกเราก็แค่คุยเรื่องตารางเอารถไปเช็กระยะกับเปลี่ยนน้ำมันเครื่องกันอยู่ข้างหน้านี่เอง จะให้ประธานบริษัทขนส่งเปลี่ยนอาชีพไปเป็นโจรกระจอกในเมืองหลวงจริงๆ เหรอ?" ผมตอบแก้ตัวพร้อมหัวเราะแห้งๆบรรยากาศกระอักกระอ่วนครอบงำโต๊ะอาหารของพวกเราอยู่หลายวินาที ลลิตาจ้องตาผมเขม็งราวกับพยายามมองหาคำโกหกในนั้น"ที่รัก เรามาคุยเรื่องลิสต์เพลงสำหรับงานเลี้ยงรับรองมะรืนนี้กันดีกว่า คุณอยากจ้างวงอะคูสติกหรือว่านักร้องเดี่ยวชื่อดังมาร้องเพลงให้เราบนเวทีงานแต่งดี?" ผมถาม พยายามเปลี่ยนเรื่องอย่างหักดิบสุดๆ"เห็นไหม จับได้อีกแล้ว! นายนี่ชอบเปลี่ยนเรื่องทุกทีเวลาจนมุมแบบนี้ที่โต๊ะอาหาร ระวังเถอะ ถ้าฉันรู้ว่านายแอบมีความลับลับหลังฉันก่อนวันแต่งงานของเรา" ลลิตาขู่ พลางหย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 562
กระดาษใส่ร้ายทั้งหมดนั้นต้องถูกทำลายให้หมดโดยไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว เพื่อไม่ให้ทำลายอารมณ์ของคนอื่นๆ ในครอบครัวผมไม่อยากให้งานแต่งงานของผมที่เหลือเวลาอีกไม่กี่วันต้องพังเพราะข่าวซุบซิบข้างถนนเลยแม้แต่น้อย พี่กฤษณ์รีบถือถุงพลาสติกใบนั้นไปที่ด้านหลัง แล้วจุดไฟเผามันด้วยน้ำมันไฟแช็กควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศยามค่ำคืนทันที กลืนกินหลักฐานใส่ร้ายนั้นจนหมด ประกายไฟเล็กๆ ลุกสว่าง เผากระดาษที่เต็มไปด้วยคำโกหกที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตของผม เมื่อเห็นกระดาษแผ่นสุดท้ายไหม้กลายเป็นผงเถ้าสีดำ ผมก็หมุนตัวแล้วก้าวอย่างมั่นคงไปยังประตูหลังทันทีเพื่อรับมือกับการโจมตีด้วยการใส่ร้ายอย่างกะทันหันครั้งนี้ ผมจึงรีบเข้าไปในห้องทำงานเก็บเสียงของตัวเอง ผมกดโทรศัพท์มือถือโทรออกไปยังเบอร์ส่วนตัวของท่านจรัลทันที สายฉุกเฉินถูกท่านจรัลรับในเสียงกริ่งครั้งที่สาม"ฮัลโหล ท่านจรัลครับ? ช่วยส่งทีมประชาสัมพันธ์ของจังหวัดออกมาทำคำชี้แจงอย่างเป็นทางการในสื่อเดี๋ยวนี้เลยครับ! ชื่อเสียงของผมกำลังถูกโจมตีด้วยใบปลิวใส่ร้ายตามริมถนนใหญ่" ผมพูดรัวจนแทบกลั้นหายใจ"ใจเย็นก่อน บัญญัติ หายใจลึกๆ ก่อน อย่าเพิ่งอารมณ์ระเบิด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 561
ผมรีบก้าวเข้าไปใกล้ของลึกลับชิ้นนั้นทันที พร้อมสัญชาตญาณระแวดระวังที่พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง พี่กฤษณ์กับลุงฤทธิ์รีบวิ่งออกมาจากในบ้านหลังได้ยินเสียงเอะอะที่ส่งมาจากทางหน้าบ้าน"เกิดอะไรขึ้น บัญญัติ? ใครมันกล้ามาก่อเรื่องกลางค่ำกลางคืนแบบนี้?" พี่กฤษณ์ถามพลางท้าวเอวตัวเอง"มีรถสีดำเพิ่งโยนอะไรบางอย่างเข้ามาในลานบ้านเรา พี่ อย่าเพิ่งให้ใครเข้าไปใกล้นะ!" ผมสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมากแสงไฟระเบียงส่องให้เห็นของชิ้นนั้นแบบเลือนรางจากระยะไกล มันเป็นกล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งที่ถูกห่อด้วยผ้าขาวคล้ายผ้าห่อศพ บนนั้นยังมีคราบสีแดงเปื้อนอยู่กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงเริ่มโชยมาจากกล่องนั้น ตอนที่ผมพยายามค่อยๆ เข้าไปใกล้ ความรู้สึกของผมก็แย่ลงทันทีเมื่อเห็นภาพผิดปกติอย่างมากตรงหน้า"พี่กฤษณ์ ไปเอาถุงมือยางกับไฟฉายมาเดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนโดยไม่ละสายตาจากกล่องไม้นั้นลุงฤทธิ์รีบโอบไหล่ลลิตาแล้วพาเธอเข้าไปในบ้าน เพื่อไม่ให้เห็นเรื่องน่ากลัวพวกนี้ ผมสูดลมหายใจลึกๆ และพยายามปรับให้หัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะสงบลงดูเหมือนว่าคำขู่ของไพโรจน์จะยังไม่จบลงเลย ถึงแม้เขาจะถูกขังอยู่หลังลูกกรงแล้วก็ตาม ความสยองครั้ง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 560
ทันทีที่ภาคินขอตัวกลับไป ผมก็รีบต่อสายตรงหาทีมกฎหมายของบริษัททันที เอกสารเหล่านั้นต้องได้รับการดำเนินการทางนิติกรรมโดยด่วน เพื่อให้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัท อรุณใหม่ จำกัด อย่างถูกต้องตามกฎหมายและสมบูรณ์แบบ ทรัพย์สินที่ได้เพิ่มเข้ามานี้ช่วยเสริมรากฐานทางการเงินของครอบครัวเราให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเพื่อมุ่งสู่อนาคตที่มั่นคงกว่าเดิม"ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าแม่อารยาจะเจ้าเล่ห์ขนาดซุกซ่อนทรัพย์สินไว้เยอะขนาดนี้น่ะ บัญญัติ" ลลิตาเอ่ยพลางซบศีรษะลงบนไหล่ของผม"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปคิดมากแล้วล่ะ ที่สำคัญคือตอนนี้ทุกอย่างกลับคืนมาอยู่ในมือพวกเราแล้ว เงินทองถ้าเป็นของของเรา มันไม่หนีหายไปไหนหรอก""นายจะยอมปล่อยให้คุณภาคินกลับไปง่ายๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอ ไม่คิดจะแจ้งตำรวจเลยเหรอ""วันนี้เขาช่วยเราไว้มากเลยนะ ลลิตา บางครั้งการให้อภัยมันมีค่ามากกว่าการจับคนเข้าคุกเยอะ"พอดึกสงัดขึ้น บรรยากาศในบ้านก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง ผมชวนลลิตาออกไปเดินเล่นรับลมสบายๆ รอบหมู่บ้านที่ค่อนข้างปลอดคน อากาศเย็นยามค่ำคืนเหมาะมากที่จะช่วยผ่อนคลายสมองหลังจากกรำศึกหนักกับเรื่องงานและเรื่องคนร้ายมาทั้งวันเราเดินเคียงข้างกันไปต
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 559
ทั้งที่ในใจของผมนั้น แผนการประสานงานลับๆ กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นผ่านกลุ่มแชตเฉพาะหนุ่มๆ ในโทรศัพท์มือถือ พี่กฤษณ์ ลุงฤทธิ์ และวชิร คอยรายงานความคืบหน้าเรื่องการจัดตกแต่งห้องโถงใหญ่ของศาลาว่าการเมืองจาการ์ตาเข้ามาเป็นระยะๆทุกรายละเอียดไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ ระบบแสงสี ไปจนถึงตำแหน่งของเวทีหลัก ได้รับการกำชับเพื่อให้แน่ใจว่าจะเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ที่สร้างความประทับใจและซาบซึ้งใจที่สุดให้แก่ตัวเจ้าสาว ผมอยากให้ลลิตารู้สึกราวกับเป็นเจ้าหญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกยามก้าวเท้าเข้าสู่อาคารประวัติศาสตร์แห่งนั้นในวันจริง"แม่ก็เห็นด้วยนะถ้าจะเพิ่มเมนูผักสดเคียงเข้ามาอีกหน่อย จะได้ช่วยตัดเลี่ยนไม่ให้เจอแต่กะทิเกินไป พรุ่งนี้เราค่อยสรุปยอดสั่งจองจำนวนจานกับทางร้านจัดเลี้ยงร้านนี้กัน" แม่ชบาเอ่ยสรุปปิดท้ายช่วงการทดลองชิมอาหารในบ่ายวันนั้น"ดารากับอัญชัญไปไหนกันหมดครับแม่ ทำไมไม่เห็นออกมากินข้าวเที่ยงด้วยกันตรงนี้ล่ะครับ" ผมเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นว่าเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังคงว่างเปล่า"ยังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ข้างหลังน่ะลูก บอกว่ากำลังติดพันเสียดายจังหวะถ้าลุกออกมาตอนนี้เพราะกำลังถกสมมติฐานงานวิจัยกั
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
