LOGIN“แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วนะ การที่เขาใช้อารมณ์ใส่ตอนถูกถามดีๆ แบบนั้น แปลว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่เขาซ่อนอยู่แน่” ผมพูดขึ้นมาทันที พลางกำหมัดบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว“อย่าเพิ่งรีบกล่าวหาแบบนั้นสิ บัญญัติ เป็นไปได้มากว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นแค่เพื่อนร่วมกลุ่มจริงๆ แล้วบังเอิญขอติดรถกลับทางเดียวกันก็ได้” ลลิตารีบห้าม พยายามมองอย่างเป็นกลางเพื่อทำให้บรรยากาศสงบลง“ติดรถกลับทางเดียวกันแล้วทำไมต้องเกาะแน่นขนาดนั้นเหมือนแสตมป์ติดซองล่ะ? เดี๋ยวนี้อนันท์ก็หวงมือถือมาก เวลาขอยืมดูแค่แกลเลอรีรูปยังไม่ค่อยให้เลย”เด็กสาวแสนน่ารักที่ปกติคุ้นเคยกับการใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์คิดทุกอย่าง ตอนนี้กลับต้องปวดหัวกับความซับซ้อนของความหึงหวง ความไม่มั่นใจปรากฏชัดในดวงตาที่เริ่มมีน้ำคลอ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ความรู้สึกหึงแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับผู้หญิงวัยอย่างเธอ“เดี๋ยวพี่จะลองสืบประวัติรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นผ่านคนรู้จักในมหาวิทยาลัยให้ เธออย่าเพิ่งวู่วามไปบอกเลิกก่อน จนกว่าเราจะมีหลักฐานที่แน่ชัดพอนะ” ลลิตาแนะนำด้วยทางออกที่ดูเป็นผู้ใหญ่มาก“เดี๋ยวพี่จะไปหาเจ้าเด็กนั่นถึงที่รวมตัวในอู่ของเขาพรุ่งนี้เที่ยงเ
ผมกระแทกสวนขึ้นจากด้านล่างอย่างแรง ประจวบเหมาะพอดีกับจังหวะที่สะโพกของเธอกดลงมาจากด้านบน การปะทะกันเต็มแรงครั้งนี้ทำให้ผนังความเป็นหญิงของเธอกระตุกบีบรัดตัวตนของผมอย่างรุนแรงการปลดปล่อยระลอกแรกของผมระเบิดออกมาอย่างหนักหน่วง ของเหลวร้อนผ่าวของผมพุ่งทะลักออกมา ไหลอาบไปทั่วผนังด้านในของเธอ ลลิตากรีดร้องเสียงดัง โยนศีรษะไปด้านหลังเพื่อรับแรงปะทุถาโถมนั้นการกระตุกอย่างรุนแรงจากภายในของเธอกระตุ้นเส้นประสาทของผมให้ตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง ของเหลวเข้มข้นที่เหลืออยู่ของผมพุ่งทะลักออกมาอีกครั้งเป็นรอบที่สอง โดยไม่ปล่อยให้มีช่องว่างให้หายใจแม้แต่น้อยการปลดปล่อยซ้ำสองครั้งนี้ทำให้ท้องน้อยของผมว่างเปล่าจนหมดสิ้น ร่างกายของผมเกร็งแข็ง ฝืนรับระลอกความสุขยาวนานที่กวาดผ่านกระดูกสันหลัง ผมขยับสะโพกกระแทกขึ้นอีกสองครั้งติดกัน เพียงเพื่อปลดปล่อยหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้หมดเราสองคนทรุดตัวกอดกันอย่างอ่อนแรงทันที หอบหายใจสะเปะสะปะจนแทบไม่เป็นจังหวะ หน้าอกของเราแนบชิดกันแน่น ซึมซับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้***รถปฏิบัติการสีดำแล่นตัดผ่านถนนในเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังคาเฟ่ประจำของดารา ระยะทาง
โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ลลิตาก็หมุนตัวหันมาเผชิญหน้ากับผม แล้วผลักอกผมให้ถอยหลังจนผมล้มลงไปนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวที่มุมห้อง ผมยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ร่างอ้อนแอ้นของเธอก็ไถลลงต่ำแล้ว ตำแหน่งใบหน้าของเธอตอนนี้เลื่อนมาอยู่ตรงบริเวณโคนขาของผมพอดี จ้องตรงไปยังความเป็นชายของผมที่ยังเต้นตุบอย่างรุนแรงก็ไม่แปลกเลย การปลดปล่อยที่ผมจงใจกลั้นไว้เมื่อกี้ ยังทิ้งอาการปวดตุบๆ ไว้ทั่วปลายประสาททั้งร่าง“นายคิดว่าบริการของฉันจะหยุดอยู่แค่นี้เหรอ บัญญัติ?” เธอกระซิบเบาๆ จงใจใช้เล็บเรียวสวยกวาดไล้ต้นขาด้านในของผมริมฝีปากแดงที่ยังบวมเล็กน้อยของเธอก้มลงเข้าไปทันที เธอกลืนกินอาวุธของผมที่ยังเต้นตุบอยู่นั้นโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ปากอุ่นๆ ของเธอเริ่มดูดเบาๆ อย่างเอาใจจนปลายประสาทของผมแทบละลายปลายลิ้นของเธอโลดแล่นด้วยความคล่องแคล่วอย่างน่าทึ่ง วนเวียนอยู่รอบส่วนหัวของความเป็นชายของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันทั้งเปียกชื้น อุ่นร้อน และลื่นปรื๊ดเป็นพิเศษจากน้ำลายที่ยังไม่ทันได้แห้งเหือดไปไหนลีลาการใช้ปากของลลิตานั้นยอดเยี่ยมจนแทบทำให้หัวใจผมหยุดเต้น หลังจากที่เธอค่อยๆ ดูดกลืนอย่างตั้งใจอยู่เพียงไม่กี่นาที ควา
ลลิตาเซถอยหลังไปนั่งพับอยู่บนส้นเท้าของตัวเอง พร้อมร้องออกมาด้วยความตกใจ ริมฝีปากชื้นของเธอผละออกพอดีในช่วงเวลาที่ความอดทนของผมแทบจะถึงขีดสุดลมหายใจของพวกเราทั้งสองคนหอบหนัก ทำลายความเงียบของชั้นพิเศษแห่งนี้ อกกว้างของผมที่ยังอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตชื้นเหงื่อ ขยับขึ้นลงเพื่อสูดอากาศร้อนเข้าปอดด้วยจังหวะรวดเร็ว“ทำไมต้องดึงหัวแรงขนาดนั้นด้วยล่ะ? ฉันก็ตั้งใจจะทำให้นายสบายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เธอประท้วงพร้อมทำหน้ามุ่ย มองผมอย่างไม่พอใจ ขณะเช็ดมุมปากที่เปียกชื้นของตัวเอง“ผมไม่อยากให้ช่วงเวลาของเราจบเร็วขนาดนี้ แค่เพราะคุณทำแบบนั้นอย่างเดียว วันนี้เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน” ผมย้ำ พลางพยายามปรับลมหายใจที่ยังขาดช่วงให้กลับมาเป็นปกติผมยื่นมือทั้งสองข้างออกไปทันที แล้วจับเธอประคองขึ้นจากใต้วงแขน แรงทั้งหมดของผมดึงร่างงดงามที่มีเหงื่อพราวบางๆ ให้กลับมายืนตรงอยู่ต่อหน้าผมอีกครั้งตอนนี้ใบหน้าของพวกเรากลับมาอยู่ในระดับเดียวกัน สบตากันแน่นิ่ง กลิ่นอายความปรารถนาที่ผสมกับกลิ่นน้ำหอมวานิลลาของเธอ ทำให้ความคิดในหัวของผมยิ่งร้อนรุ่มจนแทบเหลือสติไม่มากนัก“แล้วเราจะต่อกันยังไงดีหลังจากนี้?” เธอถา
ผู้หญิงหัวดื้อคนนี้ไม่สนใจคำสั่งเด็ดขาดของผมเลยสักนิด กลับกลืนความเป็นชายของผมเข้าไปในปากเกือบครึ่ง ด้วยการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลและเร่าร้อนจนแทบเอาชีวิตไม่รอดโพรงปากที่คับแน่นและร้อนผ่าวของเธอดูดสติที่เหลืออยู่ของผมจนหมดไม่เหลือ แก้มของเธอบุ๋มเข้าไปทุกครั้งที่เธอดูดแรงๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากด้านล่างนั้นเสียงจุ๊บจั๊บเปียกชื้นดังก้องมากจนเต็มทุกมุมของห้องทำงานสุดเอ็กซ์คลูซีฟแห่งนี้ เสียงเร้าอารมณ์นั้นผสานเข้ากับเสียงหัวใจของผมที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนแทบกระแทกซี่โครงมือขวาของผมเผลอกดลงอย่างรุนแรงตรงกลางศีรษะของเธอพอดี ผมขยำเส้นผมยาวสีดำของเธอที่สยายยุ่งเหยิง ตั้งใจให้มันปิดบังใบหน้าสวยของเธอไปบางส่วนความเป็นชายที่ชอบควบคุมของผมเรียกร้องอำนาจเต็มเหนือเกมอันตรายในบ่ายวันนี้ ผมบังคับให้เธออยู่นิ่งกับที่ เพื่อรับทุกแรงขยับช้าๆ จากสะโพกของผม“ทำต่อท่านั้นแหละ เลียด้านล่างด้วย ให้เปียกทั่วๆ ” ผมสั่งกำกับการเคลื่อนไหวออดอ้อนของเธอ โดยไม่เปิดช่องให้ขัดขืนเลยลลิตายอมทำตามอย่างว่าง่าย โดยไม่เอ่ยคำโต้แย้งเอาแต่ใจออกมาแม้แต่คำเดียว เธอถอยริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดพื้นที่ให้ลิ้นขยับได้ถนัดขึ้
เสียงคลิกเบาๆ จากกลไกดังขึ้นในที่สุด ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีพันธนาการเส้นสุดท้ายบริเวณช่วงบนของร่างกายเธอถูกปลดออกอย่างเป็นทางการ ผ้าลูกไม้สีแดงค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นพรมอย่างเงียบงันลลิตายืนอยู่ตรงหน้าผมโดยไร้สิ่งใดปิดบังความงดงามของเธออีกต่อไป อากาศเย็นภายในห้องทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองอย่างเห็นได้ชัดผมถอยหลังไปเล็กน้อย เพื่อมองภาพตรงหน้าที่งดงามราวกับงานศิลป์ บรรยากาศระหว่างผิวขาวนวลของเธอกับฉากหลังที่เป็นตึกระฟ้าที่เรียงรายอยู่ด้านนอกกระจก ส่องประกายใต้แสงแดดยามเที่ยง ทำให้ภาพทั้งหมดดูหรูหราเกินบรรยาย“ถอยไปทำไมล่ะ? กลับมาใกล้ๆ ฉันสิ ฉันยังต้องการความอบอุ่นจากนายอยู่นะ” ลลิตาบ่นพลางดึงชายเสื้อเชิ้ตของผมให้กลับเข้าไปใกล้เธออีกครั้งหญิงสาวผู้สง่างามคนนี้ไม่ได้หลบสายตาผมเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยืนอย่างมั่นใจ ราวกับท้าทายสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของผม ความกล้าของเธอทำให้ผมต้องพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายในอย่างหนักฝ่ามือของผมค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสร่างกายของเธออย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากผิวกายของเราค่อยๆ ผสานเข้าหากัน ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศท
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที