로그인“ท่านปู่สั่งให้เจ้าชายราฟางดทำงานในฐานะของเชื้อพระวงศ์ และต้องอยู่ดูแลคุณอลิสตลอดเวลา อย่าให้ห่างจากตัวเด็ดขาด” ผู้แทนของท่านปู่อ่านคำสั่งที่ได้รับมาให้ราฟาฟัง“อือ” เขาถูกย้ำเรื่องนี้มาเกินสิบครั้งแล้วมั้ง“หึ!” ฉันพยายามกลั้นขำ เพราะก่อนท้องราฟาก็ตามติดตลอดเวลาอยู่แล้ว“หมอและพยาบาลถูกส่งมาเตรียมพ
หมับ!ราฟากอดเข้าที่เอวบางแล้วดึงชิดเข้าหาตัว เขาเอียงหัวซบลงบนหัวฉันแล้วยกที่ตรวจครรภ์ขึ้นดู“ทำไมต้องแอบด้วยของแค่นี้ ไหนมาดูซิ” “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องแอบ แล้วก็ยังไม่เห็นเหมือนกันนะ ฉันแค่คิดมากไปเอง ราฟาอย่าสนใจเลย ทำไมทำหน้าแบบนั้น...” ในระหว่างที่ฉันพูดอะไรไปเรื่อย ราฟาก็หันมาจ้องหน้าฉ
หลายอาทิตย์ผ่านไปหลังจากผ่านงานแต่งมาข่าวของพวกเรายังคงถูกจับตามอง ส่วนเรื่องราวปัญหาของมิเชลถูกประณามจากสื่อและประชาชนอย่างมาก ในฐานะทำตัวเมากร่างในงานสำคัญ ซึ่งความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากความตั้งใจของเพื่อนฉันเอง ยายโซต้องการเลือกที่จะแสดงตัวเป็นผู้ถูกเข้าใจผิด แต่เพื่อนฉันก็ทำจริง ๆมิเชล
“(ยิ้ม)” อยู่ในสถานะนี้แล้วก็ยากที่จะทำอะไร เพราะจะถูกจับตามอง แต่โซก็ไม่ทำอะไรให้มาถึงตัวแน่“ห้องน้ำผู้หญิงทางโซนดี” คุณยูพูดขึ้นและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้ดูแลคนหนึ่งก็พูดขึ้นด้วยเช่นกัน“ห้องน้ำหญิงโซนดีมีผู้หญิงสองคนทะเลาะกันค่ะ” “ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าเป็นใคร” สิ้นเสียงคุณคินก็รีบเดินออก
“ไม่พอ เดี๋ยวจะไม่ได้ทำตั้งเก้าเดือน” มือของเขายังคงลูบอยู่ที่หน้าท้อง“ยังไม่ท้องสักหน่อย” “อาการเริ่มแล้วเนี่ย” “พูดเหมือนรู้เลยนะว่าอาการคนท้องเป็นยังไง” ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง สายตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“พูดแบบนี้....” “ก็รู้หรือไงว่าคนท้องเขาเป็นยังไงกัน เคยทำใครท้องมาหรือไงคะเจ้าชาย จ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“งานแต่งเลื่อนกำหนดการเข้ามาเป็นวันที่หนึ่งเดือนนี้ครับ” “....” ฉันนั่งฟังสิ่งที่คุณยูรายงาน คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันทีละนิดการที่งานเลื่อนเข้ามาแบบนี้ฉันไม่จำเป็นต้องไปถามเลยว่าเป็นเพราะใคร ก็มีคนเดียวที่เอาแต่ใจตัวเองแล้วยังสั่งเลื่อนงานได้ตามใจก็คือ คนที่ฉันต้องแต่งงานด้วยน
“ถ้าเป็นแบบนั้นแสดงว่านายมันก็เป็นพวกไอ้เจ้าชายขี้โกหก” “เหรอ” คำพูดเพียงสั้น ๆ แต่สายตาของเขามันกำลังฉายความเจ้าเล่ห์ออกมา“รา...ฟา” ไอ้สายตาแบบนั้นมันหมายความว่าไง!“ครับ” “อย่าทำหน้าแบบนี้นะ หรือว่า นาย!” นิ้วเรียวชี้ใส่เขา มือไม้สั่นเพราะไอ้คนตรงหน้ากำลังปั่นประสาท“หึ อย่าเสียงดังสิคนเยอะแยะ”
“เฮ้อ...” ได้แต่ถอนหายใจแล้วจ้องหน้าเขากลับ“เปลี่ยนเป็นขายาว หรือจะให้เปลี่ยนให้” ต่อให้ไม่ท้าเขาก็ทำจริงแน่“ไม่มี” “อะไรไม่มี” “กางเกงขายาว” “....” ราฟายังคงเอาแต่จ้องหน้า ก็ไม่มี...ถึงมีก็ไม่เปลี่ยน ฉันไม่ชอบใส่ขายาวเวลาออกกำลังกายนะ“คนที่นี่เขาเห็นจนเป็นเรื่องปกติแล้ว เขาเห็นกันมาก่อนนายอีก
“อะ อะไร...” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่ทุกครั้งที่เห็นมันทำให้รู้สึกวูบท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก“ไม่มองหน้ากันเลยนะ” ราฟาจับท่อนเอ็นแข็งจดจ่อเข้าใกล้กลีบดอกไม้สีสด ส่วนหัวถูไถกับร่องเนียน“เดี๋ยว!” คนตัวเล็กเอื้อมมือมาจับแขนเขาไว้“หื้อ” “ถุง ถุงยาง” “ไม่มี” เขาตอบกลับทันทีแล้วขยับสะโพกเข้าหา“งั้นไม
ณ ประเทศไทย วันที่ 4เข้าสู่วันที่ 4 ของการกลับมาประเทศไทย วันที่ 4 ที่ฉันยังไม่ได้ออกไปไหนหรือพบใคร วันแรกราฟาไม่สบาย วันที่ 2 ฉันไม่สบายเพราะติดไข้จากเขา วันที่ 3 ฉันก็พึ่งจะฟื้นไข้ขึ้นมาได้ แล้วยังตัวติดกับราฟายิ่งกว่าวิญญาณตามสิงร่างซะอีกดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามระห







