เจ้าสาวร้ายเดียงสา

​"ผมคิดว่า ผมกำลังจะขอให้พ่อไปหมั้นผู้หญิงให้ผมครับ"

คำประกาศนั้นเล่นเอาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ชิตชล ถึงกับทำช้อนในมือตกลง เธอหันขวับมองเขาทันที ปากของเธอสั่นเล็กน้อย จนต้องเม้มมันเอาไว้ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวเร็ว

"ว้าว...จริงหรือไอ้เสือ"

คุณชาญ ร้องอุทานอย่างตื่นเต้น ชิตชลพยักหน้า แล้วยิ้มอย่างปลาบปลื้ม ทั้งสองไม่มีใครสังเกตว่าสาวน้อยในชุดนักศึกษาที่นั่งข้างๆ ชิตชลนั้นกำลังมีสีหน้าแบบไหน

"ก็...ผมคิดว่าสมควรจะต้องทำแบบนั้นแล้วล่ะครับพ่อ ไม่อย่างนั้น ผมอาจจะไม่มีโอกาสอีก ไม่รู้ว่าตัวเองจะกล้าอีกทีเมื่อไหร่"

"กับหนูเอวาแน่นอนแล้วหรือ หรือว่าใคร"

"ผมก็มีแฟนแค่คนเดียวนะครับพ่อ" ชิตชลหัวเราะเขินๆ

"พ่อพูดยังกับว่าผมคบหลายคน"

"พี่ชลแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?"

เสียงหวานของคนข้างตัวเอ่ยขึ้นมา เขาหันไปมอง 'น้องสาว' ก่อนจะหัวเราะ แล้วยกมือขึ้นโคลงศีรษะของเธอเล่นเบาๆ

"แน่ใจสิ พี่จะหมั้นจริงๆ"

"แล้วสาวๆ คนอื่นของพี่ชล จะไม่มารุมทึ้ง...ว่าที่คู่หมั้นของพี่หรือคะ"

เธอว่า พยายามอย่างยิ่งที่จะหัวเราะ เธอจะต้องผ่านไปให้ได้

อโณณาบอกตัวเอง ขณะที่ตอนนี้ใจสั่นไปหมดแล้ว เมื่อรับรู้ข่าวดีสำหรับ 'พี่ชาย' แต่มันกลายเป็นข่าวร้ายของเธอ

"หืม? อีกคนล่ะ พูดยังกับพี่คบหลายคน"

"ก็แกมันเป็นเสือนี่หว่า ไหนบอกว่ายังไม่อยากแต่งงาน ตอนนี้อยากแล้วหรือ"

บิดาเอ่ยเย้า อโณณาตั้งใจฟังมาก ว่าชิตชลจะตอบว่าอะไร

"อยากสิครับ ผมไม่อยากปล่อยให้โอกาสหลุดไป ไม่อยากปล่อยให้เอวาหลุดมือไปจริงๆ"

"ว้าว แบบนี้แกรักเขามากสินะไอ้เสือของพ่อ”

ชิตชลยิ้มเขิน

“ผมจะพาเธอมาที่บ้านของเรา จะจัดปาร์ตี้แนะนำเอวา แล้วทำเซอร์ไพรส์ขอหมั้นเธอ พ่อว่าดีไหมครับ”

“ดีๆ”

สองหนุ่มกำลังนัดแนะคุยกันเรื่องของปาร์ตี้ ไม่มีใครผิดสังเกตว่าอโณณากำลังนั่งเงียบไม่ได้คุย และไม่ได้ตื่นเต้นกับเรื่องนี้เลยสักนิด

เธอไม่อยากจัดปาร์ตี้ครอบครัว

อโณณาคิดในใจ

สิ่งที่เธออยากทำ คือหยุมหัวแม่นั่นมากกว่า

หล่อนกล้าดียังไง มาแย่งผู้ชายที่ฉันหลงรักมาถึงหกปีเต็ม

อโณณาเม้มปากแน่น พยายามเก็บอาการไม่ให้ออกมาก ตอนนี้เธอฟังคนทั้งคู่คุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว ใจของเธอเหมือนกระดาษที่เริ่มไหม้ ไฟลุกโหมท่วมไปหมด

สาวน้อยขอตัวขึ้นไปบนห้องของตัวเองไม่ได้อยู่รับประทานของหวาน และทำกิจกรรมยามเย็นของครอบครัวกับสองหนุ่มเหมือนเคย เธออ้างว่าจะไปคุยกับเพื่อน ทั้งที่นัดกับชิตชลไว้ว่าวันนี้จะเล่นหมากรุกกับเขาโดยมีบิดาเลี้ยงเป็นกรรมการ

พอขึ้นไปถึงบนห้องได้แล้ว อโณณาก็เอาหมอนมาปิดหน้าพร้อมกับร้องกรี๊ด...ออกมาอย่างอัดอั้น

เธอร้องไห้ ด้วยความเสียใจ ที่ชิตชลกำลังจะหมั้น...กับนังผู้หญิงคนนั้น

พรุ่งนี้จะแก้ตัวว่ายังไงดีนะ

กับสภาพแบบนี้ของตนเอง

อโณณาคิดขณะที่ยังคงสะอื้น

เธอจะยอมหรือ?

เสียงหนึ่งแว่วดังขึ้นมา

นั่นสิ

เธอจะยอมหรือ?

เธอรักเขามาก...มากเหลือเกิน

มือเธอกำจิกผ้าปูที่นอนแน่น

อโณณากำลังคิดสับสนว่าเธอควรจะทำอย่างไรดี