เกิดเป็นบุตรีตระกูลล้มละลาย ไฉนท่านอ๋องต้องเลือกข้าด้วย!

ท่ามกลางกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิที่ควรจะสดใส ทว่าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลอวี๋กลับอึมครึมราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆฝน อวี๋เซี่ยวซิน ยืนอยู่หน้าบานกระจกทองเหลืองเก่าคร่ำคร่า นางมองเงาสะท้อนของดรุณีน้อยในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ซีดจางไปตามกาลเวลา แม้เครื่องหน้าจะงดงามหมดจด ดวงตากลมโตสุกใสราวกับผลอิงเถา (เชอร์รี่) แต่แววตาคู่ที่เคยร่าเริงกลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด

วันนี้คือวันที่ทางการส่งรถม้าขบวนใหญ่มาเพื่อรับเหล่าบุตรีจากตระกูลขุนนางและคหบดีไปเข้าพิธีคัดเลือก "พระชายา" ของ "รุ่ยอ๋อง" ท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจและขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาประดุจน้ำแข็งขั้วโลก

"เซี่ยวซิน... พ่อขอโทษ"

เสียงแหบพร่าของ อวี๋ฮั่น ผู้เป็นบิดาดังขึ้นที่หน้าประตู เขาคืออดีตคหบดีผู้มั่งคั่งที่ครั้งหนึ่งเคยใจกว้างประดุจมหาสมุทร ใครเดือดร้อนมาเขาก็หยิบยื่นเงินทองให้กู้ยืมโดยไม่เคยทวงถาม ใครลำบากเขาก็ช่วยค้ำประกันให้จนสุดท้ายความใจดีเหล่านั้นกลับกลายเป็นดาบสองคม คนที่เขาเคยช่วยต่างหันหลังให้ ทรัพย์สินถูกยึด บ้านหลังใหญ่ถูกขาย จนตอนนี้ต้องมาอาศัยอยู่ในเรือนเก่าๆ ท้ายเมือง

"ท่านพ่ออย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" เซี่ยวซินหันไปฉีกยิ้มที่ฝืนใจที่สุดในชีวิต "การได้เป็นพระชายาก็เหมือนหนูตกถังข้าวสารไม่ใช่หรือ? ต่อไปท่านพ่อและท่านแม่จะได้ไม่ต้องลำบากอีก"

นางพูดพลางบีบมือที่สั่นเทาของตนเองไว้ใต้แขนเสื้อกว้าง ในใจของนางนั้นไม่ได้โหยหาอำนาจวาสนาเลยแม้แต่น้อย นางปรารถนาเพียงชีวิตที่สงบสุข ได้นั่งอ่านตำราพืชพรรณและปรุงยาในสวนเล็กๆ ของตนเอง แต่ในเมื่อหนี้สินก้อนโตกำลังคืบคลานมาคร่าชีวิตคนในครอบครัว นางจึงไม่มีสิทธิ์เลือก

การเดินทางสู่วังวนแห่งอำนาจ

เสียงล้อรถม้าบดขยี้ไปบนพื้นถนนหินขรุขระ เซี่ยวซินนั่งรวมกับคุณหนูตระกูลอื่นๆ ที่แต่งกายจัดจ้านประชันความงามกันสุดฤทธิ์

คุณหนูหลิน: ปัดแก้มแดงระเรื่อ บ่นเรื่องอากาศร้อนที่ทำให้นางแป้งหลุด

คุณหนูจาง: คอยจัดทรงผมประดับปิ่นระย้าแก้วมณีตลอดเวลา

คนเหล่านั้นมองเซี่ยวซินด้วยสายตาดูแคลน ตระกูลอวี๋ที่ล้มละลายใครๆ ก็รู้กันทั่วเมือง พวกนางต่างคิดว่าเซี่ยวซินเป็นเพียง "ไม้ประดับ" ที่มาเพื่อให้ครบจำนวนเท่านั้น

"ดูนางสิ สวมเพียงผ้าฝ้ายชั้นดีแต่เก่าเก็บเช่นนั้น คิดจะไปยั่วยวนท่านอ๋องด้วยความยากไร้อย่างนั้นหรือ?"

เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมา เซี่ยวซินทำเพียงหลับตาลง นางไม่ได้โกรธเคือง แต่กลับหวังอยู่ในใจลึกๆ ว่า... ขอให้ท่านอ๋องรังเกียจนาง ขอให้เขาไม่ต้องตาความซอมซ่อนี้ แล้วส่งนางกลับบ้านไปเสีย

ประตูวังหลวงและบททดสอบแรก

เมื่อขบวนรถม้าหยุดลงที่หน้าประตูวังรุ่ยอ๋อง ความโอ่อ่าอลังการทำเอาเหล่าคุณหนูต่างพากันเงียบกริบ กำแพงสีแดงชาดและหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองสะท้อนแสงแดดเจิดจ้า ที่นี่คือสถานที่ที่สวยงามที่สุด และน่าอึดอัดที่สุดในเวลาเดียวกัน

"กงกง" ผู้ดูแลวังนำเหล่าสตรีทั้งสามสิบคนไปยังลานกว้างหน้าตำหนักรับรอง เขาเดินสำรวจแต่ละคนด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะประกาศกติกา

"การคัดเลือกพระชายาในครั้งนี้ ท่านอ๋องมิได้เน้นเพียงโฉมสะคราญ แต่ต้องการสตรีที่มี 'ปัญญา' และ 'ความสงบนิ่ง' บททดสอบแรกคือการชงชาให้ท่านอ๋องด้วยตนเอง"

เซี่ยวซินใจกระตุก การชงชาเป็นศาสตร์ที่นางถนัดที่สุด เพราะสมัยที่บ้านยังรุ่งเรือง นางมักจะชงชาให้บิดาที่ชอบสะสมใบชาอยู่เสมอ แต่นางกลับตัดสินใจในวินาทีนั้น... ข้าจะแกล้งทำกาน้ำชาหลุดมือ หรือใส่ใบชามากเกินไปจนขมปี๋ดีนะ?

สายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง

ขณะที่เซี่ยวซินกำลังวางแผนทำลายโอกาสของตนเอง ทันใดนั้น สายลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดผ่านลานกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บด้วยดิ้นทอง แววตาของเขานิ่งสงบประดุจบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น

"รุ่ยอ๋อง" หรือ หรงเยี่ยน เดินผ่านแถวสตรีไปอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้หยุดมองใครเลยจนกระทั่งเดินมาถึงเบื้องหน้าของเซี่ยวซิน

เขาสังเกตเห็นมือของนางที่กุมกันแน่น และรอยปะเล็กๆ ที่ชายเสื้อที่พยายามซ่อนไว้ แววตาของหญิงสาวผู้นี้ต่างจากคนอื่น นางไม่มีความกระหายอำนาจ มีเพียงความหม่นหมองและความรู้สึกที่อยากจะหนีไปให้พ้นๆ

"เจ้าชื่ออะไร?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังถามขึ้น

"หม่อมฉัน... อวี๋เซี่ยวซิน เพคะ" นางก้มหน้าตอบ เสียงแผ่วเบา

หรงเยี่ยนกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เป็นยิ้มที่ดูไม่ออกว่าพึงพอใจหรือสมเพช "ลูกสาวของอวี๋ฮั่น ผู้ที่แจกเงินจนตัวเองเหลือเพียงบ้านเปล่าหลังหนึ่งนั่นน่ะหรือ?"

คำถากถางนั้นทำให้เซี่ยวซินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความลืมตัว ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความปกป้องครอบครัว "ท่านพ่อของหม่อมฉันอาจจะล้มเหลวในฐานะวาณิช แต่เขาคือผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจหม่อมฉันเพคะ"

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด คุณหนูคนอื่นๆ ต่างพากันสูดหายใจด้วยความตกใจที่เซี่ยวซินกล้าต่อปากต่อคำกับท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยม

"งั้นหรือ..." หรงเยี่ยนขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากตัวนาง "เช่นนั้น ข้าจะดูว่าปัญญาของเจ้า จะยิ่งใหญ่เหมือนใจของพ่อเจ้าหรือไม่"

ความรู้สึกที่สวนทาง

หลังจากการประจันหน้าครั้งนั้น เซี่ยวซินถูกพาไปยังโต๊ะชงชา นางมองชุดน้ำชาหยกขาวเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง หากนางทำพลาด ตระกูลอวี๋อาจจะถูกตราหน้าว่าหมิ่นเบื้องสูง แต่หากนางทำดีเกินไป นางอาจจะต้องติดอยู่ในกรงทองนี้ไปตลอดกาล

นางเริ่มหยิบใบชาขึ้นมา แสงแดดที่ส่องลงมาทำให้ใบหน้าด้านข้างของนางงดงามราวกับภาพวาด ท่ามกลางความวุ่นวายของการคัดเลือก เซี่ยวซินกลับตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง นางเริ่มร่ายรำกระบวนการชงชาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าอ่อนช้อยที่เกิดจากการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กโดยไม่รู้ตัว

ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะรินน้ำชาถ้วยแรก สายตาของนางดันไปประสบเข้ากับหรงเยี่ยนที่นั่งอยู่บนแท่นสูง เขากำลังจ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันเต็มไปด้วยความสนใจและบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ใจของเซี่ยวซินเต้นผิดจังหวะ...

นี่มันไม่ใช่สิ่งที่นางวางแผนไว้เลยสักนิด!

โปรดติดตามตอนต่อไป...