ANMELDENเสี่ยวลี่เดินไปตามทางก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าห้องของท่านอ๋องอยู่จตรงไหน หน้าตาเป็นเช่นไร แม้ว่าจะอ่านนิยายมาก็มีเพียงการบรรยายว่าเขาเป็นบุรุษรูปงามเท่านั้น
“น่ารังเกียจจริง ๆ เหตุใดข้าต้องมาคอยดูแลอ๋องสติไม่ดีอย่างนี้ด้วย เฮ้อดูสิกินข้าวก็ยังพ่นทิ้งเลอะเทอะเต็มเสื้อผ้า หากไม่ได้ค่าตอบแทนที่ดีข้าคงไม่มาเป็นสาวใช้ในจวนนี่แน่นอน นี่รีบอ้าปากเสียสิ แล้วเคี้ยวมันเข้าไป” สาวใช้นางหนึ่งใช้มือจับปลายคางของท่านอ๋องให้เงยหน้าขึ้นงัดช้อนเข้าไปในปากอย่างไม่ใส่ใจและกระทำรุนแรงทำราวกับเขาไม่ใช่ท่านอ๋อง
“เจ้าอย่าได้เอ่ยดังไปสิ เดี๋ยวผู้อื่นจะได้ยินระวังหัวของเจ้าจะไม่ได้อยู่บ่าอีกต่อไป” สาวใช้อีกนางรีบกระซิบบอก
“จะกลัวไปทำไมเล่าไม่มีผู้ใดสนใจหรอกน่า อีกอย่างท่านอ๋องก็เป็นใบ้พูดไม่ได้ สติไม่สมประดีเช่นนี้อีก ฮ่า ฮ่า” นางกล่าวออกมาอย่างไร้ความหวาดกลัว
ครั้นนั้นเองที่เสี่ยวลี่เดินเข้ามาได้ยินและเห็นสาวใช้ทั้งสองทำกับนายราวกับสุนัขตัวหนึ่งมีหรือที่นางจะยอม
“ข้านี่ไงที่สนใจ พวกเจ้าบังอาจไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าดีอย่างไรทำกับท่านอ๋องเช่นนี้ จูเก่อหลิงจับนางปากดีผู้นี้เอาไว้ข้าจะสั่งสอนให้รู้สำนึก” เสี่ยวลี่อ่านนิยายมามากบทร้าย ๆ อย่างนี้นางชอบมันชะมัด สาวใช้ได้ยินเสียงเข่าทรุดลงกับพื้นร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“พระชายาหม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ โปรดไว้ใช้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ”
“เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าเจ้าไม่หวาดกลัวมิใช่หรือ ? เหตุใดถึงได้มาร้องขอชีวิตจากข้ากัน” จูเก่อหลิงจับนางเอาไว้แน่น เสี่ยวลี่ในร่างของหลินเหย่ฟาดมือลงใบหน้าของนางด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เพี๊ยะ !! ใบหน้าสะบัดไปตามแรงมือ แต่เสี่ยวลี่เองก็ต้องสะดุ้งโหยงเช่นเดียวกัน
‘อ๊ากก! ทำไมการตบคนถึงได้แสบร้อนจนชามือไปหมด ไม่เห็นจะสะใจหรือสาสมเลย ไม่ได้ ๆ สั่งการก็เพียงพอแล้ว’ นางคิดในใจก่อนจะสั่งบ่าวในเรือน
“จับนางไปตัดมือทิ้งเสียและอย่าลืมตัดลิ้นของนางให้กามันกิน จะได้รู้ว่าการเป็นใบ้ต้องรู้สึกเช่นไร และขับไล่นางออกจากจวนโดยไม่ให้เงินสักอีแปะ โทษฐานล่วงเกินและทำร้ายร่างกายเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์ ไม่ว่าท่านอ๋องจะเป็นเช่นไรเขาก็คือราชวงศ์” ทุกคนอยู่ตรงนั้นต่างพากันสั่นกลัวแม้จะรู้อยู่แล้วว่าพระชายาของอ๋องเจ็ดจะชั่วร้าย แต่กระนั้นนางก็ไม่เคยสนใจเขาเลย หรือว่าดวงอาทิตย์จะขึ้นทิศตะวันตกกัน
สาวใช้กรี้ดร้องอ้อนวอนขอชีวิตจากนางแต่นางกลับเลือกที่จะใช้มือปัด ๆ ให้บ่าวรับใช้นำนางไปจัดการตามคำสั่ง ก่อนจะหันมามองใบหน้าของอ๋องเซียวหนาน ท่านอ๋องที่นิยายนิยามว่าหล่อเหลาราวกับเทพเทวดามาเดินดิน ดวงตาของนางเป็นประกายแวววาว ตกตะลึงทั้ง ๆ ที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเศษอาหารแต่ไม่อาจจะบดบังความหล่อเหลาเอาไว้ได้เลย
‘นี่นะหรือท่านอ๋อง ให้ตายสิหล่อขนาดนี้ใครมันจะโง่หย่าเล่า คนหล่อ ๆ แบบนี้ฉันชอบ ฮ่า ฮ่า ค่อยมีแรงทำภารกิจหน่อย’
“ท่านอ๋องเจ็บหรือไม่เพคะ ให้หม่อมฉันป้อนอาหารนะเพคะ” เสี่ยวลี่ในร่างของหลินเหย่ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าของตนเองค่อย ๆ เช็ดใบหน้าของเขาอย่างเบามือ ลอบมองใบหน้าของ
เขาครั้งแล้วครั้งเล่าหัวใจเต้นแรงระรัว เพราะนางแพ้ผู้ชายหล่อ ๆ ส่วนอ๋องเซียวหนานเองก็จ้องมองนางดวงตาไม่กระพริบ นางนั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะสั่งให้เสิ่นอันหนิงไปยกสำรับมาใหม่
“เสิ่นอันหนิงเจ้าไปยกสำรับมาให้ข้าที”
“เพคะพระชายา” เสิ่นอันหนิงน้อมรับคำสั่งหันหลังเดินไปที่โรงครัวของจวน ส่วนจูเก่อหลิงไปที่ลานลงโทษกับบ่าวรับใช้เมื่อครู่กลัวว่าบ่าวรับใช้จะใจอ่อนไม่ลงมือทำตามคำสั่ง นางจึงต้องไปยืนมองจนกว่าการลงโทษจะจบลง
ไม่นานสำรับชุดใหม่ได้ยกมาวางบนโต๊ะ หลินเหย่จัดการป้อนเขาอย่างช้า ๆ อ๋องเซียวหนานอ้าปากเคี้ยวกินอย่างว่าง่าย
ติ่ง ...ค่าความโปรดปราน +1
เสียงระบบดังขึ้นหลินเหย่เบะปากเล็กน้อยพลางคิดในใจ
‘อะไรกันป้อนข้าวช่วยเหลือค่าความโปรดปรานเพิ่มขึ้นแค่หนึ่งเองหรือ? แต่เอาเถอะ ที่ช่วยเพราะทนไม่ได้ที่เห็นเขาถูกสาวใช้ชั้นต่ำรังแกต่างหากไม่ได้หวังค่าความโปรดปรานเสียหน่อย อีกอย่างฉันยังได้ลูบไล้ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาอีก อื้อ...เพียงแค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว ในที่สุดก็มีคนหล่อเป็นของตัวเอง ฮ่า ฮ่า’
หลังจากป้อนอาหารเสร็จนางอาสาพาเขาไปที่ห้องระหว่างนั้นเห็นบุรุษคนสนิทของอ๋องเซียวหนาน หลินเหย่คิ้วขมวดพลางครุ่นคิดตามเนื้อเรื่องนิยาย ชายคนที่เดินเข้ามารูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาคมคายผิวเข้มเล็กน้อย นี่คงเป็นถังหลิน
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านอ๋องหรือ? เหตุใดท่านอ๋องถึงได้อยู่กับพระชายา” ถังหลินไม่ค่อยชอบหลินเหย่เท่าไหร่นักเพราะได้นิสัยของนางไม่คู่ควรกับนายท่านของตน ถึงนางจะเป็นบุตรสาวของท่านใต้เท้าไป๋ที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ทว่าบุตรสาวของเขาโหดเหี้ยม ไม่มีความเมตตาต่างจากบิดาที่จิตใจเมตตา
“ถังหลินเจ้าบังอาจนัก เหตุใดถึงกล่าวกับพระชายาเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่เจ้าเองก็เป็นแค่องครักษ์ของท่านอ๋องเท่านั้น เจ้าไม่รู้อะไรสินะพระชายาพึ่งช่วยเหลือท่านอ๋องจากสาวใช้ที่คอยรังแก แทนที่จะขอบพระทัยแต่กลับไร้มารยาทเช่นนี้กับพระชายาได้อย่างไร” เสิ่นอันหนิงต่อว่าถังหลินเสียงดังที่ล่วงเกินนายหญิงของตน
“เสิ่นอันหนิงหยุดเถอะ เขาไม่รู้ย่อมไม่ผิดเจ้ามาก็ดีแล้ว ข้าฝากท่านอ๋องด้วย อ้อ..จริงสิที่ข้ามาหาท่านอ๋องวันนี้เพราะข้าต้องการแจ้งเรื่องที่ข้าได้รับรู้มา ว่าท่านอ๋องต้องการหย่ากับข้า เรื่องนี้ข้าไม่รู้ว่าเป็นความต้องการของเขา หรือของใครเพราะเขาสติไม่ดี แต่ข้าไม่หย่าและไม่ต้องการพูดเรื่องนี้อีก ข้าเป็นพระชายาของท่านอ๋องจะดูแลและอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป เสิ่นอันหนิงไปกันเถอะ” หลินเหย่ปล่อยมือจากอ๋องเซียวหนานพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับสาวใช้ อ๋องเซียวหนานยืนจ้องมองดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยเต็มไปหมด สตรีเช่นนางจู่ ๆ เปลี่ยนไปเป็นอย่างนี้ได้เช่นไรกัน
“ท่านอ๋องกลับไปที่ห้องกันเถอะขอรับ อาภรณ์ของท่านเปื้อนอีกแล้ว สาวใช้นางไหนกันกล้าทำเช่นนี้กับท่าน คิดว่าไร้มารดา ฮ่องเต้รังเกียจแล้วจะกลั่นแกล้งเช่นไรก็ได้อย่างนั้นหรือ? ต้องจัดการบั่นคอทิ้งเสียให้หมด” เซียวหนานจ้องมองใบหน้าถังหลินจนเขาต้องก้มหน้าและปิดปากเงียบเดินประคองพาเขาไปที่ห้องเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่
ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใส บัดนี้มืดมนเหมือนชีวิตของเซียวเหยี่ยนเขาพาแม่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายจนมาถึงศาลารับลมริมแม่น้ำ แววตาของเขาเหม่อลอย“เซียวเหยี่ยน กินสิ กินหน่อยนะ” แม่ของเขายื่นก้อนหินอยู่ที่พื้นขึ้นให้ลูกชาย สายตาของเธอคิดว่านี่คือมันเผาแสนอร่อย“ดูสิร้อน ๆ น่ากินมากเลย กินซ่ะนะจะได้เติบโตแข็งแรงและเป็นคนดี มีหน้าที่การงานที่ดี” เซียวเหยี่ยนมองมารดาที่เสียสติแต่ความรักของแม่ยังคงมีอยู่ไม่จางหาย ยิ่งทำให้เขาเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้เป็นแม่เพราะผู้หญิงคนเดียว เพราะความโง่บ้าตัณหา ของเขาที่ทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างน้ำตาแห่งความเจ็บปวดขมขื่นและสมเพชตนเองหลั่งไหลออกมา รับก้อนหินจากแม่มาถือเอาไว้“แม่ ฉันขอโทษ …..ฉันขอโทษ” “ร้องไห้ทำไม อย่าร้องเลยนะหรือมีใครมารังแกบอกแม่มาเร็วแม่จะไปจัดการให้” ราวกับว่าสายตาของหยุนเฟยมองเซียวเหยี่ยนเป็นเด็กชายตัวน้อย ที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตรงหน้า เธอดึงตัวลูกชายเข้ามากอดลูบหลังเบา ๆ พลางปลอบให้เซียวเหยี่ยนหยุดร้อง“อย่าร้องเลยนะคนดี แม่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรลูกได้ แม่จะปกป้อ
ตอนที่ 24 สูญเสียทุกอย่าง หยุนเฟยหมดเรี่ยวหมดแรงหอบแรงทั้งหมดที่มีไปแจ้งเรื่องที่อำเภอ ส่วนเซียวเหยี่ยนรีบไปที่ทำงาน ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าวันนี้โม่ชิงเหมยยังไม่มาทำงาน เขาจึงไปสอบถามที่ห้องทะเบียนเกี่ยวกับประวัติของโม่ชิงเหมย หลังจากที่รู้เรื่องของเธอใจของเซียวเหยี่ยยเย็นเยือกไปทั้งใจ โม่ชิงเหมยไม่ใช่คนร่ำรวยและยังมาจากชนบทที่ยากจนเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย ประวัติของเธอด่างพร้อยชอบโกหกสร้างเรื่อง จนแทบจะโดนไล่ออกหลายครั้งเพราะไปยุ่งกับสามีชาวบ้านผิดศีลธรรม สมองของเซียวเหยี่ยนว่างเปล่า ใบหูอื้ออึงแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด มีเพียงภาพเหตุการณ์มากมายที่พรุ่งพรูเข้ามาเกี่ยวกับโม่ชิงเหมย โลกของเขาแทบพังทลายลงตรงหน้า ครอบครัวแตกร้าวสมบัติชิ้นสุดท้ายถูกขโมยไม่ใช่คนอื่นใดที่ทำร้ายครอบครัวเขา แต่เป็นเขาเอง ที่ทำลายครอบครัวที่ดี ภรรยาที่ดี ลูกสาวที่น่ารักและเขายังทำตัวไม่ดีกับแม่อีก ความเสียใจประดังประเดเข้ามาไม่รู้จบ ดวงตาแดงก่ำร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อมาถึงบ้านตระกูลอู๋ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ เข้ามาช่วยหยุนเฟยหาเอกสารอาจจะไม่ได้หายไปที่ใด หยุนเฟยเห็นลูก
ตอนที่ 23 แผนร้ายของโม่ชิงเหมย หลายวันต่อมาชีวิตของเสี่ยวผิงเริ่มดีขึ้นเมื่อมาอยู่กับซูเหย่ เธอได้รับความรักการเอาใจใส่ได้กินอาหารดี ๆ ได้เสื้อผ้ารองเท้าและได้เข้าโรงเรียนใหม่ เสี่ยวผิงกลับมายิ้มสดใสร่าเริงตามวัยเช่นเคยเป็น โรงเรียนของเสี่ยวผิงอยู่ใกล้ที่ทำงานจึงเป็นเรื่องง่ายที่เธอไปรับไปส่ง ความสัมพันธ์ระหว่างซูเหย่เหมือนจะเริ่มพัฒนา เขาเข้ามาหาเสี่ยวผิงบ่อยครั้ง มาทุกครั้งก็มีของติดไม้ติดมือมาเสมอ จนทำให้เสี่ยวผิงบ่นอยากเจอลุงหานจื้ออวี่ทุกวัน ฝั่งด้านบ้านตระกูลอู๋ ตั้งแต่วันที่ซูเหย่มาพาตัวเสี่ยวผิงออกไป หยุนเฟยยังคงทำงานเหมือนเดิมแต่ทำเพียงแค่ร้านส่งผัก เท่านั้นเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ส่วนเซียวเหยี่ยนไม่ค่อยกลับบ้านตรงเวลา หลังเลิกงานมักจะไปดื่มกับเพื่อร่วมงานเสมอ จะมีแต่โม่ชิงเหมยที่กลับมาก่อน“บ้านหลังนี้น่าเบื่อจริง ๆ เซียวเหยี่ยนที่เหมือนจะดีตอนนี้เริ่มกลายเป็นอีกคน ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้ว อุตส่าห์หลอกว่าท้องคิดว่าแม่สามีจะหลงรัก สามีจะใส่ใจมากกว่าเดิม ในเมื่อเมินฉันแบบนี้คิดหรือว่าฉันจะทน ฮึ ฮึ อุตส่าห์แต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลอู๋คิดว่าจะร่ำรวยที่แท้ก็แทบจะเป็นยาจก การที่ฉัน
ตอนที่ 22 คุณลุงใจดี พลั่ก !!“ผู้หญิงไม่ต้องการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ซูเหย่คุณเป็นอะไรมั้ย” ชายปริศนาใบหน้าเข้มขรึมคิ้วผูกโบว์ด้วยความโมโห เอ่ยถามพลางสำรวจร่างกายของซูเหย่ ใจของเธอเต้นแรงระรัวเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย“คุณหานจื้ออวี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”“นี่ ! ไอ้นี่มันเป็นใครหรือว่าเธอเองก็แอบมีชู้ ที่หนีออกจากบ้านตระกูลอู๋เพราะไปอยู่กับผู้ชายคนนี้” เซียวเหยี่ยนลุกขึ้นปาดเลือดที่ไหลซึมออกมาจากริมฝีปากที่ถูกหานจื้ออวี่ต่อยเมื่อครู่“ฉันไม่ได้ชาติชั่วเหมือนแก อย่ามาคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่องวันนี้ฉันจะไม่พูดอีก ฉันจะพาเสี่ยวผิงไปอยู่ด้วย ถ้าอยากฟ้องก็ยื่นเรื่องฟ้องได้เลยฉันพร้อมสู้เสมอ”“ส่วนฉันนะไม่ใช่ชู้ของคุณซูเหย่ แต่เป็นคนที่รู้ถึงคุณค่าของเธอ ถ้าจะแจ้งความเรื่องใช้ความรุนแรงก็เชิญ นี่นามบัตรของฉันแล้วให้ทนายติดต่อมา” หานจื้ออวี่ยื่นนามบัตรให้แก่เซียวเหยี่ยนก่อนจะพากันเดินจากไป เซียวเหยี่ยนโมโหจนแทบตั้งสติไม่อยู่แต่เมื่อเห็นชื่อบนนามบัตรดวงตาของเขาสั่นระริก ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและยังเป็นท่านประธานโรงงานในเครือข่ายที่เซียวเหยี
ตอนที่ 21 ไม่ต้องการ “ไม่ใช่แค่เธอหรอกโม่ชิงเหมยที่เลือกผิด ฉันต่างหากที่ถูกเธอหลอกล่อ จนต้องทิ้งภรรยาแสนดีอย่างซูเหย่ไปคว้าเอาคนไม่เอาไหนอย่างเธอเข้ามาในบ้าน ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยซูเหย่ไปง่าย ๆ ยังไงซูเหย่ก็รักฉันอยู่ ฉันเชื่อว่าในใจของเธอลึก ๆ ยังมีฉันอยู่ ถ้าถือดอกไม้ไปขอโทษ ขอคืนดีมาร่วมใช้ชีวิตครอบครัวให้มีความสุขเหมือนเมื่อก่อนยังไงเธอก็ต้องยอม ความสุขของเสี่ยวผิงไม่ว่ายังไงซูเหย่ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน และฉันจะหย่ากับโม่ชิงเหมย ดีไม่ดีเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของฉันก็ได้ ผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนั้นอาจจะใช้แผนนี้เข้าหาคนอื่นมั่วไปหมด” เซียวเหยี่ยนแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจเมื่อวางแผนในใจเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเสี่ยวผิงแต่จะเป็นวันดี ๆที่เขาพร้อมจะกลับมาเป็นครอบครัวที่สุขสันต์กับซูเหย่และลูกสาว ฝั่งด้านซูเหย่ หลังมาถึงบ้านเสี่ยวลี่เธอเตรียมห้องรับรองแขกเอาไว้ให้ซูเหย่พักในคืนนี้ แถมยังทำอาหารต้อนรับเป็นอย่างดี สามีของเสี่ยวลี่จัดเตรียมเหล้ามาดื่มฉลองหลังจากไม่ได้เจอกันนานและยินดีที่ซูเหย่ประสบความสำเร็จจนโด่งดัง “มาแล้ว ๆ
ตอนที่ 20 ปะทะหน้ากันอีกครั้งซูเหย่ใช้เวลาเดินทางกลับพร้อมเสี่ยวลี่ไม่รอช้า เดินทางมาถึงท้องฟ้าก็มืดสลัวเสี่ยวลี่ให้ซูเหย่นำของไปไว้ที่บ้านของเธอเสียก่อนแล้วรุ่งเช้าค่อยไปที่บ้านตระกูลอู๋ ทว่ายามนี้ซูเหย่ไม่อาจจะใจเย็นเฝ้ารอจนถึงตอนเช้าได้ จึงไปที่บ้านตระกูลอู๋ ภาพที่เธอเห็นในสิ่งแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน คือภาพของหยุนเฟยกำลังหุงต้มอาหารให้เสี่ยวผิงได้กิน เสียงโหวกเหวกโวยวายของเซียวเหยี่ยนที่ดังจากด้านใน สถบด่าผู้เป็นมารดาไม่หยุดย่อน “จะทำให้มันได้อะไรนักหนา คนอื่นจะมองว่าฉันเป็นคนยังไง เรื่องที่เป็นลมหมดสติอยู่ที่ตลาด ผู้คนเอาไปพูดคุยกันสนุกปากว่าฉันไม่ดูแลแม่ของตัวเอง หยุดทำเรื่องโง่ ๆ สิ้นคิดเสียที เสี่ยวผิงแกเองก็เช่นกันอยากเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา โตขึ้นอีกหน่อยฉันจะขายให้ตระกูลร่ำรวยที่โง่เง่า เรียนไปก็ไร้ประโยชน์” ซูเหย่ได้ยินสั่นสะท้านไปทั้งตัว กำมือแน่นก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และเปล่งเสียงดังเข้มขรึมออกไป“ลองดูสิ ลองเอามือสกปรกมาแตะต้องลูกสาวของฉันดูสิ ฉันจะทำให้แกรู้ว่านรกมันเป็นอย่างไร อยากรู้จริง ๆ ในสมองนั่นมีแต่สิ่งสกปรกและชั่วร้ายหรือไงกัน ถึงได้คิดแต่เรื่องเล







