All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้: Chapter 1 - Chapter 10

แนะนำตัวละคร ไป๋หลินเหย่ นางเอก มีระบบอ่านค่าความโปรดปราน นิสัย ปากเก่ง กล้าชน ชอบคนหล่อ คิดว่าพระเอกเป็นลูกหมาถูกทอดทิ้งอ๋องเซียวหนาน ภายนอก เป็นใบ้ สติไม่ดี ถูกฮ่องเต้รังเกียจ ความจริง พุดได้ ฉลาดระดับอัจฉริยะ คุมสายลับทั่วแผ่นดิน กำลังสืบกาคนที่ฆ่ามารดาตนเอง นิสัย เย็นชา โหด เจ้าแผนการแต่แพ้ทางเมีย ตอนที่ 1 ทะลุมิติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยฮวา คละคลุ้งไปทั่วจวน กลางจวนมีศาลารับลมบริเวณอ้อมล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณเขียวขจี ดวงหน้าของนางหวานล้ำดั่งเทพธิดา ทว่าแววตากลับเย็นชาดั่งคมดาบที่ไร้ปรานี รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นอย่างแผ่วเบาเคลือบไปด้วยยาพิษที่งดงามที่สุด เป็นความงามที่สมบูรณ์แบบ ทว่าชวนให้สะพรึงกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ สาวรับใช้มากมายหลายล้อมคอยรับใช้ นางหนึ่งคอยพัดลม อีกนางนวดบ่าไหล่ อีกนางต้องเล่นดนตรีให้นางได้รับฟัง อีกนางก็ต้องคอยรินชาเรื่อย ๆ ไม่ให้ขาด หากเป็นเช่นนั้นมีหวังต้องถูกนางสั่งโบยทันทีสาวใช้นางหนึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหานางใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ“พระชายาเพคะ พระชายาหม่อมฉันมีเรื่องจะมาแจ้งเพคะ” ร่างบางค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวดั

ตอนที่ 3 เรื่องชวนปวดหัว หลังจากที่แยกจากกัน เสิ่นอันหนิงพาพระชายากลับมาที่ห้องไม่นานนักจูเก่อหลิงก็ตามเข้ามา“ทูลพระชายายามนี้สาวใช้นางนั้นถูกโยนออกไปจากจวนแล้วเพคะ มือของนางถูกตัดตามคำสั่ง หลังของนางถูกโบยไปสิบไม้เพียงเท่านี้ก็ไม่มีผู้ใดในจวนกล้าลงมือทำร้ายท่านอ๋องอีกแล้วเพคะ”“ดี หากผู้ใดกล้าก็หมายความว่าไม่เกรงกลัวอำนาจของข้า พวกเจ้าไปพักกันเถอะข้าอยากนอนกลางวันสักงีบ”“เพคะ” เสิ่นอันหนิงจุดกำยานเพื่อเพิ่มความผ่อนคลาย จูเก่อหลิงเดินไปปิดหน้าต่างให้ในห้องนอนมืดสลัว ก่อนจะพากันเดินออกไปรออยู่ที่หน้าห้องทว่าหลินเหย่ไม่ได้นอนอย่างที่บอก นางหยิบพู่กันกับกระดาษมาจดสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ เป็นการวางแผนใช้ชีวิตต่อจากนี้“เรื่องความโปรดปรานยังพอเข้าใจ และเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตให้พ้นจากความตาย หรือว่าร่างนี้โหดเหี้ยมจนทำให้ตนเองตายนะ หรือว่ารังเกียจสามีตนเองจนปลิดชีพเขา จนถูกจับได้ โอ๊ย !! ฉันน่าจะอ่านนิยายเรื่องนี้ให้จบก่อน ฝนไม่น่าตกฉันไม่น่าจะถูกฟ้าผ่าก่อนเลย ทำให้ไม่รู้เนื้อเรื่องต่อไปแล้วอย่างนี้จะทำยังไงดีนะ มีอีกอย่างที่ต้องคิดหนัก สืบเรื่องในวังหลวง? สืบอะไรกันนะ”ติ่ง..การส

ตอนที่ 5 จัดการติ่ง…ค่าความโปรดปราน +1เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง หลินเหย่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เพียงแค่นี้ก็ได้คะแนนเพิ่มหากอยู่กับเขาทั้งวันคะแนนค่าความโปรดปรานต้องเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แน่ ๆ‘คิดไม่ผิดเลยที่มาหาเขาในเช้าวันนี้ เอาล่ะต่อจากนี้คือการกินอาหาร หลังจากกินอาหารคงต้องพาเดินออกไปเที่ยวเล่นที่ตลาดเสียหน่อย หากได้กินของอร่อย ๆ ได้ออกไปเจอโลกภายนอกเขาคงมีความสุข’ หลินเหย่คิดในใจพลางใส่เสื้อผ้าให้เขา นางมองซ้ายมองขวาดูเหมือนว่าใส่เสร็จแล้วจึงจับมือของเซียวหนานให้เดินออกไปพร้อม ๆ กัน“ตอนนี้ถึงเวลาอาหารแล้ว รีบเดินตามมาเถอะไปกินข้าวเช้าด้วยกัน” นางหันมายิ้มให้เขาครู่หนึ่งและหันกลับไป ร่างสูงจ้องมองนางที่ตัวต่ำเทียบหน้าอกของเขา หน้าของเขาร้อนผ่านขึ้นมาเพียงมือเล็ก ๆ ที่จับมือของเขาอยู่ยามนี้หรือว่าจะเป็นรอยยิ้มของนางที่เขาแทบไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นางกลับยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ยิ่งได้ยินว่านางต้องการกินอาหารพร้อมกับเขา เขายิ่งแปลกใจเพราะเมื่อก่อนยามที่แต่งเข้าจวนเขาแสร้งทำเป็นกินอาหารมูมมามจนนางกินอาหารไม่ลง ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่เคยร่วมกินอาหารกับเขาอีกเลย สาวใช้ทั้งสองเดินตามหลังมาติด

ตอนที่ 7 องค์ชายใหญ่ กลิ่นหอมของกลีบดอกไม้ส่งกลิ่นอบอวลในอ่างน้ำ เซียวหนานนอนแช่ตัวอยู่ในน้ำหลับตาเพื่อครุ่นคิด ยามนั้นเองเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามาด้านใน เขาไม่ลืมตาขึ้นมามองด้วยซ้ำเพราะจำเสียงฝีเท้าได้ดี “เป็นคนของฝ่ายใด” “กระหม่อมตามสืบแล้ว น่าจะเป็นนักฆ่าที่รับจ้างไร้สังกัด ทว่านี่พ่ะย่ะค่ะ หลักฐานที่บ่งบอกตัวผู้สั่งการ” หลางอี้มือขวาของเซียวหนาน องครักษ์เงาที่คอยสืบหาข่าวให้แก่เขายื่นของสิ่งหนึ่งมาให้แก่ท่านอ๋อง เขาลืมตาลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ถังหลินหยิบผ้ามาคุมกายให้ก่อนที่เขาจะก้าวออกมาจากอ่างน้ำ จับสิ่งของที่หลางอี้ได้มา กระตุกยิ้มที่มุมปากเพราะของสิ่งนี้คือยี่เพ่ย หยกแกะสลักผูกรวมกับด้าย แต่ที่น่าสนใจคือรูปหยกแกะสลักนั้นเพียงมองก็รู้ว่าผู้ใดคือเจ้าของ “เป็นเขาอีกแล้วสินะ …นี่ก็คงเป็นความไม่มีไหวพริบและความระมัดระวังตัวจนทำให้นักฆ่ารับจ้างพวกนี้ขโมยยี่เพ่ยมาได้ ไม่ต้องดำเนินการอันใดอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้ฝั่งนั้นร้อนอกร้อนใจ ทั้ง ๆ ที่ข้าแสร้งเป็นใบ้และสติไม่ดีเช่นนี้ยังส่งคนมาจัดการ คงคิดว่าข้าจะไปทวงบัลลังก์และแย่งชิงอำนาจที่มีอยู่ยามนี้สินะ องค์ชายใหญ่หวังหยางเจี้ยน” เข

ตอนที่ 9 เป็นที่รู้จัก หลินเหย่คิดตามพลางตบโต๊ะเสียงดัง เรื่องแค่นี้ทำไมตัวเองคิดไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นคนยุคสมัยใหม่แท้ ๆ ทว่าการตบโต๊ะของนางทำให้โจวหานคิดว่านางไม่พอใจในสิ่งที่เขากล่าวออกมา ทุกคนในร้านอาหารต่างพากันเงียบกริบ ไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ“ต้องขอบคุณคำชี้แนะของเถ้าแก่โจวหานแล้ว ใช่แล้วหากไม่ได้ชิมจะรู้ได้อย่างไรว่าอาหารร้านข้ามีรสชาติเช่นไร กูเจ่อหลางเจ้ารีบยกอาหารมาให้แก่เถ้าแก่โจวหานได้ชิม นำสุรามาให้ด้วยเป็นการตอบแทนคำชี้แนะ ส่วนเจ้าเสิ่นอันหนิง จัดการไปป่าวประกาศหน้าร้านให้ชาวบ้านที่เดินผ่านได้เข้ามาลิ้มลองรสชาติ วันนี้ไม่ต้องคิดเงิน”‘อย่างไรของส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ซื้อมา ใช้ของในระบบทำอย่างนี้คงไม่เสียหายหรือขาดทุนอะไร การตลาดหากเป็นสิ่งของต้องทำมาให้ทดลองก่อน แต่นี่เป็นอาหารก็ต้องให้ชินก่อนเหมือนในห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ เพื่อดึงดูดรับฟังและนำไปปรับปรุง’ หลินเหย่คิดในใจบนใบหน้าปรากฏด้วยรอยยิ้ม ไม่นานอาหารถูกวางบนโต๊ะของโจวหาน เขาจ้องมองอาหารบางอย่างก็เคยเห็นแต่หลายอย่างที่สะดุดตา เขาแทบไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าอาหารเหล่านี้คือสิ่งใด รีบคีบตะเกียบขึ้นมากล่าวสอ