นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า

นางร้ายไร้รักทวงแค้นสามีเก่า

last updateLast Updated : 2026-11-18
By:  กะปอมพ่นไฟUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
11Chapters
25views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อสามีของนางร้ายมันเลวบัดซบ! ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเดินตามเส้นเรื่องเดิม ไม่สู้เดินหมากคว้าพี่ชายของสามีเก่ามาเป็นสามีเลยเล่า ได้ทั้งแก้แค้นและอำนาจมาไว้ในกำมือ... ทว่าเหตุใดหัวใจข้าถึงเต้นแรงนัก!!

View More

Chapter 1

บทนำ

บทนำ

"เหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้เล่า ที่ผ่านมาข้ายังทำดีกับท่านไม่พออีกหรือ ท่านเคยเห็นความดีและความรักของข้าหรือไม่ บอกข้ามาสิ! ท่านเคยรักข้าหรือไม่"

น้ำเสียงของนางเอ่ยถามด้วยความร้าวรานใจ น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสายด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ในตอนนี้ตัวนางไม่เหลือสิ่งใดแล้ว จะมีก็เพียงชายผู้นี้ที่นางวาดฝันว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางไม่หนีห่างไปไหนเหมือนกับคนอื่น ๆ ทว่า...

"ไม่เคย ข้าไม่เคยรักเจ้าเลย เจ้าคิดว่าสตรีที่มีดีแค่ชาติกำเนิดและหน้าตาอย่างเจ้าคู่ควรกับซื่อจื่ออย่างข้าหรือ สตรีที่สมควรจะเป็นภรรยาเอกของข้าจะต้องเพียบพร้อมด้วยฐานะและปัญญา ในเมื่อเจ้ารู้เช่นนี้แล้วก็รีบลงชื่อในหนังสือหย่าเสีย นับแต่นี้ต่อไปข้ากับเจ้าหาใช่สามีภรรยากันไม่"

เขาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของนางอย่างไม่ไยดี สายตาที่มองกลับมามีเพียงความเย็นชาและรังเกียจ หญิงสาวพลันร้องไห้โฮออกมาเมื่อได้ฟังความจริงอันแสนเจ็บปวดนี้

ตอนนี้นางเข้าใจทั้งหมดแล้วว่าตัวนางก็เป็นแค่เพียงหินรองเท้าที่ทำให้เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งซื่อจื่อก็เท่านั้นเอง

"ฮือ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว เข้าใจว่าตัวเองโง่เขลาเบาปัญญาเพียงใด และเข้าใจแล้วว่าท่านนั้นมันชั่วช้าบัดซบเพียงใด คนอย่างท่านต่อให้เป็นซื่อจื่อแต่ก็มิอาจก้าวขึ้นไปถึงตำแหน่งชินอ๋องได้หรอก ในเมื่อข้าสามารถทำให้ท่านเป็นซื่อจื่อได้ ข้าก็สามารถดึงท่านให้ลงมาได้เช่นกัน"

เขาหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ฟังมาเลย

"ฮ่าฮ่าฮ่า สตรีอย่างเจ้าที่แม้แต่จวนให้ซุกหัวนอนยังไม่มีแล้วจะทำอะไรข้าได้ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าบิดาของเจ้าตายในสนามรบไปแล้ว น้องชายอวดดีของเจ้าก็ตายเพราะถูกพวกนักเลงรุมทุบตี ส่วนเจ้าเล่ามีอะไรที่ข้าต้องหวาดกลัวด้วย ตอนนี้เจ้าไม่มีอะไรเลย สตรีหม้ายอย่างเจ้าที่ถูกสามีทิ้งไม่มีอะไรให้ข้าต้องหวาดกลัวเลยสักนิด ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ฮึก ๆ นั่นก็เพราะเจ้าหลอกใช้ข้า สินเดิมของข้าก็ยกให้เจ้าหมดแล้ว แม้แต่จวนแม่ทัพข้าก็เอาไปค้ำประกันเงินกู้ให้เจ้า เพื่อใช้เป็นทุนซื้อของล้ำค่าไปซื้อใจพวกขุนนางให้สนับสนุนเจ้ามิใช่หรือ"

"เจ้าพูดอะไรน่ะ คนอย่างข้าน่ะหรือจะต้องยืมเงินเจ้า ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยเจ้าคงจะเลอะเลือนไปแล้ว"

"เจ้า! ข้าขอให้เจ้าไม่ตายดี"

เขาได้ยินเช่นนั้นก็ตรงเข้าบีบคางของนางทันที รอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าที่หล่อสลักราวกับหยก ดวงตาคู่คมวาววับราวกับสุนัขหมาป่าที่จดจ้องเหยื่ออันอ่อนแอ

"ข้าจะขอเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จงอยู่ในที่ของตนซะ มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ามิอาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป นี่ถือเป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายจากข้า"

"โอ๊ยย!"

ทันทีที่เขาปล่อยมือออกจากคางของนาง ผิวขาวเนียนก็ปรากฏเป็นรอยนิ้วมือทันที เขามองนางด้วยความเหยียดหยามอีกครั้งแล้วก้าวขาจากไป ไปหาสตรีในดวงใจของตนที่คอยอยู่เคียงเขามาโดยตลอด และเพราะนางจึงทำให้เขาได้สิ่งที่ปรารถนาในวันนี้...

ปิงปิงปิดหนังสือนิยายที่เพิ่งอ่านจบอย่างหัวเสีย หลังจากอ่านพาร์ทนางร้ายว่าทำไมถึงต้องร้ายขนาดนี้ เธอก็นึกสงสารชีวิตของนางร้ายขึ้นมาทันที เพราะถูกทำร้ายมาอย่างแสนสาหัสจึงต้องร้ายกาจเพื่อปกป้องตัวเอง

"เฮ้อ... เธอก็แค่ต้องร้ายกว่าคนที่ทำร้ายเธอก็เท่านั้นเอง คนที่ควรถูกประณามก็คือสองคนชายหญิงนั่นสิ! เป็นพระรองและนางรองที่ร้ายกว่าตัวร้ายซะอีก"

ปิงปิงทอดถอนหายใจออกมาเมื่ออ่านนิยายเรื่องนี้จบ สุดท้ายตัวร้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือของเหล่าตัวเอก ขณะที่พระรองและนางรองกลับครองคู่กันอย่างมีความสุข นี่มันไม่ยุติธรรมเลย...

ปิงปิงบ่นพึมพำกับความอยุติธรรมที่นางร้ายได้รับ ก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลียจากการทำงาน เธอหลับไปทั้งที่ยังคงคิดทบทวนเรื่องของนางร้ายเรื่องนี้...

จวนแม่ทัพ

เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายของเด็กหนุ่มดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาวิ่งตึก ๆ ตรงไปยังเรือนของพี่สาวด้วยความว่องไวโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของพวกบ่าวไพร่

"พี่หญิง! พี่หญิงท่านตื่นหรือยังขอรับ ท่านพ่อใกล้จะถึงจวนแล้วนะขอรับ"

น้ำเสียงอันตื่นเต้นดีใจของเด็กหนุ่มวัย 15 ดังขึ้นอย่างเร่งเร้าปลุกให้หญิงสาวที่นอนหลับตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

"เสียงใครอ่ะ? คนจะนอน"

'เสวียนเย่' คุณชายน้อยแห่งจวนตระกูลเสวียนเข้าไปเขย่าปลุกพี่สาวถึงห้องนอน ใบหน้าที่ส่อเค้าหล่อเหลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เหตุใดพี่สาวของเขาถึงพูดเช่นนี้

"นี่ตะวันโด่งแล้วนะขอรับ หากพี่หญิงไม่ตื่นมาแต่งตัวตอนนี้แล้วออกไปรับท่านพ่อไม่ทัน ระวังจะโดนแม่นมตีเอานะขอรับ"

"อื้อ... อะไรนะ ใครจะมาเหรอ"

นางลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาเล็กน้อย เมื่อสายตาปรับให้คุ้นชินกับแสงสว่างจ้าที่ลอดเข้ามาจากทางหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยพลันเบิกโพลงด้วยความตกใจ นางเขยิบตัวเข้าไปยังเตียงนอนด้านในด้วยความสับสนและมึนงง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคอแล้วกลอกตาไปมาด้วยความตกใจ

"พี่หญิงเป็นอะไรไปขอรับ ไม่สบายหรือ"

มือของเด็กชายเอื้อมจะมาแตะหน้าผากของหญิงสาว ทว่าตัวนาวงกลับเป็นฝ่ายปัดทิ้งออกไป ดวงตาของนางฉายแววถึงความสับสน

"ธะ เธอเป็นใคร?"

"พี่หญิงประหลาดเสียจริง ข้าก็คือน้องชายของท่านอย่างไรเล่า"

"น้องชายเหรอ"

นางยิ่งสับสนเพิ่มมากขึ้น จดจำได้ดีว่าตนเองไม่เคยมีน้องชายมาก่อน ชีวิตนี้มีแค่ตัวเองเพียงคนเดียวเท่านั้น

"ข้าเสวียนเย่น้องชายของพี่หญิงอย่างไรเล่าขอรับ หรือว่าพี่หญิงก็จดจำชื่อของตนเองไม่ได้เสียแล้ว นี่พี่หญิงเสียใจที่ถูกคุณชายหวงผู้นั้นเมินจนสับสนไปหมดแล้วหรือขอรับ เห็นทีข้าคงต้องสั่งสอนเจ้าคุณชายหวงให้รู้จักตระกูลเสวียนของเราเสียบ้าง ต่อให้เขาจะเป็นคุณชายหวงของจวนชินอ๋องแต่ก็ไม่อาจเสียมารยาทกับจวนเสวียนของเราได้"

เพียงเท่านี้นางก็สามารถจับใจความได้หมดแล้ว แต่แค่ยังไม่แน่ใจว่าจะใช่สิ่งที่คิดหรือไม่ จะเป็นไปได้เหรอที่นางจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไป และดูเหมือนว่าตอนนี้นางจะเป็นนางร้ายเสียด้วย

หรือว่านี่จะเป็นความฝัน!

"โอ๊ยยย!!"

นางหยิกแก้มของตัวเองจนขึ้นรอยแดง เสวียนเย่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจรีบเข้ามาดูพี่สาวด้วยความเป็นห่วง

"พี่หญิงเป็นอะไรไปขอรับ เหตุใดถึงต้องหยิกแก้มตัวเองด้วย"

"เอ่อ... ฉัน พี่ ข้ารู้สึกมีตัวอะไรไต่แก้มน่ะ เธอ... เอ่อ อาเย่ออกไปก่อนเถิด ข้าขอแต่งตัวสักครู่"

นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในหัวก็คิดไปด้วยว่าต้องใช้คำพูดแบบใดถึงจะไม่ดูน่าสงสัย หากเผยพิรุธมากไปเกรงว่าจะกลายเป็นร้ายมากกว่านี้ ช่วงยุคสมัยนี้นางอาจจะถูกกล่าวหาว่าเป็นภูตผี ถูกจับถ่วงน้ำ โดนเผา หรือโดนตีจนตายก็ได้

"เช่นนั้นข้าจะเรียกจิ้งอีเข้ามานะขอรับ พี่หญิงก็รีบแต่งตัวเข้าเล่า หากท่านพ่อไม่เห็นพี่หญิงที่หน้าประตูจวนจะโกรธเอาได้"

"เข้าใจแล้ว ๆ"

เสวียนเย่ลุกเดินจากไป ทว่าตัวเขากลับหันมามองหน้าพี่สาวด้วยความสงสัยไม่คลาย เขารู้สึกได้ว่าแววตา น้ำเสียง ท่าทางของพี่หญิงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนอย่างนั้นแหละ หรือว่านี่จะเป็นผลกระทบของความเสียใจที่พี่หญิงถูกบุรุษผู้นั้นเมินเฉย

'ไม่ได้การ ข้าจะต้องทำให้พี่หญิงกลับมาเหมือนเดิมให้จงได้ และต้องกีดกันบุรุษผู้นั้นไม่ให้เข้าใกล้พี่หญิงของข้าด้วย'

คล้อยหลังที่เสวียนเย่ออกไปจากห้อง นางก็ได้มีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวในนิยาย ก่อนที่นางจะเดินไปยังหน้าคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนภาพใบหน้าของโฉมสะคราญออกมา ผิวหน้าเนียนใสไร้สิวหรือจุดด่างดำให้ต้องระคายสายตา ดวงตากลมโตหางตาเชิดสูง ขนตางอนยาวเป็นแพสวย คิ้วเล็กเรียวดั่งพระจันทร์เสี้ยว จมูกโด่งสวย ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ หน้าอกอวบใหญ่ เอวเล็กคอดกิ่ว สะโพกผายงามงอน

นี่มันคือรูปโฉมของสตรีที่งามล้มเมืองล่มแคว้นได้เลยนะเนี่ย!

"ต่อไปนี้ข้าก็คือเสวียนหมิ่น บุตรีเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่เสวียน สตรีผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปโฉมและอำนาจในมือ หากข้ามีดีถึงเพียงนี้ก็ไม่ต้องไปสนใจไยดีสามีเก่าอย่างเจ้าแล้วสินะ บุรุษที่ไม่มีค่าแม้แต่จะมาถือรองเท้าให้กับข้า!!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
บทนำ
บทนำ"เหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้เล่า ที่ผ่านมาข้ายังทำดีกับท่านไม่พออีกหรือ ท่านเคยเห็นความดีและความรักของข้าหรือไม่ บอกข้ามาสิ! ท่านเคยรักข้าหรือไม่" น้ำเสียงของนางเอ่ยถามด้วยความร้าวรานใจ น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสายด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ในตอนนี้ตัวนางไม่เหลือสิ่งใดแล้ว จะมีก็เพียงชายผู้นี้ที่นางวาดฝันว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างนางไม่หนีห่างไปไหนเหมือนกับคนอื่น ๆ ทว่า..."ไม่เคย ข้าไม่เคยรักเจ้าเลย เจ้าคิดว่าสตรีที่มีดีแค่ชาติกำเนิดและหน้าตาอย่างเจ้าคู่ควรกับซื่อจื่ออย่างข้าหรือ สตรีที่สมควรจะเป็นภรรยาเอกของข้าจะต้องเพียบพร้อมด้วยฐานะและปัญญา ในเมื่อเจ้ารู้เช่นนี้แล้วก็รีบลงชื่อในหนังสือหย่าเสีย นับแต่นี้ต่อไปข้ากับเจ้าหาใช่สามีภรรยากันไม่"เขาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของนางอย่างไม่ไยดี สายตาที่มองกลับมามีเพียงความเย็นชาและรังเกียจ หญิงสาวพลันร้องไห้โฮออกมาเมื่อได้ฟังความจริงอันแสนเจ็บปวดนี้ ตอนนี้นางเข้าใจทั้งหมดแล้วว่าตัวนางก็เป็นแค่เพียงหินรองเท้าที่ทำให้เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งซื่อจื่อก็เท่านั้นเอง"ฮือ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว เข้าใจว่าตัวเองโง่เขลาเบาปัญญาเพียงใด และเข้าใจแล้วว่าท่านนั้
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 1 ไม่ใช่เสวียนหมิ่นคนเดิม 1/2
บทที่ 1ไม่ใช่เสวียนหมิ่นคนเดิมหน้าจวนตระกูลเสวียนคึกคักไปด้วยผู้คนที่มามุงดูการกลับมาของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหวง แม่ทัพใหญ่เสวียนคือผู้ที่นำพาความสงบสุขกลับคืนมา พวกเขาต่างมารอชมความน่าเกรงขามเกรียงไกรของท่านแม่ทัพเสวียน"หยู๊ดดด!"'เสวียนซือ' แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารเรือนแสนควบม้าหยุดอยู่หน้าประตูจวน สายตาอันคมกริบราวกับพยัคฆ์กวาดมองไปยังทุกคนที่ออกมายืนต้อนรับเขา สีหน้าอันดุดันพลันยิ้มกว้างเมื่อเห็นบุตรธิดาทั้งสองยืนอยู่ด้านหน้า"คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านของเรานะเจ้าคะ ที่ผ่านมาท่านพ่อคงเหน็ดเหนื่อยมามาก กลับมาคราวนี้ข้าจะปรนนิบัติดูแลท่านพ่อเป็นอย่างดีเลยเจ้าค่ะ"เสวียนหมิ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้างาม ทว่าคำพูดของนางกลับทำคนที่ยืนอยู่โดยรอบตกตะลึงกันไปหมด นี่ใช่เสวียนหมิ่นผู้ที่ชอบเอาแต่ใจและทำหน้าเย็นชาหรือไม่ ด้วยที่ผ่านมานางไม่ค่อยแย้มยิ้มเลยจึงทำให้ลดทอนความงามลงไปมาก แต่เมื่อนางแย้มยิ้มน้อย ๆ กลับทำให้บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยมวลบุปผาอย่างนั้นแหละ"ลูกคารวะท่านพ่อขอรับ ยินดีต้อนรับการกลับมาขอรับ" เสวียนเย่ผู้ที่ชอบพูดมากกลับเอ่ยเพียงประโยคสั้น ๆ เพราะต
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 1 ไม่ใช่เสวียนหมิ่นคนเดิม 2/2
"เพราะข้าตระหนักรู้ในบางสิ่งได้แล้ว ข้าคือคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพอันสูงศักดิ์ ข้ามีศักดิ์และศรีที่ไม่ด้อยไปกว่าเหล่าคุณหนูในห้องหอเลยมิใช่หรือ เช่นนั้นแล้วไยข้าจะต้องทำตัวโง่เง่าเหมือนที่ผ่านมาด้วยเล่า ตัวข้าที่ผ่านมาช่างโง่เขลาและเบาปัญญายิ่งนัก หลงเชื่อคนนอกแต่กลับสงสัยคนในจวนที่หวังดีอย่างไม่น่าให้อภัย ตัวข้าในตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่าความเป็นจริงนั้นโหดร้ายมากเพียงใด""คุณหนูของบ่าวเติบโตมากถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ เป็นบ่าวที่โง่เขลาเองที่คิดว่าไม่ใช่คุณหนู"เสวียนหมิ่นหมุนตัวหันกลับมาสบตากับจิ้งหลิง สายตาที่ทอดมองมามีแต่ความอ่อนโยนดั่งเช่นวันเก่า"ตอนนี้ข้าโตพอที่จะรู้ความแล้ว ที่แม่นมคอยสั่งสอนข้ามาจะไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน""ฮึก ๆ คุณหนูของบ่าว หากฮูหยินยังอยู่คงต้องดีใจเป็นแน่เลยเจ้าค่ะที่คุณหนูเปลี่ยนไปในทางที่ดี""ตอนนี้ท่านแม่ก็คงมองลงมาด้วยความดีใจกับการเปลี่ยนแปลงของข้าเป็นแน่"จิ้งหลิงจับมือของหญิงสาวขึ้นมาแนบใบหน้าของตน ตบมือที่เนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะช่วยเกล้าผมและปักปิ่นให้กับคุณหนูของตนด้วยความปลาบปลื้มในอก'ในที่สุดคุณหนูก็เติบใหญ่มากพอที่จะแบกรับจวนแม่ทัพได้แล้ว'"วันนี
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 2 อยากจะถูกข้ารักถนอมหรือไม่ 1/2
บทที่ 2อยากจะถูกข้ารักถนอมหรือไม่เจ้าภาพของงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ได้ปรากฏสู่สายตาของทุกคน ราชครูเหอผู้ที่ฮ่องเต้ให้ความไว้วางพระทัยเดินเข้ามาเคียงคู่กับฮูหยินเอกของตน ด้านหลังคือบุตรสาวคนโต 'เหอไห่ถัง' ยอดพธูอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง สตรีที่งดงามทั้งกายและใจ ความรอบรู้ของนางล้วนเป็นหนึ่งมิมีผู้ใดกล้าเทียบเคียง"เป็นเกียรติอย่างมากที่ทุกท่านมาร่วมงานเลี้ยงคล้ายวันเกิดปีที่ 18 ของบุตรสาวของข้า ขอให้ทุกท่านเชิญดื่มกินให้สำราญใจเถิด" ราชครูเหอกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง "ข้าน้อยเหอไห่ถังรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมอวยพรในวันเกิดของข้าน้อยเจ้าค่ะ"สตรีบอบบางในอาภรณ์ล้ำค่าสีชมพูกลีบบัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด ใบหน้าหวานของนางประดับด้วยรอยยิ้มหวานละมุนที่ทำให้เหล่าบุรุษมองด้วยความเคลิบเคลิ้ม "เช่นนั้นข้าขอประกาศเริ่มงานเลี้ยงได้"ราชครูเหอหันไปยิ้มให้กับบุตรสาวคนโปรดด้วยความภาคภูมิใจ หลังจากคำพูดของเขาจบลงนางระบำก็ได้เดินกรีดกรายกันออกมาร่ายรำอย่างอ่อนช้อย เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นเพื่อสร้างความสนุกสนานให้กับทุกคน "วันนี้พี่หญิงใหญ่ของข้างดงามมากเลยใช่หรือไม่อาหมิ่น งาม
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 2 อยากจะถูกข้ารักถนอมหรือไม่ 2/2
"ไม่รบกวน ๆ เจ้าคือ..." เขานิ่งไปนานด้วยจำนางไม่ได้"ข้าแซ่เสวียนนามหมิ่นเจ้าค่ะ""ที่แท้ก็คุณหนูเสวียนนี่เอง ข้าเคยเห็นเจ้าจากที่ไกล ๆ มาก่อน นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้มีโอกาสพูดคุยกับเจ้าเช่นนี้ จำได้ว่าครั้งก่อนเจ้าเข้าไปทักทายน้องชายของข้าที่งานเลี้ยงแต่ถูกเขาเมินเฉยใช่หรือไม่"บุรุษผู้นี้มีปากที่พูดไปเรื่อยจริง ๆ เรื่องเช่นนี้ก็กล้าเอามาพูดต่อหน้าของหญิงสาวได้หน้าตาเฉย ยิ่งสายตาพราวระยับนั้นยิ่งทำให้เสวียนหมิ่นรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ราวกับเขากำลังเฝ้ารอดูเรื่องสนุกจากนางอย่างนั้นแหละเสวียนหมิ่นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นางยิ้มพรายราวกับไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของซื่อจื่อหนุ่ม"มิผิดเจ้าค่ะ ดูเหมือนว่าน้องชายของซื่อจื่อจะเป็นพวกไม่รักถนอมหญิงงามสินะเจ้าคะ ไม่เหมือนกับซื่อจื่อที่ชอบรักถนอมหญิงงามในหอคณิกาเสียมากมายนัก สตรีทุกนางล้วนถูกซื่อจื่อรักถนอมกันอย่างถ้วนทั่วทุกคนเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ""ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้เรื่องของข้าไม่น้อยเลยนะคุณหนูเสวียน"หวงเจิ้นถิงมองสตรีตรงหน้าอย่างนึกสนุก มีไม่บ่อยนักที่สตรีจะกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้ หากไม่อับอายหนีไปร้องไห้ก็โวยวายเสีย
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 3 มีหอคณิกาชายหรือไม่ 1/2
บทที่ 3มีหอคณิกาชายหรือไม่หลังกลับมาจากงานเลี้ยงจวนตระกูลเหอ เสวียนหมิ่นก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนของตน นางเขียนเรื่องราวในนิยายที่รู้ทั้งหมดลงบนกระดาษเป็นภาษาที่มีแค่นางอ่านออกเท่านั้น ก่อนจะไล่เรียงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สำคัญออกมา เพราะตั้งแต่ที่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเสวียนหมิ่น เรื่องราวทุกอย่างก็ได้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว'งานเลี้ยงเมื่อคืนข้าไม่ได้ปะทะฝีปากอย่างรุนแรงจนถึงขั้นตบตีกับเหอไห่ถังผู้เป็นนางเอก เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถูกองค์รัชทายาทผู้เป็นพระเอกหมายหัว ถ้าอย่างนั้นข้าก็พอยังมีทางรอดจากความตายหากไม่ไปยุ่งกับนางเอกและพระเอก รวมถึงตัวร้ายตัวจริงอย่างองค์หญิงต่างแคว้นผู้นั้นด้วย หากข้าไม่ไปร่วมมือกับนางทำร้ายเหอไห่ถังข้าก็จะไม่ถูกองค์รัชทายาทฆ่าตาย เช่นนั้นข้าจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุข แล้วสามีเก่ากับสหายรักเล่า ข้าจะจัดการยังไงดีนะ'เสวียนหมิ่นจมอยู่กับความคิดของตนเองอยู่หลายวัน จนกระทั่งนางคิดว่าจะลองให้โอกาสทั้งสองสักครั้งหนึ่ง ด้วยถือว่าตนเองไม่ใช่เสวียนหมิ่นตัวจริง อีกทั้งตอนนี้ก็ยังไม่ได้เกิดเรื่องร้ายใด ๆ ขึ้นกับนาง แต่หากพวกเขาไม่หยุดและยังสร้างเรื่องทำร้ายนา
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 3 มีหอคณิกาชายหรือไม่ 2/2
ใช้เวลาไม่นานนักรถม้าของทั้งสองจึงได้เข้าไปจอดเทียบตรงทางเข้า ด้วยวันนี้คือเทศกาลซีซีจึงไม่ให้รถม้าเข้าไปยังส่วนที่จัดงานไว้ สองพี่น้องจึงต้องลงเดินไปยังโรงน้ำชาที่อยู่ในตรอกรื่นรมย์ ระหว่างทางทั้งสองพบคนรู้จักอยู่บ้าง"พี่หญิงคิดว่าข้าจะเที่ยวหอคณิกาจริง ๆ หรือขอรับ" เสวียนเย่ยังคงติดใจเรื่องนี้ ด้วยเขาไม่อยากให้พี่หญิงมองตนผิดไป"เจ้าเด็กแสบอย่างเจ้าก็โตเป็นหนุ่มแล้ว หากจะเที่ยวหอคณิกาจริง ๆ ก็ใช่ว่าไม่ได้ พี่ไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องผิดที่อาเย่ของเราจะอยากรู้อยากลอง และที่ท่านพ่อเอ่ยเตือนก็เพราะเป็นห่วงกลัวว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นหลอกก็เท่านั้นเอง หากเจ้าเกิดติดโรคร้ายหรือพลาดท่าเสียทีถูกคนมุ่งหวังใช้ประโยชน์คงจะแย่เอาแน่""พี่หญิงคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือขอรับ" เขาตาโตด้วยความประหลาดใจ"จริงสิ! เจ้าโตแล้วนะอาเย่ เพียงแต่บางเรื่องอาจจะขาดความรอบคอบและไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่าก็เท่านั้นเอง ฉะนั้นจะทำอะไรขอให้คิดอย่างรอบคอบและคำนึงถึงผลได้ผลเสียให้ดีเสียก่อน หรือถ้าไม่มั่นใจก็สามารถมาปรึกษาพี่หรือท่านพ่อก็ได้""พี่หญิงของข้าประเสริฐยิ่งนัก ข้ารักพี่หญิงที่สุดเลยขอรับ"สาย
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 4 เผชิญหน้ากับสามีเก่า 1/2
บทที่ 4เผชิญหน้ากับสามีเก่าทั้งสองเดินเข้าไปยังอาคารขนาดใหญ่ที่มีสามชั้น เมื่อเหล่าบุรุษรูปงามเห็นซื่อจื่อหนุ่มมาเยือนก็รีบออกมาต้อนรับด้วยความยินดียิ่ง เสวียนหมิ่นมองดูเหล่าชายหนุ่มที่แต่งกายทั้งมิดชิดและเปิดเผยด้วยความสนใจ"อาเฟิงคารวะซื่อจื่อขอรับ มิทราบว่าซื่อจื่ออยากจะให้อาเฟิงดูแล หรือจะให้คนอื่นดูแลดีขอรับ ตอนนี้ทางหอของเรามีเด็กหนุ่มเพิ่งมาใหม่ด้วยนะขอรับ"ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเนียนใส ปากแดงก่ำเข้ามายิ้มแย้มทักทายอย่างเป็นกันเอง ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ซื่อจื่อหนุ่มมาเยือนสถานที่แห่งนี้ 'หรือว่าเขาจะมีรสนิยมชอบทั้งหญิงและชาย!'"ข้าพาสหายมาด้วย นางอยากจะเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย คิดว่าหากได้เด็กหนุ่มที่ไม่เคยผ่านมือใครมาเลยก็คงจะดีไม่น้อย""อาเฟิงเข้าใจแล้วขอรับ เช่นนั้นขอเชิญซื่อจื่อและแม่นางท่านนี้ไปยังห้องรับรองพิเศษนะขอรับ""รบกวนแล้ว"หวงเจิ้นถิงหยิบถุงเงินที่มีน้ำหนักไม่น้อยยื่นให้กับอาเฟิง อีกฝ่ายรับมาถือไว้ด้วยความยินดี ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางแล้วให้บ่าวมานำทางพวกเขาไป เสวียนหมิ่นเดินตามพลางหันมองบรรยากาศโดยรอบ ตรงกลางลานมีเวทีให้เหล่าชายหนุ่มได้แสดงความสามารถของตน
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 4 เผชิญหน้ากับสามีเก่า 2/2
"ข้าชอบการแสดงของพวกเจ้ามาก หากวันหน้าข้ามาอีกพวกเจ้าต้องมาแสดงให้ข้าดูอีกนะ""ขอบคุณนายหญิง!"อาอู่และอาเหวินฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดียิ่งทางด้านเสวียนหมิ่นก็ไม่ได้มอบเงินให้แค่สองคน นางยังหยิบเงินอีกสามตำลึงทองแล้วมอบให้กับสามคนที่เหลือให้ไปแบ่งกัน หวงเจิ้นถิงมองนางใช้เงินมือเติบหัวคิ้วพลันกระตุกไม่หยุด เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจนางก็ถึงกับใช้เงินของเขาไปห้าตำลึงทองเชียวนับว่าเป็นสตรีที่ใช้เงินมือเติบยิ่งนัก!เสวียนหมิ่นดื่มสุราพลางฟังเรื่องตลกของพวกเขาไปด้วย นางดื่มกินอย่างสำราญจนเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม สมควรแก่เวลาที่จะต้องกลับจวนได้แล้ว"ดูเหมือนว่าเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก ช่างน่าเสียดายที่ข้าคงต้องกลับเสียแล้ว ไว้ครั้งหน้าข้าจะมาเยือนที่นี่อีก""พวกเราจะรอต้อนรับนายหญิงนะขอรับ"เหล่าคณิกาชายต่างลุกไปส่งเสวียนหมิ่นถึงด้านหน้า มีไม่บ่อยนักที่พวกเขาจะได้รับรองแขกที่มีอารมณ์สุนทรีย์และไม่ได้ชวนทำเรื่องอย่างว่า ดังนั้นพวกเขาจึงอดจะรู้สึกดีกับนายหญิงผู้นี้ไม่ได้ทั้งสองเดินออกมาด้วยกันโดยมีอาการมึนเมาเล็กน้อย หวงเจิ้นถิงรู้สึกแปลกใจยิ่งนักที่รู้ว่าเสวียนหมิ่นสามารถดื่มสุราได้เก่
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
บทที่ 5 โอกาสสุดท้าย 1/2
บทที่ 5โอกาสสุดท้ายจวนชินอ๋องหลังจากส่งเสวียนหมิ่นถึงรถม้าแล้ว เขาก็ตรงกลับจวนชินอ๋องแล้วไปยังเรือนเมฆาของตนทันที ใบหน้าคมยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ไม่เลือนหายไป ก้มมองดูถุงขนมที่ภายในมีขนมเฉียวกั่วรูปดอกเหมยฝีมือของเสวียนหมิ่น รอยยิ้มเขาก็ยิ่งกว้างมากขึ้นอีกเมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับนาง"ขอบคุณซื่อจื่อที่มาส่งถึงรถม้านะเจ้าคะ ส่วนเงินที่ข้าใช้ไปจะนำมาคืนให้วันอื่นนะเจ้าคะ""ก็แค่เศษเงินไม่ทำให้ข้าจนลงนักหรอก ถือเสียว่าข้าให้เจ้ามาเป็นเพื่อนเที่ยวหนึ่งวันก็แล้วกัน""เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" เสวียนหมิ่นยิ้มรับ นางเดินขึ้นรถม้าของตนโดยที่สายตาเหลือบไปเห็นถุงขนมที่ตนเอามาด้วย หญิงสาวเกิดความลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบถุงขนมแล้วยื่นให้กับชายหนุ่มที่ยังไม่ไปไหน "ขนมเฉียวกั่วเจ้าค่ะ รสชาติไม่หวานมากนักคิดว่าซื่อจื่อน่าจะทานได้นะเจ้าคะ""ข้าไม่ชอบทานขนม เจ้าเก็บไว้ทานเองเถิด""คิดไว้แล้วว่าขนมที่ข้าทำเองคงจะไม่ถูกใจซื่อจื่อจริง ๆ ด้วย""เจ้าว่าอย่างไรนะ! เจ้าเป็นคนทำขนมเองหรือ""เจ้าค่ะ แต่ในเมื่อซื่อจื่อไม่ชอบ เช่นนั้นข้า..."หมับ! เขารีบคว้าถุงขนมมาถือไว้ที่ตัวทันที "ข้าจะทาน! ในเมื่อเป็นฝีมือขอ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status