INICIAR SESIÓNนางผู้เป็นถึงอัจฉริยะทางการแพทย์ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินที่ทั้งโง่เง่าและเลวร้ายกาจแห่งราชวงศ์ตงลู่หวัง ใต้หล้าล้วนกลั่นแกล้งนาง รังแกนาง ทำลายนาง! มือซ้ายถือโอสถพิษ มือขวาของนางที่ถือมีดผ่าตัด พร้อมร่างกายที่กำลังสั่นเทาไปด้วยความทรมาน เขาท่านอ๋องเจ็ดผู้มีชื่อเสียงโด่งดังภายในเมืองเหวินจิง บุรุษที่งดงามและเย็นชาประดุจเทพเซียน ทว่า กลับโหดเหี้ยมและน่ากลัวมิแพ้ยมทูตเลยสักนิด “แม่นาง หากเจ้ารักษาอาการป่วยของข้าให้หายได้แล้วไซร้ ข้าจักเป็นคนของเจ้า” "เรื่องหย่าร้างที่ตกลงกันไว้เล่า?" ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่มองไปที่บุรุษหน้าดำคล้ำที่ยังเอาแต่หลอกหลอนนางไม่ไปไหน “หย่าร้างหรือ? ข้าเพิ่งจะไปวัดเย่ว์เหล่าเพื่อขอด้ายแดงมาหนึ่งเส้น นับว่าเป็นโอกาสดีที่จะลองดูว่า มันจะสามารถมัดใจแม่นางเอาไว้ได้หรือไม่?” ท่านอ๋องเจ็ดพลันค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับด้ายแดงในมือของตนเอง คู่รักใจอำมหิต ผนึกกำลังออกล้างแค้นศัตรูแล้ว
Ver másตู้เอ๋อร์!คำพูดของอวิ๋นจงจื่อทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงนามจริงของอ๋องหลูหยางคือหลินซูตู้ เขาเองก็เป็นบุคคลมีหน้ามีตา และมีน้อยคนนักในราชสำนักจะกล้าเอ่ยชื่อของเขาแต่อวิ๋นจงจื่อกลับเรียกเขาว่าตู้เอ๋อร์น่ะหรือ?ทุกคนรู้สึกว่าการมาในครั้งนี้ไม่เสียเปล่า เรื่องราวดำเนินไปอย่างน่าติดตามทีละเหตุการณ์ ช่างน่า
นางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยตอนนั้นเป็นเพราะนางต้องตาซูจิ้นก่อน และเป็นเซี่ยหลินหลางที่ขวางทางนาง จึงบีบให้นางต้องลงมือสังหารนี่ไม่ใช่ความผิดของนางเลย แล้วเหตุใดจึงต้องลงโทษนางด้วย?“อนุเยี่ยนอิจฉาข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นางต้องคับแค้นใจแน่นอน คำพูดเหล่านั้นล้วนเสกสรรปั้นแต่งขึ้น หลักฐานก็เป็นของปล
ครั้นซูจิ้นได้ยินคำพูดของอนุเยี่ยน ร่างกายพลันสั่นสะท้านไม่หยุดเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ช่วยเขาไว้ในเวลานั้น คือ คืออนุเยี่ยนอย่างนั้นหรือ?อนุเยี่ยนอยู่เคียงข้างเขามาตลอด แต่เขากลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ทั้งยังยอมให้ฮูหยินซูทำลายลูกของอนุเยี่ยนอีกด้วยลูกของอนุเยี่ยน...เซี่ยหลินหลาง...ทั้งหมดเป็นเพราะเขา
“ข้ากำลังถามท่านอยู่นะ ท่านฟังไม่เข้าใจหรือ?” อนุเยี่ยนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ทุกท่าน เพิ่มขึ้นมาอีกสักคนคงไม่มีปัญหากระมัง?”อนุเยี่ยนไม่ได้ทำความเคารพ และไม่ได้ทักทายผู้ใดทว่าทุกคนกลับไม่รู้สึกว่านางล่วงเกินเลยเมื่อเทียบกับกิริยามารยาทของอนุเยี่ยนแล้ว กลับเป็นฮูหยินซูเสียอีกที่ทำให้ผู้คนยิ่งรู้สึก
ตู้เหิงสงสัยว่าเฟยอิ่งมีไข้สูง “พูดไร้สาระอะไร? หน้าเจ้าเหมือนปิศาจจิ้งจอก ใครกล้าบอกว่าเจ้าน่าเกลียด? ถ้าเจ้าเป็นสตรี ข้าต้องหลงใหลเจ้าเป็นแน่”“แล้วทำไมพระชายาถึงอาเจียนเมื่อเห็นข้า?” เฟยอิ่งถามด้วยความรู้สึกสับสนเมื่อก่อนเคยเกลียดใบหน้าของตนเอง แต่หลังจากที่พระชายาอาเจียนเพราะความน่าเกลียด ก็รู้
“ยอมแพ้เสียเถอะ” หลังจากไป๋หลินยวนคลำชีพจรขององค์หญิงชิงอิน แล้วพูดออกมาตรง ๆ “ช่วยไม่ได้แล้ว”“กระทั่งท่านยังไม่มีวิธีช่วย?”“เทพต้าหลัวอาจจะช่วยชีวิตนางได้ น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่”“แน่นอนว่าท่านมิใช่เทพเซียน ท่านไม่ต่างอะไรจากจอมมารหรอก”“แม่นางฉินพูดว่าอะไรนะ?” ไป๋หลินยวนหันหน้ากลับไป มองนางด้วยส
“เอาล่ะ คุณหนูให้เจ้านั่งเจ้าก็นั่งลงเถอะ” ชุ่ยผิงทนกลิ่นเหม็นบนร่างของหู่พั่ว หลังจากกดนางนั่งบนเก้าอี้แล้ว จึงวิ่งไปรอข้าง ๆ โดยไม่เผยสีหน้าใด ๆ ออกมาหลังจากที่หู่พั่วถูกคนจับตัวไป ก็ไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดทั้งวันทั้งคืน ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส เป็นโรคทางนรีเวชอย่างรุนแรง กลั้นปัสสาวะไม่อยู่บ่อยคร
ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาจุดมาโต้แย้งไม่ได้ไป๋หลินยวนพูดไม่ผิด ต่อให้สามารถรักษาชีพจรไว้ได้ อย่างมากสุดองค์หญิงชิงอินก็ฟื้นตัวมีสภาพเป็นเหมือนผักเป็นเพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ นางถึงได้เรียกหาเทพพิษอย่างไป๋หลินยวนมาช่วย“โอสถหงส์ฟื้นคืออะไรกันแน่?” “คือยาพิษชนิดหนึ่งที่ทำขึ้นจากสมุนไพรที่มีชื












Calificaciones