บทที่ 11 ภารกิจล้มเหลว

บทที่ 11 ภารกิจล้มเหลว

หลังจากที่ตู่หนานขับรถออกมาจากบ้านของฟู่เยี่ยนเสี่ยวฮั่วได้สั่งการให้เขาจอดรถอยู่ในละแวกนั้นเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าจางจื่อจือกับฟู่เยี่ยนนั้นเป็นคนรัก เพราะสายตาของเธอที่เคยแสดงความรักต่อเขา เขาจำมันได้ดีมิใช่แววตาอย่างที่เธอจ้องมองจางจื่อจือนั้นแน่นอน

“ท่านนายพลจะรออีกนานมั้ยครับ แล้ววันนี้เราจะไปนอนที่ไหนกัน” ตู่หนานถามขึ้นเพราะตอนนี้เวลาล่วงเลยมานานมาไม่เห็นว่าชายที่ชื่อจางจื่อจือหรือนายอำเภอผู้นั้นจะออกมาเสียที หากเขาจะเป็นคนรักใหม่ของฟู่เยี่ยนก็ไม่แปลกเพราะตอนนี้คุณนายที่เขาเคยรู้จักเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ

“รอดูอีกสักหน่อย ยังไงฉันก็เชื่อว่าชายคนนั้นถูกฟู่เยี่ยนอ้างว่าเป็นคนรักเพราะอยากขับไล่ฉันเท่านั้น ส่วนที่นอนฉันจะไปนอนบ้านญาติและจะคุยเรื่องการเช่าบ้านนี่ด้วยเหมือนกัน หากว่าฟู่เยี่ยนมาอยู่นี่นานแล้วเธอคงเช่าบ้านหลังนี้มาตลอดแต่ทำไมญาติของฉันถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย เงินสักหยวนยังไม่เห็นแถมคุณแม่ยังส่งเงินให้ทุกเดือนอีกด้วย” 

“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ เอ่อ..ท่านนายพลครับหากว่าเรารออีกหนึ่งชั่วโมงชายคนนั้นไม่ออกมาครั้งนี้ท่านนายพลจะยอมตัดใจจากคุณฟู่เยี่ยนมั้ยครับ เพราะตอนนี้ผมมองดูแล้วเธอมีความสุขมากมีครอบครัวที่อบอุ่นพ่อแม่ลูกอยู่กันอย่างครบหน้า”

“ไม่!! ฉันไม่มีทางเชื่อ อย่างไรเด็กคนนั้นต้องเป็นลูกของฉันคอยดูไว้เถอะฉันจะให้เธอกลับมาเป็นภรรยาของฉันเหมือนเดิม”

“ทำไมแต่ก่อนนายพลไม่เห็นสนใจตอนที่เธอเป็นคุณนายสักนิด อีกอย่างตอนนี้ทั้งสองหย่ากันแล้วคงยากที่จะทำให้ฟู่เยี่ยนกลับไป นายพลคงไม่ลืมหรอกใช่มั้ยครับว่าเคยทำอะไรไว้” ตู่หนานคอยเฝ้ารับใช้เขาตลอดไม่เห็นว่าเขารู้สึกรักและห่วงใยฟู่เยี่ยนสักครั้งและเรื่องที่ทำให้เธอตัดสินใจหย่าเพราะเขาอับอายที่มีภรรยาอ้วนคอยออกงานด้วยและขับไล่เธอลงจากรถให้เดินกลับบ้านด้วยตนเองเขาทำร้ายจิตใจภรรยาครั้งแล้วครั้งเล่าจนแทบไม่มีความเห็นใจเลยสักนิด แต่ทว่ามาตอนนี้อยากได้เธอคืนคงยากที่ผู้หญิงที่รักเขา ๆ ยอมตัดใจพูดคำหย่าออกมากลับไปเหมือนเดิม

“นี่แกเป็นคนของฉันหรือคนของฟู่เยี่ยนกันแน่ที่ผ่านมาฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เห็นหรือไงว่าฉันออกตามหาฟู่เยี่ยนขนาดไหน”

“ครับ ครับเข้าใจแล้วครับแต่ทว่าความรู้สึกผิดกับความรักมันต่างกันนะครับถ้าได้คุณฟู่เยี่ยนกลับไป ถ้าเกิดนายพลไม่มีความรักให้เธอทุกอย่างก็คงจะเป็นเหมือนเดิม” 

“หุบปากก่อนที่ฉันจะเอาลูกปืนไปให้นายอม พูดมากจริง ๆ น่ารำคาญ” ตู่หนานรีบหยุดพูดทันทีเมื่อเห็นสีหน้าแววตาของเสี่ยวฮั่วที่จ้องมองเขาตอนนี้

ฝั่งด้านของฟู่เยี่ยน

หลังจากที่กินอาหารเย็นฉลองกันเสร็จเธอให้เจียวเจียนพาผิงผิงไปอาบน้ำนอนพักผ่อนส่วนเธอเดินมาส่งจางจื่อจือที่รถยนต์ของเขา

“กลับเข้าบ้านเถอะ หากนายพลอะไรนั่นมาอีกโทรเรียกฉันได้เสมอเข้าใจมั้ยไม่ต้องเกรงใจ อะไรที่ทำให้เธอปลอดภัยจะใช้ชื่อของฉันหน้าที่การงานข่มขู่เขาฉันเองก็เต็มใจและจะดีใจมากที่เธอคิดพึ่งพาอาศัยฉัน”

“นี่ท่านนายอำเภอฉันใช้คุณออกหน้าเป็นคนรักของฉัน หากเป็นคนอื่นเขาคงไม่พอใจแน่ ๆ คิดดูสิถ้าผู้หญิงที่คอยเฝ้าตามตื้อคุณรู้เข้าจะเกิดอะไรขึ้นอีกอย่างหากฉันเอาแต่พึ่งพาอาศัยชื่อเสียงของคุณ คุณคงได้ขึ้นคานพอดี ” 

“ไม่เห็นจะกลัวขึ้นคานเลย อย่างน้อยก็มีเธอกับผิงผิงคอยอยู่เคียงข้าง จริงสิได้ยินว่านายพลเว่ยเสี่ยวฮั่วเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ เท่ากันว่าต่อจากนี้เขาคงจะมาหาเรื่องเธออีกแน่ ๆ เอาอย่างนี้มั้ยไปพาผิงผิงกับเจียวเจียนไปพักอยู่บ้านฉันก่อน เมื่อหาบ้านหลังใหม่ได้เมื่อไหร่ค่อยย้ายออกจากบ้านของฉันก็ได้ แต่ไม่ต้องเป็นกังวลนะที่นั้นมีห้องว่างอยู่หลายห้อง ” ฟู่เยี่ยนจ้องมองชายที่อยู่ตรงหน้าใบหน้าของเธอเริ่มปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาจาง ๆ เขาช่างเป็นคนดีใส่ใจคนอื่นจริง ๆ

“ฉันยังไม่เชื่อหรอกว่าที่นี่คือบ้านของเขา แต่ว่าตอนนี้เขารู้แล้วว่าฉันอยู่ที่ไหนคงมาหาอีกแน่ ๆ ขอบคุณความห่วงใยที่มีให้กันนะ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าก่อนเข้าร้านฉันจะไปหาป้าซือเสียนกับคนที่ฉันทำสัญญาเช่าบ้านเพื่อถามความจริงเรื่องนี้ หากเขาเป็นเจ้าของบ้านจริง ๆ ฉันจะย้ายออกทันที ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าเขาเป็นเจ้าของบ้านจริง ๆ เธอต้องติดต่อหาฉันทันทีเข้าใจมั้ย ”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วเดินทางกลับดี ๆ นะ ” ฟู่เยี่ยนโบกมือลาเขาจางจื่อจือให้กลับบ้าน

เธอยืนมองจนรถของจางจื่อจือขับออกไปลับสายตาก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ !! ทำไมถึงได้เหนื่อยใจแบบนี้นะ จางจื่อจือฉันพอรู้ว่าคุณคิดยังไงกับฉันและคุณเองเป็นคนที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง ฉันมันเป็นแค่แม่หม้ายแถมยังมีลูกสาวพ่วงมาด้วย อนาคตคุณยังอีกไกล ฉันอยากพูดแบบนี้ออกไปจริง ๆ แต่ก็แอบกลัวคุณเสียใจ ฮึ .. แล้วอย่างนี้ฉันจะทำยังไงต่อไปนะ ทั้งเสี่ยวฮั่วที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวไปอาบน้ำนอนพักแล้วค่อยคิดหาทางอีกครั้งก็แล้วกัน “ ฟู่เยี่ยนหันหลังกำลังเดินเข้าบ้านจู่ ๆ เสียงมิติของฉิงเชาได้ดังขึ้น

ติ่ง !!

“ฟู่เยี่ยนเธอทำภารกิจล้มเหลวความดีคูณสองของเธอไม่มีผล สินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตจะได้เท่าเดิม ” ฟู่เยี่ยนคิ้วขมวดเข้าหากันจู่ ๆ ฉิงเชาบอกว่าเธอทำภารกิจไม่สำเร็จ

“อะไรกัน.. ฉันยังไม่ได้เริ่มทำเลยด้วยซ้ำทำไมทำไม่สำเร็จล่ะ ” ทว่ายามนั้นเองคำพูดของฉิงเชาที่บอกเธอเรื่องทำความดีให้ช่วยเหลือผู้มาเยือน เธอถึงกลับเบิกตาโพลงโต

“อย่าบอกนะว่าภารกิจที่เธอให้ฉันทำคือการช่วยเหลือเว่ยเสี่ยวฮั่ว”

“ใช่แล้ว ภารกิจของเธอคือการช่วยให้เสี่ยวฮั่วมีที่นอนในคืนนี้แต่ดูเหมือนว่าเธอไม่ช่วยเหลือแถมขับไล่เขาไปอีกด้วย” 

“เฮอะ ! หากให้ช่วยเขาแล้วได้ของคูณสองฉันไม่เอาดีกว่า ขอแบบเดิมก็ได้ให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีทางใยดีกับคนที่เห็นแก่ตัวแบบนั้นหรอก ” ฟู่เยี่ยนกอดอกพูดออกไปอย่างไม่สนใจ

“ทุกอย่างอยู่ที่ตัวของเธอเลือกจะทำ อย่างนั้นวันนี้ขอสรุปภารกิจล้มเหลวการทำความดีมีผลเท่าเดิม และฉันมีเรื่องจะมาแจ้งตอนนี้ราคาสินค้าในยุคปัจจุบันมีการปรับราคาขึ้น ต่อจากนี้ความดีของเธอที่จะเอามาแลกของต้องมากกว่าเดิม ขอให้คืนนี้ฝันดี ” 

“เดี๋ยวสิ อย่าพึ่งไปฉิงเชาได้ยินฉันมั้ย” ฟู่เยี่ยนตกใจเล็กน้อยที่มิติจู่ ๆ เกิดการปรับราคาทั้งที่ในระยะห้าปีมานี้ไม่เคยเป็นแบบนี้สักครั้ง แต่เมื่อเธอเรียกหาเท่าไหร่กลับไปพบเพียงความเงียบงัน

“……….”

“เฮอะ ให้มันได้อย่างนี้สินี่คงเป็นเพราะฉันทำภารกิจไม่สำเร็จใช่มั้ยได้อย่างนั้นฉันจะตั้งใจทำความดีให้มากกว่าเดิม ชิ” ฟู่เยี่ยนเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์เสียไม่คิดเลยว่าภารกิจที่ฉิงเชาให้ทำคือการช่วยเหลือสามีเก่าให้เข้ามานอนในบ้าน

อีกฝั่งที่นั่งอยู่บนรถยนต์เมื่อเห็นแสงสว่างจากรถยนต์ที่เคลื่อนออกจากซอย รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวฮั่วได้ปรากฏขึ้นพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างพึงพอใจ

“เห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าฟู่เยี่ยนเธอแค่โกหกเพื่อขับไล่ฉันแค่นั้นเอง ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของผิงผิงแต่เป็นฉันต่างหาก ตู่หนานไปที่บ้านของคุณป้า ส่วนเรื่องของฟู่เยี่ยนกับผิงผิงฉันจะวางแผนเข้ามาหาเธอใหม่อีกครั้ง”

“ได้ครับนายพล” 

“ครั้งนี้ฉันจะไม่ให้เธอหนีไปไหนอีกแล้วฟู่เยี่ยน”