ทะลุมิติมาเป็นแม่ลูกอ่อนหย่าสามีพร้อมมิติซุปเปอร์มาร์เก็ต

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าจวนหย่งอันโหว บรรยากาศยามเช้าวันนี้ช่างเงียบผิดปกติ ทหารยามสองนายที่ยืนเฝ้าประตูต่างพากันลอบมองสตรีในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ยืนห่างไปไม่ไกล

ปกติแล้วในช่วงเวลาเช่นนี้ พวกเขาต้องเตรียมรับมือกับความวุ่นวายจากการที่ฟ่านหลิงเซวีย บุตรสาวคหบดีตระกูลฟ่านจะนำข้าวของล้ำค่าหรือขนมเลิศรสมาแลกเปลี่ยนเพื่อขอเข้าพบท่านโหว

แต่วันนี้อีกฝ่ายกลับยืนพิงกายกับต้นเหมยอย่างเกียจคร้าน ในมือมีเพียงถุงกระดาษใส่ขนมน้ำตาลปั้น กำลังหยิบเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่องน่าเอ็นดู ท่าทางราวกับแมวตัวน้อยหิวโหยมากกว่าสตรีที่คอยทุ่มทุนเอาอกเอาใจแม่ทัพใหญ่

“กินอีกคำแล้วกัน หวานจัง” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกาย พลางใช้ปลายนิ้วป้ายเศษน้ำตาลที่มุมปากออก

ฟ่านหลิงเซวียในวัยสิบหกปีหลับตาลง สิ่งเดียวที่นางเสียดายในชาติก่อนก็คือไม่ได้ใช้เงินซื้อของอร่อย ๆ กินให้หนำใจก่อนตาย ชาตินี้พอย้อนกลับมาและตัดสินใจเลือกทางใหม่ คือการเกี้ยวเว่ยจวินเหยียนหรือหย่งอันโหว[1]เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่นางกลับพลาดที่เผลอเอาใจลงไปเล่นจริง ๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงหนึ่งปีเต็ม

หนึ่งปีที่นางส่งเสบียงให้กองทัพเขา หนึ่งปีที่นางประมูลของล้ำค่าไปประเคนให้ ทว่าเขากลับตอบแทนกลับมาด้วยความเย็นชา

‘ภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ ต่อให้เอาเงินทองกองทับจนมิด เขาก็ไม่ละลายให้เจ้าหรอก สามีที่ดีคือสามีใหม่อะไร พิสูจน์แล้วว่าไม่จริง ไม่ว่าบุรุษคนใดก็ไม่เคยเห็นค่า สุดท้ายไม่ว่าชาติไหนนางก็คือนางร้ายอยู่ดี’ ฟ่านหลิงเซวียคิดในใจ เพราะสองชาติไม่สมหวังในความรัก นางจึงยกให้ตนเองเป็นตัวละครนางร้ายในนิยายที่สุดท้ายไม่ถูกบุรุษเลือกเหมือนนางเอก

เสียงประตูจวนถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงชุดสีน้ำเงินเว่ยจวินเหยียนเดินออกมาด้วยฝีเท้าหนักแน่น เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร

ชายหนุ่มชะงักเมื่อเห็นสตรีที่เขาขนานนามว่า ‘ความน่ารำคาญอันดับหนึ่ง’

น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้น “คุณหนูฟ่าน วันนี้เจ้าจะมาไม้ไหนอีก ข้าบอกแล้วว่าเสบียงที่เจ้าส่งมาเดือนก่อน ข้าให้ทหารนำไปแจกจ่ายคนยากจนหมดแล้ว ข้าไม่ต้องการติดค้างหนี้บุญคุณสตรีเช่นเจ้า”

ฟ่านหลิงเซวียค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย ทว่านัยน์ตาที่เคยมองเขาด้วยความรักกลับเปลี่ยนเป็นความเฉยเมย

นางย่อกายลงอย่างเชื่องช้า “ข้าไม่ได้มาเพื่อส่งเสบียง และไม่ได้มาเพื่อขอพบท่านโหวแล้วเจ้าค่ะ”

เว่ยจวินเหยียนขมวดคิ้ว “แล้วเจ้ามาทำไม” ก็เห็นอยู่ว่านางมาหยุดหน้าจวน ไม่พบเขาแล้วจะพบผู้ใด

“ข้ามาเพื่อบอกลา” ครั้งนี้น้ำเสียงฟ่านหลิงเซวียหนักแน่น

ประโยคเมื่อครู่ทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาแค่นยิ้ม “บอกลาหรือ เจ้าพูดคำนี้มาสามหนแล้วในรอบเดือน สุดท้ายวันรุ่งขึ้นเจ้าก็เอาปิ่นโตมาวางไว้หน้าประตูจวนข้าอยู่ดี”

ฟ่านหลิงเซวียยิ้มบาง “ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมเจ้าค่ะ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าทำตัวไร้ยางอาย รบกวนท่านเกินไป คิดว่าความพยายามและเงินทองของตระกูลฟ่านจะซื้อหัวใจท่านได้ แต่ข้าลืมว่าความรักไม่ใช่สินค้า”

นางก้าวเข้าไปหาเขาจนรองเท้าเล็กเกือบชนรองเท้าใหญ่ เงยหน้ามองด้วยดวงตากลมสดใส กลิ่นหอมของเหย่เหมยกุ้ย[2]ที่ติดตัวโชยเข้าจมูกชายหนุ่มจนเขาเผลอสูดเข้าปอด

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฟ่านหลิงเซวียผู้นี้จะขอถอนตัวเจ้าค่ะ เสบียงที่เคยส่งก็จะเลิกส่ง ของที่ท่านไม่ชอบ ข้าจะให้คนมารับคืนไปบริจาคให้วัด ส่วนตัวข้าจะขอไปใช้ชีวิตสงบ ๆ ใช้เงินซื้อความสุขให้ตัวเอง และจะไม่มาเหยียบหน้าประตูจวนหย่งอันโหวให้ท่านต้องระคายสายตาอีก”

เว่ยจวินเหยียนนิ่งงันไป ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงกลับฉายแววสับสน “เจ้าพูดจริงหรือ เจ้าน่ะหรือจะยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนี้”

“ข้าไม่ได้ยอมแพ้ แต่ข้าแค่เลือกที่จะพอต่างหาก หนึ่งปีที่ผ่านมาถือเป็นบทเรียนราคาแพงของข้า ต่อไปนี้ท่านโหวจะไปแต่งกับใคร จะรับองค์หญิงหรือบุตรสาวขุนนางคนไหนเข้าจวน ก็สุดแท้แต่ท่าน ข้าขออวยพรให้ท่านมีความสุขในยามที่ไม่มีข้า”

เอ่ยจบ ฟ่านหลิงเซวียก็หมุนตัวกลับทันที ชายกระโปรงสีฟ้าอ่อนสะบัดพลิ้วไหว หญิงสาวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่หางตา นางหยิบน้ำตาลปั้นที่เหลืออยู่เข้าปากแล้วเดินอย่างมีความสุข ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

เว่ยจวินเหยียนยืนนิ่งอยู่หน้าจวน มองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ หายไปในฝูงชน ความรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างกระชากออกจากอกอย่างแรงจู่โจมเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

ยามนั้นรองแม่ทัพเฉิงก็เอ่ยถามผู้เป็นนาย “ท่านโหว คุณหนูฟ่านนางไปจริง ๆ หรือขอรับ ปกติหลังจากท่านไล่นาง นางต้องยืนร้องไห้กระซิก ๆ แล้วบอกว่าจะมาใหม่พรุ่งนี้...”

เว่ยจวินเหยียนตวาดเสียงหลงเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า! นางไปก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องคอยหลบหน้าสตรีที่เห็นเงินอยู่เหนือทุกสิ่งเช่นนั้น”

ทว่าในใจของชายหนุ่มกลับร่ำร้อง เขาเผลอล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่มีลายปักดอกโบตั๋นเบี้ยว ๆ ผืนหนึ่งขึ้นมามอง มันคือของที่นางทำตกไว้เมื่อเดือนก่อน ซึ่งเขาแอบเก็บไว้โดยอ้างกับตัวเองว่าเก็บเป็นหลักฐานความสะเพร่าของนาง

บัดนี้เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้บอกว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว...

[1] บรรดาศักดิ์ขุนนางชั้นสูงของจีนโบราณ ได้แก่ กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน ตามลำดับ

[2] กุหลาบป่า

E-BOOK มีขายใน M*b นะคะ และฝากติดตาม f******k fanpage ไป๋เจวี๋ย นักเขียนด้วยน้า