ทะลุมิติมาเป็นแม่ลูกอ่อนหย่าสามีพร้อมมิติซุปเปอร์มาร์เก็ต

ทะลุมิติมาเป็นแม่ลูกอ่อนหย่าสามีพร้อมมิติซุปเปอร์มาร์เก็ต

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-26
Oleh:  วริษาTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
9.6
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
29Bab
10.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพียงเพราะอ้วนทำให้เขาอับอาย ชะตาเปลี่ยนผันเมื่อให้วิญญาณของอีกมิติหนึ่งเข้ามาเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่แถมมีมิติซุปเปอร์มาเก็ตติดตัวมาด้วย ต่อจากนี้เธอจะหย่าและเลี้ยงลูกเองโดยไม่ง้อเขาสักนิด บทนำ มีมี่สาวออฟฟิศกำลังเดินทางกลับบ้านแต่ใครจะไปรู้ว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอได้มีชีวิตอยู่ในมิตินี้ เพราะเธอยังไม่ถึงบ้านต้องถูกรถชนเข้าจนร่างกายของเธอกระเด็นทำให้เธอในโลกนี้ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป แต่เรื่องเหลือเชื่อก็เกิดขึ้นกับเธอ เมื่อเธอลืมตามาอีกครั้งได้เข้ามาอยู่ในร่างกายที่อวบอ้วนอีกทั้งยังท้องอีกด้วย แต่ที่น่าเจ็บใจคือคนที่เธอสามีเจ้าของร่างนี้ไม่เคยสนใจใยดีเธอเลยแม้แต่น้อย แถมยังเป็นคนที่ทำให้ฟู่เยี่ยนเจ้าของร่างตัวจริงเป็นลมล้มพับกลางถนน เมื่อเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้เธอจะไม่ยอมกลับไปให้เขาทำร้ายจิตใจอีกต่อไป เรื่องที่เธอท้องเธอก็จะไม่บอกให้เขาได้รับรู้ เธอกลับบ้านพร้อมหย่ากับเขาความโชคดีเกิดขึ้นกับเธออีกครั้งเมื่อเธอกำลังเก็บของออกจากบ้านของเว่ยเสี่ยวฮั่ว หรือเสี่ยวฮั่วนายพลใหญ่ที่ไร้หัวใจ มิติได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอต่อจากนี้เธอมีหนทางหาเงินและเธอจะร่ำรวยเลี้ยงลูกเพียงลำพังโดยไม่แยแสเขาแม้แต่น้อย นิยายเรื่องนี้แต่งตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 อยู่ในร่างหญิงอ้วน

Joseph Hart stared blankly at the three paternity test reports in front of him. The confirmation that he and his children shared no biological relationship stabbed at his eyes.

All three of his daughters were confirmed to have no blood relation to him. His eldest, Natalie Hart, was 15 years old. The second, Selena Hart, was 11, and the youngest, Kimberly Hart, was only 6. He'd raised them for so many years, and not one of them was his.

It was insane!

A chill ran through him. His fingers trembled even as he clenched them around the steering wheel, his heart twisted with pain and torment.

He and his wife, Cora Lowell, were the same age. They'd met when they were 24 years old, fallen in love, and gotten married. They'd shared 16 wonderful years together.

In that time, Cora had given birth to three daughters and had sacrificed a lot. Most women's figures went downhill after childbirth, but not hers. After three pregnancies, her body had somehow become even more mature and perfect.

She had curves in all the right places. She didn't have a single wrinkle on her face, and her skin was smooth and flawless. It was like she'd stayed frozen at 28 years old.

She came from a powerful family and was an only child. Five years ago, she'd inherited the family business and taken over as chairwoman of Lowell Group, instantly becoming the richest woman in Jenton.

Cora was the very definition of rich and beautiful, and with their three angelic daughters as the cherries on top, Joseph had once been convinced he was the luckiest man in all of Jenton. But now…

He thought of his own background. He'd been born into a family of fishermen, so ordinary that he was nondescript. Five years ago, both his parents had passed away after battling illness, leaving him with no family to fall back on.

He was just a regular doctor in the inpatient department at Jenton University Hospital. He'd worked there for 18 years, yet he was still a nobody—just another attending physician.

All these years, maybe Cora had only ever seen him as a fool. Maybe she thought he was just a loyal, obedient dog she could order around however she wanted, while secretly betraying and humiliating him. Every bit of kindness and tolerance she'd shown might've just been condescension from on high.

Even if he went home now and tore off her mask, what would happen? A wealthy, powerful woman like her could just toss him some money as hush money and breakup compensation, and that would be the end of it. He might not even get to know who the other man was.

And in the extreme case where she actually did tell him who her lover was, what could he possibly do about it? The more he thought about it, the more suffocated he felt.

So, instead of going home, Joseph chose to run from the situation. He went straight into a bar that he passed by. From the moment he slid into a booth, his hand never stopped filling up his glass.

He was a handsome man with a clean-cut face, looking especially refined in his crisp dress shirt. But the way he was knocking back his drinks practically screamed that he had a story, and it didn't take long for the bar's predatory women to pick up on that.

The first one to try her luck was a sultry, mature-looking woman in a tight pencil skirt and heavy smoky eye makeup. Unfortunately, she got cursed out the moment she opened her mouth.

After that spectacular crash-and-burn, the rest of the women in the bar decided to sit tight and bide their time instead. They all had the same idea—wait until he was fully wasted, then swoop in to take advantage of his state.

Joseph was oblivious to all of this, and he didn't care. Right now, all he wanted was to drink himself into oblivion. He wanted to wipe away the past, the present, and any future he might've had with Cora.

If he could drown himself in alcohol and sleep like the dead, maybe that would be enough of a funeral for his misspent youth, his ridiculous marriage, and his dumpster-fire of a life.

He had no idea how long he'd been drinking when the DJ switched tracks. A song about a washed-up man staggering through life blasted through the speakers.

As the singer crooned about smoking cigarettes and downing drinks one after another, Joseph drank even harder. Finally, after finishing that last glass, his vision swam. Everything went dark as he passed out.

Amid the hazy blur, he vaguely felt someone hoisting him up. The person's shoulder was soft, and their grip was weak and unsteady. The way they swayed as they walked made it pretty clear it was a woman. However, he couldn't open his eyes to see who it was.

He was half-dragged into a car. The gentle rocking of the ride felt almost like a cradle. He actually felt comfortable. With great effort, he cracked his eyes open for a moment, watching streaks of light slide past the car window.

Then, he looked toward the driver. Her long hair cascaded over her shoulders, and his muddled brain instantly decided it was Cora.

Joseph demanded hoarsely, "Cora Lowell, why did you lie to me? Why did you betray me? Who's the man you're seeing behind my back?"

The woman didn't respond.

Joseph kept going. "Don't even try to deny it. I've got proof you cheated on me. The second I bring it out, you're done. Your reputation will be ruined."

The woman remained silent.

He raised his voice, shouting, "Say something! I love you so damn much, and I gave you everything I had. Why did you lie to me? Everything you told me is a lie!"

That outburst used up the last of his strength. Once he finished venting, he slipped into unconsciousness again.

When the car finally stopped, someone helped him out. He barely managed to stay upright as he leaned heavily on "Cora". He forced his eyes open again and, through the blur, realized they were in an underground parking garage.

He assumed it was one of Cora's new properties and croaked, "You're finally showing your true colors. Did you buy all these new places to make it easier to rendezvous with your boyfriends? Is that it? Answer me! Why won't you say anything? You can cheat, but you can't own up to it?"

"Cora" said nothing. She helped him into the elevator and into the apartment. Neither of them had the strength to make it to the bedroom, so they both collapsed onto the living room carpet.

The alcohol took over fully. Joseph couldn't open his eyes at all now, and his mind was fogged over. He sprawled out on the floor, his limbs splayed in every direction.

Right before the last scrap of consciousness slipped away, he was absolutely certain of one thing—"Cora" was taking off his clothes.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Sirinkan Thapsomlorb
Sirinkan Thapsomlorb
เขียนดีสนุกจบกระชับมากสอนให้รู้ว่าผัวมี่ดีคือผัวใหม่10 10 10 ไม่หัก
2026-09-09 23:23:33
1
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องสนุกดี ลุ้นไม่อยากให้นางเอกกลับไป ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-05-20 01:58:55
2
1
Pan Pornchanok
Pan Pornchanok
เรื่องนี้ถ้าเขียนแล้วนางเอกยังกลับไปหาพ่อของเด็กนี่คือโง่เลยนะ...
2025-04-01 21:46:29
1
1
tyuiop
tyuiop
มาให้กำลังใจค่ะ
2024-12-10 11:27:50
4
1
Netsai Tunwattana
Netsai Tunwattana
เรื่องนี้จบแล้ว แต่ขึ้นว่ายังไม่จบ เรื่องนี้สนุกดี
2025-04-19 22:37:06
1
1
29 Bab
บทที่ 1 อยู่ในร่างหญิงอ้วน
บทที่ 1 อยู่ในร่างหญิงอ้วนเฮือก !!!ร่างบางได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งจ้องมองเพดานสีขาวอย่างไม่คุ้นเคยเสียงเครื่องช่วยหายใจกลิ่นอายของความเจ็บป่วยคละคลุ้งเต็มอากาศ เธอพยายามคิดว่าเธอมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไง จู่ ๆ เธอเกิดป่วยหัวจนเกิดภาพความทรงจำก่อนที่เธอจะมาที่นี่มีมี่พนักงานออฟฟิศกำลังเดินกลับบ้านหลังจากทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย จู่ ๆ เธอเกิดอุบัติเหตุถูกรถพุ่งชนจนร่างลอยขึ้นอากาศกระแทกลงพื้นความเจ็บปวดที่เธอได้รับทำให้เธอไม่อาจจะทนต้านทานได้สลบทันที“ฉันโดนรถชนนี่น่าหรือว่าที่นี่คือโรงพยาบาล เอ๊ะแต่เดี๋ยวสิทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดสักนิดร่างกายโดนกระแทกขนาดนั้นต้องรับบาดเจ็บหนักไม่ใช่หรือไง ทำไมร่างกายของฉันถึงขยับได้ไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ” มีมี่ยันกายลุกขึ้นสำรวจร่างกายของตัวเองครั้นนั้นเธอได้เห็นมือที่หนานุ่มอีกทั้งความรู้สึกอึดอัดแถมยังลุกยากนี่คืออะไรกัน แต่เมื่อเธอหันซ้ายหันขวามองดูมือดูแขนขาของตัวเองต้องกรี๊ดร้องออกมาอย่างตกใจ“กรี๊ด ๆ ๆ ๆ นี่ใครกันไม่นะนี่ไม่ใช่ร่างกายของฉันสักหน่อย ” เสียงร้องของเธอดังสนั่นพยาบาลที่อยู่ด้านหน้าห้องรีบเข้ามาดูอาการ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ขายแหวนแต่งงาน
บทที่ 2 ขายแหวนแต่งงาน“คุณฟู่เยี่ยนเกิดอาการอะไรขึ้นครับ หรือว่าความดันขึ้นทำให้แน่นหน้าอกพยาบาลรีบไปนำยามาให้คุณฟู่เยี่ยนกินเร็วเข้า” มีมี่เธอรีบคว้ามือของหมอเอาไว้ก่อนจะพูดไม่ให้เขาไปนำยาเพราะตอนนี้เธอไม่ได้เป็นอะไรแล้ว“คุณหมอไม่ต้องค่ะ ฉันอาการดีขึ้นแล้วว่าแต่ตอนนี้ฉันกำลังตั้งท้องเหรอคะ”“เฮ้อ! ค่อยโล่งอกไปที ใช่ครับผมแสดงความยินดีด้วยนะครับหากท่านนายพลเว่ยเสี่ยวฮั่วคงจะดีใจไม่น้อย ผมจะจัดยาให้นะครับเมื่อเชิญคุณฟู่เยี่ยนไปที่ห้องการเงินรอรับยากลับบ้านได้เลยนะครับ” มีมี่แสยะยิ้มพลางคิดในใจ‘เขาจะดีใจอะไรล่ะ?เกลียดกันขนาดนี้ เหอะในเมื่อฉันต้องมาอยู่ในร่างของฟู่เยี่ยนหญิงสาวร่างอวบอ้วนคนนี้ฉันจะไม่ยอมให้เขามารังแกกดขี่อย่างนี้หรอกนะ เรื่องท้องฉันก็จะไม่ให้เขารับรู้ด้วยลูกคนเดียวฉันจะเลี้ยงเองดีกว่าให้ไปอยู่กับพ่อนิสัยเสียอย่างเขา’หมอพูดจบได้เดินไปจัดยาตามที่สั่งเธอถูกพยาบาลพาไปที่ห้องการเงิน แต่แล้วเธอก็พึ่งคิดถึงมาได้ว่าเธอไม่มีเงินติดตัวสักหยวนแล้วอย่างนี้เธอจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายกัน“เอ่อ...ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยค่ารักษาของฉันทั้งหมดเท่าไหร่”“เชิญคุณฟู่เยี่ยนนั่งรอที่เก้าอี้ต
Baca selengkapnya
บทที่ 3 สวัสดีฉิงเชาเจ้าของมิติ
บทที่ 3 สวัสดีฉิงเชาเจ้าของมิติ"ฟู่เยี่ยนทำไมเธอพึ่งกลับเอาป่านนี้! เถลไถลไปที่ไหนแล้วเธอเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารถ" เธอมองตามต้นเสียงเห็นชายหนุ่มร่างกายบึกบึนยืนชูกระเป๋าเงินของเธอพลางกอดอกใบหน้าบูดบึ้งอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ แม้ตอนแรกที่เห็นเธอจะตะลึงในความคมเข้มของใบหน้าแต่ทว่าปากของเขากลับเลี้ยงสุนัขไว้เป็นร้อยตัว ทำให้ความหล่อของเขาได้หายไปหมดสิ้น ผู้ชายอย่างเขาไม่เข้าตาเธอเลยสักนิด"ฮ่า ฮ่า นี่คุณถามว่าฉันไปเถลไถลที่ไหนอย่างนั้นเหรอ ช่างกล้าพูดออกมานะหรือว่าลืมไปแล้วว่าคุณทำอะไรกับฉันไว้ ส่วนค่ารถฉันขายแหวนจ่ายหมดเรื่องแล้วใช่มั้ยเอากระเป๋าเงินของฉันคืนมา" เธอเดินเข้ามาใกล้ยื้อแย่งเอากระเป๋าเงินคืน แต่ทว่าตอนนี้เธอกลับทำให้เขาโมโหมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ก่อนที่เธอจะคว้าเอากระเป๋าเขาจับแขนของเธอเอวไว้เอ่ยถามเสียงแข็ง"เธอเอาแหวนแต่งงานไปขายอย่างนั้นเหรอ! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ" เธอถอนใจหายเงยหน้ามองร่างกายที่สูงใหญ่มากกว่าเธอก่อนจะตอบเขาอย่างไม่เกรงกลัว"ใช่นะสิ ฉันขายแหวนแต่งงานเพื่อนำมาจ่ายค่ารถอย่ามาโทษฉันนะเป็นเพราะใครกันล่ะที่บังคับให้ฉันทำอย่างนี้ อีกอย่างคุณเองก็ไม่ได้สนใจในตัวฉั
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เดินทาง
บทที่ 4 เดินทางเช้าของอีกวันฟู่เยี่ยนตื่นแต่เช้ามานั่งคอยเสี่ยวฮั่วบนเก้าอี้หน้าบ้านเพื่อรอจะไปหย่ากับเขาที่อำเภอ ส่วนเสี่ยวฮั่วเขาคิดทั้งคืนแม้เรื่องหย่าเขาจะดีใจที่เธอเป็นคนเอ่ยปากพูดออกมาเองแต่เรื่องนี้เขาจะยังไม่ให้ครอบครัวของเขารับรู้เรื่องนี้ หากคุณแม่ได้รู้เข้าคงไม่มีทางยอม เขาจึงคิดจะใช้เงินปิดปากเธอและขอให้เธอเก็บเรื่องที่เขากับเธอหย่าเอาไว้ก่อนพร้อมให้เงินเธอไปตั้งตัวจำนวนหนึ่งเพื่อที่ยังไม่ให้เธอกลับบ้าน เมื่อไหร่ที่เขาพร้อมจะเป็นฝ่ายทุกคนเองเขาเดินออกจากห้องมองไปยังร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ที่อยู่ด้านนอก ภาพความทรงจำในตอนเด็กได้แวบเข้ามาในความคิด'ฟู่เยี่ยนโตขึ้นเมื่อไหร่เราสองคนมาแต่งงานกันนะ ฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดีไม่ให้เธอเสียน้ำตาเลย' เสียงเด็กชายตัวน้อยพูดจาหวานเยิ้มยื่นดอกไม้ในมือให้เด็กหญิงตัวเล็กน่าทะนุถนอม ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเหมือนมะเขือเทศยืนบิดไปมาก่อนจะยื่นมือมาจับดอกไม้จากมือของเขาอย่างเขินอาย"สัญญาแล้วนะโตขึ้นเราจะมาแต่งงานกัน " เด็กชายได้ยินคำตอบจากปากเธอเขายิ้มออกมาอย่างดีใจพุ่งเข้าไปโอบกอดเธอแนบแน่น ตอนนั้นเด็กทั้งสองมีคววามสุขท่ามกลางฝูงแมลงปอที่บินว่อนเ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ได้ที่ทำมาหากิน
บทที่ 5 ได้ที่ทำมาหากินรุ่งเช้าของอีกวันฟู่เยี่ยนตื่นมาแต่เช้ารับบรรยากาศดี ๆ ที่นี่เย็นสบายเสียงชาวบ้านในละแวกนี้ตื่นแต่เช้าเพื่อทำมาหากินพูดคุยกันอย่างครึกครื้น"หนูฟู่เยี่ยนทำไมรีบตื่นล่ะ ไม่นอนต่ออีกสักหน่อย ""ฉันนอนไม่ค่อยหลับนะคะว่าแต่คนที่นี่เขาทำอะไรเป็นอาชีพกันหรือคะ ""มณฑลนี้คนส่วนมากจะยังดำรงชีวิตทำการเกษตรแต่ก็มีโรงงานมาเปิดใหม่อยู่บ้างที่ใกล้ ๆ กับสถานรักษาพยาบาลจริงสิแล้วสิ่งที่หนูฟู่เยี่ยนอยากทำคืออะไรกัน""ฉันอยากหาเช่าพื้นที่ว่างที่สามารถพักอาศัยและเปิดร้านขายของเล็ก ๆ ได้นะจ้ะ ฉันหย่ากับสามีเก่ามาพอจะมีเงินลงทุนติดตัวมาบ้าง คิดว่าหนทางการค้าขายคงเหมาะที่จะทำให้ฉันใช้ชีวิตสบาย อีกอย่างตอนนี้ฉันไม่ได้ตัวคนเดียวยังมีเด็กน้อยอยู่ในท้องด้วย " เมื่อซือเสียนได้ยินยิ่งนึกโกรธสามีเก่าของฟู่เยี่ยนที่ยอมหย่าภรรยาที่กำลังท้องอ่อน ๆ อย่างนี้ เธอจึงจะช่วยเหลือเต็มที่"อย่างนั้นวันนี้ฉันจะพาหนูไปเดินดูหาเชาห้องว่างใกล้ ๆ โรงงานที่เปิดใหม่ จะได้ช่วยให้ขายดีแต่ว่าที่นั่นค่าเช่าจะแพงมากนะหนูสู้ไหวหรือเปล่า" ฟู่เยี่ยนคิดพักใหญ่ หากเป็นที่ผู้คนพลุกพล่านและยังมีสถานพยาบาลใกล้ ๆ อย่าง
Baca selengkapnya
บทที่ 6 เปิดร้านใหม่
บทที่ 6 เปิดร้านใหม่เช้าตรู่วันต่อมาฟู่เยี่ยนตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อทำการติดต่อกับฉิงเชา"สวัสดีฉิงเชาเธอได้ยินฉันมั้ย"ติ่ง ...!!"สวัสดีฟู่เยี่ยนตอนนี้เธอต้องการสิ่งของแล้วสินะถึงได้เรียกหาฉัน""ใช่แล้ว วันนี้้ฉันต้องการของมาวางขาย" ฟู่เยี่ยนพูดจบมิติได้ถูกเปิดแสงสว่างจ้าของร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ส่องสว่างออกมา"เชิญเลือกของที่เธอต้องการได้เลย เธอทำความดีระหว่างที่มาที่นี่ครั้งหน้าเธอจะได้เข้ามาเลือกของโดยไม่ต้องทำความดีเพื่อแลกของ" สิ้นเสียงของฉิงเชาฟู่เยี่ยนจับรถเข็นเดินเลือกหยิบจับของที่จำเป็นของยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะเป็นน้ำยาซักผ้า สบู่ครีมแป้งและของใช้ในครัวเรือน ของใช้ในชีวิตประจำวันทุกอย่างเธอไม่ลืมที่จะหยิบออกมา รวมทั้งยาและขนมอีกด้วยเมื่อได้สิ่งที่ต้องการครบครัน แสงสว่างได้หายไปตอนนี้เธอนำของมาวางไว้ด้านล่างของตัวเรือนตอนนี้แสงสว่างของดวงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามา เวลานั้นเจียวเจียนตื่นและลงมาด้านล่างเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง แต่เมื่อลงมาเห็นของที่อยู่ด้านล่างทำให้เธอตกใจดวงตาเบิกโพลง"โอ้โห่ นี่มันอะไรกันคะของพวกนี้มาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่""เจียวเจียนตื่นแล้วเหรอ เมื่อวานตอนที่
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ตามหา
บทที่ 7 ตามหา5ปีต่อมากิจการของฟู่เยี่ยนเจริญเติบโตขึ้นมากการค้าขายเป็นที่รู้จักของคนที่อยู่มณฑลยวนอัน เธอคอยสอนงานเจียวเจียนไม่ว่าจะเป็นการคิดเงินบวกลบทุกอย่างและสอนให้เธออ่านหนังสือจนเธอสามารถอ่านออกเขียนได้และคอยเป็นผู้ช่วยของเธอเสมอมา กิจการของเธอได้ขยายร้านใหญ่มากกว่าเดิมเธอต่อเติมร้านน่าดึงดูดและมีลูกค้าประจำที่ได้ใช้สินค้าของที่ร้านและติดใจกลับมาซื้อซ้ำ เพราะไม่ว่าจะไปหาทีร้านไหนก็ไม่มีสินค้าตัวเดียวกับที่ร้านของฟู่เยี่ยน"พี่เจียวเจียน หนูหิวแล้วคุณแม่เมื่อไหร่จะมาสักที" เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังตัวกลมราวกับซาลาเปานั่งบ่นกับพี่เลี้ยงเพราะเธอรอแม่ของเธอนานจนท้องเล็ก ๆ ร้องประท้วงเสียงดัง"เดี๋ยวพี่ฟู่เยี่ยนออกมารออีกสักหน่อยนะ”“แต่ผิงผิงหิวแล้วนี่คะ ดูสิท้องของผิงผิงเริ่มร้องไห้โยเยแล้ววว” เด็กน้อยอายุ 4 ขวบพูดจาฉะฉานรู้มากยิ่งกว่าเด็กวัยเดียวกันใช้มือเล็ก ๆ อวบอูมลูบท้องไปมา“ไหนใครบอกหิวข้าวกันนะ” ฟู่เยี่ยนเดินออกมาจากในบ้านวันนี้เธอแต่งตัวอย่างสวยงาม ตั้งแต่เธอท้องผิงผิงไม่รู้ว่าเพราะอาการแพ้ท้องหรือว่าเธอเหม็นอาหารทำให้เธอกินอะไรไม่ค่อยได้ ร่างกายที่เคยอ้วนท้วนสมบ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 แสดงความยินดี
บทที่ 8 แสดงความยินดีเสี่ยวฮั่วเดินตรงเข้าไปในร้านแต่แล้วจู่ ๆ ระหว่างที่เขากำลังเดินอยู่นั้นมีเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งเข้ามาชนจนล้มลงกับพื้น"โอ๊ยยย!! " เสี่ยวฮั่วตกใจใบหน้าเปลี่ยนสีรีบนั่งย่อตัวลงถามอาการเด็กน้อยทันที"หนูน้อยเป็นอะไรมากมั้ย?เจ็บตรงไหนมากหรือเปล่า " เด็กน้อยจับหัวเข่าตัวเองลูบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผู้ใหญ่ร่างโตที่เธอพึ่งวิ่งชนเมื่อครู่ แต่เมื่อเด็กน้อยสบตากับเสี่ยวฮั่วแววตาเป็นประกายสีดวงตาน้ำตาลขลับกลมโต จมูกโด่งเข้ารูปหน้าทำให้เขาชะงักเล็กน้อยเด็กคนนี้ช่างเหมือนเขาตอนเด็กเหลือเกิน"คุณลุงคะหนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ดูทางวิ่งชนคุณลุงเข้า""โธ่ ๆ เธอเป็นคนเจ็บแท้ ๆ ทำไมต้องขอโทษฉันด้วยล่ะลุกขึ้นมาเถอะฉันจะดูแผลให้แล้วแม่ของหนูอยู่ที่ไหนกัน ทำไมถึงปล่อยหนูออกมาวิ่งเล่นอยู่อย่างนี้""คุณลุงไม่ใช่คนที่นี่สินะคะถึงไม่รู้จักแม่ของผิงผิงคุณแม่เป็นเจ้าของร้านนี้ไงคะ นู้นคุณแม่กำลังรับแขกอยู่ด้านนู้นค่ะ " ผิงผิงยืนขึ้นชี้นิ้วไปทางด้านที่ฟู่เยี่ยนยืนอยู่ เขามองตามนิ้วน้อย ๆ ที่ชี้ไปด้านหน้าทันทีที่เขาเห็นเธอทำให้เขาจำได้ทันที แม้ว่าจะไม่ได้เจอเธอมาหลายปีและรูปร่างของเธอดูเปลี
Baca selengkapnya
บทที่ 9 มาทางไหนกลับไปทางนั้น
บทที่ 9 มาทางไหนกลับไปทางนั้นตะวันบ่ายคล้อยคนมาซื้อของเริ่มซาลงรวมทั้งคนที่มาร่วมยินดีกับฟู่เยี่ยนเริ่มกลับกันไปมาก ผิงผิงง่วงนอนจึงให้เจียวเจียนพากลับบ้านไปนอนพักกลางวัน จางจื่อจือออกมาร่วมยินดีกับฟู่เยี่ยนได้เพียงครู่ก็ต้องกลับไปที่อำเภอเพราะมีงานที่ยังทำค้างอยู่“ป้าดีใจกับหนูจริง ๆ เลยไม่คิดเลยว่าหนูจะทำกิจการได้ร่ำรวยขนาดนี้” ป้าซือเสียนนั่งมองร้านค้าของฟู่เยี่ยนอย่างยินดีปรีดาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“หากไม่มีป้าซือเสียนกับเจียวเจียนก็คงไม่ได้ดีขนาดนี้หรอกค่ะต้องขอบคุณป้าที่คอยช่วยเหลือฉันมาตลอดแถมยังเอ็นดูผิงผิงเหมือนหลานตัวเองอีกด้วย เย็นนี้เราไปกินของอร่อย ๆ กันดีมั้ยคะ”“แค่วันนี้ของกินที่หนูเลี้ยงแขกก็มากพอแล้ว เก็บแรงเอาไว้เถอะนะกว่าจะหมดวันคงต้องใช้พลังงานอีกมาก” ซือเสียนเริ่มเห็นความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นใบหน้าของฟู่เยี่ยน เธอแทบจะทำเองทุกอย่างในร้าน หยัดยืนด้วยขาของตัวเองแสดงให้เห็นความเป็นผู้นำช่างน่านับถือจริง ๆ ซือเสียนย้อนมองไปอดีตของตนเองเธอต้องมาเสียสามีตอนที่ลูกเข้ากรมทหารโชคดีที่ลูกเติบโตหมดแล้วทำให้เธอไม่ต้องดิ้นรนมาก แต่กับฟู่เยี่ยนไม่ใช่อย่างนั้นเธอเป็นทั้งพ่อแล
Baca selengkapnya
บทที่ 10 คนรักของฉัน
บทที่ 10 คนรักของฉัน“เมื่อครู่เธอบอกว่าฉันมาจากที่ไหนให้กลับไปซ่ะอย่างนั้นเหรอ ดีอย่างนั้นตู่หนานไปเอากระเป๋าลงมาจากรถให้หน่อยฉันจะได้เข้าบ้านของฉัน”“นี่คุณหาเรื่องอะไรฉันอีก เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไงออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนะ" ฟู่เยี่ยนปัดมือไล่เขาออกไปทันทีแต่ทว่าใบหน้าเสี่ยวฮั่วกลับยิ้มออกมาก่อนจะชักสีหน้าตึงใส่ฟู่เยี่ยนพลางเดินไปจับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้“จะขับไล่ฉันไปไหนก็ที่นี่คือบ้านของฉัน” ฟู่เยี่ยนชะงักรอบที่สองเธอไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมได้ถึงเพียงนี้ทำไมเธอถึงไม่รู้เลยว่าบ้านหลังนี้มีเขาเป็นเจ้าของ“เอามือของคุณออกจากแขนของฉันเดี๋ยวนี้ และเรื่องที่คุณพูดมาเพราะอยากเอาชนะฉันใช่มั้ย ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่านี่คือบ้านของคุณ” “คุณแม่มาแล้วเหรอคะ อ้าวนี่คุณลุงที่เจอตอนเช้านี่น่า ” ไม่ทันที่เสี่ยวฮั่วจะได้ตอบเสียงเล็ก ๆ ตะโกนออกมาจากประตูหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงของคุณแม่ของเธอโวยวายเสียงดัง ใบหน้าของฟู่เยี่ยนถอดสีทันทีที่ผิงผิงวิ่งออกมา“โอ๊ะ..หนูน้อยคนเมื่อเช้านี่น่า หัวเข่าของหนูเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง” เสี่ยวฮั่วยิ้มกว้างปล่อยมือจากฟู่เยี่ยนพุ่งตัวไปหาผิงผิงทันที“ตอนน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status