คุณพยาบาลจ๋าช่วยรักษาผมที

คุณพยาบาลจ๋าช่วยรักษาผมที

last update最終更新日 : 2026-02-14
作家:  เฮียกังฟู連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
48チャプター
1.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อ่านฟิน

อีโรติก

สวย

รักแรกพบ

วิศวกรหนุ่มจอมกะล่อนอย่างภาคินัยลงทุนแกล้งป่วยเพื่อหนีงานหมั้น แต่โชคชะตากลับเล่นตลกส่งพยาบาลสาวแสนดีอย่างเจนจิรามาสั่นคลอนหัวใจเสือหนุ่มให้สยบราบคาบ ทว่า... ในวันที่ความรักกำลังผลิบาน เงาแค้นจากอดีตและแรงริษยาก็เริ่มทำงาน เมธินีรุ่นน้องสาวผู้ไม่ยอมปล่อยมือ และบันฑูรชายหนุ่มที่พร้อมจะทำลายทุกวิถีทางเพื่อครอบครองเธอ แผนร้ายที่เต็มไปด้วยตัณหาและการหลอกลวงกำลังชักนำให้สองหัวใจเหินห่าง ท่ามกลางยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง... เจนจิราจะรอดพ้นจากกรงเล็บของคนชั่วได้หรือไม่? และภาคินัยจะปกป้องผู้หญิงที่เขารักไว้ได้ไหม ในวันที่เขาเองก็ก้าวพลาดจนเกือบเสียเธอไปตลอดกาล!

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ซักประวัติ

「山口さん、検査の結果から見ると、山口さんは生まれつき子宮壁が薄く、胎児の状態が不安定です。日常の食事や運動に十分注意する必要があります」

医者は注意を促しながら薬を処方し、処方箋を渡した。「はい、これで薬を取りに行ってください」

「はい、ありがとうございます」山口由佳は診察券を受け取り、ゆっくりと立ち上がった。

医者はもう一度念を押した。「体に気をつけてください。軽く見てはいけないですよ」

子宮壁が薄いと流産しやすく、多くの妊婦は一度流産すると再び妊娠できなくなる。

「ありがとうございます、先生。気をつけます」由佳は微笑みながら頷いた。

結婚して三年、誰よりも彼女は子供を待ち望んでいた。彼女は必ずこの子をしっかり守ると心に決めていた。

薬を受け取った後、由佳は診療所を出て車に戻った。

運転手は車を発車させ、バックミラーを見ながら言った。「奥様、ご主人は午後三時の飛行機です。あと二十分ありますが、直接空港に向かいますか?」

「行こう」

あと二十分で彼に会えると思うと、由佳の顔に甘い笑みが浮かび、すでに待ちきれない様子だった。

山口清次はすでに一ヶ月近く出張しており、彼女はとても彼に会いたかったのだ。

道中、彼女はバッグから妊娠検査の結果を取り出して何度も見返し、手をそっとお腹に置いた。

ここには、彼女と清次の赤ちゃんがいるのだ。あと八ヶ月待てば、生まれてくる。

この良いニュースをすぐに山口清次に知らせたかったのだ。

空港に到着し、運転手は目立つ場所に車を止めた。「奥様、ご主人に電話をかけてみてはいかがですか?」

由佳は時間を見て、清次がすでに飛行機を降りた頃だろうと思い、電話をかけたが、サービスセンターから一時的に接続できないとの音声が流れた。

「多分、飛行機が遅れているだろう。少しここで待つね」由佳は言った。

しばらくしても、清次は来なかった。

由佳はもう一度電話をかけたが、またしても繋がらなかった。

「もう少し待つね」

飛行機が遅れることはよくあることで、時には一、二時間遅れることもある。

二時間後。

由佳は再び清次に電話をかけた。今回は冷たい案内音声ではなく、すぐに電話がつながった。「清くん、飛行機を降りた?」

電話の向こうで一瞬の静寂があり、女性の声が響いた。「すみません、清くんはトイレに行っています。後で彼に電話を返させますね」

由佳がまだ何も言わないうちに、電話が切れた。

彼女は携帯の画面を見つめ、一瞬唖然とした。

清次は今回の出張には女性の秘書を連れて行かなかったはずだ。

由佳は黒くなった携帯の画面を見つめ、清次からの返信を待った。

やがて、十分が過ぎた。

清次からの折り返し電話はなかった。

由佳はさらに五分待ち、再び清次に電話をかけた。

長い呼び出し音が鳴り、切れる寸前にようやく電話がつながった。聞き慣れた低くて魅力的な男の声が聞こえた。「もしもし、由佳?」

「清くん、どこにいるの?運転手と一緒にターミナルDの駐車場にいるから、直接来て」

電話の向こうで一瞬の沈黙があった。「ごめん、飛行機を降りてから携帯の電源を入れ忘れてしまった。今はすでに空港を出たんだ」

由佳の笑顔が瞬時に消えた。

「それじゃあ、家で待つね」由佳は唇を噛み締め、「話したいことがあるの」

「わかった、俺も話したいことがある」

「夕食はおばさんに清くんの好きな料理を用意してもらうね」

「夕食は一人で食べて。まだ用事があって、遅くなるから」

由佳は少し落胆しながらも、落ち着いた声で答えた。「わかった」

電話を切ろうとしたとき、山口清次の方からまたあの女性の声が聞こえてきた。「清くん、ごめんなさい、さっき由佳から電話があったことを伝え忘れていたわ」

由佳の心は一気に沈み、眉をひそめた。清次にこの女性は誰なのか聞こうとした瞬間、電話が切れた。

彼女は携帯の画面を見つめ、唇を噛み締めて運転手に言った。「家に帰ろう」

運転手は言葉の断片から何かを察し、空港を離れた。

夕食時、由佳は食欲がなかったものの、お腹の中の子供のために少し食べた。

リビングのテレビはついていた。

彼女はクッションを抱えてソファに座り、頻繁に腕時計の時間を見たが、テレビで何が放送されているのか全く頭に入らなかった。

もう夜の十時だ。

由佳はあくびをし、いつの間にか眠ってしまった。

半分夢の中で、突然体が軽くなり、誰かに抱き上げられたような感覚があった。

由佳はうとうとしながら、馴染みのある香りとほのかな酒の匂いを感じて、「清くん?」と呟いた。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
48 チャプター
ตอนที่ 1 ซักประวัติ
บรรยากาศภายในโรงพยาบาลเอกชนระดับห้าดาวแห่งนี้เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านอันเป็นเอกลักษณ์ แสงไฟ Warm White ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย หากแต่ร่างสูงโปร่งของ ภาคินัย กลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็นชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและนาฬิกาเรือนแพง เขาก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นใจ แต่ในอกกลับสั่นระรัวด้วยความกังวล... ไม่ใช่เพราะเรื่องอาการป่วยที่แสร้ง แต่เป็นเรื่องกลัวเข็มที่เขาสยดสยองมาตั้งแต่จำความได้ภาคินัยยื่นบัตรประชาชนและบัตรประกันด้วยนิ้วมือเรียวยาว ประชาสัมพันธ์สาวในชุดสีครีมเงยหน้าขึ้นสบตา และวินาทีนั้นเธอก็เผลอชะงักไปกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับนัยน์ตาคมที่ดูหยาดเยิ้มราวกับมีพิษไข้แทรกอยู่ในกาย “คุณภาคินัย วันนี้เป็นอะไรมาคะ”“ผมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ครับ ทานยาแล้วก็ไม่ทุเลาเลย” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยแต่กลับมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจหลังจากผ่านขั้นตอนวัดความดันและส่วนสูงที่ทำให้เขาได้โชว์รูปร่างกำยำสมส่วน “รบกวนเชิญคุณภาคินัยไปที่ห้องเจาะเลือดนะคะ” เสียงหวานใสของผู้ช่วยพยาบาลส
続きを読む
ตอนที่ 2 แค่มดกัด
ร่างโปร่งบางในชุดพยาบาลสีขาวขยับกายอย่างคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าดูสง่างามจนภาคินัยไม่อาจละสายตาได้ เจนจิรา เธอสวยบาดใจ ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้นที่บ่งบอกถึงนิสัยไม่ยอมคน ริมฝีปากอิ่มสวยที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยน่าดูน่าจูบ โดยเฉพาะไฟหน้าคู่สวยที่เด่นสง่าภายใต้ชุดยูนิฟอร์มพอดีตัว มันช่างกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายชายหนุ่มให้พลุ่งพล่าน“สวัสดีค่ะ... คุณภาคินัย บวรกิจวัฒนา ใช่ไหมคะ?” เสียงหวานแต่ติดจะนิ่งเรียบปลุกเขาออกจากภวังค์หื่นกระหาย“อะ... ใช่ครับ ใช่ครับ” ภาคินัยตอบตะกุกตะกัก เสียงในหัวบอกเขาว่า 'นี่มันนางฟ้าชัดๆ'“คุณชื่ออะไรครับ...คุณพยาบาล”“อยากรู้ไปทำเหรอคะ”“ถ้าคุณทำผมเจ็บ ผมจะได้ร้องเรียนถูกไงครับ”“รับรองค่ะ คุณไม่เจ็บแน่นอน”“แล้วถ้าผมเจ็บล่ะ ผมจะทำโทษคุณยังไงดี” สายตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความนัยของเขา ทำให้พยาบาลสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความกลัวเข็มเมื่อครู่ดูจะเป็นเรื่องเล็กไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นยาภายในห้องเจาะเลือดใบหน้าสวยหวานเคลื่อนเข้ามาใกล้จนภาคินัยได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสาว ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรินรดอยู่แถวซอกคอขณะที
続きを読む
ตอนที่ 3 อกเป็นเหตุ
ก๊อก.. ก๊อก.. ก๊อก..“เชิญค่ะ” เสียงหวานใสของเจนจิราตอบรับโดยไม่เงยหน้าจากกองเวชระเบียนบนโต๊ะ บานประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงกำยำที่เธอเพิ่งเผชิญหน้าไปเมื่อครู่ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ“คุณกลับมาอีกทำไมคะ ลืมอะไรหรือเปล่า”“คุณยังไม่บอกชื่อผมเลย” ภาคินัยเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม นัยน์ตาคมพราวระยับขณะจ้องมองใบหน้าเนียนใสของพยาบาลสาวที่ดูจะหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน“เจนจิราค่ะ” เธอตอบสั้นๆ และก้มลงมองกองเวชระเบียนต่อไป“มีชื่อเล่นมั้ยครับ”“ถ้าไม่สนิทกับใคร ฉันไม่บอกหรอกค่ะ”“งั้นผมเดาว่าคุณคงชื่อเจน...” เขาแกล้งลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์“ก็แล้วแต่คุณจะคิด” เจนจิราเมินสายตาหนี“ผมภาคย์ครับ หรือจะเรียกว่าพี่ภาคย์ก็ได้ครับ”“อย่าบอกให้เสียเวลาเลยค่ะ วันหนึ่งฉันเจอคนไข้เป็นร้อย คงจำไม่ได้หรอก” หญิงสาวลอบถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย “ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณกลับไปรอที่หน้าห้องตรวจได้แล้วค่ะ”“ประสาท!” เจนจิราอุทานออกมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังกว้างเดินพ้นประตูไป ชายหนุ่มคนนี้ดูท่าทางจะรับมือยากกว่าที่เธอคิดภายในห้องตรวจ ภาคินัยสวมบทบาทนักแสดงเจ้าบทบาท เขาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเรื่อ
続きを読む
ตอนที่ 4 แผนสูง
“ไอ้ก้อง! แกอยู่ไหนแล้ววะ” ภาคินัยกรอกเสียงลงโทรศัพท์ด้วยความกระวนกระวายพลางเหลือบมองเข็มที่ค้างอยู่ที่หลังมืออย่างสยดสยอง“เออๆ กำลังซิ่งไปหาแกที่โรงพยาบาลนั่นแหละ ใจเย็นๆ สิวะ ว่าแต่ใบแก้วที่ฉันให้เคี้ยวได้ผลไหม!!” เสียงก้องเกียรติถามกลับมาอย่างขำๆ“โหย... ได้ผลชะงัด วัดไข้พุ่งไปตั้ง 38 องศา พยาบาลที่นี่เชื่อสนิทใจเลยว่ะ โดยเฉพาะคนที่เจาะเลือดให้ฉันน่ะ อย่างเด็ด!”ก้องเกียรติจอดรถทิ้งไว้ที่หน้าตึกผู้ป่วยในแล้วรีบก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปที่ลิฟต์ แต่ก่อนที่นิ้วจะทันกดปุ่มเปิด เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังจนเขาเสียวสันหลังวาบ“จะรีบร้อนไปไหนนักหนาเหรอตาก้อง” แพทย์หญิงศรีมัณฑนา เดินเข้ามาหาลูกชายพร้อมสายตารู้ทัน“โธ่แม่! มาแบบนี้ผมตกใจหมดเลย” “แม่ครับ... ผมมีเรื่องสารภาพ คือไอ้ภาคย์เพื่อนผมที่มาตรวจเมื่อเช้าน่ะ มันไม่ได้ป่วยจริงหรอก มันหนีงานหมั้นพรุ่งนี้ครับแม่”“จริงเหรอ” หญิงวัยกลางคนอุทานอย่างตกใจ “ต๊าย ตายแน่! งานนี้คุณนายนวลฉวีเอาแม่ตายแน่ๆ ถ้ามารู้ทีหลัง”“ไหนๆ แม่ก็หลงกลมันไปแล้ว ช่วยมันหน่อยนะครับแม่” คุณหมอศรีมัณฑนาส่ายหัวอย่างระอาใจแต่ก็อดเอ็นดูเพื่อนลูกชายไม่ได้ “งั้นตาม
続きを読む
ตอนที่ 5 ดูแลพิเศษ
หลังจากก้องเกียรติ และคุณแม่ขอตัวกลับไป ก็ทิ้งให้วิศวกรหนุ่มจอมกะล่อนอยู่กับพยาบาลสาวเพียงลำพัง ภายในห้องพักคนไข้ที่ดูหรูหรา ภาคินัยนอนทอดกายอยู่บนเตียง สายตาคมจับจ้องท่วงท่าการหยิบจับอุปกรณ์ของเจนจิรา ที่เดินเข้ามาตรวจเช็กอาการตามระเบียบ“ความดันและชีพจรของคุณปกติทุกอย่างนะคะคุณภาคินัย” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวนุ่มแตะลงบนข้อมือหนาเพื่อจับชีพจร สัมผัสเบาๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ แล่นเข้าสู่หัวใจ“ขอบคุณครับคุณเจน... แล้วอาการไข้ของผมล่ะ” เขาถามพลางแกล้งทำเสียงอ่อนแรงเจนจิราไม่ตอบ แต่หยิบเครื่องวัดไข้ขึ้นมาตรวจที่ข้างใบหูของเขา ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ภาคินัยได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอในระยะประชิด หัวใจเขากระตุกไหวเมื่อเห็นดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจอเครื่องวัด“36.4 องศาค่ะ... ผลเลือดของคุณออกมาแล้วนะคะ คุณไม่ได้เป็นทั้งไข้เลือดออกและไข้หวัดใหญ่ สรุปว่าคุณ ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ” เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด “ถามจริงเถอะค่ะ... คุณมาโรงพยาบาลทำไมกันแน่?”“โธ่... คุณเจนครับ ก็ตอนนั้นผมตัวร้อนจริงๆ นี่นา” ภาคินัยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “แต่อาจจะเป็นเพราะได้เห็นหน้าพยาบาลสวยๆ
続きを読む
ตอนที่ 6 ผมหนาว
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...บานประตูเปิดออกพร้อมร่างระหงของ เจนจิรา ที่ก้าวเข้ามาในชุดลำลองธรรมดา ทว่ากลับดูสวยสะอาดตาอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางดูละมุนละไมจนภาคินัยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงถึงกับตาค้าง“สวัสดีครับ... ผมนึกแล้วว่าคุณต้องมา” ภาคินัยเอ่ยเสียงทุ้ม แววตาคมกริบฉายความดีใจอย่างปิดไม่มิด“คุณควรพักผ่อนได้แล้วจะได้หายเร็วๆ” เจนจิราเอ่ยพลางเข็นรถอาหารเข้ามา “รีบทานข้าวสิคะ จะได้รีบทานยา”“คุณช่วยป้อนผมหน่อยสิครับคุณเจน... ผมเจ็บแผลที่หลังมือจนถือช้อนไม่ไหวเลย” เขาอ้อนวอน แววตาที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลจนหญิงสาวนึกหมั่นไส้“มืออีกข้างคุณก็มี...ทำไมฉันต้องป้อนด้วย”“ก็ข้างนี้ผมไม่ถนัดนี่ครับ... นะนะคุณพยาบาลคนสวย ป้อนผมหน่อยนะครับ” เมื่อทนลูกตื๊อไม่ไหว เจนจิราจึงจำใจตักข้าวป้อนชายหนุ่มทีละคำ เขาจ้องริมฝีปากอิ่ม สลับกับดวงตากลมโตของเธอราวกับจะกลืนกิน จนเจนจิราเริ่มประหม่า มือบางรีบยัดช้อนเข้าปากเขาจนอีกฝ่ายสำลัก“แค่กๆ! ขอน้ำผมหน่อย...”“ขอโทษค่ะ!” เธอรีบยื่นแก้วน้ำให้ด้วยความตกใจ“กะจะให้ผมตายเลยเหรอไง...” ภาคินัยเอ่ยด้วยเสียงพร่ามัวเมื่ออาการสำลักทุเลาลง “เ
続きを読む
ตอนที่ 7 รักหลอก ๆ
รุ่งเช้าภาคินัย งัวเงียตื่นขึ้น เขากวาดสายตามองหาพยาบาลสาวส่วนตัวเป็นอันดับแรก บนโซฟาที่เคยมีร่างระหงนอนอยู่กลับว่างเปล่า เขาก้มมองที่ข้อมือซ้าย... สายน้ำเกลือถูกถอดออกไปก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..“เฮ้ย! เป็นไงบ้างไอ้ภาคย์ เมื่อคืนหลับสบายหรือเปล่าวะ” ก้องเกียรติ เดินหน้าระรื่นเข้ามาในห้อง“คุณเจนไปไหนวะ?” ภาคินัยถามเสียงเข้ม ไม่สนใจคำทักทายของเพื่อน“โธ่... ตื่นมาก็เรียกหาสาว เอ๊ย! เรียกหาพยาบาลเลยนะมึง ข้าวปลาไม่กินหรือไง”“ไอ้ก้อง! อย่ากวนบาทา... ฉันถามว่าคุณเจนไปไหน”“เขาก็รู้แล้วน่ะสิว่าแกน่ะป่วยการเมือง ต่อให้ไม่ใช่พยาบาลเกียรตินิยมอย่างคุณเจน เขาก็มองออกว่ะว่าแกแข็งแรงยิ่งกว่าควายถึกเสียอีก ตอนนี้เขาลงไปทำงานที่ห้องเจาะเลือดแล้ว”“เฮ้ย! งั้นเดี๋ยวฉันมาว่ะ” ด้วยความร้อนรน ภาคินัยรีบสปริงตัวลงจากเตียง ทว่าเขาลืมไปว่าภายใต้ชุดคนไข้รุ่มร่ามนั้นเขา ไม่ได้สวมกางเกงใน ผลคือปลายขากางเกงพันกันจนเขาล้มคะมำลงพื้นประจวบเหมาะกับป้าแม่บ้านเปิดประตูเข้ามาพอดี“ว้าย!!! ตาเถรตกใต้ถุน!” ป้าแม่บ้านร้องลั่นพลางปิดตาแน่น ภาคินัยรีบดึงกางเกงขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ“ไอ้ก้อง! ฉันวานแกไปเซเว่นด่วน... ซื้อกางเกงใ
続きを読む
ตอนที่ 8 เอาไงดี
ณ บริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ในเครือบวรกิจ บรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานบริษัทเต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อคุณนายนวลฉวีได้รับรายงานว่าลูกชายตัวดีโผล่หัวกลับมาทำงานแล้ว“ล้มเลิกงานหมั้นได้ก็โผล่หัวมาทำงานได้เชียวนะ...” คุณนายนวลฉวีต่อว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นัยน์ตาคมกริบฉายแววขุ่นมัวภาคินัยนั่งหน้าระรื่นในขณะที่ผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาหา รอยยิ้มประจบประแจงของชายหนุ่มที่ทำให้คนเป็นแม่ใจอ่อนได้เสมอ“สวัสดีครับคุณแม่... อุตส่าห์เดินมาหาผมถึงห้อง มีเรื่องอะไรด่วนเหรอครับ?”“ไม่ต้องมาทำไขสือ! เล่ามา แกหนีงานหมั้นทำไม แกรู้ไหมว่าฉันเสียหน้าแค่ไหน!”“แม่ครับ... ผมก็บอกแม่แล้วไงว่า...ผมไม่ได้รักหนูเง็กอะไรนั่นเลย” ภาคินัยทอดเสียงนุ่มพลางเดินเข้าไปบีบนวดไหล่ให้มารดา “และที่สำคัญ... ผมก็มีคนที่ผมรักอยู่แล้ว เอาไว้ผมเคลียร์งานเสร็จ ผมจะพาเธอมาไหว้คุณแม่นะครับ รับรองว่าสวยและเก่งกว่าหนูเง็กหลายเท่า!”“อย่ามาหลอกแม่นะ...ภาคย์ ถ้าแกพามาไม่ได้ แกต้องกลับไปหมั้นทันทีรู้ไว้ซะ!” คุณนายนวลฉวีตั้งเงื่อนไข ถึงแม้จะอยากเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ที่ทำให้ลูกชายคนเดียวของเธอสิ้นลายได้ขนาดนี้ก็ตามทางด้านโรงพยาบาล
続きを読む
ตอนที่ 9 เปิดตัวแฟน
บรรยากาศภายในรถยนต์ส่วนตัวของก้องเกียรติ เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของ สุรีย์พรที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คุณหมอหนุ่มเหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่ดูอ่อนล้าของพยาบาลสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“พี่จำได้ว่าเมื่อวานพรเข้าเวรบ่ายไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงลากยาวจนลงเวรเช้าเลยล่ะ” ก้องเกียรติถามทำลายความเงียบ“มีเคสด่วนนิดหน่อยค่ะ... ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว พรเลยกะว่าจะกลับไปงีบสักพัก แล้วค่อยกลับมาเข้าเวรเย็นต่อ”“เหนื่อยไหมครับ...” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนคนฟังใจสั่น แต่สุรีย์พรกลับเสหลบตา เธอรู้ดีว่าภายใต้คำถามสั้นๆ นั้นมีความหมายว่าเขามีใจให้เธอเพียงใด แต่กำแพงในใจที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากความผิดหวังในอดีตมันยังหนาแน่นเกินกว่าจะพังทลายลงในเร็ววันเช้าวันต่อมา ที่วอร์ดผู้ป่วยกลางโรงพยาบาล... ร่างสูงสง่าในชุดสูทหรูก้าวเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อโต “สวัสดีครับคุณเจน... นี่ดอกไม้สำหรับคุณครับ” ภาคินัยยื่นช่อดอกไม้ให้พร้อมสายตาที่แทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว“ขอบคุณค่ะ แต่คราวหน้าไม่ต้องลำบากซื้อมาหรอกค่ะ” เจนจิราตอบพลางรับมาถือไว้ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลพอๆ กับความรู้สึกวูบวาบในอ
続きを読む
ตอนที่ 10 เซอร์ไพรส์
“คุณสบายใจขึ้นหรือยังครับ เจน...” เสียงทุ้มของ ภาคินัยเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางเรียบสม่ำเสมอขณะรถยุโรปคันหรูทะยานไปตามเส้นทางคดเคี้ยวสู่ทิศเหนือ“ค่ะ... คุณแม่ของคุณใจดีกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย” เจนจิรา ตอบพร้อมรอยยิ้มละมุนที่ยังค้างอยู่บนใบหน้า“ว่าแต่เรากำลังจะไปไหนกันคะ บอกฉันได้หรือยัง”“ผมอยากให้คุณเอนเบาะหลับพักผ่อนก่อนครับ ถึงแล้วผมจะปลุกเอง... คุณขึ้นเวรติด ๆ มาหลายวัน ผมอยากให้คุณได้พักผ่อน”“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ เจนจิราไม่ตอบแต่เบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มและความขัดเขิน เธอแอบหยิกแขนตัวเองเบาๆ จนรู้สึกเจ็บ... มันคือเรื่องจริง เธอกำลังเดินทางไปกับผู้ชายที่เธอตัดสินใจแล้วว่ารักหมดใจไม่ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร เธอก็พร้อมจะยอมรับการตัดสินใจของตัวเองในขณะที่สองหนุ่มสาวมุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ ทางด้านกรุงเทพฯ คุณนายนวลฉวี ก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอเดินทางไปพบ พญ.ศรีมัณฑนา เพื่อนรุ่นน้องเพื่อสืบประวัติว่าที่ลูกสะใภ้ให้แน่ชัด“รับรองค่ะคุณพี่ หนูเจนเป็นเด็กดี กตัญญู และเรียบร้อยมาก ดิฉันส่งเสียให้ทุนเรียนเองกับมือ พ่อเขาเสียจากอุบัติเหตุ แม่ก็เคยเป็นพย
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status