คุณพยาบาลจ๋าช่วยรักษาผมที

บรรยากาศภายในโรงพยาบาลเอกชนระดับห้าดาวแห่งนี้เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านอันเป็นเอกลักษณ์ แสงไฟ Warm White ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย หากแต่ร่างสูงโปร่งของ ภาคินัย กลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็น

ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและนาฬิกาเรือนแพง เขาก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นใจ แต่ในอกกลับสั่นระรัวด้วยความกังวล... ไม่ใช่เพราะเรื่องอาการป่วยที่แสร้ง แต่เป็นเรื่องกลัวเข็มที่เขาสยดสยองมาตั้งแต่จำความได้

ภาคินัยยื่นบัตรประชาชนและบัตรประกันด้วยนิ้วมือเรียวยาว ประชาสัมพันธ์สาวในชุดสีครีมเงยหน้าขึ้นสบตา และวินาทีนั้นเธอก็เผลอชะงักไปกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับนัยน์ตาคมที่ดูหยาดเยิ้มราวกับมีพิษไข้แทรกอยู่ในกาย

“คุณภาคินัย วันนี้เป็นอะไรมาคะ”

“ผมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ครับ ทานยาแล้วก็ไม่ทุเลาเลย” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยแต่กลับมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ

หลังจากผ่านขั้นตอนวัดความดันและส่วนสูงที่ทำให้เขาได้โชว์รูปร่างกำยำสมส่วน

“รบกวนเชิญคุณภาคินัยไปที่ห้องเจาะเลือดนะคะ” เสียงหวานใสของผู้ช่วยพยาบาลสาวทำเอาชายหนุ่มที่นั่งปั้นหน้านิ่งขรึมถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ

“ถึงกับต้องเจาะเลือดเลยเหรอครับ!!” ภาคินัยอุทานเสียงหลง นัยน์ตาคมกริบที่เคยดูดุดันและทรงอำนาจเบิกกว้างขึ้นอย่างลืมตัว ความมาดขรึมดั่งพญาราชสีห์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

เขาจินตนาการไปถึงปลายเข็มโลหะแหลมคมที่จะทิ่มทะลุผ่านผิวหนังเข้าไปหาเส้นเลือด เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขารู้สึกเสียวปลาบไปถึงสันหลัง

“ต้องเจาะเลือดหาเชื้อไข้เลือดออก รวมไปถึงไข้หวัดใหญ่และก็โควิดด้วยค่ะ... เชิญทางนี้ค่ะ คุณภาคินัย”

ผู้ช่วยสาวร่างระหงขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอโชยมาแตะจมูก แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้ภาคินัยคลายความตระหนกได้ เขารู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึม

“แต่ว่าผม...ผมเป็นโรคกลัวเข็ม ไม่เจาะได้มั้ยครับ” น้ำเสียงที่เคยทุ้มต่ำทรงพลังสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด สายตาอ้อนวอนอย่างที่เขาไม่เคยใช้กับใครถูกส่งไปให้คนตรงหน้า

“ไม่ได้ค่ะ ไม่เจาะเลือดเราก็ตรวจโรคให้คุณไม่ได้...”

“แต่รับรองค่ะ ฉันจะพาคุณไปเจาะกับพยาบาลที่มือเบาที่สุดของโรงพยาบาลเลย”

“มีด้วยเหรอครับ...มือเบา ผมเห็นเจาะทีไรก็เจ็บทุกที” ภาคินัยถามเสียงแผ่ว สายตาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่คลี่ยิ้มบางอย่างเผลอไผล ความกลัวในใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาด

“มีสิคะ รับรอง...คุณแทบไม่รู้สึกเลย” นัยน์ตาหวานซึ้งคู่นั้นดูเหมือนจะร่ายมนต์สะกดให้เขาตกอยู่ในภวังค์ ความอุ่นซ่านแล่นพล่านไปทั่วกายเมื่อเธอกระซิบประโยคทิ้งท้ายที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามยิ่งกว่าเดิม

ชายหนุ่มเดินตามหลังผู้ช่วยพยาบาลสาวไปราวกับนักโทษที่กำลังถูกลากเข้าสู่แดนประหาร หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูจะยิ่งทวีความหนาวเหน็บเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องเจาะเลือด

“รบกวนพี่เจนเจาะเลือดให้คนไข้หน่อยนะคะ” พยาบาลผู้ช่วยวางเอกสารลงตรงหน้าพยาบาลสาวอีกคนที่นั่งรออยู่ด้านในเพื่อซักประวัติ

เมื่อพยาบาลผู้ช่วยเบี่ยงตัวออก ภาคินัยที่กำลังจะอ้าปากประท้วงเรื่องการเจาะเลือดอีกครั้ง แต่กลับต้องชะงักไปราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อเขาได้สบตากับพยาบาลสาวสวยตรงหน้า

ชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่ตัดเย็บเข้ารูป เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งของร่างกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบร้อยอย่างน่ามอง ใบหน้านวลเนียนประดับด้วยดวงตากลมโตเป็นประกายซื่อบริสุทธิ์ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อนั้นช่างดูเย้ายวนใจจนคนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ความกลัวเข็มเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรุ่มร้อนบางอย่างที่แล่นพล่านไปทั่วกาย ภาคินัยมองจ้องพยาบาลสาวไม่วางตา ลืมไปเสียสนิทว่าตนเองกำลังแกล้งป่วยและกำลังจะต้องเผชิญกับสิ่งที่กลัวที่สุด

“เชิญนั่งค่ะคุณภาคินัย... ไม่ต้องกลัวนะคะ ดิฉันมือเบาที่สุดแล้ว” เสียงหวานใสที่เอ่ยเรียกชื่อเขา พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้ ทำเอาวิศวกรหนุ่มถึงกับใจสั่นสะท้าน... ถ้าต้องเจ็บเพราะเข็มของพยาบาลคนนี้ ต่อให้ต้องเจาะกี่ครั้งเขาก็ยอม