INICIAR SESIÓNปานดาวแอบหลงรักพิรัฐซึ่งเป็นแฟนเก่าของพี่สาวเธอ จนเธอได้เจอกับชายหนุ่มอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับเลขา และดันเผลอไปมีอะไรกับเขา ทว่าการที่พิรัฐเข้าหาเธอครั้งนี้กลับมีความลับบางอย่างซ้อนอยู่
Ver másรรินดาหญิงสาวที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าสวย ขนตางอนงาม ทรวดทรงองค์เอว อีกทั้งกิริยามารยาท จนหนุ่มไฮโซหลายคนจับตามอง แต่ใครจะรู้ว่าสาวสวยผู้นี้กลับมีความลับอันดำมืดจนหาที่เปรียบมิได้
“รินบอกแล้วไงคะ ถ้ารักรินพี่ก็ตายให้รินดูก่อนแล้วกัน รินถึงจะเชื่อ”
หญิงสาวปรายตามองพิรัฐด้วยหางตา เธอเบื่อที่จะคบกับผู้ชายคนนี้เต็มทน หลายปีที่เธอต้องทนอยู่กับเขาไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะพิรัฐมีทรัพย์สินเงินทองที่ได้รับมรดกจากคุณพ่อที่เสียไปเป็นเงินหลายร้อยล้านเธอจึงเลือกที่จะอยู่แม้ว่าเธอจะไม่ได้รักพิรัฐเลยก็ตามแต่ ทุกสิ่งมันก็แค่การแสดงที่ทำให้ชายหนุ่มหลงเชื่อ หลงรักเธอจนหัวปักหัวปำก็เท่านั้นเอง
“ผมทำอะไรผิดครับริน คุณถึงได้ไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมาขนาดนี้ สี่ปีที่ผ่านมามันไม่มีความหมายบ้างเลยหรือไง”
พิรัฐเอ่ยถามหญิงสาวอดีตคนรักอย่างอาลัยอาวรณ์ หลายปีที่ผ่านมาเขาต้องทุ่มเทกับผู้หญิงคนนี้อย่างหนัก ไม่ว่าจะทรัพย์สินเงินทองที่ได้มาจากมรดกของพ่อที่เสียไปก็เปย์ให้ผู้หญิงคนนี้ไปหลายล้านบาท ไหนจะต้องแบกภาระดูแลบริษัทใหญ่ที่หัวเรือคนก่อนทิ้งไว้ให้ กับบริษัทของเขาที่พึ่งจะก่อตั้งได้เพียงไม่นาน
ทว่าเมื่อขาดสภาพคล่อง เขาจำเป็นจึงต้องใช้เงินส่วนตัวมาชดใช้ในส่วนที่ขาดหายไป จนตอนนี้เงินส่วนตัวแทบไม่หลงเหลือแล้ว พอรรินดารับรู้ในส่วนนี้เธอจึงเลือกที่จะทิ้งเขาไป และหาแฟนใหม่ได้ไม่นาน เพราะหน้าตาที่สะสวยราวกับดาราสาวที่อยู่ช่องดัง อีกทั้งทรวดทรงองเอวที่เจ้าตัวอวดด้วยการใส่เสื้อผ้าเปิดให้เห็นสัดส่วนจนหนุ่มๆ หลายคนต้องเหลียวหลัง
“จะให้รินทนลำบากไปกับพี่ไม่ได้หรอกนะคะพี่มาร์ค รินก็ต้องกินต้องใช้ ไหนจะค่าเทอมตั้งเกือบแสน ขืนอยู่กับพี่ รินก็ไม่ได้เรียนหรอกนะคะ”
หญิงสาวชักแม่น้ำทั้งห้าออกมาพูด ไม่มีใครเชื่อคำพูดพวกนี้ได้หรอก นอกเสียจากพิรัฐที่ยังคงหลงหญิงสาวไม่ลืมหูลืมตา
“ถ้าแค่เรื่องค่าเทอม ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะขายบริษัทของพี่ เอาเงินค่าเทอมมาให้เราไง”
ชายหนุ่มยังคงไม่ยี่หระพูดตื๊อหญิงสาวที่ตอนนี้กลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่าย จะขายได้กี่ตังค์ กับอีแค่บริษัทที่กำลังจะล้มละลายอยู่รอมร่อ สู้เสี่ยที่เธอจับตอนนี้ก็ไม่ได้ ถึงรายนั้นจะอ้วน หัวล้าน พุงพลุ้ย ก็ตาม แต่เพราะเม็ดเงินที่เธอจะต้องได้ ทำให้เธอตัดสินใจทิ้งพิรัฐที่คบกันมาเกือบสี่ปีอย่างไร้เยื่อใย
“พี่มาร์ค รินมีแฟนใหม่แล้วนะคะ พี่จะมารั้งรินไว้ทำไม รินหมดรักพี่แล้ว และที่สำคัญเก็บบริษัทเล็กๆ ของพี่ไว้ทำมาหากินเถอะค่ะ”
“แฟนใหม่ไอ้เสี่ยนั่นน่ะเหรอ รินรู้ไหมว่ามันมีลูกมีเมียแล้ว รินอยากไปเป็นน้อยเขาหรือไง”
พิรัฐพูดบอก เขาตามสืบเรื่องของรรินดามาสักพัก รู้ว่าคนที่หญิงสาวติดพันอยู่คือเสี่ยปราโมทย์ เจ้าของแบรนด์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่งซึ่งดังที่ไทยและส่งออกไกลต่างประเทศ ความรวยไม่ต้องพูดถึงเพราะมีทรัพย์สินระดับพันล้านเรียกได้ว่าชาตินี้ใช้ไม่มีหมด
“เป็นแล้วไงคะ รินไม่สนหรอกนะว่ารินจะเป็นน้อยเป็นหลวง แค่เขาเลี้ยงรินได้ไปตลอดชีวิตก็พอ”
พิรัฐมองหญิงสาวที่เขาเคยรัก อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ว่าหญิงสาวจะมีความคิดเช่นนี้ได้ ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังที่ดันไปหลงรักผู้หญิงเห็นแก่ตัวจนถูกหญิงสาวปอกลอกจนสิ้นเนื้อประดาตัวกลายเป็นบุคคลฟ้องล้มละลายเช่นนี้
“รินขอร้องต่อไปนี้เราอย่ามาเจอกันอีกเลย ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นรินขอตัวนะคะ”
หญิงสาวเอ่ยพร้อมหันหลังเดินออกไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังเล็กเดินจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“นั่นน่ะเหรอ ภรรยาของคุณมาร์ค ไม่เห็นจะเหมาะเลย”เสียงหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมบางกำลังพูดคุยอยู่กับหญิงร่างท้วมที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน“ก็แค่หวังจะสบายทางลัดนั่นแหละ ดูก็รู้อยู่แล้ว ว่าจงใจมาสมัครงานในตำแหน่งเลขาก็เพราะจะจับท่านประธานทำผัว”หญิงร่างท้วมตอบกลับ แม้นจะรู้อยู่ว่าปานดาวน่าจะได้ยินที่พวกเธอพูดก็ตาม ปานดาวนึกคิด ถึงจะดูรุ่นราวคร่าเดียวกับแม่ของเธอ ทว่าวุฒิภาวะกลับไม่ได้สูงขึ้นตามอายุเสียเลย หญิงสาวหันขวับไปมองทั้งสองคน และเดินเข้าไปในวงสนทนานั้น“ขอโทษนะคะ ถ้าจะนินทาก็ควรมีมารยาทหน่อยไหม นินทาไม่พอยังให้คนอื่นได้ยิน แบบนี้เขาเรียกว่าแก่กะโหลกกะลาหรือเปล่าคะ”ด้วยนิสัยไม่ยอมใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้วทำให้คนทั้งสองที่ถูกถามถึงกับนิ่งอึ้งและมองหน้ากันด้วยสีหน้าดูเลิ่กลั่ก ไม่คิดว่าหญิงสาวที่ดูอ่อนแอจะกล้ามาว่าพวกเธอทั้งสองคนกลางงานเลี้ยงได้ ตอนนี้หลายคนเริ่มมองมาที่พวกเธอเป็นตาเดียว“ฉันไม่ได้พูดถึงคุณสักหน่อย อย่าร้อนตัวสิคะ ไหนล่ะหลักฐาน ถ้ามีก็เอามาให้ดูหน่อยว่าฉันว่าคุณตรงไหน”หญิงคนผอมทำใจดีสู้เสือ ถามปานดาวที่นิ่งไป พลางหันไปหาเพื่อนแล้วยกยิ้มที่มุมปาก“มีอะไรกันหรือเ
ภาวิณีย์กำลังมองลูกทั้งสองของเธอ พลางกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมา นานเท่าไหร่แล้วที่ครอบครัวของเธอจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้ได้“ทานอีกนิดนะพี่ริน”ปานดาวเอ่ยพร้อมกับตักข้าวต้มที่เธอเป็นคนลงมือทำจ่อที่ปากของหญิงสาว รรินดาเริ่มเบะปากจะร้องไห้“ไม่กิน อยากเจอ มาร์ค”หญิงสาวพูดออกมาอย่างเหม่อลอยพร้อมกล่าวอยากเจออดีตคนรักอย่างพิรัฐ ร่างบางดูสูบผอมจนเห็นร่องรอยกระดูกสันหลัง ปานดาวมองพี่สาวของเธอพลางแย้มยิ้มออกมา“เดี๋ยวพี่มาร์คก็มาหาแล้วนะคะ พี่รินกินเถอะ จะได้แข็งแรงนะ แข็งแรงแล้วปานจะพาพี่รินกับแม่ไปเที่ยวทะเลนะ”หญิงสาวพูดกรอกหูคนเป็นพี่ ทำให้คนที่ได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวทะเลถึงกับตาโตเลยทีเดียว หญิงสาวตาลุกวาวพร้อมกับอ้าปากกินข้าว เคี้ยวตุ๋ยๆ จนแก้มป่อง ปานดาวที่เห็นว่าพี่สาวว่าง่ายเหมือนเด็กก็รู้สึกเอ็นดู แม้ว่าความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่เหมือนกัน ครอบครัวของเธอได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเธอหวังว่าสักวันหนึ่งพี่สาวของเธอจะกลับมาเป็นปกติแม้นว่าคุณหมอจะบอกว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะกลับมาได้เพียงแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่มันก็คือความหวังของทุกคนในบ้าน“เราไปกินข้าวเถอะ
ปานดาวกำลังนั่งเหม่ออยู่ในสวนของโรงพยาบาล หลังจากที่พารรินดามาที่นี่แลรอฟังคุณหมอว่าพี่สาวของเธอเป็นอะไร และสามารถเข้ารักษาให้หายได้ไหม“คนไข้เสพยาจนเกินขนาด ทำให้ระบบประสาทถูกทำลายไปส่วนหนึ่งครับ”คำตอบของคุณหมอวัยกลางคนพูดอธิบาย ภาวิณีย์ที่ตามมาสมทบเพราะไม่อาจอยู่บ้านรอนั่งฟังอาการของลูกสาวคนโตของเธอได้เอามือทาบอก บาปกรรมอะไรกันที่ทำให้ลูกสาวคนโตเป็นเช่นนี้ เสียงร้องไห้ของคนเป็นแม่ดังลั่นปานขาดใจ ปานดาวเข้าไปสวมกอดปลอบผู้เป็นแม่ปลอบจนเธอทุเลา“แล้วพี่รินจะหายไหมคะหมอ เราพอมีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้พี่รินกลับมาปกติได้บ้างคะ”ปานดาวรวบรวมสติถามคุณหมอกลับ“ไม่หายขาดครับ สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่อาจจะใช้เวลาหน่อยก็เท่านั้นเอง”คุณหมอเริ่มอธิบายถึงวิธีการดูแลคนไข้อย่างละเอียด ซึ่งปานดาวตั้งใจฟังทุกคำพูด และพร้อมจะเข้าใจอาการที่รรินดาเป็นอยู่ตอนนี้“มาอยู่ที่นี่เอง พี่หาเราตั้งนาน”พิรัฐพูดบอกหลังจากที่เขาไปส่งภาวิณีย์กลับบ้านก่อนก็กลับมาหาภรรยาที่ห้องของรรินดา แต่กลับไม่พบว่าหญิงสาวอยู่ที่นั่น เขาจึงเดินตามหาปานดาว และพบว่าเธอนั่งอยู่เงียบๆ เพียงลำพังตรงม้านั่งหินอ่อนในสวนหย่อมเล็กๆ“แม่
ภายในห้องของคอนโดหรู ร่างของหญิงสาวกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพื้นด้วยอาการหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่ปกติจะแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง บัดนี้กลับซีดเผือด ผมเผ้ารุงรัง ไม่หลงเหลือความงามในอดีตที่ครั้งหนึ่งมีคนเคยเปรียบว่าเธอสวยกว่าดาราบางช่องเสียอีกรรินดาโยกตัวไปมา ปากพึมพำอะไรอยู่คนเดียวอย่างคนเสียสติ บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ร้องไห้ พร่ำเพ้อขอโทษถึงอดีตคนรักที่ไม่มีวันหวนกลับเสียงพังประตูทำให้หญิงสาวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก่อนที่เธอจะวิ่งไปหลบที่โต๊ะทานข้าวในห้องครัว ซึ่งมีข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ไม่ว่าจะเศษขวดเหล้าตกแตกหรือเศษอาหารที่เน่าจนหนอนขึ้น ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนคนที่เข้ามาต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูกสองขาเรียวก้าวเข้ามาอย่างไม่นึกรังเกียจ ห้องนี้ไม่ได้ใหญ่มากมีเพียงหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องรับแขก และมีห้องครัว สายตากวาดมองรอบห้องที่ปิดมืดแต่ก็ยังมีแสงอาทิตย์จากด้านนอกลอดออกมาจากผ้าม่านให้เห็นอยู่ สะดุดกับเงาตะคุ่มๆ มีอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านใต้โต๊ะใจของปานดาวตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่คิดเลยว่าพี่ของเธอจะอยู่ในสถานที่แบบนี้ ทั้งสกปรกมีทั้งหนอน แมลงหวี่ แมลงวันเต็มไปหมด เธ