ตอนที่ 07 ใจอ่อน

เช้าวันต่อมา...

“...” ปลายฟ้าค่อยลืมตาที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้นมา ก่อนที่เธอจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากชายหนุ่มที่กำลังสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง

“...” แก้มขาวเนียนยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะก้มลงไปมองแขนแกร่งที่กำลังกอดรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ร่างกายของคนทั้งคู่แนบชิดกันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของปลายฟ้าสั่นระรัว เธออยากจะหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้ ไม่ต้องมีอดีต ไม่ต้องมีอนาคต มีแค่ปัจจุบันขณะนี้เท่านั้น

‘มันคงเป็นได้แค่ความฝันใช่ไหมค่ะพี่ภีม’

“...” หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้งทันทีที่เธอสัมผัสได้ถึงลมแรงกอดรัดจากรอบเอวบางของตัวเอง รวมถึงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาจากปลายจมูกโด่งของเขาเริ่งหนักหน่วงขึ้น

“ไข้ยังไม่ลดเลยว่ะ” มือหนาลูบลงที่หน้าผากของหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างเบามือ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนที่เขาจะชะโงกหน้าขึ้นไปมองร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง

“แก้มแดงขนาดนี้ เพราะไข้ขึ้นรึเปล่าวะ?” ภีมพึมพำออกมาเสียงอ่อน ก่อนที่เขาจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถึงแม้ว่าตอนนี้ฝนจะหยุดตกไปแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึนอีกไม่นานฝนคงได้กระหน่ำตกลงมาอีกอย่างแน่นอน

“...” ภีมอุ้มหญิงสาวตรงหน้าขึ้นแนบอก ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินกลับไปยังบ้านพักของเขาที่อยู่ห่างจากโพรงถ้ำแห่งนี้เกือบ 2 กิโลเมตร

“นายหัว” บ่าวที่เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ ก่อนที่เขาจะร้องเรียกนายของเขาออกมาด้วยความดีใจทันทีที่เห็นนายหนุ่มกำลังเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับหญิงสาวที่เขาโอบอุ้มไว้แนบอก

“ไปตามหมอมาหาฉัน”

“คะ ครับ” บ่าวรับคำสั่งจากนายหัว ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกไปยังสถานีอนามัยในทันที

“...” ภีมอุ้มร่างบางตรงหน้าเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ก่อนที่เขาจะวางเธอลงบนเตียงนอนของเขา ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจอุ้มเธอเดินออกไปจากห้องนอนของตัวเอง

ภีมเดินตรงไปตามทางเดินเล็กๆ หลังบ้านใหญ่ของเขา ก่อนจะหยุดอยู่ที่เรือนพักหลังเล็ก เรือนเล็กแห่งนี้ถูกสร้างมานานหลายสิบปีแล้ว แต่เขาก็คอยดูแลและซ่อมแซมมันอยู่ตลอดจึง แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนแปลงไป แต่บ้านหลังนี้ยังคงดูสวยงามไม่ได้เสื่อมโทรมไปเลยแม้แต่น้อย

“อย่ามาตายที่เกาะของฉันล่ะ” ภีมเอ่ยบอกกับหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะวางร่างบางลงบนเตียงนอนตรงหน้าอย่างเบามือ

“หมอมาแล้วครับนายหัว” บ่าวเอ่ยบอกกับนายเหนือหัวของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลบทางเพื่อให้คุณหมอสาวสวยประจำเกาะเดินเข้าไปตรวจร่างกายหญิงสาวด้านในได้สะดวกยิ่งขึ้น

“…”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ หมอจะดูแลเธออย่างดี”

ภีมชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของหมอหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ชายหนุ่มมองไปยังหมอสาวด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมาสนใจคนข้างหลังอีกเลย

ปัง!!!

“ห่วงอย่างนั้นเหรอ...” ภีมพึมพำออกมาก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนอนอย่างหัวเสีย

ยิ่งเขาได้เห็นแววตาใส่ซื่อบริสุทธิ์ของปลายฟ้าที่มองมาที่เขา มันก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด เพราะมันเป็นสายตาเดียวกันกับเด็กผู้หญิงคนนั้น...

“อย่าลืมนะไอ้ภีม ห้ามลืมเด็ดขาดว่ามันสองคนแม่ลูกทำอะไรไว้กับครอบครัวของมึงบ้าง”

ภีมเอ่ยบอกกับตัวเองพร้อมกับดึงบุหรี่ออกมาจากซอง ก่อนเขาจะเดินออกไปยังนอกระเบียง ชายหนุ่มสูดสารนิโคตินเข้าไปจนเต็มปอดก่อนที่เขาจะพ่นควันพิษออกมาอย่างสบายใจ ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังเรือนเล็กด้านหลังด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ไอ้บ่าวข้ามาแล้ว...”

“ยายเดินให้มันไวๆ หน่อยสิ” บ่าวเอ่ยเร่งหญิงชราที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินมายังเรือนหลังเล็กของปลายฟ้า พร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ของหญิงสาวในมือ

“ไอ้บ่าว นี่ข้าก็วิ่งไวที่สุดแล้วโว้ย”

“แล้วสรุปว่าแม่หนูนี่เป็น”

“ไม่รู้ หมอบอกแค่ว่าเธอป่วย”

“ฝากด้วยนะยายเดี๋ยวผมจะขึ้นไปรายงานนายหัวก่อน”

หลายนาทีต่อมา...

“ป้าคะ...” ปลายฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะพยายามห้ามหญิงชราไม่ให้ถอดเสื้อผ้าของเธอออก ตอนนี้บนร่างกายของเธอมีแต่ล่องลอยที่นายหัวของหญิงชราได้ฝากเอาไว้ มันคงไม่ดีต่อชายหนุ่มแน่ๆ ถ้าหากมีใครได้เห็นมันเข้า

“ฟ้าเปลี่ยนเองได้ค่ะป้า”

“คุณหมอบอกให้คุณพักผ่อนเยอะๆ นะคะ อยู่เฉยๆ”

“ปะ ป้านวลฟ้าหิวค่ะ” หลังจากที่ยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ ปลายฟ้าจึงใช้วิธีอ้อนหญิงชราตรงหน้าแทน

“ถ้าอย่างนั้นป้าจะไปยกข้าวต้มมาให้ทาน และจะได้ทานยาตามที่หมอสั่งนะคะ”

“ค่ะยาย” ปลายฟ้าตอบกลับไปก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานไปให้กับหญิงชราตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง

ทันทีที่ยายนวลเดินออกไปจากห้องปลายฟ้าก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ในทันที ร่างบางรู้สึกร้อนๆ หวานๆ ราวกับคนที่กำลังเป็นไข้ มือบางลูบลงที่แก้มขาวเนียนของตัวเองเบาๆ พร้อมกับนึกถึงสิ่งที่หมอสาวเอ่ยบอกกับเธอก่อนหน้านี้...

‘หมอให้ยาแก้อักเสบ และยาแก้ปวดลดไข้เอาไว้นะจ๊ะ’ หมอวัยกลางคนเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู

‘ช่วงนี้งดมีเพศสัมพันธ์ไปก่อนนะ ถ้าเกิดมันฉีกขาดไปมากกว่านี้หมอเกรงว่ายาพวกนี้จะเอาไม่อยู่’

‘ค่ะ’ ปลายฟ้าก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกอายคนตรงหน้าเหลือเกิน เธออายจนไม่กล้าสู้หมอหญิงเลยด้วยซ้ำ...

‘ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ เรื่องนี้เป็นความลับของเราสองคน หมอไม่เอาไปบอกใครหรอก’

‘…’

‘แต่หมอคงต้องเตือนนายหัวเสียหน่อย...เราชื่อฟ้าใช่ไหม’

‘ใช่ค่ะ’

‘ถ้าฟ้ามีอะไรไม่สบายใจก็ไปหาพี่ที่อนามัยได้ตลอดเวลาเลยนะจ๊ะ’ หมอน้ำเอ่ยบอกกับปลายฟ้าเสียงอ่อน พร้อมกับลูบลงที่หลังมือบางอย่างอ่อนโยน

‘ขอบคุณมากนะคะ’ ปลายฟ้ายกยิ้มหวานออกมาก่อนที่เธอจะยกมือไหว้พี่สาวตรงหน้าอย่างอ่อนน้อม

‘ด้วยความยินดีจ้ะ พี่อยากบอกอะไรกับฟ้าอย่างนึงได้ไหม?’

‘ได้สิคะ’ ปลายฟ้ายกยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าให้กับคนตรงหน้าเบาๆ

‘นายหัวของพวกเราไม่ได้โหดร้ายอะไรหรอกนะ ถึงแม้ว่าพี่จะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำกับฟ้า แต่ช่วยมองเขาให้ลึกๆ หน่อยนะฟ้า’

‘ค่ะ’

“...” ปลายฟ้าทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง พร้อมกับเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างอย่างคิดไม่ตก

“จะทำอย่างไงให้พี่ภีมใจอ่อนได้นะ”

“นายหัวท่านน่าสงสารนะคะ ถึงภายนอกจะดูเข้มแข็งแต่ข้างในกลับซ่อนความอ่อนแอเอาไว้”

“ป้านวล”

“ถ้าคุณฟ้าอยากเอาชนะใจนายหัว คุณฟ้าก็ต้องเปลี่ยนจากเห็นใจเป็นเข้าใจท่านก่อนค่ะ”

“...”

“ท่านไม่ชอบให้ใครมาสงสารท่านหรอกนะคะ แล้วที่สำคัญอย่าลืมแสดงความรักของคุณฟ้าให้ท่านเห็น...”

“ป้ารู้?” ปลายฟ้าเอ่ยถามหญิงชราตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ

“ค่ะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนให้ผู้ชายรังแกอยู่ฝ่ายเดียวหรอกค่ะ ถ้าไม่ได้รักและรู้สึกผิดต่อเขามากๆ”

“ป้านวลรู้เรื่องของฟ้ากับพี่ภีมใช่ไหมคะ?” ปลายฟ้าเอ่ยถามหญิงสูงวัยตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ค่ะ คุณฟ้าอาจจะจำป้าไม่ได้ แต่ป้าจำคุณฟ้าได้นะคะ”

“...”

“ป้าเลี้ยงนายหัวมาตั้งแต่เข้ายังเป็นทารก จนกระทั่งตอนนี้...นายหัวเป็นคนอย่างไงมีเหรอที่ป้าจะไม่รู้”

“คุณฟ้าคงรู้ดีว่านายหัวของพวกเราต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง ป้าหวังว่าคุณฟ้าจะเข้าใจนะคะ”

“ฟ้าเข้าใจค่ะ ฟ้าเข้าใจดีและก็ไม่เคยโกรธพี่ภีมเลยสักครั้ง ฟ้าอยากให้พี่ภีมกลับมาเป็นคนใจดีคนเดิมค่ะ”

“ป้าจะคอยช่วยคุณฟ้าเอง ป้าก็อยากเห็นนายหัวของป้ากลับมาเป็นคนเดิม คนที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างเดิม ป้าคิดว่าคุณแก้วตาคุณแม่ของนายหัวเธอก็คงอยากให้ลูกชายของเธอเป็นอย่างนั้นเช่นกัน”

“...” ปลายฟ้าพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะยกยิ้มออกมา อย่างน้อยบนเกาะแห่งนี้ที่เธอไม่รู้จักใครเลย ปลายฟ้าก็ยังโชคดีที่ยังมีคนคอยให้คำปรึกษาถึงสองคน

“ขอบคุณนะคะ”

“คุณฟ้าทานข้าวก่อนนะคะ จะได้ทานยา”

“ป้านวลเรียกหนูว่าฟ้าเฉยๆ ก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องมีคุณหรอกค่ะ”

“หนูฟ้าทานข้าวแล้วก็นอนพักนะลูก ถ้ามีอะไรก็เรียกป้าได้เลยนะลูก” ป้านวลเอ่ยบอกกับปลายฟ้าเสียงอ่อน

“ค่ะ”

ช่วงเย็นของวัน...

“พี่ภีม” ปลายฟ้าร้องเรียกร่างสูงที่กำลังนั่งมองมาที่เธอด้วยความตกใจ ก่อนที่มือบางจะกำผ้าห่มผืนหนาที่คุมกายของเธออยู่เอาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

ปลายฟ้าหันไปมองยังประตูทางเข้าที่ยังคงปิดสนิท ก่อนที่ปลายฟ้าจะเผลอหลับไปเธอจำได้ว่าเธอล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว แต่ทำไม...

“พี่ภีมเข้ามาที่นี่ได้ไงคะ?”

“เดินเข้ามา”

“คุณหมอบอกว่าห้าม...”

“ฉันรู้ ฉันแค่เข้ามาดูว่าเธอตายรึยัง...” ภีมเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ ในขณะที่ตาคมยังคงจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ฟ้าไม่ตายง่ายหรอกค่ะ พี่ภีมไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ปลายฟ้ายกยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้ากลับไปเสียงสดใส

“ไม่ตายก็ดีแล้ว ถ้าขืนเธอมาตายบนเกาะของฉันคงเฮี้ยนจนไม่มีใครกล้าอยู่ที่นี่”

“ฟ้าไม่หลอกคนอื่นหรอกค่ะ ฟ้าหลอกแค่พี่ภีมคนเดียว”

“ถ้าเธอกล้าหลอกฉันจริงๆ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าตายอีกรอบมันเป็นอย่างไง” ภีมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงนอนของหญิงสาว ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาวตรงหน้า พร้อมกับมือหนาทั้งสองข้างยันเอาไว้กับเตียงนอนของเธอ

“พี่ภีมไม่สงสารฟ้าเหรอคะ?”

“...” ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ยอมละไปไหน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องนอนของปลายฟ้า โดยไม่หันกลับมาสนใจหญิงสาวอีกเลย

“พี่ภีมใจอ่อนให้กับฟ้าบ้างแล้วใช่ไหมคะ...”