3

“ฉันก็อยากสงเคราะห์ให้เธอไง อุตส่าห์วางแผนกำจัดคู่แข่งคนสำคัญออกไปได้สำเร็จ นี่ฉันก็ใจดีเลี้ยงฉลองให้เธอแล้วไม่เห็นหรือไง เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบสนองความเป็นผัวให้เธอจนสำลักเลยละ”

“พี่โซ่ปากร้าย”

“ฉันไม่ใช่คนปากร้ายหรอกนะ แต่ฉันเป็นคนพูดตรงไปตรงมาต่างหากล่ะ”

“อื้อ...” เธอร้องครางประท้วง

“เธอไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ฉันจะยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอทั้งคืน เอาให้เธอจำคืนแรกของเราไปจนวันตาย อ๊า...” เขาครางเมื่อเธอตอดรัดเขาทุกทิศทาง ในขณะที่สีแพรทั้งเจ็บทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน เธอเผลอหยัดสะโพกโต้ตอบกับเขาเป็นบางครั้งและพอได้สบสายตาร้อนแรงที่เต็มไปด้วยชัยชนะที่เหนือกว่าก็ทำให้เธอรู้สึกอายเหลือเกิน

“หยัดสะโพกหาฉันขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีกว่าไม่อยาก” เขาบีบคางสวยของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอเบือนหน้าหนี

“พี่โซ่อย่ากระแทกแรงแบบนี้ อ๊าย... แพรไม่ไหวแล้วนะคะ” เธอร้องครางสุดเสียงยามที่ท่อนเนื้อของเขาเสียดสีเข้ามาในโพรงสวาทของเธอ แรงขับเคลื่อนของสะโพกสอบหนักหน่วงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอต้องส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกแทบจะทานทนต่อไปไม่ไหว แล้วเธอก็เกร็งกระตุกกรีดร้องสุดเสียงเสร็จคาร่างของเขา

“เสร็จแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามคนใต้ร่างที่นอนหอบกระเส่าจนทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

“พี่โซ่ถอยออกไปได้แล้วค่ะ”

“พอเธอเสร็จสมสมอารมณ์หมายก็จะไล่ฉันเลยเหรอ มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือไง”

“อ๊า... พอแล้วพี่โซ่ แพรจะไม่ยอมพี่โซ่อีกแล้ว” เธอดิ้นรนดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ แต่ก็เหมือนผลักหินผาก้อนใหญ่ที่ไม่มีทางขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย สิ่งเดียวที่ทำให้เธอเสียวซ่านคือสะโพกสอบที่ขับเคลื่อนความเป็นชายอันแข็งคึกเข้ามาในร่องสวาทครั้งแล้วครั้งเล่าจนได้ยินเสียงตับๆ ลั่นห้อง สลับกับเสียงฉ่ำแฉะของหยาดน้ำรักอันหยาดเยิ้มที่ไหลหยดไปตามเรียวขา และซอกทางรักที่ไม่เคยมีชายใดได้เคยล่วงล้ำมาก่อน

ศิวัฒน์ครางเสียงแหบโหยเมื่อความเป็นชายได้เสียดแทงเข้าไปในร่องเสียวให้ผนังอ่อนนุ่มของเธอบีบรัดอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเหยเกทุกครั้งที่ร่างกายได้สัมผัสกันและกัน บังเกิดความวาบหวามสะท้านใจ

“ต่อไปฉันจะยอมเสียเงินให้เธอไปทำรีแพร์บ่อยๆ เพราะเธอคงโดนฉันเอาทุกวันเท่าที่ฉันต้องการ” ประโยคของเขาทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจไม่น้อย เธอแอบรักเขานั่นคือเรื่องจริง และเธอก็ทะนุถนอมร่างกายของตัวเองเพื่อจะมอบให้ผู้ชายที่แอบรัก และคิดว่าสักวันเขาเองก็คงจะรักเธอบ้างเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอคิดฝันเอาไว้ มันจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าให้เขาได้ย่ำยีอย่างไม่ปรานีปราศรัย

ร่างกายของสีแพรโยกไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้นของศิวัฒน์ เขาโหมกายเข้าใส่เป็นจังหวะระรัว ตอกตรึงเข้าในร่องสวาทอย่างไร้ความปรานีคล้ายกับว่ากำลังตอกเสาเข็มอันแข็งแกร่งให้แรงและลึกมากที่สุดเพื่อความมั่นคงแข็งแรง

สีแพรครวญครางไม่เป็นภาษา ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาอยู่บนหมอนใบโต หยาดเหงื่อไหลรินไปตามเนื้อกายเปลือยเปล่าจนที่นอนเปียกชุ่ม บทรักของศิวัฒน์ทั้งดิบเถื่อนทั้งรุนแรงแฝงไปด้วยความดุดันไร้ความปรานี เธออ้อนวอนขอให้เขาเมตตาแต่เปล่าประโยชน์ ยิ่งเธอส่งเสียงร้องประท้วง ยิ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญและกระแทกกระทั้นรุนแรงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบสลบคาเตียง

หลังจากผ่านบทรักครั้งแรกไปแล้ว เขาก็ครางอย่างเป็นสุขและปลดปล่อยในร่างของเธออย่างไม่ปราณีปราศรัย สีแพรพลิกตัวนอนตะแคงแล้วน้ำตาซึม เธอดึงผ้าห่มมาคลุมเอาไว้จนถึงอก จิกมือกับผ้าแพรผืนนั้นแน่นด้วยความรู้สึกอดสูใจ

“เธอควรออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว” เขาไล่เธอเหมือนคนไร้ค่า ทำเอาสีแพรสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก

“เอาไว้ฉันอยากเมื่อไหร่จะเรียกใช้บริการจากเธอนะ อ้อ... เราอยู่บ้านเดียวกัน ฉันก็สบายหน่อยไม่ต้องออกไปจ่ายเงินนอกบ้านให้สิ้นเปลือง”

สีแพรไม่ตอบได้แต่ขบกัดริมฝีปากนิ่ง หัวใจอันแสนบอบช้ำของเธอมันปวดหนึบไปหมดเหมือนเข็มนับพันๆ เล่มกำลังทิ่มตำจนเป็นแผลเผลอะหวะ

“แต่ค่าตัวเธอคงไม่มีเหมือนผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ เพราะทุกวันนี้เธอพึ่งพาครอบครัวของฉันอยู่ บุญคุณท่วมหัวที่พ่อแม่ฉันทำให้ เธอก็ควรจะตอบแทนบ้าง เล็กๆ น้อยๆก็ยังดี”

สีแพรไม่ตอบแต่พยายามที่จะก้าวขาให้พ้นไปจากเตียงนอนกว้างของคนใจร้าย เขาจะเหยียบย่ำเธอไปถึงไหน นั่นคือประโยคที่เธอเฝ้าเพียรถามอยู่ในห้วงความรู้สึกอันแสนเจ็บปวด

“นั่นเธอจะทำอะไร” เขาเห็นว่าเธอไม่ตอบก็ยิ่งอยากแกล้งเธอให้มากกว่าเดิม คำถามนั้นทำให้ใบหน้าของสีแพรเหลอหลาเธอไม่แน่ใจว่าเธอกำลังทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้เขาไม่พอใจเอาอีก

“เธอจะเอาข้าวของในห้องของฉันไปทำไม” เขาดึงรั้งผ้าแพรผืนนั้นออกจากร่างกายของเธอ เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่มีรอยจ้ำแดงจากเงื้อมือของเขา

“อุ๊ย! พี่โซ่” เธอปิดป้องเนื้อตัวอย่างแสนอับอาย

“ไสหัวออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ถ้าเธอจะเอาอะไรติดตัวกลับไปที่ห้องก็เป็นเสื้อผ้าของเธอเท่านั้น” เขาพูดอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย สีแพรรีบเอามืออุดปากของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ร้องไห้ออกมาเสียงดังจนคนใจร้ายในห้องน้ำได้ยิน ไม่เช่นนั้นเขาคงจะรำคาญและพูดจาร้ายๆ ใส่เธออีก การจะเดินแก้ผ้าออกไปจากห้องของศิวัฒน์ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะทำได้เพราะมันน่าอาย แม้จะอยู่ในบ้านก็ไม่รู้ว่าคนในบ้านที่เขาวางยาจะตื่นขึ้นมาตอนไหน แต่จะชักช้าอยู่แบบนี้ก็คงไม่ได้ เธอควรรีบออกไปจากห้องของคนใจร้ายให้เร็วที่สุด

สีแพรนั่งยองๆ ด้วยร่างกายอันบอบช้ำเก็บเศษผ้าซึ่งเป็นชุดนอนอันยับย่นขึ้นมากอดด้วยน้ำตาอาบแก้ม ตอนนี้มันโดนฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี เหมือนหัวใจของเธอที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ต่างกัน มือสั่นเทายกเสื้อผ้าขาดวิ่นพวกนั้นขึ้นมาปกปิดเนื้อกายเอาไว้ น้ำตาของเธอรินไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ความเจ็บร้าวในร่างกายไม่เท่าจิตใจ เธอรีบกัดฟันหนีกลับห้องตัวเองด้วยจิตใจและร่างกายที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำ