4

พอมาถึงห้องพักของตนเอง สีแพรก็รีบล็อกประตูห้องในทันที แม้จะรู้ดีว่าล็อกประตูเช่นไรก็มีเพียงแค่ลูกบิดประตูเท่านั้น ศิวัฒน์มีกุญแจห้องของเธอ เขาสามารถเข้ามาได้เสมอไม่ว่ายามหไหน

ไม่อยากคิดมากให้ปวดหัวอีก เธอรีบหนีเข้าห้องน้ำ ทิ้งตัวนั่งลงพิงประตูแล้วกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นให้สาแก่ใจ ตอนนี้ในห้องไม่มีใครมีเพียงแค่เธอเท่านั้น เธอจึงสามารถร้องไห้ได้อย่างเต็มที่

หญิงสาวร้องไห้อย่างร้าวรานใจ รู้สึกว่ากระบอกตาบวมช้ำและเจ็บแสบไปหมดจึงรีบพาตัวเองไปอาบน้ำล้างตัว

เธอมองร่องรอยบนเนื้อตัวแล้วใจหายวาบรู้สึกอดสูใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รีบชะล้างร่างกายขัดถูแรงๆ จนเกิดรอยแดงหนักกว่าเก่า แต่รอยมลทินที่ศิวัฒน์สร้างเอาไว้ก็ไม่สามารถชะล้างออกไปได้ด้วยสายน้ำเย็นฉ่ำ

ร่างเล็กบอบบางเช็ดเนื้อเช็ดตัวและสวมชุดนอนชุดใหม่ด้วยจิตใจเลื่อนลอย เธอทิ้งตัวลงนอนอย่างอ่อนล้ากายใจ ไม่นานนิทรารมย์อันแสนสุขก็มาเยือน

สีแพรรู้สึกปวดหัวจนสมองแทบระเบิด เธอพยายามฝืนตัวเองให้ลุกจากเตียงนอนเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน แต่ก็ต้องนั่งลงบนเตียงอีกครั้งด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย

“ปวดหัวจัง” เธอกุมขมับก่อนที่จะสะดุ้งสุดตัวเมื่อประตูห้องภูกเปิดเข้ามาเต็มแรง

“ตะวันสายโด่งแล้วแม่คุณ เธอไม่คิดจะลุกขึ้นไปทำอะไรให้ฉันกินหรือไง หรือว่าโดนกดไปแค่ทีสองทีทำเป็นสำออยหมดเรี่ยวหมดแรงลุกไม่ขึ้น” ประโยคเจ็บแสบของศิวัฒน์ทำให้        สีแพรพยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นด้วยท่าทีอ่อนแรง แต่ไม่ปริปากบ่นอะไรออกไปเพราะไม่อยากทำให้เขาโกรธอีก

“เร็วๆ ด้วยฉันหิวแล้ว” เขายังสำทับและไม่สนใจด้วยว่าคนตรงหน้าจะมีอาการเป็นเช่นไร

สีแพรรีบลากเท้าลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำอาบท่าและทำอาหารให้ศิวัฒน์รับประทาน แต่เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวสติของเธอก็ดับวูบลงไปในทันที

ศิวัฒน์เองก็แลดูตกใจ เขารีบช้อนอุ้มร่างน้อยนั้นขึ้นมาและวางไปบนเตียงกว้าง ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเซียวราวกระดาษของเธอ เขาจึงรีบเรียกแก้วกัลยากับสร้อยสุดามาช่วยดูแลปฐมพยาบาลหญิงสาวในอ้อมแขนโดยด่วน

“ตัวร้อนจี๋เลยค่ะคุณโซ่ สงสัยจะเป็นไข้ เดี๋ยวพี่ไปตามหมอให้นะคะ” แก้วกัลยารีบพูดขึ้นทำให้ศิวัฒน์ต้องพยักหน้าให้ในทันทีเพราะถ้าหลานสาวคนโปรดของบิดามารดาเป็นอะไรไปเขาคงโดนบ่นจนหูชาเป็นแน่

“เดี๋ยวพี่จะเช็ดตัวให้น้องแพรก่อนนะคะ” สร้อยสุดารีบบอกศิวัฒน์ เขาได้ยินดังนั้นก็ชะงัก ถ้าสร้อยสุดาเช็ดตัวให้สีแพรต้องเห็นร่องรอยบนเนื้อตัวของอีกฝ่ายแน่นอน สมองของศิวัฒน์รีบครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สร้อยสุดาเป็นแฟนกับลูกน้องของเขา โทร. ไปสั่งให้ลูกน้องเรียกตัวไปจู๋จี๋เสียก็สิ้นเรื่อง คิดได้ดังนั้นเขาก็ทำตามแผนในทันที

“ครับพี่สร้อย” เขาเรียกสร้อยสุดาว่าพี่เพราะอยู่กันมานาน พยักหน้าให้อีกฝ่ายออกไปเตรียมกะละมังและผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัวเข้ามาในห้องของสีแพร ก่อนจะรีบโทรศัพท์ไปหาไอ้สนลูกน้องคนสนิทที่เป็นแฟนกับสร้อยสุดา เขาสั่งความไม่กี่คำสร้อยสุดาก็หายไปในเวลาอันรวดเร็ว ทำให้ศิวัฒน์ต้องผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ เพราะกำจัดสร้อยสุดาออกไปได้

ศิวัฒน์ต้องสบถอีกรอบเมื่อเขาต้องรับหน้าที่เช็ดตัวให้สีแพรด้วยตัวเองและเป็นจริงดังคาด เนื้อตัวของเธอเป็นรอยจ้ำแดงจากฝีมือของเขาเมื่อค่ำคืนนี้ เขาจะให้แก้วกัลยากับ     สร้อยสุดารู้เห็นเรื่องนี้ไม่ได้เป็นอันขาด

พอคุณหมอมาตรวจอาการก็พบว่าสีแพรมีไข้ คุณหมอประจำตำบลจึงฉีดยาและจัดยาให้เธอ เขาไม่ชอบสายตาของหมดธวัฒน์เลยสักนิด เพราะอีกฝ่ายมองสีแพรด้วยสายตาที่นึกพึงพอใจไม่น้อย ผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออก

อาจเพราะสีแพรไปให้ท่าหรือทอดสะพานให้ธวัฒน์ก็เป็นได้ อีกฝ่ายถึงได้มีท่าทีแบบนี้ออกมา ถ้าผู้หญิงไม่ให้ท่ามีหรือผู้ชายจะเล่นด้วย

“เสร็จแล้วใช่ไหมครับ” ศิวัฒน์พูดขึ้นเหมือนไล่กลายๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมไปไหน และไม่รู้ว่าจะตรวจอะไรกันนักหนา เขากลัวว่าตรวจไปตรวจมาจะเจอกับร่องรอยที่ปรากฏบนเนื้อตัวของสีแพรเข้าให้ มันคงไม่ดีเป็นแน่

“เรียบร้อยแล้วครับ ผมจัดยาให้แล้ว เอาไว้ผมจะมาดูอาการอีกนะครับ”

“ถ้าไม่ได้มีอะไรร้ายแรงคงไม่รบกวนครับ เพราะคุณหมอต้องดูแลคนไข้คนอื่นด้วย” ศิวัฒน์ตอบกลับไปทันควันนั่นทำให้ธวัฒน์รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังไล่เขาอยู่ทางอ้อม

“ครับ” ธวัฒน์รับคำหันไปมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอีกครั้งอย่างห่วงใย ก่อนจะรีบเดินออกไปจากบ้านของศิวัฒน์อย่างรวดเร็วเพราะเขาเองก็มีคนไข้อีกหลายคนที่ต้องดูแลเหมือนกัน

“พี่แก้วกับพี่สร้อยจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะครับ ส่วนสีแพรเดี๋ยวผมดูแลเอง” ศิวัฒน์ไล่คนทั้งสองออกไปจากห้อง ทำให้แก้วกัลยากับสร้อยสุดามองสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย คนในบ้านรู้ดีว่าศิวัฒน์นั้นไม่ค่อยชอบสีแพรสักเท่าใดนัก แต่วันนี้กลับมาแปลก เอ่ยปากว่าจะดูแลด้วยตนเอง

“ผมเห็นว่าในบ้านมีงานต้องทำอีกเยอะน่ะครับ มัวแต่มาดูแลสีแพรงานการคงไม่ได้ทำกันพอดี วันนี้ผมไม่ได้เข้าโรงเลื่อยหรือโรงสี ผมช่วยดูให้ก็ได้ครับ” ศิวัฒน์กระแอมกระไอก่อนจะรีบอธิบายให้ฟังด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สองสาวเลยพยักหน้าให้ยิ้มๆ เลี่ยงออกไปทำงานบ้านและเตรียมอาหารให้เจ้านายหนุ่ม

สีแพรกะพริบตาตื่นในช่วงบ่ายแก่ๆ ด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย ลำคอแห้งผากไปหมด พอกวาดสายตาไปมองรอบห้องก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าศิวัฒน์กำลังจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์นัก

“ตื่นแล้วเหรอ”

“แพรเป็นอะไรไปคะ”

“เป็นโรคสำออย ฉันให้คนไปตามชู้รักของเธอมาจัดยาให้แล้ว คิดว่าเธอน่าจะดีวันดีคืนไม่ต้องรบกวนให้คนอื่นมาดูแลอีก” น้ำคำประชดประชันของเขาทำให้เธอต้องเม้มปากเข้าหากันด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ