ล้างกระดานชะตา พาใจว้าวุ่น

เสียงด่าทอดังระงมออกมาจากตัวบ้านด้านในก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักออกอย่างแรง

‘โสภณ’ เดินจ้ำอ้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง              ข้างกายของเขามี ‘นีน่า’ สาวสวยในชุดเดรสสีหวานที่แสร้งทำเป็นเกาะแขนชายหนุ่มด้วยท่าทางตื่นกลัว ทั้งที่นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสะใจ

“พี่ภณคะ! อย่าไปเลยนะคะ คุยกับฤดีก่อน!”

‘ฤดี’ วิ่งตามออกมาจากบ้าน ใบหน้าสวยสะคราญในวันวานบัดนี้ทรุดโทรมซีดเผือดและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาอย่างสุดชีวิต

“ปล่อย! รำคาญ! ในเมื่อจับได้แล้วพี่ก็ไม่ต้องเหนื่อยปกปิดอีกต่อไป เธอแค่ต้องรับให้ได้และอยู่ให้เป็น          อย่าทำตัวน่าเบื่อมากไปกว่านี้ พี่ทนอยู่มาได้ตั้งหลายปีก็บุญเท่าไหร่แล้ว!”

โสภณสะบัดตัวอย่างแรงจนร่างของฤดีถลันล้มลงกับพื้นปูนหน้าบ้าน ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาจูงมือเมียน้อยตรงไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้าม

“พี่ภณ! อย่าทิ้งฤดีกับลูกไปนะ!”

ฤดีร้องไห้โฮ ความรักและความผูกพันทั้งหมดทำให้เธอลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ร่างบางลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าวิ่งตามแผ่นหลังของผู้ชายใจร้ายออกไปนอกเขตรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต

โดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็น... รถกระบะคันหนึ่งกำลังวิ่งสวนมาด้วยความเร็วสูงบนถนนเส้นนั้น

“แม่จ๋า! อย่าไป แม่!”

เสียงเล็กแหลมของเด็กหญิงวัยแปดขวบดังแทรกขึ้นมา ‘นลิน’ ในวัยเด็กร้องไห้สะอึกสะอื้น วิ่งตามหลังแม่มาติดๆ มือเล็กสองข้างเอื้อมสุดแขนเพื่อจะคว้าชายกระโปรงของแม่ไว้ แต่ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับไกลเกินกว่าที่เด็กน้อยจะเอื้อมถึง

เอี๊ยดดดดดดดด!

เสียงล้อรถบดขยี้กับถนนดังลั่นจนแสบแก้วหู            แสงไฟหน้ารถสาดกระทบร่างของฤดีจนเกิดเป็นเงาทาบลงบนพื้น นลินเบิกตากว้าง ภาพตรงหน้าเหมือนถูกดึงให้ช้าลงชั่วขณะ...

โครม!

ร่างของแม่ปลิวลอยไปตามแรงปะทะ ก่อนจะตกลงสู่พื้นถนนอังปึก เสียงเนื้อกระทบปูนดังแน่นหนัก            เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมออกจากร่างที่แน่นิ่งของฤดี เลือดสดๆ นองเต็มพื้นถนนสีเทาหม่น

“แม่!!!” นลินตัวน้อยทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีต ทุบกำปั้นลงบนอกตัวเองพลางกรีดร้องเสียงหลงจนแทบขาดใจ ภาพสุดท้ายที่เธอกลั้นใจมองผ่านม่านน้ำตา คือรถยนต์ของพ่อที่เหยียบคันเร่งทะยานจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งร่างไร้วิญญาณของแม่ไว้เบื้องหลัง...

{{{{{{

บทนำ

โอกาสที่สองในร่างแปดขวบ

ความเจ็บปวดแสนสาหัสเจียนตายและเสียงเครื่องสัญญาณชีพที่ดังลากยาวในห้อง ICU คือสิ่งสุดท้ายที่ ‘นลิน’ จำได้ 

ชีวิตที่ควรเป็นสาวสวยสดใสสะพรั่งในช่วงอายุเพียงยี่สิบแปดปีของเธอ มันพังทลายไม่เหลือชิ้นดี นับตั้งแต่วันที่แม่จากไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น

พอแม่ตายพ่อก็พาเมียน้อยเข้ามาเสวยสุขในบ้าน ใช้เงินเยียวยาจากคู่กรณีและเงินประกันของแม่ที่ควรจะเป็นของลูก

นลินเติบโตมาด้วยความเคียดแค้น ความซึมเศร้า และความอยุติธรรม

และลงเอยด้วยการถูกคนเหล่านั้นฮุบสมบัติจนต้องตายอย่างโดดเดี่ยวอนาถา ร้องไห้จนไร้น้ำตา

‘ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้... ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องมันจบแบบนี้’

นั่นคือคำอธิษฐานสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ...

{{{{{{