Novelas de B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์

“อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ” “คะ?” เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ “ไม่รู้สิ” เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน “สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล” “บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ” “อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ” เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า “ไม่รู้ไม่ชี้” *** “อันดา เรามีอะไรจะบอก” “อะไรจ๊ะ อื้อ...” เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ “จะบอกว่าแก้มหอม” “คนเจ้าเล่ห์” เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน

พันกรไม่ชอบผู้ชายทุกคนที่บังอาจเข้าใกล้เพื่อนน้องสาวคนนี้ของเขา และเขาก็ไม่ชอบให้เธอไปโปรยยิ้มหวานละมุนกับผู้ชายหน้าไหนด้วย ยิ่งหวง.. เขายิ่งทำอะไรร้ายๆ ลงไป แต่จะให้เขาทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อเผลอใจชอบเธอไปตั้งแต่ตอนไหนเขาไม่เคยรู้ตัว รู้แค่ว่าหวง หึง และอยากฆ่าผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอ

ลืมตาขึ้นมาอีกที หว่านหว่านก็กลายเป็น “มู่หว่านหว่าน” พระชายารองผู้ถูกทอดทิ้งของท่านอ๋องสี่ แถมเจ้าของร่างเดิมยังไม่ได้ป่วยตายธรรมดา แต่มีร่องรอยว่าถูกวางยาพิษปิดปาก ในเมื่อได้ชีวิตใหม่ นางจึงตั้งเป้าเอาไว้ง่าย ๆ แค่สามอย่าง เอาชีวิตรอด หาเงินเปิดร้านเครื่องหอม และลากตัวคนร้ายออกมาให้ได้ แต่แผนทั้งหมดกลับวุ่นวาย เมื่อ “หลงจิ่งเฉิน” ท่านอ๋องผู้เย็นชาและไม่ไว้ใจใคร ดันมีความลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เขาได้ยินความคิดของคนที่อยู่ใกล้ นับจากนั้น ทุกคำบ่น ทุกเสียงด่า และทุกความลับในใจที่หว่านหว่านคิดว่าไม่มีใครได้ยิน จึงเข้าหูเขาหมดไม่มีเหลือ จากพระชายารองที่เขาไม่เคยสนใจ กลับกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่เขาอยากอยู่ใกล้ และจากเรื่องเล็ก ๆ ในเรือนท้ายจวน กลับค่อย ๆ เปิดโปงความลับที่โยงไปถึงเงินลับ กองกำลัง และแผนกบฏที่อาจสั่นคลอนทั้งราชบัลลังก์ เมื่อบุรุษผู้ได้ยินความคิดของคนทั้งโลกต้องตกหลุมรักสตรีที่อยากเก็บหัวใจไว้เป็นความลับ สุดท้ายแล้วเขาจะเลือก “อ่านใจนาง” หรือเรียนรู้ที่จะ “เชื่อใจนาง” โดยไม่ต้องได้ยินแม้แต่คำเดียว

เข้าห้องผิดชีวิตเปลี่ยน!!! +++ “เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม สีหน้าที่รกไปด้วยหนวดเคราและร่างสูงใหญ่ที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งทำให้นิรินมีท่าทีหวาดกลัว ร่างบอบบางพยายามดิ้นแต่เขาข่มขู่เสียงเข้มทำให้เธอไม่กล้าดิ้น “ถ้าเธอดิ้นอีกฉันจะปาดคอเธอซะ” เขานึกครึ้มอกครึ้มใจอยากแกล้งคนขี้กลัว เธอหยุดกึกในขณะที่มือบอบบางถูกกดเอาไว้เหนือศีรษะ “ตอบคำถามมาเสียดีๆ ห้ามโวยวายกรีดร้องไม่งั้นได้เป็นศพก่อนจะมีคนมาช่วยแน่ๆ” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็รีบพยักหน้าทันที ร่างของเขายังคร่อมทับร่างของเธออยู่ หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น พอเขาปล่อยเธอก็ทำท่าจะร้อง “อื้อ...” เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม เธอรัวกำปั้นทุบแผ่นหลังเขาระรัว พอเขาปล่อย เธอทำท่าจะกรีดร้องเขาก็บดจูบลงมาอีกครั้ง นิรินหอบหายใจระรัวเมื่อเขาปลดปล่อยริมฝีปากเธออีกหน “เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม “ไอ้โจรห้าร้อย” “ใครบอกว่าฉันเป็นโจรห้าร้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่ยี่สิบ ฉันเป็นโจรยี่สิบบาทต่างหากล่ะ” เธอกะพริบตาปริบๆ กับประโยคของเขา “เธอเป็นใคร” นรราชถามซ้ำ หรี่ตามองคนใต้ร่าง

ยิ้มใสตัดสินใจเอ่ยถามความรู้สึกในใจของธีรวัชร พระเอกขี่ม้าขาวที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่คำตอบของเขาทำให้เธอถึงกับใจแป้ว เธอจึงตัดสินใจมอบครั้งแรกของเธอให้เขาก่อนจากลา แต่เธอกลับได้เจอเขาอีกครั้งในฐานะพี่ชาย

ทะลุมิติมาเป็นเพียงแม่นมของคุณชายน้อยผู้ถูกกำหนดให้เติบโตเป็นตัวร้าย เจียงสวินจึงตั้งใจเปลี่ยนชะตาเขาด้วยสองมือ ใครกล้ารังแกเด็กน้อยของนางก็เตรียมรับแรงฟาดได้เลย แต่ยิ่งนางปกป้องคุณชายน้อยมากเท่าไร ท่านอาสามผู้เย็นชาก็ยิ่งจับตามองมากขึ้น จนสุดท้าย จากคนที่คอยหนุนหลัง กลับกลายเป็นคนที่อยากให้นางอยู่ข้างกายไปตลอดชีวิต

เมื่อนิติเวชสาวอันดับหนึ่งแห่งยุคปัจจุบันประสบอุบัติเหตุจนวิญญาณทะลุมิติมาอยู่ในร่าง เกาซูซิน คุณหนูรองตระกูลเกาที่ถูกใส่ร้ายว่าสติวิปลาสและถูกทอดทิ้งในวัดร้าง นางไม่มีทางยอมเป็นเหยื่อให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป ในโลกที่ทุกคนเชื่อคำให้การมากกว่าหลักฐาน นางกลับใช้ความรู้ด้านนิติเวชศาสตร์ชันสูตรศพ ไขปริศนาคดีฆาตกรรม และฉีกหน้าคนร้ายด้วยความจริงที่ไม่มีผู้ใดโต้แย้งได้ จนได้รับสมญา "หมอศพไร้หน้า" ผู้ทำให้ศาลอาญาหลวงต้องสั่นสะเทือน ยิ่งสืบ ยิ่งพบว่าเบื้องหลังคดีปริศนาไม่ได้มีเพียงฆาตกร หากยังโยงใยถึงแผนกบฏที่พร้อมเขย่าบัลลังก์มังกร ส่วนเขา เซียวเทียนเล่ย แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาและผู้บัญชาการศาลอาญาหลวง จากที่ตั้งใจไล่ล่าหมอศพปริศนา กลับกลายเป็นบุรุษที่ยืนเคียงข้างนางทุกครั้งที่ต้องผ่าศพ คอยถือโคม ส่งเครื่องมือ เปย์ทั้งทองคำ บ้านพัก สมุนไพรหายาก และพร้อมชักกระบี่ปกป้องนางแม้ต้องเป็นศัตรูกับเชื้อพระวงศ์ เมื่อวิทยาศาสตร์ต้องเผชิญกับอำนาจ ความจริงต้องต่อสู้กับคำโกหก และหัวใจต้องเต้นท่ามกลางกลิ่นเลือด ครั้งนี้ คนที่ควรหวาดกลัว ไม่ใช่หมอศพ แต่คือคนร้ายทุกคนที่ทิ้งศพไว้เบื้องหลัง

ในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์ชีวิตน้อยๆ อันเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เขากลับไล่เธอออกจากชีวิตเหมือนผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่ง เธอรักเขานั้นคือเรื่องจริง แต่เขานั้นรักเธอจริงตามปากพูดไหม เธอชักไม่แน่ใจ เพราะแค่ความไว้วางใจที่จะสืบหาความจริงเขากลับไม่ทำ เธอทิ้งทุกอย่างเพื่อยอมเป็นเมียลับให้แก่เขา ยอมให้แม่และน้องของเขาโขกสับสารพัด หากเขาไม่เห็นค่า เธอก็พร้อมที่จะเดินออกมาไม่เหลียวหลัง แต่หากในวันที่เธอเข้มแข็ง ยืนหยัดได้ เขากลับมาอีกครั้งพร้อมขอโอกาส และครั้งนี้เธอไม่ใช่คนที่เป็นฝ่ายถูกเลือก แต่เธอจะเป็นฝ่ายเลือกว่าจะตัดสินใจเช่นไร และเธอจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายเธอเป็นครั้งที่สองอีก

เธอคือน้องสาวสุดรักสุดสวาทของเขา แอบรัก แอบหวง แอบห่วงใย ทั้งยังห่วงหาคอยดูแลไม่ให้ห่างกาย

ก้องทวีป จิตกรหนุ่มติสแตก มีความรักฝังใจในอดีต อันดามัน หญิงสาวแสนห้าวคู่กัดของเขา แต่โชคชะตาทำให้เขาและเธอต้องแต่งงานกัน อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อคนไม่ชอบหน้ากันต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกัน ความหื่น ฮา บ้า รั่ว และการเอาชนะจึงเกิดขึ้น

จากแอดมินเพจบันเทิงสายเผือกตัวแม่ ลืมตาอีกทีเจียงซือซือกลับทะลุมิติมาเป็นคุณหนูสายรองผู้ไร้ตัวตน แถมยังพ่วงมากับ “ระบบกินเผือกระดับจักรวาล” ที่ยิ่งขุดความลับคนอื่นได้มากเท่าไร นางก็ยิ่งมีเงิน มีของกิน และมีชีวิตดีขึ้นเท่านั้น แต่ปัญหาคือระบบดันเกิดบั๊ก จนเสียงในใจของนางกระจายออกไปให้คนรอบตัวได้ยินเสียอย่างนั้น จากความลับสาวใช้ แม่เลี้ยง ขุนนาง สนม ไปจนถึงแผนกบฏระดับแผ่นดิน ทุกคนที่ถูกนางมองหน้าต่างพากันหน้าซีด เพราะไม่มีความลับใดรอดพ้นสายตาของคุณหนูสามเจียงไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ได้ยินเสียงในใจนางชัดที่สุดกลับเป็น “เซียวอี้หราน” เจิ้งกั๋วกงผู้เย็นชาดุจพญายมหน้าหยก จากที่คิดจะใช้คุณหนูสายเผือกเป็นหน่วยข่าวกรองส่วนตัว ไฉนสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อผู้ใด ดันตกหลุมรักเสียงบ่น เสียงนินทา และความตะกละของนางเสียเอง เมื่อความลับทั้งใต้หล้าถูกเปิดโปง เรื่องรักจึงเริ่มวุ่นวาย ส่วนเจียงซือซือก็เพิ่งรู้ตัวว่า คนที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่กบฏหรือขุนนางฉ้อฉล แต่เป็นท่านแม่ทัพที่ได้ยินทุกความคิดในหัวของนางมาตั้งแต่วันแรกต่างหาก

“ครับ” เขารับคำในขณะที่เธอหันไปมอง คนตาโตเหมือนนึกอะไรออก รีบกัดปากเสไปมองทางอื่น “อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขาขยับเข้ามาหา จับมือเธอเอาไว้ ช่อเพชรมองตาปริบๆ แก้มร้อนผ่าว “คืออาก็ยังไม่มีเมีย” “ค่ะ ยังไม่มีเมียแล้วเกี่ยวอะไรกับช่อละคะ” เธอดึงมือหนี เดินไปคนพะโล้ ภามลูบท้ายทอยตัวเองไปมา เออ... เขายังไม่มีเมียแล้วไปบอกเด็กมันทำไมกัน “คือจริงๆ อาก็อยากมีเมียนะครับ” *** “คิดถึงอาหรือเปล่า ไหนบอกให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” “ไม่เห็นจะคิดถึงเลย” เธอเสมองไปที่บึงบัว ตักไอติมกินแก้เขิน “แต่อาคิดถึงช่อแทบขาดใจ” “คุณอา” เธออุทาน มองเขาตาโต คนบ้ามาสารภาพอะไรตอนนี้ ช่อเพชรแก้มร้อนผ่าว สบตาแล้วเขินจนมือไม้ไม่รู้จะพาไปไว้ตรงไหนดี สุดท้ายก็ถือไอศกรีมขนมปังกรอบเอาไว้แน่นเหมือนเดิม “ไอติมติดปากอีกแล้วครับ” เขายิ้มที่มุมปากของตัวเองเพื่อบอกเธอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหา ทำท่าจะเช็ดให้ด้วยปากร้อนๆ อีกครั้ง

พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย โปรย เขาหายไปจากชีวิตของเธอ และกลับมาอีกครั้งในวันที่เธอมีลูกน้อยให้เขา เพลิงวิวาห์โปรย

ไม่รู้เพราะพรหมลิขิตหรืออะไรกันแน่ทำให้เธอต้องตกเป็นเมียของเขาอย่างไม่ตั้งใจ จะเพราะอะไรก็ช่าง แต่เขาเป็นผู้ชายที่ยิ่งอยู่ด้วยแล้วยิ่งน่ารัก จะอะไรก็ช่างที่ทำให้เขาได้เธอมาเคียงข้าง แต่เขาก็ขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่า

“อื้อ... ปล่อยนะ” มือบางผลักไสเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกห่าง เทพประทานบดจูบลงไปใหม่ทำโทษคนแสนพยศ “อื้อ...” ฟ้าใสทุบแผ่นหลังแกร่งระรัว ไม่นานมือที่ทำร้ายเขาก็ถูกรวบเอาไว้ทั้งสองมือด้วยมือข้างเดียวของเขา “ทำร้ายผัวตัวเอง ไม่ดีนะคุณ” เทพประทานพูดอย่างยียวนกวนอารมณ์ “ไม่ใช่ คนบ้า” เธอสวนกลับอย่างทันกัน “งั้นผมจะทวนความจำของคุณ คุณนี่สมองปลาทองจริงๆ” ไม่พูดเปล่าแต่เขาฉกริมฝีปากลงซุกไซ้ซอกคอหอม ฟ้าใสผวา คืนนี้เธอจะได้นอนหรือเปล่านี่ “ฉันเหนื่อย ระบมไปหมดแล้ว คุณนี่ลามก โรคจิต มักมากที่สุด” “ก็ได้ ผมจะให้คุณพักสักสิบนาที” “ฮะ!!! อีตาบ้า ให้ฉันพักทั้งคืนไม่ได้เหรอ แล้วคุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเพลียอยากนอน” “ถ้าจะนอนก็นอนกัน แต่ถ้าดิ้นอีกละก็ คุณโดนทำโทษแน่” “เผด็จการที่สุด” เธอค้อนให้คนเอาแต่ใจ “ผมมีนิสัยเสียอยู่อย่างนึง ของอะไรที่เป็นของของผม ผมจะหวงและไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย” คราวนี้เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเธอชะงักไป