บอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ

บอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ

By:  เจียงซือซันCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8.73
43 ratings. 43 reviews
315Chapters
58.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จ้าวซีซีได้แต่งงานกับผู้สืบทอดตระกูลเศรษฐีอย่างไม่คาดคิด และวันที่ตรวจเจอว่าตั้งครรภ์เธอก็ได้รับข้อตกลงการหย่าร้างการยึดครองเรือนหอของเศรษฐีจอมปลอมอย่างเธอกับแม่สามีที่แสนรังเกียจเธอผู้ไร้อิทธิพลและอำนาจแต่แล้วชายหนุ่มที่หล่อเหลาและร่ำรวยหกคนก็ล่วงหล่นลงมาจากฝากฟ้า หนึ่งในนั้นเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และเขายืนกรานที่จะมอบคฤหาสน์หลังใหญ่ให้เธอหลายร้อยหลังอีกคนเป็นนักวิทยาศาสตร์ AI ที่จะมอบรถยนต์หรูไร้คนขับรุ่นลิมิเต็ดให้เธออีกคนเป็นศัลยแพทย์ยอดฝีมือที่อยู่บ้านทำอาหารให้เธอทุกวันอีกคนเป็นนักเปียโนผู้มากพรสวรรค์ที่เล่นเปียโนให้เธอฟังทุกวันอีกคนเป็นยอดนักทนายที่จะเป็นคนกวาดล้างเหล่าแฟนคลับแอนตี้ทั้งหมดให้เธอและอีกคนเป็นราชาภาพยนตร์ ที่ประกาศออกสาธารณะว่าเธอต่างหากที่เป็นรักแท้เศรษฐีจอมปลอมโอ้อวด “คนเหล่านี้ล้วนเป็นพี่ชายของฉันเองค่ะ”พี่ชายทั้งหกค้านขึ้นพร้อมกัน “ผิดแล้วล่ะ ซีซีต่างหากที่เป็นคุณหนูมหาเศรษฐีตัวจริง”เธอเลี้ยงลูกคนเดียวอย่างงดงามและเพลิดเพลินไปกับพี่ชายสุดหล่อหกคนที่เอ็นดูเธออย่างไร้ขีดจำกัด แต่แล้วผู้ชายบางคนกลับอิจฉาตาร้อน “ซีซี เรามาแต่งงานกันอีกครั้งได้ไหม?”ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอยกยิ้มน้อย ๆ “งั้นคุณต้องถามพี่ชายทั้งหกคนของฉันแล้วล่ะว่าตกลงหรือเปล่า?”แล้วก็มีชายหนุ่มรูปงามอีกสี่คนจากฟากฟ้าล่วงหล่นลงมา “ผิดแล้ว ควรจะเป็นสิบคนต่างหาก!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

I woke up to the breathing of someone beside me and for a few seconds, I didn’t move, I was caught somewhere between sleep and consciousness.

The awareness hit me almost immediately as my eyes snapped open.

My eyes caught the sunlight spilled through the curtains. The blanket tangled around my waist wasn't mine neither was the dark gray sheet beneath me or the arm draped across my stomach.

My pulse stopped as I slowly, almost mechanically, turned my head.

Remus Lyall was asleep beside me and for one impossible second, my brain refused to process if it was him.

Remus.

Alpha of the Lyall Pack, the man everyone already called Selene’s future mate.

My sister’s future Alpha, the one my father welcomed into our home with pride, the man my mother treated like he was already family.

The man who sat beside Selene at every pack gathering while I remained quietly at the corner, unnoticed because that was how it had always been.

Selene was the daughter everyone saw, the daughter, my mother loved and the one my father introduced proudly.

And me?

I was the beta’s youngest daughter in name but the servant’s daughter in everyone’a mind.

My fingers tightened around the blanket.

But last night, everything had changed.

The memories came back in pieces.

The full moon, my first transformation, the forest, moonlight caught in silver leaves. A voice calling my name, the overwhelming pull that had felt less like a choice and more like gravity.

My stomach twisted.

Every wolf knew about fated mates, people described it like the universe choosing you but nobody ever warned me that fate could choose the one person you could never have.

My mate.

The word should have made me happy but instead, it terrified me because even if the moon had chosen me…

Remus had chosen Selene.

I looked at him sleeping beside me and for one selfish moment, I allowed myself to hope.

Maybe he felt it too and he would wake up and look at me differently and choose me as his Luna but the thought barely existed before his eyes opened.

Remus was awake instantly, his expression becoming alert the moment he saw me, for a second, I forgot how to breathe.

I was waiting and hoping for whatever he was thinking, surely he would say it

But his face gave me nothing, his gaze moved around the room; to the scattered clothes, the torn sheets. To the evidence of what happened, then he looked away and he reached for his clothes.

“Are you awake?”

That's all he said.

My fingers tightened around the blanket.

"Yeah." My voice sounded strange like it belonged to someone else.

Remus pulled the shirt over his head. There was no hesitation or  awkwardness or any sign that his entire life had just changed.

The hope inside me flickered.

"Last night..." I started.

The words immediately felt stupid. What exactly was I expecting him to say?

That he had felt it too?

That he'd spent years secretly loving me? That fate had solved everything?

Remus fastened the first button of his shirt then the second down to the third, each one felt oddly important like watching a door close.

"It was the full moon." I blinked.

I stared at him.

“That’s all?”

His jaw tightened.

“The full moon affects instincts. You were going through your first transformation.”

“But the bond…”

His eyes met mine only for a second and that was enough.

He knew and felt it but he didn’t care.

“The bond doesn’t change everything, Aria.”

My throat tightened.

I hated how he said my name like it was something he was forcing himself to remember.

“I’m with Selene.”

The room became painfully quiet, I looked down at my hands.

The same hands my mother never held.

The same hands my father never reached for unless he needed something.

I had spent eighteen years convincing myself that one day things would change, that maybe my father would finally look at me and see his daughter, that maybe someone would choose me but apparently, even fate could make a mistake.

“So you’re still marrying her?”

There was another silence but it was longer this time.

Remus didn't answer.

He didn't need to, the answer was already in his expression, the mate bond inside me felt suddenly raw like touching a bruise.

But I laughed, the sound surprised both of us not because anything was funny but because if I didn't laugh, I might actually cry.

"Right."

Remus's brows pulled together slightly, the way people react when they've expected a scene and don't get one.

I looked away. “I understand."

The lie tasted awful, but before he could answer, the bedroom door flew open, the impact slammed against the wall.

“Aria…”

Her voice broke behind her stood my mother. Vivian Hart, her expression changed the moment she saw me.

“What have you done?”

The slap came before I could answer.

My head snapped sideways.

A sharp burst of pain bloomed across my cheek and for a moment all I could hear was ringing.

“You shameless girl.”

My mother’s voice shook. “How dare you?”

I touched my cheek. “Mother…”

“Don’t call me that.”

The words hurt more than the slap because she meant them.

“I should have known,” she continued. “A girl like you would never understand your place.”

My eyes burned.

“I didn’t do anything.”

Selene cried harder.

“I trusted you.”

“Selene, I swear…”

“Enough.”

Remus’s voice cut through the room and everyone stopped. I looked at him and finally he would defend me but his expression was cold.

“What happened last night was an accident.”

My heart lifted slightly until he continued.

“It will not affect my engagement to Selene.”

The hope died instantly, the door opened again and my father stood there.

Elias Hart, the man whose approval I spent my whole life chasing.

He looked at me and all I saw was disappointment.

“If that is the case,” he said calmly, “then she will leave.”

My blood ran cold.

“Father…”

He ignored me. “Pack your things.”

I stared at him.

“What?”

“You heard me.”His eyes hardened.

Finally, he looked at me. The disappointment in his eyes felt unfamiliar. I would have preferred anger.

“And since you have embarrassed this family, I’ll have your rank revoked.”

Your beta status revoked, and for a second, I forgot about Remus, about Selene and about the humiliation.

Beta to Omega, the difference between those two ranks was the difference between being protected and being ignored.

My father wasn’t just sending me away, he was stripping away the last piece of my identity.

My breath stopped.

“No.”

“You will leave this house before sunset.”

The room went silent as my father continued before I could speak.

“From this day forward, you are no longer a member of this family.”

My chest tightened.

“No…”

“You have disgraced this family enough.”

His voice was cold and detached.

“As far as I am concerned, I no longer have a younger daughter.”

The words struck harder than any slap.

“Father, please…”

I hated how desperate I sounded.

“I didn’t plan this.”

“You should have thought about that before climbing into another woman’s bed.”

My face went white.

“Father, that’s not what happened.”

“I don’t care what happened. You will leave this house before sunset.”

His gaze hardened.

“And if you have any dignity left, you’ll never come back.”

My eyes found Remus, the last person I hoped would stand beside me.

He looked away and that was when I understood the moon Moon Goddess had given me a bond but she hadn’t given me a place to belong.

I was completely alone.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
86%(37)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
2%(1)
6
2%(1)
5
0%(0)
4
2%(1)
3
2%(1)
2
5%(2)
1
0%(0)
8.73 / 10.0
43 ratings · 43 reviews
Write a review

reviewsMore

DR1726
DR1726
ไม่จบนะคะ ทุกคน
2025-12-01 08:24:53
5
0
Nok Sawittree
Nok Sawittree
ลงไม่จบ แต่บอกเสร็จเรียบร้อย ...... เรียบร้อยในการโกงคนอ่านที่เสียเงินปลดเหรียญไปตั้งเยอะ นี่มันแอพมิจฉาชีพหรือป่าว หลายเรื่องแล้วนะ
2024-11-04 16:42:35
23
1
Chafvii Vnpp
Chafvii Vnpp
ต่อหน่อยค่าาา อยากเจอหลานแฝด
2024-09-26 09:00:29
2
0
rattikan hongthong
rattikan hongthong
good job en joy
2024-06-17 12:32:07
0
0
Sunanta Took Suwannachot
Sunanta Took Suwannachot
ชอบอ่านมากนะแต่ทำไมเดินเรื่องช้าจังยืดไปหน่อยวนเวียนแต่เรื่องเดิมๆ
2024-06-13 11:00:50
0
0
315 Chapters
บทที่ 1
“ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว ตัวชี้วัดแต่ละรายการก็ปกติดีค่ะ”จ้าวซีซีเดินถือใบตรวจครรภ์กลับไปยังคฤหาสน์ที่เป็นเรือนหอสุดหรูหรา เธอรู้สึกราวกับกำลังฝัน นี่เธอกำลังตั้งครรภ์จริง ๆ เหรอ?เธอระดมความกล้าส่งข้อความหาฮั่วหานฮุ่ยผู้เป็นสามี [เย็นนี้จะกลับมาทานข้าวไหมคะ?]เวลาที่รอคอยช่างแสนยาวนาน เขาไม่ชอบให้ใครรบกวนการทำงาน เธอกังวลว่าจะไม่ได้รับการตอบกลับราวหินจมทะเลเหมือนเมื่อก่อนวินาทีต่อมาโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น และคำตอบของเขาก็ช่างเย็นชา [อือ มีเรื่องจะคุยด้วยพอดี] หลังจากที่จ้าวซีซีได้รับการตอบกลับจากฮั่วหานฮุ่ย เธอก็รีบไปเตรียมซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารชุดใหญ่ เธอวางใบตรวจครรภ์เอาไว้บนโต๊ะ แต่ก็ดูจะจงใจเกินไปจึงพลิกกลับหน้าใบตรวจครรภ์ช่วงหัวค่ำ รถหรูคันสีดำขับเข้ามาในคฤหาสน์ฮั่วหานฮุ่ยก้มตัวลงจากรถ เสื้อนอกของชุดสูทถูกวางพาดบนคอแบบลวก ๆ รูปร่างของเขาสูงโปร่ง กับดวงตาและคิ้วสีดำขลับ“หานฮุ่ย คุณกลับมาแล้ว”จ้าวซีซีวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปต้อนรับ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อสูทที่เขาถอดออก แต่เขากลับยื่นเอกสารใบหนึ่งให้เธอ สายตาของเธอเผยความประหลาดใจ“ลองดูซะ มีข้อเรียกร้
Read more
บทที่ 2
สายตาของจ้าวซีซีมีการเยาะเย้ยแวบเข้ามาครู่หนึ่ง หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เธอก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอได้หย่ากับฮั่วหานฮุ่ยไปแล้ว ผู้หญิงคนไหนจะมาอยู่ที่นี่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองอีกต่อไปจ้าวซีซีก้าวไปข้างหน้า “สวัสดีค่ะ…”เธอพูดยังไม่ทันจับ สาวสวยคนนั้นก็เมินเธอ แล้วเดินไปรอบ ๆ ห้องโถง จากนั้นก็สั่งแม่บ้านขึ้นว่า “สีผ้าม่านไม่โอเค ยังมีโซฟาอีกที่ไม่โอเค และก็ยังมีเตียงในห้องนอนด้วย ทั้งหมดนี้ไปเปลี่ยนเป็นแบรนด์ที่ฉันชอบมาให้หมด”มองไปที่แขกผู้มีเกียรติที่มาชี้นิ้วสั่งการส่งเดชกับเรือนหอ จ้าวซีซีก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณเป็นใครเหรอคะ? บ้านหลังนี้ไม่ได้เตรียมจะปรับปรุงใหม่ค่ะ”“ฉันจะแนะนำตัวเองหน่อยนะ ฉันชื่อว่าหลินซี ในอนาคตจะมาเป็นนายหญิงของเรือนหอแห่งนี้ ดังนั้นสไตล์ของการตกแต่งวิลล่านี้ ก็ต้องทำตามที่ฉันพูดอยู่แล้วล่ะค่ะ”“คุณก็คือหลินซี?”หัวใจของจ้าวซีซีรู้สึกขมขื่น ไม่น่าแปลกใจที่จู่ ๆ ฮั่วหานฮุ่ยก็ขอหย่า ที่แท้ก็เป็นเพราะหลินซีกลับมาแล้วนี่เองคนรักเก่าที่เขาไม่เคยลืมกลับประเทศมาแล้ว เธอที่เป็นของทดแทนก็ต้องถอยไป“ดูเหมือนว่าเธอจะเคยได้ยินเรื่องฉันมาก่อน รีบลงนามหย่าไปให้เร็
Read more
บทที่ 3
จ้าวซีซีถือแผ่นตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น “ถ้าฉันท้องจริง ๆ ก็ไม่หย่าหรอกค่ะ”“ก็ใช่ สุดท้ายแล้วผู้หญิงที่บูชาเงินแบบเธอจะต้องคว้าโอกาสแม่ของลูกเอาไว้อย่างแน่นอน แต่ถึงแม้เธอจะท้อง พี่หานฮุ่ยก็ไม่ต้องการ ยังไงซะคนธรรมดา ๆ อย่างเธอ ไม่เหมาะให้กำเนิดทายาทของตระกูลฮั่วหรอก”จ้าวซีซีหันหลังกลับอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว แต่หลินซีกลับเดินตามเธอไปด้วย “เดี๋ยวก่อน เอากระดาษที่เธอหยิบมาจากโต๊ะมาให้ฉันดูหน่อย”หลินซีคิดแล้วก็รู้สึกไม่วางใจขึ้นมา เธอต้องดูให้ชัดก่อน ถ้าผู้หญิงคนนี้ท้องลูก จำเป็นต้องกำจัดออกไปจ้าวซีซีถือกระดาษที่ตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ”“เรื่องส่วนตัวอะไรกัน ฉันแค่จะดูว่าเธอจะขโมยของมีค่าในวิลล่าไปหรือเปล่า เอามาให้ฉัน!”หลินซีก้าวไปข้างหน้าจะแยกมือเธอออก และยังอยากจะยกมือขึ้นไปตบเธอ จ้าวซีซีชนไหล่กลับไป แล้วเห็นหลินซีนอนร้องไห้อยู่บนพื้น “เท้าของฉัน เจ็บมากเลย!”“จ้าวซีซี คุณกำลังทำอะไรอยู่?”เสียงที่เย็นชาและดุดันของชายหนุ่มนั้นดังขึ้น จ้าวซีซีหันศีรษะไปเห็นฮั่วหานฮุ่ยที่เดินเข้ามาจากด้านนอก จู่ ๆ หัวใจของเธอก็กระตุกขึ้นมา
Read more
บทที่ 4
หลินซีดีใจสุดขีด ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจอมปลอมว่า “เห็นแก่หน้าพี่หานฮุ่ยหรอกนะ ฉันถึงยกโทษให้เธอ”จ้าวซีซียืดหลังตรง มองไปยังฮั่วหานฮุ่ย “ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ?”เธอไม่อยากอยู่ต่อแม้เพียงสักเสี้ยววินาทีเดียวเธอก้มเก็บหนังสือข้อตกลงการหย่าที่พื้นยื่นส่งให้เขา ครั้งนี้ท่าทางของเธอแน่วแน่กว่าทุกครั้งฮั่วหานฮุ่ยเหลือบมองหนังสือข้อตกลงการหย่า ขมวดคิ้วด้วยจิตใต้สำนึก คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอยอมเซ็นด้วยความเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงไปขอให้คุณย่าช่วย เดิมทีเขาคิดไว้แล้วว่าจะพูดโน้มน้าวใจคุณย่าอย่างไร แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วชายหนุ่มรู้สึกแย่ขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองเห็นกระเป๋าเดินทางที่พื้น เธอเตรียมตัวจะไปแล้วงั้นเหรอ?ฮั่วหานฮุ่ยยกสายตาขึ้น “หาที่พักได้แล้วเหรอ?”“ยังค่ะ”หลังจากจ้าวซีซีตอบกลับด้วยสัญชาตญาณ ก็มองเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อกี้เขาเป็นห่วงเธออยู่เหรอ?ฮั่วหานฮุ่ยรีบมองไปทางอื่น “ไปหยิบน้ำแข็งมาประคบเย็นให้ซีซี เธอข้อเท้าพลิกเพราะคุณ คุณคิดจะไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?”เหอะ ทำเพื่อหลินซีตามคาดเมื่อกี้มีอยู่ชั่ววินาทีหนึ่งที่เธอคิดว่าฮั่วหานฮุ่ยเป็นห่วงตน แต่งง
Read more
บทที่ 5
จ้าวซีซีแค่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบนเตียงหลังนั้นต่อไป เธอก็รู้สึกอี๋จนอยากจะอาเจียน แต่เธอยังคงควบคุมตัวเองได้ หมุนตัวไปเก็บข้าวของที่ห้องแต่งตัว ไม่นานก็จัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว“พ่อบ้าน เหมือนว่ากระเป๋าเดินทางนั้นเป็นแบรนด์เนม หาถุงใบใหม่ให้เธอใส่ซะ”ไม่นาน พ่อบ้านก็หาถุงฟางที่สกปรกใบหนึ่งมา โยนไปตรงหน้าเธอ “ใส่ในนี้”จ้าวซีซีย่อตัวลงเปิดกระเป๋าเดินทาง ด้านหลังมีเสียงของหลินซีดังลอยมา “เดี๋ยวตรวจสอบสัมภาระของเธอหน่อย เพราะคนบางคนมือเท้าไม่สะอาด มักชอบหยิบของที่ไม่ควรหยิบไป”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จ้าวซีซีก็นึกถึงประโยคเมื่อครู่ของฮั่วหานฮุ่ยที่พูดเรื่องเอาเด็กออก เขาอยู่ในห้องอาบน้ำข้างๆ นี้เอง ถ้ารู้เรื่องใบตรวจครรภ์ละก็ คงรักษาเด็กไว้ไม่ได้แน่พ่อบ้านกับหลินซียืนจ้องตาเขม็งจากด้านนอกห้องแต่งตัว เธอเหลือบมองใบตรวจครรภ์ที่ซ่อนไว้อย่างดี จากนั้นก็ตัดสินใจเรื่องหนึ่งเธอหันหลังไป แอบฉีกใบตรวจครรภ์แล้วใส่เข้าปาก ก่อนที่จะค่อยๆ กลืนมันลงไป เธอมองเสื้อผ้าของผู้ชายคนนั้นในห้องแต่งตัว หัวใจก็เริ่มด้านชาขึ้นทีละนิดนับแต่นี้ไป เด็กคนนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลฮั่วจ้าวซีซีลากถุงฟางเดินออกจ
Read more
บทที่ 6
เขาเห็นของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ล้วนเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ๆ เธอไม่ได้หยิบของหรูหราแบรนด์เนมไปสักชิ้นเดียวเธอแต่งงานกับฉันไม่ใช่ว่าต้องการสิ่งเหล่านี้หรอกเหรอ? คิดไม่ถึงว่าจะไม่เอาอะไรไปสักชิ้นสายตาของฮั่วหานฮุ่ยมองไปที่ถุงกระสอบที่สกปรก พร้อมขมวดคิ้วและพูดว่า “ใช้แผนนี้อีกแล้วเหรอ ครั้งนี้ทำเป็นน่าสงสารให้ใครเห็นเหรอ? คุณย่าไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ!”แต่งงานมาสามปี นอกจากไม่ชอบเธอแล้ว ในทางการเงินเขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอไม่ดีเลยการหย่าร้างยังให้ค่าชดเชยกับเธอเป็นจำนวนมาก เพียงพอที่จะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย เธออยากที่จะไปจริง ๆ หรือเป็นเพียงแค่การแสดงกันแน่นะ?จ้าวซีซีจับโทรศัพท์ที่แบตหมดไว้แน่น เธอยังไม่เข้าใจข่าวที่ป้าสะใภ้ใหญ่ได้เล่าให้เธอฟังว่าเธอได้พบกับครอบครัวแล้ว เธอยังเคยเพ้อฝันว่าครอบครัวของเธอหาเธอพบแล้ว ตั้งแต่นี้เธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปจ้าวซีซีเหม่อลอยเล็กน้อย แต่ในสายตาของฮั่วหานฮุ่ยนั้นราวกับยอมรับแล้วหลินซีแกล้งทำเป็นเดินกะโผลกกะเผลกและตามออกมา “พี่หานฮุ่ยคะ เมื่อกี้เธอเก็บข้าวของจะออกไป แต่ว่าเธอแค่เอาถุงกระสอบที่สกปรกออกมาจากห้องครัว ฉันพยายามโน้มน้าวเธ
Read more
บทที่ 7
เดิมทีเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะแต่งงานกับเธอ แต่เขาก็แต่งงานกับเธอแล้ว ถ้าหากว่าเธอเชื่อฟัง เขาก็ไม่สนใจเรื่องภูมิหลังที่ย่ำแย่ของเธอ เนื่องจากเขามีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูเธอแต่ว่าผู้หญิงคนนี้สร้างเรื่องมาหลายครั้ง ตอนนี้นึกไม่ถึงเลยว่าเธอไม่อยากเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว และในที่สุดก็แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา!เดิมทีเขาควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่เมื่อเห็นเธอเซ็นใบหย่าแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่มีแรง อ่อนแรงไปหมดในสายตาของจ้าวซีซีแอบซ่อนความเศร้าโศกเอาไว้ เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เธอยังทิ้งศักดิ์ศรีของเธอเอาไว้เพื่อให้เขาก้าวต่อไปหลังจากที่เธอได้ก้าวจากที่นี่ไปแล้วหลินซีเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเสริมว่า “จ้าวซีซี เธอรีบเซ็นใบหย่าขนาดนี้ เธอมีรักครั้งใหม่แล้วใช่ไหม?” สีหน้าของฮั่วหานฮุ่ยเย็นลงมาก เขาจ้องตากับจ้าวซีซีอย่างไม่วางตา แววตาของเขานั้นมองอย่างครุ่นจ้าวซีซีเห็นสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจของฮั่วหานฮุ่ย เธอไม่ยอมพ่ายแพ้และตอบว่า “ใช่น่ะสิ ขอเพียงแค่มีรักครั้งใหม่ที่ดีพอ ไม่มีหรอกที่จะไม่ลืมแฟนเก่า”ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “อยู่กินด้วยกันกับฉัน แต่ไปเลี้ยงชายข้างนอกเหรอ?”จ้าวซีซีเหลือบมอ
Read more
บทที่ 8
รับเธอไป?จ้าวซีซีมองดูเฮลิคอปเตอร์ตรงหน้า พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ป้าสะใภ้ใหญ่โทรมาบอกตนว่าตามหาครอบครัวของตนเจอแล้ว!หรือว่าเป็นคนที่บ้านส่งคนมารับเธอแล้วจริงๆ?จ้าวซีซีหยิกแก้มตัวเองเบา ๆ ยังนึกว่าตนฝันไป ไม่งั้นมีเฮลิคอปเตอร์ลงมาจากฟากฟ้า แล้วรับเธอกลับบ้านจริงเหรอ?ฝันแบบนี้มา 20 ปี ตอนนี้เป็นจริงแล้วงั้นสิ?หลินซีใบหน้าเต็มไปด้วยความเหน็บแนม “จ้าวซีซี เธอนี่ช่างเล่นละครเก่งจริงๆ เธอไปหากลุ่มนักแสดงมาจากที่ไหน เล่นได้สมจริงดีนี่ ไก่ป่าก็คือไก่ป่าอยู่วันยังค่ำ แปลงโฉมยังไงก็เปลี่ยนแปลงกลิ่นอายความยากจนบนตัวเธอไม่ได้หรอก แล้วยังมาทำเป็นอวดเฮลิคอปเตอร์ เดาว่าชั่วชีวิตนี้เธอคงยังไม่เคยได้ลองนั่งเฮลิคอปเตอร์สักครั้งเลยมั้ง ยัยบ้านนอกเอ๊ย!”จ้าวซีซียังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร บอดี้การ์ดข้างกายเธอก็ง้างมือตบออกไปทันที จนหลินซีถึงกับโซซัดโซเซล้มหน้าคะมำหลินซีกรีดร้องพลันปริปากพูด “จ้าวซีซี เธอกล้าสั่งให้คนตบฉันเหรอ เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? รู้หรือเปล่าว่าพี่ชายฉันเป็นใคร? ฉันจะเอาชีวิตของเธอทั้งครอบครัวเลยคอยดู!”จ้าวซีซีเห็นสภาพย่ำแย่ของหลินซี เธอเผยยิ้มจางๆ ออกมา “พี่ชายฉันชื่อ
Read more
บทที่ 9
ในเวลานี้ ป้าสะใภ้ใหญ่เข้ามาดึงจ้าวซีซี “ไม่ต้องรีบร้อน พี่ชายที่เหลือคนอื่นๆ ของเธอจะมาถึงในไม่ช้า ไว้เจอหน้าพวกเขาก่อนค่อยกลับก็ยังไม่สาย ที่ที่มีคนในครอบครัวถึงจะเรียกว่าบ้าน”หลินตงเย่มองป้าสะใภ้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ หากไม่ได้ผู้หญิงคนนี้ที่ดูแลประคบประหงมน้องสาวมาตลอด น้องสาวก็คงมีชีวิตที่ย่ำแย่กว่านี้ เขาเอ่ยปากอย่างนอบน้อม “ผมจัดการจองห้องไว้แล้ว ไปทานข้าวที่ห้องอาหารกันก่อนดีกว่านะครับ”จ้าวซีซีเดินไปพร้อมกับป้าสะใภ้ใหญ่ โดยมีพี่ชายที่ตนพึ่งได้เจอเดินนำอยู่ข้างหน้า พบว่าอีกฝ่ายเหมือนจะพูดน้อยมาก และค่อนข้างทำตัวห่างเหินไม่ค่อยน่าสุงสิงด้วยเท่าไรนักแต่ดูเหมือนว่าพี่ชายเธอจะรวยมาก!เธอลงมาจากดาดฟ้าโรงแรมเจ็ดดาว สภาพแวดล้อมของที่นี่ดูไฮโซมาก เธอไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อนหลินตงเย่คิดถึงเรื่องที่น้องสาวต้องกลับไปอยู่ที่บ้านหลังเก่า ก็ปวดใจขึ้นมาจนแทบหายใจหายคอไม่สะดวกจ้าวซีซีมองไปยังหลินตงเย่ “พี่เป็นอะไรไปคะ?”“เปล่า มีทรายเข้าตาน่ะ น้องพี่ ลองคิดใหม่อีกทีไหมว่าอยากเปลี่ยนที่อยู่หรือเปล่า?”เขาเตรียมบ้านช่องไว้มากมาย กลับไปจะต้องเลือกคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดให้น
Read more
บทที่ 10
จ้าวซีซีมองพ่อแม่บุญธรรม รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไป “พวกคุณยังมีหน้าพูดว่าเป็นผู้มีพระคุณของฉันอีกเหรอ? ตอนนั้นฉันเกือบหิวตายอยู่ในบ้าน เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่เอาข้าวมาให้ฉันกิน หลังจากนั้นพวกคุณก็ทิ้งฉันให้ป้าสะใภ้ใหญ่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่”ป้าสะใภ้ใหญ่ตกตะลึงเล็กน้อย “พวกเธอหาที่นี่เจอได้ยังไง ทั้งที่ฉันไม่ได้บอกกับใครเลย”แม่บุญธรรมสองมือเท้าสะเอว “พี่สะใภ้ ยังมีหน้ามาพูดอีก ทั้งที่พวกเราต่างหากเป็นคนรับเลี้ยงซีซี ตอนนี้พี่อยากเอาความดีความชอบนี้ใส่ตัวคนเดียวเหรอ? ไม่มีทางหรอก!”พ่อบุญธรรมถุยเสลดเหนียวออมา “ถูกต้อง ครอบครัวของจ้าวซีซีอยู่ที่ไหน? ในเมื่อพักโรงแรมที่แพงขนาดนี้ได้ ก็คงต้องมีเงินมากแน่นอน ต้องขอให้พวกเขาจ่ายค่าชดเชยให้เราถึงพอใจ”คิดไม่ถึงว่าเด็กที่เก็บมาอย่างไม่คิดอะไร ครอบครัวเธอจะร่ำรวยขนาดนี้ พวกเขากำลังจะแล้วจ้าวซีซีปกป้องป้าสะใภ้ใหญ่ มองพ่อแม่บุญธรรมอย่างเย็นชา “ฝันไปเถอะ ฉันจะไม่ให้เงินสักแดงเดียวกับพวกคุณ ตอนนั้นคุณลุงมีปากเสียงก็เพราะพวกคุณ และเกิดอุบัติเหตุรถยนต์เนื่องจากปัญหาที่พวกคุณสร้าง ผลสุดท้ายพวกคุณติดค้างเงินแล้วไม่คืน ถ้าไม่ใช่เพราะทำให้พลาดเวลาในการ ค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status