บอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ

บอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ

Oleh:  เจียงซือซันTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8.73
43 Peringkat. 43 Ulasan-ulasan
315Bab
58.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จ้าวซีซีได้แต่งงานกับผู้สืบทอดตระกูลเศรษฐีอย่างไม่คาดคิด และวันที่ตรวจเจอว่าตั้งครรภ์เธอก็ได้รับข้อตกลงการหย่าร้างการยึดครองเรือนหอของเศรษฐีจอมปลอมอย่างเธอกับแม่สามีที่แสนรังเกียจเธอผู้ไร้อิทธิพลและอำนาจแต่แล้วชายหนุ่มที่หล่อเหลาและร่ำรวยหกคนก็ล่วงหล่นลงมาจากฝากฟ้า หนึ่งในนั้นเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และเขายืนกรานที่จะมอบคฤหาสน์หลังใหญ่ให้เธอหลายร้อยหลังอีกคนเป็นนักวิทยาศาสตร์ AI ที่จะมอบรถยนต์หรูไร้คนขับรุ่นลิมิเต็ดให้เธออีกคนเป็นศัลยแพทย์ยอดฝีมือที่อยู่บ้านทำอาหารให้เธอทุกวันอีกคนเป็นนักเปียโนผู้มากพรสวรรค์ที่เล่นเปียโนให้เธอฟังทุกวันอีกคนเป็นยอดนักทนายที่จะเป็นคนกวาดล้างเหล่าแฟนคลับแอนตี้ทั้งหมดให้เธอและอีกคนเป็นราชาภาพยนตร์ ที่ประกาศออกสาธารณะว่าเธอต่างหากที่เป็นรักแท้เศรษฐีจอมปลอมโอ้อวด “คนเหล่านี้ล้วนเป็นพี่ชายของฉันเองค่ะ”พี่ชายทั้งหกค้านขึ้นพร้อมกัน “ผิดแล้วล่ะ ซีซีต่างหากที่เป็นคุณหนูมหาเศรษฐีตัวจริง”เธอเลี้ยงลูกคนเดียวอย่างงดงามและเพลิดเพลินไปกับพี่ชายสุดหล่อหกคนที่เอ็นดูเธออย่างไร้ขีดจำกัด แต่แล้วผู้ชายบางคนกลับอิจฉาตาร้อน “ซีซี เรามาแต่งงานกันอีกครั้งได้ไหม?”ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอยกยิ้มน้อย ๆ “งั้นคุณต้องถามพี่ชายทั้งหกคนของฉันแล้วล่ะว่าตกลงหรือเปล่า?”แล้วก็มีชายหนุ่มรูปงามอีกสี่คนจากฟากฟ้าล่วงหล่นลงมา “ผิดแล้ว ควรจะเป็นสิบคนต่างหาก!”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Gianna’s POV

Cold air bit at my face, but I barely felt it. My fingers stayed tightly locked around small, warm ones. Standing outside the towering glass facade of the corporate headquarters, I stared up at the name etched in polished steel. Three years. Three long years of hiding, surviving, and guarding my heart. Every step I had taken since running away led directly to this massive building.

"Mommy, are we going inside?"

The small voice broke through my frozen thoughts. I looked down, meeting wide, curious eyes that mirrored the exact shade of hazel I tried so hard to forget.

"Yes, sweetie. Stay close to me."

I took a slow breath, forced my shoulders back, and pushed through the heavy revolving doors. The lobby was as grand and intimidating as ever, buzzing with expensive suits and hushed telephone conversations. I ignored the stares and walked straight toward the front desk.

The receptionist offered a practiced, polite smile. "Good morning. Do you have an appointment?"

"No. Tell Lucas Vance that Gianna is here to see him."

"Mr. Vance is currently in a board meeting and doesn't take unscheduled visitors," the receptionist said, her smile cooling slightly. "If you'd like to leave a message…"

"He will see me," I interrupted, my tone calm, though my pulse hammered a frantic rhythm against my ribs. "Just tell him my name."

Before the receptionist could argue, a pair of private elevator doors chimed open nearby, and a security guard stepped forward with a wary expression. I didn't wait for him to reach me. I turned and walked directly toward the private elevators, my heels clicking steadily against the marble floor.

"Ma'am, you can't go back there…" the guard warned, reaching out to block my path.

I stopped, looking him dead in the eye with a quiet authority that caught him off guard. "Touch me, and you'll be answering to Mr. Vance for throwing out the mother of his child."

The words dropped into the lobby like a stone in still water. The guard froze, his hand hovering in mid-air. Around us, murmurs died down. Seizing the opening, I pulled the child past him and pressed the elevator call button. By the time security recovered, the heavy doors slid shut, sealing us inside.

Upstairs, the top floor was quiet, draped in luxury and muted tones. I stepped out into the familiar corridor, my chest tightening with every step toward the double oak doors at the end. I could hear voices murmuring inside the boardroom.

Without knocking, I turned the handle and pushed the door open.

He sat at the head of a long mahogany table surrounded by senior executives who looked up in instant alarm. But Lucas didn't look at them. His gaze locked onto the doorway, and the breath seemed to leave his lungs entirely.

The room went dead silent. The executives scrambled to their feet, muttering apologies and packing tablets, but Lucas didn't blink, didn't move, didn't even acknowledge the people fleeing around him. He simply stared across the room as if a ghost had walked through solid wood.

Within seconds, the boardroom emptied, leaving only the heavy silence between us.

Lucas stood up slowly from his chair. His face was devoid of color, his jaw tight. When he finally spoke, his voice was barely a whisper.

"Why are you here?"

I stood my ground, pulling the child forward into the light of the tall windows.

"I didn't come here for you, Lucas."

His gaze dropped. He looked down, taking in the small child standing beside me, and his breath hitched. The resemblance was undeniable the dark hair, the shape of the jaw, the sharp curve of the brow. The world around Lucas stopped spinning.

"Is this..." He couldn't finish the sentence. He couldn't force the words past the sudden tightness in his throat.

"Yes," I said quietly. "This is your child."

Lucas gripped the edge of the table, his knuckles turning white.

"How old?"

"Three."

A dark, heavy realization washed over his features, turning his shock into something volatile. He calculated the date, the timeline, the exact week I had vanished from his life.

"You were pregnant when you left."

"I was." I answered.

"You kept my child from me for three years?" His voice rose, vibrating with suppressed fury and disbelief.

"You think I wanted to?" My calm exterior cracked, a flash of old pain bleeding into my tone. "I left because of what I found out. Because of what you did."

"What did I do?" Lucas rounded the table, closing the distance between us with dangerous speed. "I spent months tearing the city apart looking for you! I tore my life apart trying to find out where you went!"

"Don't lie to me," I snapped, stepping back to shield the child. "I saw the message. I knew where your loyalties were."

"I never sent any message!" Lucas shouted, stopping short as the sheer weight of their conflicting truths hung in the air between us. "I woke up and you were gone. Everything I had was gone."

Before I could process the sudden, violent shift in his words, my phone buzzed sharply in my pocket. My hand shook as I pulled it out. A text message flashed on the screen from an unknown number, displaying a clear photograph taken just minutes ago from outside the building, accompanied by a single sentence: You can run into his arms, Gianna, but you can't hide from us.

Lucas caught sight of the phone over my shoulder, his eyes narrowing with lethal intent. "What is that?"

"Nothing," I lied, pulling the phone away.

"Give me the phone, Gianna."

"I handled things for three years without you, Lucas. I don't need your help now."

"You're standing in my building with my child while someone stalks you," he said, his voice dropping to a low, furious command. "You are not handling anything alone anymore."

I turned toward the door, desperate to escape the pull of his gravity. "Watch me."

Lucas moved faster than I anticipated, stepping directly into my path. He didn't block me physically, but the look in his eyes held me in place.

"You think you're safe out there alone?" he asked softly, the anger fading into a chilling certainty.

"You think you had a reason to run three years ago? Somebody set us up, Gianna. And until I find out who, you aren't going anywhere."

I stared at him, the reality of the threat anchoring my feet to the plush carpet. I could not simply walk away anymore. I needed to know whether Lucas was telling the truth about the past, while Lucas now knew he had a child and that someone had deliberately separated us.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
86%(37)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
2%(1)
6
2%(1)
5
0%(0)
4
2%(1)
3
2%(1)
2
5%(2)
1
0%(0)
8.73 / 10.0
43 Peringkat · 43 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

DR1726
DR1726
ไม่จบนะคะ ทุกคน
2025-12-01 08:24:53
5
0
Nok Sawittree
Nok Sawittree
ลงไม่จบ แต่บอกเสร็จเรียบร้อย ...... เรียบร้อยในการโกงคนอ่านที่เสียเงินปลดเหรียญไปตั้งเยอะ นี่มันแอพมิจฉาชีพหรือป่าว หลายเรื่องแล้วนะ
2024-11-04 16:42:35
23
1
Chafvii Vnpp
Chafvii Vnpp
ต่อหน่อยค่าาา อยากเจอหลานแฝด
2024-09-26 09:00:29
2
0
rattikan hongthong
rattikan hongthong
good job en joy
2024-06-17 12:32:07
0
0
Sunanta Took Suwannachot
Sunanta Took Suwannachot
ชอบอ่านมากนะแต่ทำไมเดินเรื่องช้าจังยืดไปหน่อยวนเวียนแต่เรื่องเดิมๆ
2024-06-13 11:00:50
0
0
315 Bab
บทที่ 1
“ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว ตัวชี้วัดแต่ละรายการก็ปกติดีค่ะ”จ้าวซีซีเดินถือใบตรวจครรภ์กลับไปยังคฤหาสน์ที่เป็นเรือนหอสุดหรูหรา เธอรู้สึกราวกับกำลังฝัน นี่เธอกำลังตั้งครรภ์จริง ๆ เหรอ?เธอระดมความกล้าส่งข้อความหาฮั่วหานฮุ่ยผู้เป็นสามี [เย็นนี้จะกลับมาทานข้าวไหมคะ?]เวลาที่รอคอยช่างแสนยาวนาน เขาไม่ชอบให้ใครรบกวนการทำงาน เธอกังวลว่าจะไม่ได้รับการตอบกลับราวหินจมทะเลเหมือนเมื่อก่อนวินาทีต่อมาโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น และคำตอบของเขาก็ช่างเย็นชา [อือ มีเรื่องจะคุยด้วยพอดี] หลังจากที่จ้าวซีซีได้รับการตอบกลับจากฮั่วหานฮุ่ย เธอก็รีบไปเตรียมซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารชุดใหญ่ เธอวางใบตรวจครรภ์เอาไว้บนโต๊ะ แต่ก็ดูจะจงใจเกินไปจึงพลิกกลับหน้าใบตรวจครรภ์ช่วงหัวค่ำ รถหรูคันสีดำขับเข้ามาในคฤหาสน์ฮั่วหานฮุ่ยก้มตัวลงจากรถ เสื้อนอกของชุดสูทถูกวางพาดบนคอแบบลวก ๆ รูปร่างของเขาสูงโปร่ง กับดวงตาและคิ้วสีดำขลับ“หานฮุ่ย คุณกลับมาแล้ว”จ้าวซีซีวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปต้อนรับ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อสูทที่เขาถอดออก แต่เขากลับยื่นเอกสารใบหนึ่งให้เธอ สายตาของเธอเผยความประหลาดใจ“ลองดูซะ มีข้อเรียกร้
Baca selengkapnya
บทที่ 2
สายตาของจ้าวซีซีมีการเยาะเย้ยแวบเข้ามาครู่หนึ่ง หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เธอก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอได้หย่ากับฮั่วหานฮุ่ยไปแล้ว ผู้หญิงคนไหนจะมาอยู่ที่นี่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองอีกต่อไปจ้าวซีซีก้าวไปข้างหน้า “สวัสดีค่ะ…”เธอพูดยังไม่ทันจับ สาวสวยคนนั้นก็เมินเธอ แล้วเดินไปรอบ ๆ ห้องโถง จากนั้นก็สั่งแม่บ้านขึ้นว่า “สีผ้าม่านไม่โอเค ยังมีโซฟาอีกที่ไม่โอเค และก็ยังมีเตียงในห้องนอนด้วย ทั้งหมดนี้ไปเปลี่ยนเป็นแบรนด์ที่ฉันชอบมาให้หมด”มองไปที่แขกผู้มีเกียรติที่มาชี้นิ้วสั่งการส่งเดชกับเรือนหอ จ้าวซีซีก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณเป็นใครเหรอคะ? บ้านหลังนี้ไม่ได้เตรียมจะปรับปรุงใหม่ค่ะ”“ฉันจะแนะนำตัวเองหน่อยนะ ฉันชื่อว่าหลินซี ในอนาคตจะมาเป็นนายหญิงของเรือนหอแห่งนี้ ดังนั้นสไตล์ของการตกแต่งวิลล่านี้ ก็ต้องทำตามที่ฉันพูดอยู่แล้วล่ะค่ะ”“คุณก็คือหลินซี?”หัวใจของจ้าวซีซีรู้สึกขมขื่น ไม่น่าแปลกใจที่จู่ ๆ ฮั่วหานฮุ่ยก็ขอหย่า ที่แท้ก็เป็นเพราะหลินซีกลับมาแล้วนี่เองคนรักเก่าที่เขาไม่เคยลืมกลับประเทศมาแล้ว เธอที่เป็นของทดแทนก็ต้องถอยไป“ดูเหมือนว่าเธอจะเคยได้ยินเรื่องฉันมาก่อน รีบลงนามหย่าไปให้เร็
Baca selengkapnya
บทที่ 3
จ้าวซีซีถือแผ่นตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น “ถ้าฉันท้องจริง ๆ ก็ไม่หย่าหรอกค่ะ”“ก็ใช่ สุดท้ายแล้วผู้หญิงที่บูชาเงินแบบเธอจะต้องคว้าโอกาสแม่ของลูกเอาไว้อย่างแน่นอน แต่ถึงแม้เธอจะท้อง พี่หานฮุ่ยก็ไม่ต้องการ ยังไงซะคนธรรมดา ๆ อย่างเธอ ไม่เหมาะให้กำเนิดทายาทของตระกูลฮั่วหรอก”จ้าวซีซีหันหลังกลับอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว แต่หลินซีกลับเดินตามเธอไปด้วย “เดี๋ยวก่อน เอากระดาษที่เธอหยิบมาจากโต๊ะมาให้ฉันดูหน่อย”หลินซีคิดแล้วก็รู้สึกไม่วางใจขึ้นมา เธอต้องดูให้ชัดก่อน ถ้าผู้หญิงคนนี้ท้องลูก จำเป็นต้องกำจัดออกไปจ้าวซีซีถือกระดาษที่ตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ”“เรื่องส่วนตัวอะไรกัน ฉันแค่จะดูว่าเธอจะขโมยของมีค่าในวิลล่าไปหรือเปล่า เอามาให้ฉัน!”หลินซีก้าวไปข้างหน้าจะแยกมือเธอออก และยังอยากจะยกมือขึ้นไปตบเธอ จ้าวซีซีชนไหล่กลับไป แล้วเห็นหลินซีนอนร้องไห้อยู่บนพื้น “เท้าของฉัน เจ็บมากเลย!”“จ้าวซีซี คุณกำลังทำอะไรอยู่?”เสียงที่เย็นชาและดุดันของชายหนุ่มนั้นดังขึ้น จ้าวซีซีหันศีรษะไปเห็นฮั่วหานฮุ่ยที่เดินเข้ามาจากด้านนอก จู่ ๆ หัวใจของเธอก็กระตุกขึ้นมา
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หลินซีดีใจสุดขีด ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจอมปลอมว่า “เห็นแก่หน้าพี่หานฮุ่ยหรอกนะ ฉันถึงยกโทษให้เธอ”จ้าวซีซียืดหลังตรง มองไปยังฮั่วหานฮุ่ย “ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ?”เธอไม่อยากอยู่ต่อแม้เพียงสักเสี้ยววินาทีเดียวเธอก้มเก็บหนังสือข้อตกลงการหย่าที่พื้นยื่นส่งให้เขา ครั้งนี้ท่าทางของเธอแน่วแน่กว่าทุกครั้งฮั่วหานฮุ่ยเหลือบมองหนังสือข้อตกลงการหย่า ขมวดคิ้วด้วยจิตใต้สำนึก คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอยอมเซ็นด้วยความเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงไปขอให้คุณย่าช่วย เดิมทีเขาคิดไว้แล้วว่าจะพูดโน้มน้าวใจคุณย่าอย่างไร แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วชายหนุ่มรู้สึกแย่ขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองเห็นกระเป๋าเดินทางที่พื้น เธอเตรียมตัวจะไปแล้วงั้นเหรอ?ฮั่วหานฮุ่ยยกสายตาขึ้น “หาที่พักได้แล้วเหรอ?”“ยังค่ะ”หลังจากจ้าวซีซีตอบกลับด้วยสัญชาตญาณ ก็มองเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อกี้เขาเป็นห่วงเธออยู่เหรอ?ฮั่วหานฮุ่ยรีบมองไปทางอื่น “ไปหยิบน้ำแข็งมาประคบเย็นให้ซีซี เธอข้อเท้าพลิกเพราะคุณ คุณคิดจะไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?”เหอะ ทำเพื่อหลินซีตามคาดเมื่อกี้มีอยู่ชั่ววินาทีหนึ่งที่เธอคิดว่าฮั่วหานฮุ่ยเป็นห่วงตน แต่งง
Baca selengkapnya
บทที่ 5
จ้าวซีซีแค่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบนเตียงหลังนั้นต่อไป เธอก็รู้สึกอี๋จนอยากจะอาเจียน แต่เธอยังคงควบคุมตัวเองได้ หมุนตัวไปเก็บข้าวของที่ห้องแต่งตัว ไม่นานก็จัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว“พ่อบ้าน เหมือนว่ากระเป๋าเดินทางนั้นเป็นแบรนด์เนม หาถุงใบใหม่ให้เธอใส่ซะ”ไม่นาน พ่อบ้านก็หาถุงฟางที่สกปรกใบหนึ่งมา โยนไปตรงหน้าเธอ “ใส่ในนี้”จ้าวซีซีย่อตัวลงเปิดกระเป๋าเดินทาง ด้านหลังมีเสียงของหลินซีดังลอยมา “เดี๋ยวตรวจสอบสัมภาระของเธอหน่อย เพราะคนบางคนมือเท้าไม่สะอาด มักชอบหยิบของที่ไม่ควรหยิบไป”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จ้าวซีซีก็นึกถึงประโยคเมื่อครู่ของฮั่วหานฮุ่ยที่พูดเรื่องเอาเด็กออก เขาอยู่ในห้องอาบน้ำข้างๆ นี้เอง ถ้ารู้เรื่องใบตรวจครรภ์ละก็ คงรักษาเด็กไว้ไม่ได้แน่พ่อบ้านกับหลินซียืนจ้องตาเขม็งจากด้านนอกห้องแต่งตัว เธอเหลือบมองใบตรวจครรภ์ที่ซ่อนไว้อย่างดี จากนั้นก็ตัดสินใจเรื่องหนึ่งเธอหันหลังไป แอบฉีกใบตรวจครรภ์แล้วใส่เข้าปาก ก่อนที่จะค่อยๆ กลืนมันลงไป เธอมองเสื้อผ้าของผู้ชายคนนั้นในห้องแต่งตัว หัวใจก็เริ่มด้านชาขึ้นทีละนิดนับแต่นี้ไป เด็กคนนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลฮั่วจ้าวซีซีลากถุงฟางเดินออกจ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เขาเห็นของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ล้วนเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ๆ เธอไม่ได้หยิบของหรูหราแบรนด์เนมไปสักชิ้นเดียวเธอแต่งงานกับฉันไม่ใช่ว่าต้องการสิ่งเหล่านี้หรอกเหรอ? คิดไม่ถึงว่าจะไม่เอาอะไรไปสักชิ้นสายตาของฮั่วหานฮุ่ยมองไปที่ถุงกระสอบที่สกปรก พร้อมขมวดคิ้วและพูดว่า “ใช้แผนนี้อีกแล้วเหรอ ครั้งนี้ทำเป็นน่าสงสารให้ใครเห็นเหรอ? คุณย่าไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ!”แต่งงานมาสามปี นอกจากไม่ชอบเธอแล้ว ในทางการเงินเขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอไม่ดีเลยการหย่าร้างยังให้ค่าชดเชยกับเธอเป็นจำนวนมาก เพียงพอที่จะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย เธออยากที่จะไปจริง ๆ หรือเป็นเพียงแค่การแสดงกันแน่นะ?จ้าวซีซีจับโทรศัพท์ที่แบตหมดไว้แน่น เธอยังไม่เข้าใจข่าวที่ป้าสะใภ้ใหญ่ได้เล่าให้เธอฟังว่าเธอได้พบกับครอบครัวแล้ว เธอยังเคยเพ้อฝันว่าครอบครัวของเธอหาเธอพบแล้ว ตั้งแต่นี้เธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปจ้าวซีซีเหม่อลอยเล็กน้อย แต่ในสายตาของฮั่วหานฮุ่ยนั้นราวกับยอมรับแล้วหลินซีแกล้งทำเป็นเดินกะโผลกกะเผลกและตามออกมา “พี่หานฮุ่ยคะ เมื่อกี้เธอเก็บข้าวของจะออกไป แต่ว่าเธอแค่เอาถุงกระสอบที่สกปรกออกมาจากห้องครัว ฉันพยายามโน้มน้าวเธ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เดิมทีเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะแต่งงานกับเธอ แต่เขาก็แต่งงานกับเธอแล้ว ถ้าหากว่าเธอเชื่อฟัง เขาก็ไม่สนใจเรื่องภูมิหลังที่ย่ำแย่ของเธอ เนื่องจากเขามีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูเธอแต่ว่าผู้หญิงคนนี้สร้างเรื่องมาหลายครั้ง ตอนนี้นึกไม่ถึงเลยว่าเธอไม่อยากเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว และในที่สุดก็แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา!เดิมทีเขาควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่เมื่อเห็นเธอเซ็นใบหย่าแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่มีแรง อ่อนแรงไปหมดในสายตาของจ้าวซีซีแอบซ่อนความเศร้าโศกเอาไว้ เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เธอยังทิ้งศักดิ์ศรีของเธอเอาไว้เพื่อให้เขาก้าวต่อไปหลังจากที่เธอได้ก้าวจากที่นี่ไปแล้วหลินซีเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเสริมว่า “จ้าวซีซี เธอรีบเซ็นใบหย่าขนาดนี้ เธอมีรักครั้งใหม่แล้วใช่ไหม?” สีหน้าของฮั่วหานฮุ่ยเย็นลงมาก เขาจ้องตากับจ้าวซีซีอย่างไม่วางตา แววตาของเขานั้นมองอย่างครุ่นจ้าวซีซีเห็นสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจของฮั่วหานฮุ่ย เธอไม่ยอมพ่ายแพ้และตอบว่า “ใช่น่ะสิ ขอเพียงแค่มีรักครั้งใหม่ที่ดีพอ ไม่มีหรอกที่จะไม่ลืมแฟนเก่า”ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “อยู่กินด้วยกันกับฉัน แต่ไปเลี้ยงชายข้างนอกเหรอ?”จ้าวซีซีเหลือบมอ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
รับเธอไป?จ้าวซีซีมองดูเฮลิคอปเตอร์ตรงหน้า พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ป้าสะใภ้ใหญ่โทรมาบอกตนว่าตามหาครอบครัวของตนเจอแล้ว!หรือว่าเป็นคนที่บ้านส่งคนมารับเธอแล้วจริงๆ?จ้าวซีซีหยิกแก้มตัวเองเบา ๆ ยังนึกว่าตนฝันไป ไม่งั้นมีเฮลิคอปเตอร์ลงมาจากฟากฟ้า แล้วรับเธอกลับบ้านจริงเหรอ?ฝันแบบนี้มา 20 ปี ตอนนี้เป็นจริงแล้วงั้นสิ?หลินซีใบหน้าเต็มไปด้วยความเหน็บแนม “จ้าวซีซี เธอนี่ช่างเล่นละครเก่งจริงๆ เธอไปหากลุ่มนักแสดงมาจากที่ไหน เล่นได้สมจริงดีนี่ ไก่ป่าก็คือไก่ป่าอยู่วันยังค่ำ แปลงโฉมยังไงก็เปลี่ยนแปลงกลิ่นอายความยากจนบนตัวเธอไม่ได้หรอก แล้วยังมาทำเป็นอวดเฮลิคอปเตอร์ เดาว่าชั่วชีวิตนี้เธอคงยังไม่เคยได้ลองนั่งเฮลิคอปเตอร์สักครั้งเลยมั้ง ยัยบ้านนอกเอ๊ย!”จ้าวซีซียังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร บอดี้การ์ดข้างกายเธอก็ง้างมือตบออกไปทันที จนหลินซีถึงกับโซซัดโซเซล้มหน้าคะมำหลินซีกรีดร้องพลันปริปากพูด “จ้าวซีซี เธอกล้าสั่งให้คนตบฉันเหรอ เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? รู้หรือเปล่าว่าพี่ชายฉันเป็นใคร? ฉันจะเอาชีวิตของเธอทั้งครอบครัวเลยคอยดู!”จ้าวซีซีเห็นสภาพย่ำแย่ของหลินซี เธอเผยยิ้มจางๆ ออกมา “พี่ชายฉันชื่อ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ในเวลานี้ ป้าสะใภ้ใหญ่เข้ามาดึงจ้าวซีซี “ไม่ต้องรีบร้อน พี่ชายที่เหลือคนอื่นๆ ของเธอจะมาถึงในไม่ช้า ไว้เจอหน้าพวกเขาก่อนค่อยกลับก็ยังไม่สาย ที่ที่มีคนในครอบครัวถึงจะเรียกว่าบ้าน”หลินตงเย่มองป้าสะใภ้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ หากไม่ได้ผู้หญิงคนนี้ที่ดูแลประคบประหงมน้องสาวมาตลอด น้องสาวก็คงมีชีวิตที่ย่ำแย่กว่านี้ เขาเอ่ยปากอย่างนอบน้อม “ผมจัดการจองห้องไว้แล้ว ไปทานข้าวที่ห้องอาหารกันก่อนดีกว่านะครับ”จ้าวซีซีเดินไปพร้อมกับป้าสะใภ้ใหญ่ โดยมีพี่ชายที่ตนพึ่งได้เจอเดินนำอยู่ข้างหน้า พบว่าอีกฝ่ายเหมือนจะพูดน้อยมาก และค่อนข้างทำตัวห่างเหินไม่ค่อยน่าสุงสิงด้วยเท่าไรนักแต่ดูเหมือนว่าพี่ชายเธอจะรวยมาก!เธอลงมาจากดาดฟ้าโรงแรมเจ็ดดาว สภาพแวดล้อมของที่นี่ดูไฮโซมาก เธอไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อนหลินตงเย่คิดถึงเรื่องที่น้องสาวต้องกลับไปอยู่ที่บ้านหลังเก่า ก็ปวดใจขึ้นมาจนแทบหายใจหายคอไม่สะดวกจ้าวซีซีมองไปยังหลินตงเย่ “พี่เป็นอะไรไปคะ?”“เปล่า มีทรายเข้าตาน่ะ น้องพี่ ลองคิดใหม่อีกทีไหมว่าอยากเปลี่ยนที่อยู่หรือเปล่า?”เขาเตรียมบ้านช่องไว้มากมาย กลับไปจะต้องเลือกคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดให้น
Baca selengkapnya
บทที่ 10
จ้าวซีซีมองพ่อแม่บุญธรรม รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไป “พวกคุณยังมีหน้าพูดว่าเป็นผู้มีพระคุณของฉันอีกเหรอ? ตอนนั้นฉันเกือบหิวตายอยู่ในบ้าน เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่เอาข้าวมาให้ฉันกิน หลังจากนั้นพวกคุณก็ทิ้งฉันให้ป้าสะใภ้ใหญ่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่”ป้าสะใภ้ใหญ่ตกตะลึงเล็กน้อย “พวกเธอหาที่นี่เจอได้ยังไง ทั้งที่ฉันไม่ได้บอกกับใครเลย”แม่บุญธรรมสองมือเท้าสะเอว “พี่สะใภ้ ยังมีหน้ามาพูดอีก ทั้งที่พวกเราต่างหากเป็นคนรับเลี้ยงซีซี ตอนนี้พี่อยากเอาความดีความชอบนี้ใส่ตัวคนเดียวเหรอ? ไม่มีทางหรอก!”พ่อบุญธรรมถุยเสลดเหนียวออมา “ถูกต้อง ครอบครัวของจ้าวซีซีอยู่ที่ไหน? ในเมื่อพักโรงแรมที่แพงขนาดนี้ได้ ก็คงต้องมีเงินมากแน่นอน ต้องขอให้พวกเขาจ่ายค่าชดเชยให้เราถึงพอใจ”คิดไม่ถึงว่าเด็กที่เก็บมาอย่างไม่คิดอะไร ครอบครัวเธอจะร่ำรวยขนาดนี้ พวกเขากำลังจะแล้วจ้าวซีซีปกป้องป้าสะใภ้ใหญ่ มองพ่อแม่บุญธรรมอย่างเย็นชา “ฝันไปเถอะ ฉันจะไม่ให้เงินสักแดงเดียวกับพวกคุณ ตอนนั้นคุณลุงมีปากเสียงก็เพราะพวกคุณ และเกิดอุบัติเหตุรถยนต์เนื่องจากปัญหาที่พวกคุณสร้าง ผลสุดท้ายพวกคุณติดค้างเงินแล้วไม่คืน ถ้าไม่ใช่เพราะทำให้พลาดเวลาในการ ค
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status