4 ทรราชร้าย

ชาติปัจจุบัน

        สายลมด้านนอกพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง อากาศเย็นและแห้ง อาณาจักรต้าอันแห่งนี้ อาการมักแปรปรวนอยู่เสมอ กระนั้นก็เป็นพื้นที่ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางที่รวบเจ็ดแคว้นเข้าไว้ด้วยกัน อยู่ภายใต้การดูแลของจักรพรรดิจ้าวเพื่อไม่ให้หนานฉี หรือเหล่าพวกคนเร่ร่อนแดนเถื่อนสิบสองเผ่าเข้ามารุกราน

        ในห้องลับใต้ดินที่คนนอกไม่อาจก้าวไปถึง มีแสงเงาวูบไหวไปมา พร้อมเสียงร้องโหยหวนสสับการคำรามชวนให้ขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นติดต่อกันหลายชั่วยาม ร่างแล้วร่างเล่าถูกกระทำคล้ายๆ กัน พวกเขาไม่เรียกว่าเป็นการทรมาน หากปรารถนาจะควบคุมบุรุษเหล่านี้ เพื่อให้เป็นกำลังสำคัญในการรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง ตามเจตนารมณ์ของจักรพรรดิจ้าว ที่รับความเชื่อจากสำนักตงปา

        ห้องใต้ดิน คือสถานที่ซึ่งคนนอกไม่อาจล่วงรู้ ฝั่งหนึ่งมีศพกองอยู่ และแยกเป็นชิ้นส่วนต่างๆ ชวนให้สยดสยอง บางศพไร้ศีรษะ บางศพถึงมีศีรษะ แต่ยากยิ่งนักที่จำแนกได้ว่าเป็นผู้ใด และเรียกรวมๆ ก็คือ ซากเหล่านี้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นองค์ชายต่างแคว้นที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกัน พร้อมรับใช้อาณาจักรต้าอัน โดยผู้ปกครองก็คือจ้าวฉีเหริน (จักรพรรดิจ้าว)  

        ชั่วหนึ่งก้านธูปก่อน ร่างที่ผ่านการใช้ทั้งยากล่อมประสาท และพิษร้าย นอนอยู่บนโต๊ะกว้างขนาดใหญ่ เขาส่งเสียงหัวเราะหึๆ ราวกับเสียสติ เลือดไหลออกมาจากดวงตา และจมูก กลิ่นคาวคละคลุ้งห้องอับชื้นไปหมด คนผู้นั้นคือเฉิงป๋อหยาง ร่างกายเขามีบาดแผลทั้งเก่าและใหม่เต็มไปหมด แผลเก่าเกิดจากเหล่าองค์ชายที่มีสายเลือดของจ้าวฉีเหรินกลั่นแกล้ง แผลใหม่เป็นคำสั่งจากจักรพรรดิจ้าว เพื่อให้เฉิงป๋อหยางกลายเป็นอาวุธสังหารที่ยอดเยี่ยม

        ในยามนี้ดูเหมือนว่าเฉิงป๋อหยางผ่านการทดสอบแสนสาหัส และรอดพ้นความตายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ แม้แต่หมอหลวงเหวินยังประหลาดใจ พร้อมพยายามเก็บอาการเอาไว้ เนื่องจากหากแสดงพิรุธออกมา ชีวิตองค์ชายต่างแคว้นที่เหลือ ย่อมต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยต่อศาสตร์การแพทย์ที่ยังไม่มีข้อสรุปได้ว่า เขาสามารถสร้างมนุษย์ให้มีร่างกายแกร่ง และแข็งแรงราวกับเทพหรือปีศาจ

        ซึ่งเรื่องราววันวานก่อนก้าวมาเหยียบอาณาจักรต้าอันของเฉิงป๋อหยาง ผู้อื่นเห็นว่า เขามีสภาพมิต่างจากองค์ชายขี้โรค ทั้งยังสมองทึบ กระทั่งอีกฝ่ายบังเอิญพบหน้าลูกศิษย์น้อยของหมอหลวงเหวิน องค์ชายตัวประกันก็คล้ายจะมีแผนการบางอย่างในใจ อย่างไรก็ตาม หากเทียบกับสิ่งที่เขาสัมผัสได้เมื่อครู่ ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เฉิงป๋อหยางคล้ายคนที่พึ่งถูกฉุดให้รอดพ้นจากขุมนรก ดวงตาเขาชั่วขณะหนึ่งที่เบิกโพลงขึ้น ก่อนจะค่อยๆ หรี่ลง เต็มไปด้วยความฉงน ไร้วี่แววความดุกร้าวอย่างที่หมอหลวงเหวินพบในขณะที่พยายามเปลี่ยนบุรุษผู้นี้ให้มือสังหารที่ไร้จิตใจ

        เขาขยับริมฝีปากอยู่หลายหน หากไม่มีเสียงเล็ดลอด ทั้งมองหมอหลวงเหวินอย่างไม่วางตา

        “กระหม่อมต้องป้อนน้ำแกงบำรุงเลือดให้ป๋อหยางกลิ่นมันรุนแรงสักหน่อย ขอให้ฝ่าบาท ถอยออกไปสักเล็กน้อย ”

        จักรพรรดิจ้าวยักไหล่ ก่อนหมุนตัวไปอีกด้าน

        ขณะที่น้ำแกงกำลังจะจ่อปากเฉิงป๋อหยาง เสียงแหบแห้งจากร่างที่บอบช้ำหนักได้ถามหมอหลวงเหวิน

        “ท่านยังมีชีวิตอยู่ เป็นไปได้อย่างไรกัน”

        หมอหลวงเหวินจับชีพจรเฉิงป๋อหยาง และมีความคิดมากมายวิ่งวนในหัว

        “ป๋อหยาง อย่าพึ่งกล่าวสิ่งใด มิเช่นนั้นข้าจะไม่สามารถ ช่วยท่านได้อีกแล้ว”

        ฝ่ายองค์ชายต่างแคว้นสับสน ทั้งปวดศีรษะราวกับมันจะระเบิด ร่างกายร้อนจัด นอกเหนือจากนั้น เขารับรู้ได้ถึงหมุดที่อยู่ตามจุดต่างๆ ในตัว ทว่าเหนืออื่นใด เฉิงป๋อหยางเชื่อว่าตนไม่ได้ฝัน เขาคืนกลับมาในช่วงเวลาก่อนที่บ้านเมืองจะลุกเป็นไฟ และเกิดการก่อกบฏในอาณาจักรต้าอัน คือช่วงเวลาที่เขากับสตรีแสนอ่อนหวานและน่าสงสารยังรักกันหวานชื่น ซึ่งนางก็คือจ้าวรั่วเหมย

       

        และนับว่า เฉิงป๋อหยางยังคงมีโชคอยู่บ้าง ด้วยฝ่ายจักรพรรดิจ้าวไม่ทันสังเกตเห็น สิ่งต่างๆ ที่ผิดปกติ กระทั่งหมอหลวงเหวินสั่งให้เขานอนนิ่งๆ แสร้งว่าไม่ได้สติเช่นเดิม

        “หมอหลวงเหวิน มั่นใจหรือไม่ว่า มันจะไม่ใจเสาะ ตายไปเสียก่อนทำงานสำคัญให้เรา” คนที่ถามมองเฉิงป๋อหยาง สีหน้าไร้ความเมตตา และเขาคือจักรพรรดิจ้าว

        เหวินอู๋คังนิ่วหน้า เขาเป็นหมอหลวงคนสำคัญแห่งยุค ทั้งยังมีศักดิ์เป็นญาติต่างสกุลของจ้าวฉีเหรินด้วย และเหวินอู๋คังคือผู้ดูแลห้องลับ เพื่อทำการสร้างชีวิตใหม่แก่องค์ชายตัวประกัน คนพวกนี้จะกลายเป็นกำลังในการทำศึกสงครามกับฉีหนาน....