นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว

ชั่วชีวิตของจ้าวเหมยไม่เคยรักใครมาก่อน ทว่าพอได้รักแล้ว หัวใจดวงนี้ก็มิเคยเป็นของผู้ใดอีก ตลอดเวลาหลายปี นางพึงใจใคร่เพียงโจวเหล่ย ท่านอ๋องศักดินาผู้มากด้วยความสามารถและรูปโฉมหล่อเหลา

            คำว่ารักข้างเดียว แค่ฟังก็เจ็บปวดหัวใจแล้ว หากแต่ความจริงโหดร้ายยิ่งกว่า นอกจากไม่รักนาง สตรีที่เขารักตลอดหลายปีคือน้องสาว

            แม้ว่าตนแต่งให้โจวอ๋องห้าปีกว่าแล้ว หัวใจสามีก็ยังมีเพียงน้องสาวของนางที่หายตัวไป เพราะโจวอ๋องออกตามหาจ้าวโม่อยู่ตลอด

            เสียงสวบสาบดังขึ้นจากห้องข้าง ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งชำระกายแล้วเสร็จ เขาก้าวเข้ามาในส่วนเรือนนอนหลังใหญ่ของจวน จ้าวเหมยมองสามีไม่ละสายตา หัวใจเต้นระรัวดั่งตีกลองเสมอยามอยู่ใกล้เขา

            “ท่านอ๋อง” เอ่ยเรียกเสียงหวาน แววตาระยิบระยับพร่างพราวประดุจดวงดาวบนท้องฟ้า

            โจวอ๋องมีรูปร่างสูงโปร่ง ร่างกายแกร่งกำยำ ไหล่กว้างตั้งตรงอย่างคนไม่ยอมก้มให้ผู้ใด ใบหน้าคมคาย ดวงตาลึกล้ำสงบแต่กดดัน

            คิ้วของเขาพาดตรงเหนือดวงตา จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางมักเหยียดตรง มิเคยเผยอารมณ์ออกมาง่าย ๆ

            โจวเหล่ยเม้มปากเงียบ ดวงตาลึกล้ำจ้องมองจ้าวเหมย ท่ามกลางแสงสลัวจากตะเกียง นางงดงามและเย้ายวนมาก

            ใบหน้าของนางรูปไข่ได้สัดส่วน งดงามละมุน ดูอ่อนโยนทุกครั้งที่เห็น คิ้วเรียวโค้งดุจเส้นวาด ดวงตาคู่สวยใสสงบ จมูกได้รูปปลายเชิดเพียงเล็กน้อยอย่างพอดี รับกับริมฝีปากสีแดงเรื่อ ทุกอย่างช่างเข้ากันไปหมด

            “เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางมองสำรวจร่างกายแกร่งว่าได้รับบาดเจ็บที่ใดหรือไม่

            โจวอ๋องจากเมืองหลวงไปครึ่งปีแล้ว เนื่องด้วยกบฏชายแดนเหิมเกริม คิดยึดครองดินแดนใต้ของแคว้นตงเซี่ย เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จึงเดินทัพไปปราบปรามด้วยตนเองจนได้รับชัยชนะ เพิ่งกลับถึงเมืองหลวงวันนี้

            “แม้เหนื่อยแต่คุ้มค่า” เอ่ยตอบแล้วยื่นมือหนาไปจับแก้มเนียน ลูบไล้แผ่วเบา ก่อนจะก้มใบหน้าลงบดจูบนางอย่างดุดัน

            จ้าวเหมยตกใจ แต่เพียงครู่เดียวก็ยอมปล่อยให้เขาจุมพิต จูบของสามีครั้งนี้เต็มไปด้วยความกระหาย เขาจูบนางอย่างบ้าคลั่ง แทบพรากลมหายใจไปจนหมด คล้ายวิญญาณจะออกจากร่างทุกเมื่อ

            จุมพิตกินเวลาเนิ่นนาน รู้ตัวอีกทีร่างกายทั้งคู่ก็เปล่าเปลือย จ้าวเหมยถูกดันไปเรื่อย ๆ จนนอนราบกับเตียง เพียงครู่เดียวคนตัวสูงกว่าก็ตามมาทาบทับ กักขังนางไว้ใต้อาณัติ

            โจวเหล่ยผละกายออก จับจ้องร่างงามของจ้าวเหมย ยามนี้หญิงสาวกำลังมองมาด้วยสายตาเย้ายวน อกอวบตรงหน้าเต่งตึง ยอดเกสรชูช่อโดดเด่น คล้ายชักชวนให้เขาก้มลงไปครอบครอง

            ยิ่งไปกว่านั้น กลางกายสาวของนางที่มีบุปผา กลีบของมันกำลังปิดสนิท กลับดึงดูดยิ่งกว่า พอสายตาลึกล้ำจับจ้องมองตรง ๆ เรียวขาสวยก็หุบเข้าโดยพลัน

            มือหนาจับเรียวขาสวยไว้แล้วจับแยกออก ก้มใบหน้าลงไปจูบตรงนั้นเบา ๆ ลิ้นอุ่นโลมเลียติ่งอ่อนไหวไปมา จ้าวเหมยเสียวมาก หญิงสาวเด้งสะโพกขึ้นไปรับพลางจับศีรษะเขากดย้ำหนักกับสิ่งหวงแหนของนาง

            “อ๊า... ข้าเสียว”

            เสียงครางหวานกระตุ้นอารมณ์ชายหนุ่ม เขารับรู้ว่าแท่งเนื้ออุ่นที่มีเส้นเลือดปูดโปนล้อมรอบกำลังปวดหนึบ ลิ้นร้อนตวัดเลียติ่งอ่อนไหวขึ้นลงรัวและถี่ขึ้น น้ำหวานกลางกายสาวไหลออกมาไม่หยุด เคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าทรมาน

            โจวเหล่ยผละใบหน้าออก เขาจับความแข็งขืน แล้วนำไปจดจ่อร่องสวย ถูขึ้นถูลง ก่อนจะส่งส่วนหัวบานหยักเข้าไปด้วยความทรมาน

            “แน่น...” ชายหนุ่มกัดฟัน ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกทรมาน เพราะช่องทางรักหวานของนางกำลังบีบรัดอย่างรุนแรง

            “ข้าเสียว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองเขา โจวอ๋องคือบุรุษที่นางแอบรักมาตลอด วันที่รู้ว่าน้องสาวคือคู่หมั้น หัวใจสตรีผู้นี้ก็แตกสลาย นางพยายามทำใจยอมรับว่าความรักครั้งนี้ไม่มีวันเกิดขึ้น

            ทว่าก่อนงานแต่งเพียงไม่กี่วัน น้องสาวนามจ้าวโม่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย งานแต่งมิอาจยกเลิก ตระกูลจ้าวจึงเปลี่ยนให้นางแต่งงานกับโจวอ๋อง กลายเป็นตัวแทนของน้องสาว

            เมื่อนางมีวาสนา จ้าวเหมยจึงพยายามใกล้ชิด ทำทุกวิถีทางเพื่อให้โจวอ๋องรัก หากสามีเหน็ดเหนื่อยก็เคี่ยวน้ำแกงให้ คอยเป็นกำลังใจยามอ่อนแอ หวังให้เขามองมาสักเสี้ยวจิบชาก็ยังดี 

            หากแต่มันไม่เคยเกิดขึ้นสักครา เขายังตามหาจ้าวโม่ทุกวันคืน ซึ่งนางเดาออก หากวันใดที่พบจ้าวโม่แล้ว เขาคงหย่ากับนางแล้วแต่งจ้าวโม่แทน เพราะสตรีที่เขารักมาตลอดคือน้องสาว  

            โจวเหล่ยกัดฟันแน่น ช่องทางรักของนางบีบรัดเขาจนทรมาน ชายหนุ่มส่งสะโพกสอบเข้าออกเร็วและแรง ตอกอัดกระหน่ำเข้าไปสุดกำลัง เสียงครางหวานของสตรีใต้ร่างเร้าอารมณ์เขาให้พุ่งทะยานขีดสุด

            “อา...”

            เรียวขาจ้าวเหมยถูกแยกอ้าออกจนกว้าง ชายหนุ่มจับขาข้างหนึ่งพาดกับไหล่กว้าง แล้วสอดตัวตนเข้าออก กระแทกกระทั้นรุนแรงจนมิดด้าม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับ ๆ ทั่วเรือนนอน เคล้ากับเสียงครางของบุรุษและสตรี

            “ข้าเสียว” จ้าวเหมยแอ่นอกส่ายไปส่ายมาเพราะซ่านเสียวจนจะไม่ไหว ยามที่ความใหญ่โตครูดไถส่วนอ่อนไหว นางก็แทบจะถึงฝั่งฝัน

            “ข้ารักท่าน” บอกเขาฝ่ายเดียวมาตลอด แม้เจ็บปวดที่ความรักของนางไม่เคยได้กลับคืน แต่ขอได้รักก็พอแล้ว

            เพราะสตรีที่เขารักคือจ้าวโม่ น้องสาวของนาง

                โจวอ๋องไม่เคยมีสตรีผู้นี้ในหัวใจสักครา

                “ห้ามรักข้า เพราะข้าไม่เคยรักเจ้า” เอ่ยเสียงกระเส่าพลางส่งตัวตนเข้าออกไม่หยุด ช่องทางรักของจ้าวเหมยคับแน่นมาก จนเขาอยากปลดปล่อยความต้องการเข้าไปในกายสาวตอนนี้