บททั้งหมดของ ทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด) : บทที่ 1 - บทที่ 10

อึดใจต่อมา จ้าวรั่วเหมยพุ่งตัวเข้ามาหาร่างสูงด้วยความเร็ว ดูเหมือนว่านางได้รวบรวมพลังทั้งหมดเท่าที่มีเพื่อกระทำบางสิ่ง และถึงจะกล้าหาญได้เพียงนี้ แต่ยังอ่อนหัดเกินไป ดังนั้นสิ่งที่ลงแรงและฝ่าอุปสรรคมากมายจนได้พบกับเฉิงป๋อหยาง กล่าวได้ว่าอาจไร้ประโยชน์ และจ้าวรั่วเหมยอยากคืนความสงบสุขให้ผืนแผ่นดิน นั่นคงเป็นสิ่งที่นางวาดหวัง และเหตุการณ์ก่อนหน้าได้บีบบังคับให้นางตัดสินใจขั้นเด็ดขาด แม้ผลลัพธ์ของมันจะทำให้ต้องแบกรับความทุกข์ไปตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจอยู่ นางบ่ายหน้าไปได้อีกเล็กน้อย หากเกิดความเจ็บปวดบริเวณท้องทำให้ต้องกัดฟันแน่น และมือที่จับหมุดเปียกชื้นด้วยเหงื่อ ชีวิตน้อยๆ ดิ้นแรงกว่าเดิม ใจนางสั่น ร่างกายเจียนสิ้นแรงลง โอ้สวรรค์ ไฉนถึงไม่เข้าข้างนางบ้าง อาการนางในยามนั้น ทำให้เฉิงป๋อหยางมีสีหน้าเครียดจัด ดวงตาเขาอ่อนแสงลง ก่อนส่งเสียงคำรามลั่น การแสดงออกดังกล่าวชวนให้ผู้ที่อยู่บริเวณนั้น ต่างถอยร่นห่างออกไปด้วยกลัวจะตกเป็นเหยื่อให้เขาสังหาร ด้วยวิธีโหดเหี้ยม เฉิงป๋อหยางส่ายศีรษะไปมา เพื่อไม่ให้เลือดที่ไหลลงมาจากหน้าผากเข้าดวงตา และเขาอย

ชาติปัจจุบัน สายลมด้านนอกพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง อากาศเย็นและแห้ง อาณาจักรต้าอันแห่งนี้ อาการมักแปรปรวนอยู่เสมอ กระนั้นก็เป็นพื้นที่ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางที่รวบเจ็ดแคว้นเข้าไว้ด้วยกัน อยู่ภายใต้การดูแลของจักรพรรดิจ้าวเพื่อไม่ให้หนานฉี หรือเหล่าพวกคนเร่ร่อนแดนเถื่อนสิบสองเผ่าเข้ามารุกราน ในห้องลับใต้ดินที่คนนอกไม่อาจก้าวไปถึง มีแสงเงาวูบไหวไปมา พร้อมเสียงร้องโหยหวนสสับการคำรามชวนให้ขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นติดต่อกันหลายชั่วยาม ร่างแล้วร่างเล่าถูกกระทำคล้ายๆ กัน พวกเขาไม่เรียกว่าเป็นการทรมาน หากปรารถนาจะควบคุมบุรุษเหล่านี้ เพื่อให้เป็นกำลังสำคัญในการรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง ตามเจตนารมณ์ของจักรพรรดิจ้าว ที่รับความเชื่อจากสำนักตงปา ห้องใต้ดิน คือสถานที่ซึ่งคนนอกไม่อาจล่วงรู้ ฝั่งหนึ่งมีศพกองอยู่ และแยกเป็นชิ้นส่วนต่างๆ ชวนให้สยดสยอง บางศพไร้ศีรษะ บางศพถึงมีศีรษะ แต่ยากยิ่งนักที่จำแนกได้ว่าเป็นผู้ใด และเรียกรวมๆ ก็คือ ซากเหล่านี้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นองค์ชายต่างแคว้นที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกัน พร้อมรับใช้อาณาจักรต้าอัน โดยผู้ปกครองก็คือจ้าวฉีเหริน (จักรพรร

“เสี่ยวเหมียน มิใช่น้องสาวเรา... การถูกส่งไปเป็นโสเภณีแคว้นชิงก็นับว่าเหมาะสม กับโทษที่คนในตระกูลเดิมของนางก่อขึ้น การไม่จงรักภักดีต่อเราย่อมต้องแลกด้วยเลือด และความตาย หากจำไม่ผิด ข่าวสุดท้ายที่จดจำได้ น้องสาวแพศยาคนนั้น ตกเป็นเมียชิงอ๋อง ในท้องพระโรง มีผู้อื่นได้เห็นการอุ่นเตียงแสนบัดซบนับร้อย ฮ่าๆ ๆ การสมสู่เยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน ช่างเหมาะสมกับที่พวกมันเป็นคนแคว้นชิง ที่ไร้สมอง ขาดความรู้เรื่องการทำศึกสงคราม จึงพ่ายแพ้ต่อเราเรื่อยมา” เรื่องราวบัดซบที่จักรพรรดิจ้าวกล่าว มิแน่ชัดว่ามีมูลความจริงมากน้อยแค่ไหน แต่เฉิงป๋อหยางที่นอนอยู่ แม้ไม่อาจลืมตาได้ ทั้งบอบช้ำทั่วร่าง แต่ใจเขาเจ็บปวดยิ่ง อย่างไรเสียชีวิตที่สองเมื่อได้มา เขาย่อมต้องคิดบัญชีทุกคนที่เกี่ยวข้องอย่างสาสม โดยเฉพาะจ้าวฉีเหรินผู้นี้ “สาดน้ำให้มันฟื้น และส่งกลับเรือนป่าสน ให้คนคอยจับตาดูมันตลอด มีสิ่งใดผิดปกติจงรายงานเราโดยเร็ว” จ้าวฉีเหรินกล่าว โดยไม่คิดจะแยแสร่างที่มิต่างจากผีดิบของเฉิงป๋อหยาง หากเป็นยามนั้นที่เหวินอู๋คังกล่าวขึ้น “ฝ่าบาทอย่างไรก็ตาม หากต้องการเก็บป๋อหยางไว้ใช้งาน เมื่อหมุดเล่มสุดท้ายต

เขามาพร้อมกับลูกศิษย์น้อยไร้เดียงสา กล่าวได้ว่าเป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง และนางฉลาดเฉลียวกินเก่ง และยามนั้นอยากกินถังหูลู่ที่ทำจากซานจา* (พุทราป่า) จึงติดตามมาด้วย และบังเอิญได้พบกับเฉิงป๋อหยางเข้าพอดี ความมีน้ำใจของนางและเห็นว่าเขานอนไม่ได้สติ ทั้งตัวร้อน แม่นางน้อยก็อยากช่วยเหลือ พร้อมคาดเดาว่าเฉิงป๋อหยางดูเหมือนกำลังหิว จึงเคี้ยวผลซานจาที่มีรสหวานอมเปรี้ยวจากนั้นก็เตรียมป้อนใส่ปากเขา “ไม่มีน้ำ.... มะ ไม่มีของกะ กิน แต่ซานจา นี้ ขะ ข้ามอบให้พี่ชาย” คราแรกที่ได้ยินเสียงอีกฝ่าย เขายื่นมือออกมา แม้จะแทบไม่มีเรี่ยวแรง แต่ยังบีบลำคอเล็กๆ เอาไว้ได้ ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณ เขาไม่เคยไว้ใจผู้ใด มันคือกฎที่ตั้งเอาไว้ แผ่นดินต้าอันล้วนดูหมิ่นชาวชิงเสมอมา อีกทั้งก่อนมารดาสิ้นใจ ยังย้ำเตือนว่า คนที่ต้องระวังให้มากที่สุดก็คือจักรพรรดิจ้าว เด็กหญิงไม่ได้ตื่นตกใจ เพียงแค่ทำตาโต แล้วไอโขลกๆ ติดกัน พลอยให้เฉิงป๋อหยางรู้สึกผิด เขาปล่อยมือจากลำคอนาง ที่ดูเหมือนว่ากระดูกอาจหักได้ทุกเมื่อ ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดจากใจจริง ฝ่ายนางพอเป็นอิสระ ก็มองเขาอย่างพินิ

คมเขี้ยวของเฉิงป๋อหยางลงน้ำหนักไม่รุนแรงนัก ถึงอย่างนั้นจ้าวรั่วเหมยก็เจ็บ ก่อนรับรู้ได้ถึงความคาวในปาก เขาต้องการให้นางเสียเลือด บุรุษผู้นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว “คืนนี้ท่านได้แผลข้างบนเป็นที่ระลึกจากข้า คืนต่อๆ ไป ข้าจะทำให้องค์หญิงหกได้เลือด จากส่วนที่สตรีมีไว้มัดใจบุรุษ โดยเฉพาะคนแซ่กังที่ท่านอยากพลีกายให้มันเล่นสนุก เหมือนโสเภณีใช่ซ่องชั้นต่ำ” คำพูดน้ำเสียงจากเฉิงป๋อหยางทำให้นางเจ็บที่หัวใจ และน้ำตาพลันเอ่อล้นแพขอบตางอนหนา ในความเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย จ้าวรั่วเหมยรับรู้ได้ว่า นิ้วมือใหญ่ๆ ของเขาช่วยซับน้ำตาให้ ก่อนจะมีการจุมพิตที่เปลือกตานาง หัวใจหญิงสาวเต้นไหวรุนแรง และนั่นคงทำให้เขารับรู้บางอย่าง จากการจุมพิต เขาจึงเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ลำคอ จูบและไล้ลิ้น เล่นหยอกเย้าปลุกอารมณ์นางอีกครั้ง สะโพกของจ้าวรั่วเหมยยกขึ้นสูง มือใหญ่รองรับเอาไว้ พร้อมกันนั้นขาวเรียวสวยถูกยกพาดไหล่หนา อื้อ...นางครางเสียงต่อเนื่อง กลีบอวบแสนบริสุทธิ์ก็ถูกรุกล้ำด้วย เรียวลิ้นสากร้อนทิ่มแทงย้ำๆ ประหนึ่งว่าอยากให้จ้าวรั่วเหมยขาดใจตาย