กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก

กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก

بواسطة:  อีปี้ถังถังتم تحديثه الآن
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
10
13 تقييمات. 13 المراجعات
436فصول
49.1Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ราตรีนั้น เขาร่อแร่เจียนตาย เอ่ยปากอ้อนวอนนาง “ช่วยข้า แล้วข้าจะมอบทุกสิ่งให้แก่เจ้า” วันรุ่งขึ้น นางโยนสัญญาแผ่นหนึ่งลงตรงหน้า “ลงนามซะ นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าคือสมุนของข้า” ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการบีบคั้นจากครอบครัวให้แต่งงาน นางกลับตอบรับคำสู่ขอของเสด็จอาเล็กแห่งราชวงศ์ แต่แล้วก่อนพิธีวิวาห์จะเริ่มขึ้น นางกลับหอบหิ้วสมุนคนใหม่หนีไปเสพสุขสำราญยังต่างเมืองเสียดื้อ ๆ ต่อมา ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ชาวบ้านต่างนินทากันให้แซ่ด “คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวช่างไร้ยางอาย ทิ้งคู่หมั้นแล้วหนีตามชายชู้ไปเสียแล้ว!” จนกระทั่ง ‘สมุน’ ผู้นั้นโอบเอวนางไว้แน่น ประกาศก้องต่อหน้าธารกำนัล “ชายชู้ที่พวกเจ้าว่า ก็คือข้าผู้นี้เอง!”

عرض المزيد

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعاتأكثر

Yupawan
Yupawan
อ่านสนุก อ่านเพลิน เนื้อเรื่องไม่ยืดเยื้อ คู่ พอ นอ รักและเชื่อใจกันมาก
2026-04-22 21:48:16
0
0
Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
ดีงาม พระเอกคลั่งรักสุดๆ
2026-04-07 22:33:09
0
0
Logan Wyn
Logan Wyn
สนุกมากค่ะ พระเอกนางเอกเก่ง ลูกทีมก็เก่ง เนื้อเรื่องไม่เครียด มีความตลก สบายๆ ชอบมากๆ ค่ะ
2026-04-03 18:02:51
0
0
สาธิตา กองบุญ
สาธิตา กองบุญ
ไม่อัพอีกแล้วหรอ สรุปจะได้อ่านจบมั้ย
2026-04-01 08:04:52
0
0
onamon.c
onamon.c
อัพแล้ว รอบนี้จะจบไหม ลุ้นๆ
2026-02-27 00:33:30
0
0
436 فصول
บทที่ 1
ณ ชานเมือง วัดซุ่นเหอท่ามกลางเสียงระฆังทำวัตรเช้าระลอกแรกที่ดังกังวานแว่วมา ภายในเรือนรับรองอันเงียบสงบ หลิวชิงซวี่ผู้เพิ่งกลับมาจากข้างนอกรีบผลัดเปลี่ยนชุดพรางกายสีดำออก สวมใส่อาภรณ์สีเรียบง่ายแทนที่ ริมฝีปากบางหาวหวอดๆ ขณะปล่อยเรือนผมยาวสยายแล้วเดินไปเปิดประตูด้านนอกมีสาวใช้ตัวน้อยวัยสิบสองสิบสามปียืนรออยู่ เมื่อเห็นนางเปิดประตูจึงย่อกายคารวะ ก่อนจะยกอ่างล้างหน้าและสำรับเช้าเข้ามาวางไว้ภายในห้อง ครั้นจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ภายใต้สายตาเย็นชาของหลิวชิงซวี่ สาวใช้ตัวน้อยก็รีบถอยออกไปจากเรือนรับรองด้วยท่าทีนอบน้อมหลังจากวุ่นวายมาทั้งคืน หลิวชิงซวี่วักน้ำล้างหน้าเรียกความสดชื่นจนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จ นางก็เริ่มกิจวัตรประจำวัน นั่นคือ... การคัดลอกพระคัมภีร์นางมีนามเดิมว่าหลิวเสี้ยว หญิงสาวผู้ข้ามภพมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด มาสู่แคว้นอวี้เยี่ยนแห่งนี้ ในฐานะคุณหนูสายตรงแห่งจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว นามว่าหลิวชิงซวี่ส่วนสาเหตุที่นางต้องระหกระเหินมาอยู่ที่วัดแห่งนี้ ฟังดูแล้วก็น่าขบขันยิ่งนักเป็นเพราะองค์รัชทายาทในปัจจุบันส่งคนมาสู่ขอนาง ทว่าบิดาผู้เป็นถึงแม่
اقرأ المزيد
บทที่ 2
หลิวชิงซวี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ยี่หระ “รังเกียจหรือ? มีให้กินก็ดีถมไปแล้ว! อย่าลืมสิว่าตอนนี้ท่านเป็นลูกจ้างของข้า ไม่กินของเหลือจากข้า จะให้ข้ากินของเหลือจากท่านหรือไร?” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “อย่าคิดจะให้ข้าไปหามาให้อีกชุดเชียว ยกเว้นท่านอยากให้คนอื่นรู้! แล้วจะบอกให้อีกอย่างนะ ตอนนี้ข้างนอกนั่นนอกจากคนของจวนแม่ทัพแล้ว ยังมีพวกที่ตามล่าท่านอยู่ด้วย หากไม่มีข้าที่เป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ป่านนี้พวกเขาคงบุกเข้ามาค้นห้องนานแล้ว!”พูดจบ นางก็ยัดชามโจ๊กและซาลาเปาอีกครึ่งลูกใส่มือเขา แล้วสะบัดหน้าเดินออกจากหลังฉากกั้นไปอย่างเย็นชาเยี่ยนซื่อหยวนก้มมองของในมือ อกกระเพื่อมขึ้นลง ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงแต่ท้ายที่สุด เขาก็จำใจส่งซาลาเปาเข้าปาก...ยังไม่ทันถึงเวลาเที่ยงวัน เสียงฝีเท้าของสาวใช้ตัวน้อยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู น้ำเสียงแผ่วเบานั้นแฝงความเร่งรีบอยู่หลายส่วน“เรียนคุณหนูใหญ่ องค์รัชทายาทเสด็จมาเยี่ยมเจ้าค่ะ”สีหน้าของหลิวชิงซวี่ที่กำลังคัดลอกพระคัมภีร์อยู่ที่โต๊ะพลันบึ้งตึงขึ้นทันทีองค์รัชทายาท?เขามาทำไม?สำหรับการส
اقرأ المزيد
บทที่ 3
“แค่ก ๆ!” เจียงจิ่วไอโขลกอย่างแรง ก่อนจะกลั้นขำพลางใช้ศอกกระทุ้งคนข้าง ๆ “เจ้าพูดอะไรน่ะ?”“ทำไม หรือข้าพูดผิดตรงไหน?” อวี๋ฮุยชี้ไปที่ร่างของท่านอ๋องเจ้านายตน เสื้อผ้าที่สวมอยู่คับติ้วจนแทบปริแตก เผยให้เห็นแผงอกกว้าง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจียงจิ่ว เจ้าดูให้ดี ๆ เสื้อผ้าที่ท่านอ๋องใส่อยู่เป็นของท่านอ๋องหรือ? บาดแผลของท่านอ๋องก็ได้คุณหนูหลิวช่วยรักษา เสื้อผ้าก็ไม่ใช่ของท่านอ๋อง นั่นไม่ได้แปลว่าท่านอ๋องถูกคุณหนูหลิวเห็นจนหมดเปลือกแล้วหรือไง? ท่านอ๋องไม่เคยแม้แต่จะจับมือหญิงใด แต่คราวนี้กลับถูกผู้หญิงลูบคลำไปทั่ว ความบริสุทธิ์ผุดผ่องป่นปี้หมดแล้ว!”“แค่ก ๆ!” เจียงจิ่วไหล่สั่นระริก แทบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา“พูดพอหรือยัง?” เสียงกัดฟันกรอดของท่านอ๋องดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามยังดีที่แสงไฟในห้องสลัว จึงช่วยปกปิดใบหน้าดำทะมึนของเขาไว้ได้อวี๋ฮุยได้รับสายตาคมกริบดุจคมมีด ก็รีบก้มหน้าลงทันที “ทะ... ท่านอ๋อง กระหม่อมไม่ได้มีเจตนาจะล้อเลียนท่าน กระหม่อมแค่รู้สึกว่า... รู้สึก...”“หุบปาก!” เยี่ยนซื่อหยวนตวาดเสียงต่ำ ไม่อยากฟังเขาพูดต่อแม้แต่คำเดียว “ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”“...
اقرأ المزيد
บทที่ 4  
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า องค์ชายรองผู้นี้ก็นับเป็นบุรุษรูปงามที่เจริญหูเจริญตาผู้หนึ่ง คิ้วตาดุจดวงดาวและจันทรา ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะ และที่หายากยิ่งกว่าคือกิริยามารยาทที่เข้าถึงง่าย เมื่อเทียบกับกลิ่นอายสูงศักดิ์เย็นชาขององค์รัชทายาทแล้ว องค์ชายรองผู้นี้กลับดูเหมือนแสงแดดอันอบอุ่นอ่อนโยน ส่องประกายจนยากที่ผู้คนจะนึกต่อต้าน “พี่หญิงใหญ่ ดูสิว่าองค์ชายรองใส่ใจท่านมากเพียงใด!” หลิวหยวนอินที่อยู่ข้าง ๆ ปราดเข้ามาคล้องแขนหลิวชิงซวี่ เอ่ยด้วยความสนิทสนมและจริงจัง “องค์ชายรองเพิ่งเสด็จกลับมาจากนอกเมือง พอได้ยินว่าท่านมาอยู่ที่วัดซุ่นเหอ ก็รีบรุดมาหาทันที บังเอิญข้ากำลังจะนำอาหารมาให้ท่าน ระหว่างทางพบองค์ชายรองเข้าพอดี จึงขึ้นเขามาพร้อมกันเจ้าค่ะ” หลิวชิงซวี่ดึงมืออีกฝ่ายออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “น้องรองอย่าเข้ามาใกล้ข้านักเลย ข้ามีโรคติดต่อ ขืนแพร่เชื้อให้น้อง ข้าคงกลายเป็นคนบาปหนาแน่”ขอเพียงไม่ใช่คนตาบอด ใครดูก็ย่อมดูออกว่านางไม่ชอบใจหลิวหยวนอิน สีหน้าของหลิวหยวนอินดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นเยี่ยนหรงไท่กำลังจ้องมองพวกนางอยู่ นางก็รีบเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา หันไปเอ่ยกับเยี่ยนหรงไท่ว่
اقرأ المزيد
บทที่ 5
วัดซุ่นเหอข้อเสนอของหลิวชิงซวี่ เยี่ยนซื่อหยวนไม่ได้คัดค้าน เย็นวันนั้นเขาก็ให้เจียงจิ่วและอวี๋ฮุยปลอมตัวเป็นผู้ศรัทธาจากต่างถิ่น บริจาคเงินค่าน้ำมันตะเกียงก้อนโต แล้วนายบ่าวทั้งสามก็ย้ายเข้าไปพักในวัดอย่างเปิดเผยเรือนรับรองที่พวกเขาพักอยู่มีเพียงกำแพงกั้นกับเรือนเล็กของหลิวชิงซวี่ จะว่าไป พอพวกเขามาอยู่แบบนี้ หลิวชิงซวี่ก็สบายใจขึ้นไม่น้อยทว่าขณะที่นางเตรียมตัวรอรับมือหลิวหยวนอินที่จะมาหาเรื่อง ผ่านไปหลายวันกลับมีแต่ความเงียบสงบ หลิวหยวนอินไม่ได้โผล่มาอีกเลยทว่าในเรือนรับรองข้าง ๆ ท่านอ๋องบางคนซึ่งกำลังเสวยมื้อเช้า จู่ ๆ ก็ขว้างถ้วยชามทิ้ง“องค์ชายรองก็ไปสู่ขอที่ตระกูลหลิวด้วยหรือ? หลิวจิ่งอู่รับปากจะยกลูกสาวให้เขาแล้ว?”“ท่านอ๋อง โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ ข่าวที่กระหม่อมสืบมาเป็นความจริง แต่ยังไม่แน่ชัดว่าแม่ทัพหลิวตกลงยกลูกสาวคนไหนให้พ่ะย่ะค่ะ” อวี๋ฮุยรีบปลอบใจเขา“แล้วเจ้าคิดว่าหลิวจิ่งอู่จะยกลูกสาวคนไหนให้องค์ชายรอง?” เยี่ยนซื่อหยวนย้อนถามด้วยใบหน้าดำทะมึน“เรื่องนี้... กระหม่อมก็พูดลำบากพ่ะย่ะค่ะ” อวี๋ฮุยลูบท้ายทอยแกล้งโง่เจียงจิ่วที่เงียบอยู่ข้าง ๆ มาตลอด เห็นท่าน
اقرأ المزيد
บทที่ 6
หลิวชิงซวี่หยุดฝีเท้า หันกลับมาเสยผมหน้าม้า เชิดหน้าขึ้นใช้สองตามองเพดานอย่างเหยียดหยาม แล้วเอ่ยอย่างถือดีว่า “ได้ยินว่าอ๋องเจินมีดวงกินคนรอบข้าง กินลูกกินเมีย ส่วนข้าในฐานะหญิงเก่งยุคใหม่แห่งโลกใบนี้ ผู้มีความสามารถรอบด้านทั้งคุณธรรม ปัญญา พลานามัย และสุนทรียภาพ รู้แจ้งทั้งดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ เชี่ยวชาญทั้งบู๊และบุ๋น เป็นสตรีเลิศล้ำที่เหลือเพียงแค่ขึ้นไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับดวงอาทิตย์บนฟ้าเท่านั้น บุรุษมีแต่จะทำให้สติปัญญาข้าต่ำลงและขัดขวางความเร็วในการหาเงินของข้า จะให้ข้าเอาชีวิตไปผูกไว้กับบุรุษคนหนึ่ง...” นางมองตรงไปที่เจียงจิ่ว มุมปากยกยิ้ม “เจ้าว่าข้าต้องคิดสั้นขนาดไหนกัน?”“... ?!” เจียงจิ่วมองนางตาค้างราวกับไก่ไม้นางพูดภาษาผีบ้าอะไรเนี่ย?!ไม่ใช่แค่เขา แต่อวี๋ฮุยกับเยี่ยนซื่อหยวนก็จ้องนางตาค้างราวกับเห็นสัตว์ประหลาด โดยเฉพาะเยี่ยนซื่อหยวน สองมือที่วางบนตักกำหมัดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาดำทะมึนราวกับถูกสาดด้วยน้ำหมึกแต่งงานกับเขาเรียกว่าคิดสั้น...นางเป็นสตรีเลิศล้ำหาใครเปรียบ...นั่นไม่เท่ากับด่าทางอ้อมว่าเขาเป็นคนไร้ค่าหาดีไม่ได้หรอกหรือ?!เขาใช้ชีวิตมาตลอดยี่สิบสามปี
اقرأ المزيد
บทที่ 7
ก่อนฟ้ามืด หลิวชิงซวี่พาเจียงจิ่วเดินสำรวจรอบ ๆ สำนักศึกษาหนึ่งรอบ เพื่อให้เขาคุ้นเคยกับพื้นที่รอบ ๆพอพลบค่ำ นางก็มุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องเจินตามลำพังจวนของเสด็จอาเล็กแห่งราชวงศ์ การอารักขาย่อมเข้มงวด นางเตรียมใจไว้แล้ว แม้โชคร้ายถูกจับได้ นางก็คิดข้อแก้ตัวไว้เสร็จสรรพ ถึงตอนนั้นก็บอกว่านางสงสัยใคร่รู้ในตัวอ๋องเจิน อยากเจอหน้าคู่หมั้นสักครั้ง แล้วถือโอกาสเยี่ยมชมจวนอ๋องเจิน จากนั้นค่อยอาศัยจังหวะเยี่ยมชมจวนหาทางขโมยของแต่พอมาถึงจวนอ๋องเจิน นั่งอยู่บนกำแพงสูง หรี่ตามองสำรวจสภาพภายในจวนอยู่นาน นางกลับไม่กล้ากระโดดลงไปในจวนมืดสนิท แม้แต่เปลวไฟสักนิดก็ไม่เห็น มองไปทางไหนก็เหมือนบ้านร้างเก่าแก่ มืดมิดจนน่าขนลุกนี่ยังไม่เท่าไหร่ที่ทำให้นางแปลกใจยิ่งกว่าคือ ในจวนไม่มีคนเดินเพ่นพ่านก็ว่าแปลกแล้ว แต่ประตูใหญ่กลับเปิดอ้าซ่า ไม่มีเวรยามเฝ้าแม้แต่คนเดียว!คืนที่แสงจันทร์สลัวลมแรงขนาดนี้ ไม่กลัวโจรเข้าบ้านหรืออย่างไร?ไม่ใช่สิ คืนนี้นางก็มาเป็นโจรนี่นา มองดูจวนที่มืดตื้อ เต็มไปด้วยบรรยากาศเงียบสงัดชวนขนลุก นางถึงไม่กล้าเข้าไปนี่ไง!สิ่งที่นางไม่รู้คือ ในมุมมืดแห่งหนึ่ง มีสายตาหลายคู่กำลั
اقرأ المزيد
บทที่ 8
“เสี่ยวชง!” สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวหลิวชิงซวี่คือเด็กในอ้อมแขนเขา นางตกใจจนรีบพุ่งทะยานเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุดทว่ามีคนเคลื่อนไหวเร็วกว่านาง ชิงตัวเสี่ยวชงไปได้ก่อนที่ร่างของโจวซานจะล้มฟาดพื้นพอเห็นชัดว่าเป็นเจียงจิ่ว หลิวชิงซวี่ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที รีบเข้าไปรับตัวเสี่ยวชงที่กำลังขวัญเสียมาโอบกอดไว้แนบอก“เสี่ยวชงเด็กดี ไม่เป็นไรแล้วนะ คนเลวถูกจัดการแล้ว!” นางลูบหลังปลอบขวัญพลางก้มมองไปที่พื้นหญ้าเลือดสด ๆ กำลังพุ่งกระฉูดออกจากลำคอของโจวซาน ดวงตาเบิกโพลงแทบถลน สิ้นใจตายชนิดที่ไม่มีทางฟื้นคืนมาได้อีกนางกลัวภาพนี้จะทำให้เสี่ยวชงเสียขวัญ จึงรีบอุ้มเขาเดินดุ่ม ๆ กลับไปที่กระท่อมไม้ไผ่ภายในกระท่อมไม้ไผ่ เสี่ยวอันและไห่โย่วได้รับการแก้มัดเรียบร้อยแล้วเมื่อเห็นบุรุษที่ยืนเพิ่มขึ้นมาในห้อง หลิวชิงซวี่ชะงักอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นวางเสี่ยวชงลง แล้วเดินเข้าไปโค้งคำนับอย่างจริงจัง“ขอบคุณพวกท่านมาก”“อืม” สำหรับคำขอบคุณของนาง เยี่ยนซื่อหยวนรับไว้โดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อยหลิวชิงซวี่ยืดตัวตรง จู่ ๆ ก็เลิกเสื้อตัวนอกขึ้นเผยให้เห็นเชือกเส้นหนึ่งพันรอบเอว บนเชือกห้อยถุงผ้าใบ
اقرأ المزيد
บทที่ 9
นางเดินเงียบ ๆ ไปยังห้องเรียนของเด็ก ๆกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าในห้องเรียนจุดไฟสว่างไสว นายท่านซื่อกำลังนั่งอยู่ข้างแสงไฟ พลิกดูสมุดหนังสือบนโต๊ะบรรยายนางกำลังจะเอ่ยปาก ไต้ฟางจื้อก็เดินเข้ามาพอดีเห็นนายท่านซื่อสนใจสมุดเหล่านั้น เขาก็รีบเข้าไปอธิบาย “บทกวีและโคลงกลอนเหล่านี้คุณหนูหลิวเป็นคนเรียบเรียงขึ้นมาด้วยตัวเองขอรับ คุณหนูหลิวรอบรู้กว้างขวาง นับเป็นยอดหญิงอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า!”พรืด!หลิวชิงซวี่เกือบหลุดขำออกมาพูดตามตรง นางรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เพราะบทกวีพวกนี้นางไม่ได้แต่งเองสักนิด นางก็แค่ ‘คนขนส่ง’ เท่านั้นเอง!ใครใช้ให้โลกต่างมิตินี้ไม่มีราชวงศ์ถัง ซ่ง หยวน หมิง ชิง กันเล่า!เยี่ยนซื่อหยวนเงยหน้าขึ้น ใช้สายตาอันลุ่มลึกและยากจะคาดเดาจ้องเขม็งมาที่นาง ราวกับสายตาคู่นั้นจะมองทะลุผิวหนังเข้าไปเห็นถึงตับไตไส้พุงข้างใน“เจ้าแต่งหรือ?”“แค่ก ๆ!” หลิวชิงซวี่อดไม่ได้ต้องแกล้งกระแอม แล้วยิ้มบาง ๆ “บทกวีพื้น ๆ น่ะ แต่งขึ้นมาเล่น ๆ ฆ่าเวลา ขายหน้าท่านแล้ว”บทกวีพื้น ๆ?เยี่ยนซื่อหยวนขมวดคิ้วมุ่น บทกวีแต่ละบทล้วนวิจิตรพิสดาร ทุกประโยคเรียกได้ว่าเป็นวรรคทอง ทั
اقرأ المزيد
บทที่ 10
เยี่ยนซื่อหยวนเหลือบตามองนาง รู้สึกเพียงเลือดลมตีขึ้นอก แต่กลับกระอักออกมาไม่ได้เจียงจิ่วและอวี๋ฮุยเกือบจะหลุดขำออกมาเสียงดัง เพื่อไม่ให้นางจับได้ ทั้งสองรีบขานรับแล้วออกไป “คุณหนูหลิว พวกข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ!”พอพวกเขาจากไป หลิวชิงซวี่ก็หันมามองบุรุษข้างกายอีกครั้ง“บาดแผลของนายท่านซื่อไม่เป็นอะไรมากกระมัง?”“ใกล้หายดีแล้ว”“งั้นก็ดี” ฟังน้ำเสียงแข็งกระด้างของเขา หลิวชิงซวี่ลูบจมูกแก้เก้อ รู้สึกเหมือนหาเรื่องใส่ตัว ไม่อยากจะชวนคุยให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนต่อไป นางจึงเปลี่ยนเรื่อง “ไหนว่าจองห้องที่โรงเตี๊ยมฝูไหลไว้ไม่ใช่หรือ? งั้นไปกันเถอะ!”แต่พอพูดจบ นางก็รู้สึกขัดเขินขึ้นมาทำไมพูดออกมาแล้วเหมือนพวกเขาสองคนกำลังจะไปเปิดห้องทำเรื่องอย่างว่าเลยนะ...มองแผ่นหลังของนางที่เดินออกไป ความเย็นชาในแววตาของเยี่ยนซื่อหยวนจางหายไปเกินครึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเงียบงันปกติหลิวชิงซวี่ก็เป็นพวกนกฮูกราตรีอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องคืนนี้ยังสะสางไม่จบ นางยิ่งไม่มีทางข่มตานอนหลับลงเมื่อถึงโรงเตี๊ยมฝูไหล นางสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารมาส่งที่ห้องเยี่ยนซื่อหยวนเองก็ไม่เกรงใจ นั่งลงใ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status