บทที่ 12 เจ้าแวมไพร์หวงของ

หลายวันผ่านไป หลังจากเลิกเรียนในวันศุกร์และกลับมาถึงคฤหาสน์เป้นที่เรียบร้อย ลินินก็รีบวิ่งตามเจย์เดนที่กำลังเดินฉับ ๆ ไปยังห้องทำงานของเขาแล้วขออนุญาตเรื่องสำคัญกับเขา “พรุ่งนี้ขอออกไปทำรายงานกับเพื่อนได้หรือเปล่าคะ”

เจย์เดนได้ยินแบบนั้นก็หยุดเดินลงกะทันหัน ยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมส่งสายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าทันที

“เพื่อนเจ้าผู้หญิงหรือผู้ชาย” สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างคาดโทษ จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่ลืมเรื่องคำอธิษฐานที่โบสถ์ และชาตินี้ก็จะไม่มีวันลืมด้วย!

“ผู้…หญิง…” ลินินตอบกลับไปด้วยความลังเล เธอไม่กล้าบอกตามตรงว่าอาจารย์จับคู่กับเพื่อนผู้ชายให้ ด้วยสายตาของเขานั้นราวกับจะเชือดเฉือนเธอให้ตายคาที่แบบนั้น ใครจะไปกล้าตอบอะไรที่เข้าข่ายว่าจะขัดใจเขากันเล่า

“ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า แล้วข้าจับได้ ซึ่งได้แน่นอนเพราะเจ้าจะอยู่ในสายตาของข้าตลอด ถ้าเป็นแบบนั้นข้าจะไปหักคอเพื่อนเจ้าซะ!”

“ผู้ชาย…” รีบเปลี่ยนคำตอบทันควันด้วยความจำนน

“แล้วไปทำที่ไหน ห้ามไปที่บ้านมันเด็ดขาด” ประกาศกร้าวเหมือนตัวเองจะไปทำเองอย่างนั้นแหละ “หรือเจ้าจะพามันมาที่นี่ก็ได้นะ”

“ได้เหรอ (‘ ‘)?” ถามด้วยความใสซื่อ

“ได้สิ...แต่…ข้าไม่รับประกันนะว่ามันจะกลับออกไปเป็นเศษซากหรือเปล่า”

“!!!”

สีหน้าเจย์เดนตอนนี้ทำเอาลินินขนลุกซู่ จึงต้องรีบบอกว่าจะไปนั่งทำงานที่ร้านกาแฟแทน และบอกให้เขาวางใจเรื่องนี้ได้เลย

แต่มีหรือที่เจย์เดนจะยอมวางใจง่าย ๆ ดวงตาคมเฉียบหรี่มองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะพยายามปล่อยวาง

เช้าวันรุ่งขึ้น...หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเจย์เดน ลังเลอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูแล้วบอกเขาว่าจะออกไปข้างนอกแล้วนะ

วันนี้ลินินใส่เสื้อแขนยาวลูกไม้สีขาว ประดับด้วยโบว์สีดำตรงคอกับกระโปรงเอี๊ยมสีดำที่เข้าชุด นอกจากนี้ยังสวมใส่รองเท้าหนังสีดำและถุงเท้าสั้นเพิ่มความน่ารัก ที่เหมือนจะเรียบง่ายแต่ก็ดูสง่าไปพร้อมกัน

หลังจากบอกกล่าวเจย์เดนเรียบร้อย เธอก็ก้าวลงบันไดไปแต่ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้นก็รู้สึกได้ว่ามีสายตากำลังจับจ้องมาอย่างกลาย ๆ แต่เมื่อเหลียวมองก็พบเพียงความว่างเปล่า

ลินินเห็นแบบนั้นจึงได้แต่ส่ายศีรษะกับตัวเองด้วยความเหนือ่ยหน่าย ดูเหมือนว่าช่วงนี้เธอจะหลอนว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ตลอดเลย แบบนี้มันจะทำให้เสียบุคลิกหรือเปล่านะ

โดยไม่รู้เลยว่าเป็นสายตาของแวมไพร์หนุ่มที่ก็กำลังแอบมองเธอจากมุมมืดชั้นบนของคฤหาสน์ เขาไม่ได้อยู่ในห้องตั้งแต่แรกแล้ว...และตอนนี้ก็กำลังข่มความรู้สึกตัวเองไม่ให้แอบตามเธอไปอยู่

‘เหอะ ไม่ตามไปหรอก!’ เจย์เดนแค่นหัวเราะประชดประชันนิดหน่อย ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ห้องทำงานของตัวเองต่อ

แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวแต่งตัวดูสวยหวานกว่าทุกวัน ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่ “ไปทำงาน ต้องแต่งตัวสวยขนาดนั้นเลยเหรอ!?” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขบกรามแน่น

ผ่านไปสักพัก

“ท่านชาย...นั่งเท้าคางมาจวนจะชั่วโมงแล้วนะขอรับ” ชาร์ลที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานหลักของเจย์เดนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าท่านชายของตนดูเหม่อลอย

“เจ้าจัดการเอกสารพวกนี้แทนข้าแล้วกัน ข้า...ขอออกไปทำธุระสักครู่”

ชาร์ลค้อมศีรษะน้อมรับคำสั่ง แต่เขาก็ทราบดี คำว่าสักครู่ของท่านชายคงไม่จริงอย่างที่กล่าว ด้วยรู้ว่าเขาจะออกไปข้างนอกเพื่อการใดกันแน่

เจย์เดนกล่าวจบก็ลุกออกไปแล้วรีบเปลี่ยนเป็นชุดไพรเวตแบบสบาย ๆ แล้วออกไปข้างนอก

เมื่อมาถึงร้านกาแฟซึ่งมั่นใจว่าเป็นสถานที่ที่ลินินอยู่ เขาก็แอบย่องไปนั่งอยุ่ตรงมุมโต๊ะแห่งหนึ่ง ระหว่างนั้นก็เห็นลินินกำลังนั่งอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่งตามที่เธอเคยบอกกล่าว

ตัวลินินเองนั้นตั้งใจทำงานไม่ได้สุงสิงกับชายหนุ่มคนนั้นมากนัก แต่ความวางใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อสังเกตเห็นว่าไอ้หนุ่มนั่นเหมือนจะจ้องคนของเขาอย่างไม่วางตา

และเมื่อเพื่อนหนุ่มของเธอโน้มตัวเข้ามาช่วยดูงานใกล้ ๆ แวมไพร์อย่างเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุข หลังจากพยายามอดทนอยู่นานสองนาน(?) ปรอทที่เป็นตัวจำกัดขีดนั้นก็แตกออก

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจย์เดนก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินตรงเข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างพวกเขา

ลินินที่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวข้างกายตัวเองก็หันมองด้วยความฉงน ก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเป็น “เจย์เดน?”

ร่างสูงไม่ตอบอะไร เอาแต่หรี่ตามองชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ลินินอย่างไม่วางตา เสียงหวานจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“ก็แค่...แวะมาดื่มกาแฟน่ะ แปลกจัง บังเอิญเจอกันจนได้นะ”

บอกตามตรง เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไงให้ฟังดูมีเหตุผล จึงเลี่ยงที่จะเสวนาเรื่องนี้ต่อ ภายใต้สายตาของลินินที่หร่ตามองเขาอย่างจับผิด

นี่เขาแอบตามฉันมาหรือเปล่าเนี่ย ลินินคิดในใจแต่ไม่ได้เอ่ยถาม ด้วยคิดว่าตัวเองไม่ได้สำคัญถึงขนาดที่ท่านชายอย่างเขาจะต้องมาคอยตามประคบประหงมหรอก

มือหนาหยิบเมนูเครื่องดื่มและอาหารที่อยู่ข้างลินินขึ้นมากวาดสายตามอง ก่อนจะโบกมือเรียกพนักงานให้เดินมาที่โต๊ะนี้อีกครั้งเพื่อสั่งอาหารมานั่งทานกับพวกเขาด้วย

หลังจากพนักงานมารับออดเอร์ไป ระหว่างนั้นเจย์เดนก็เอื้อมไปไปหยิบแก้วชาเขียวของลินินขึ้นมาดื่มอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะมีสีหน้ายับยู่ด้วยความไม่ค่อยได้ลิ้มรสชาเขียวสักเท่าไหร่

ลินินเห็นแบบนั้นก็รีบดึงแก้วของตัวเองกลับมาแล้วนำไปวางให้ไกลมือเจย์เดน เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าแวมไพร์อยากรู้อยากลองไปมากกว่านี้

ระหว่างนั้นเจย์เดนก็นั่งมองพวกเขาทำงานไปพลาง ๆ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่แค่บังเอิญผ่านมาเหมือนอย่างที่เจ้าตัวบอกกล่าวสักนิด

เพราะระหว่างที่ลินินตั้งใจทำงาน เพื่อนชายของเธอก็ได้แต่นั่งเกร็งด้วยความวางตัวไม่ถูก เมื่อพบกับสายตาของเจย์เดนที่แอบปรายมองกดดันอยู่เป็นระยะ ๆ

แต่ด้วยความที่เป็นลูกผู้ชายพอตัว เขาจึงวางท่าตอบกลับใส่เจย์เดนเช่นกัน

‘หึ ใจกล้าดีหนิพ่อหนุ่ม’ เจย์เดนคิดในใจ จากนั้นทั้งสองก็พยายามแย่งความสนใจจากลินิน

เพื่อนชายของเธอลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อไปนั่งลงข้างลินิน เจย์เดนเห็นแบบนั้นก็คิ้วขมวดวุ่นขึ้นอีกครั้ง

“เราทำงานกันอยู่ก็ต้องนั่งแบบนี้แหละ ถ้านั่งไกลเกินไปจะคุยงานกันไม่รู้เรื่อง”

เจย์เดนได้ยินแบบนั้นก็จ้องเพื่อนของลินินกลับตาเขม็ง ภาพในหัวของเขาตอนนี้คืออยากจะหักคอคนตรงหน้าทิ้งด้วยมือเปล่านี่เสียให้สิ้น แต่ก็ทำได้เพียงคิดเท่านั้น ด้วยความที่ในร้านคนเยอะ นอกจากนี้เขาไม่อยากทำอะไรที่เป็นการเปิดเผยตัวตนของแวมไพร์ด้วยจึงได้แต่ยอมให้หมอนั่นอ้อมไปนั่งลงข้างลินินตรงอีกฟากฝั่ง

แต่ถึงอย่างนั้น มือหนาของเขาก็คว้าจับเอวบางแล้วเลื่อนมาให้ใกล้กับตัวเอง เมื่อเห็นว่าลินินอยู่ใกล้ตัวเองมากกว่าอีกฝ่ายแล้ว เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ลินินที่เหมือนเป็นเขตกั้นระห่างทั้งสองก็ได้แต่ถอนหายใจ “รีบทำเถอะ” เธอบอกเพื่อนชายของตัวเอง เพราะหากอู่นานมีหวังสองคนนี้ได้ตีกันจนร้านแน่

ระหว่างที่นั่งทำงาน เจย์เดนก็คอยกระแซะเข้ามาใกล้ลินินอยู่ตลอด จนเธอเริ่มขมวดคิ้ว ก็คนมันอยากรีบทำงานให้เสร็จนี่นา แต่แวมไพร์หนุ่มก็ยังหวงของอย่างไม่ยอมเลิกราอยู่อย่างนั้น

“เจย์เดน...” ลินินเอ่ยปรามเขา ถึงแม้น้ำเสียงจะฟังดูหวานลื่นละมุนหู แต่มันก็แข็งกระด้างกว่าปกติ จนเจย์เดนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

เขาจึงขยับออกห่างจากลินิน ระยะห่างนั้นไกลโขจนแทบจะย้ายไปนั่งอีกโต๊ะได้เสียด้วยซ้ำ ทำแบบนี้เพื่อเป้นการบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจอย่างชัดเจน

เพื่อนชายของลินินที่เห้นแบบนั้นก้ได้แตยิ้มเยาะ หลังจากนั้นพวกเขาก็ตั้งใจทำงานกันต่อ

แต่ถึงแม้ว่าเจย์เดนจะไม่พอใจจนอยากจะลุกออกไปมากแค่ไหน แต่เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้ลินินอยู่กับเจ้าหนุ่มนี่สองต่อสองอย่างแน่นอน

ผ่านไปสักพักก็ดูเหมือนว่าลินินจะรวบรวมเนื้อหาของรายงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ประกอบกับเห็นท่าทางของคนข้าง ๆ ไม่ค่อยดีนัก เธอจึงรีบกล่าวขึ้นว่า “ที่เหลือฝากนายไปพิมพ์รูปเล่มด้วยนะ”

“อื้ม ได้เลย...ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ” ว่าพลางส่งสายยั่วยุใส่เจย์เดนอีกครั้ง ก่อนจะลุกไปจ่ายเงินแล้วออกจากร้านไป

ทำงานเสร็จสิ้นเรียบร้อย แต่เจย์เดนที่นั่งหน้ามุ่ยมาตั้งแต่ตอนที่โดนลินินดุใส่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหายงอน หลังจากเห็นว่าเจ้าหนุ่ม่นเดินออกไปแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในที่สุด เพื่อเดินไปจ่ายเงินค่อาหารของพวกเขาสองคน (ถึงจะงอนแต่ก็ยังจ่ายให้เธออยู่ดี) จากนั้นขายาวก็ก้าวฉับออกจากร้านไปโดยไม่หันมามองเธอเลย

“อะไรกันเนี่ย...” ลินินมองตามท่าทางงอน ๆ ของเขาแล้วรีบเดินตามออกไป

แต่ก็มีรางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่าหลังจากนี้อาจมีงานใหญ่รอเธออยู่แน่ ๆ