เข้าสู่ระบบ“คุณกับฉัน เราต้องตายกันไปข้าง!” รักมากก็เกลียดมาก เชื่อว่าทุกคนเคยได้ยินคำนี้ เธอเคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เกลียดเขาเข้าไส้มากแค่นั้น ฟรานเชสโก้ ลีโอเน่ หนุ่มหล่ออิตาลีผู้มีอิทธิพลผู้นั้น ที่เคยกระซิบกรอกหูเธอก่อนนอนทุกคืนถึงความรักที่เขามีต่อเธอ ว่ามันมากมายมหาศาลแค่ไหน เขาปกป้องบูชาเธอราวกับเทพธิดา แต่ไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งลํ้าค่าพวกนั้นที่เขาทำให้เธอ ‘มันจอมปลอม’ ทั้งสิ้น! จนกระทั่งวันแต่งงาน ทุกอย่างก็กระจ่าง วันที่เจ้าสาวอย่างเธอต้องหนีเอาชีวิตรอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เจ้าบ่าวอย่างเขากำลังหายหัวไปเสวยสุขอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นชื่อว่า ศัตรูหัวใจ เธอเกือบตายทั้งร่างกายและหัวใจที่บอบชํ้า ทว่าในระหว่างที่เธอต้องรักษาแทบบ้า เขากลับประกาศ งานหมั้น กับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ยางอาย เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดและเคียดแค้นมาตลอดสามปี จนถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกที เขากลับ… จำเธอไม่ได้ ทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเขาเลยด้วยซํ้า ในขณะที่เธอจำเขาได้แม่นยำแม้กระทั่งเส้นผมจรดปลายเท้า “หึ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้นอกจากความสวยที่ถูกตาแล้ว ยังกระชากเอาความสนใจจากกูไปได้อีก แล้วเจอกันสาวน้อย:)”
ดูเพิ่มเติม@ประเทศอิตาลี
ตึก ตึก ตึก… “ค…คุณมาร์โก้” หญิงสาวใบหน้าสวยหมวยลูกครึ่งไทยฮ่องกง กับรูปร่างเพรียวระหงส์ในชุดเจ้าสาว ตอนนี้กำลังวิ่งเอาชีวิตรอดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอในวันงานแต่ง นํ้าสีใสเอ่อคลอแล้วไหลรินหยาดลงบนสองพวงแก้มเป็นสายธารนํ้า ในขณะที่สองเท้ากำลังวิ่งไปยันหนทางด้านหน้าด้วยหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดแทบขาดใจ “คุณฟ้ารีบวิ่งตรงไปด้านหน้าอีกนิดเดียวนะครับ ผมเตรียมคนรอรับคุณไว้แล้ว คุณจะกลับไปถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย” ชายหนุ่มอีตาลีแท้ในสูทดำของบอดี้การ์ดกล่าวบอกเธอนํ้าเสียงหนักแน่น ส่วนคนตัวเล็กที่ตอนนี้แทบสติหลุด ก็ได้แต่รีบตั้งสติแล้วพยักหน้าทำตามคำพูดของเขา ก่อนมือเล็กจะรีบหอบชุดสีขาวอลังการ วิ่งตรงไปด้านหน้าอย่างทุลักทุเล หากวันนี้ไม่มีมาร์โก้ที่จงรักภักดีต่อเธอ เธอคงได้ตายด้วยนํ้ามือของผู้ชายคนนั้นจริงๆแล้วใช่มั้ย ผู้ชายที่กำลังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ร่วมรักกันมาตลอดเวลาสามปี… ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำอำมหิตกับเธอได้ถึงขนาดนี้ คนที่คอยกระซิบกรอกหูเธอทุกคืนว่ารักเธอนักหนา ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเขาเองที่ทรยศหักหลังเธอ ถึงขั้นจะพรากชีวิตกันไปขนาดนี้ “ฮึกกก” นํ้าสีใสเอ่อล้นเป็นสายมาตลอดทางจนแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนสองเท้าเล็กจะทรุดฮวบลงต่อหน้าชายในสูทดำที่ยืนรอเธอสองคน ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่ามัวก่อนทุกอย่างจะดับวูบ เสมือนหัวใจที่ปวดตุบๆก็ดับไปตามๆกัน เพราะเธอรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เจ็บปวดเหลือเกิน… . . . . . @ฮ่องกง หลังจากเหตุการที่แสนสาหัสวันนั้น เธอก็ได้กลับมาถึงบ้านที่ฮ่องกงอย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือจากมาร์โก้ ถึงตอนนี้ร่างกายเธอจะพักฟื้นจนดีขึ้นมาบ้าง ทว่าภายในกลับบอบชํ้าไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด เธอได้แต่เฝ้าถามตัวเองไปวันๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาถึงได้กระทำกับเธอหนักหนาได้ถึงเพียงนี้… ความรักของเราที่มีต่อกันมาตลอดสามปี มันไม่มีความหมายเลยหรือยังไงกัน? (ข่าวด่วนสุดสัปดาห์วันนี้ค่ะทุกท่าน!!! เอาอีกแล้วนะคะ กับเรื่องราวน่ายินดีที่เกิดขึ้นระหว่างคู่รัก ตอนนี้ทางฝั่งตระกูลลีโอเน่ได้ออกมาประกาศชัดเจนถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของนางแบบสาวอย่างคุณฟิโอน่า กับทายาทหนุ่มตระกูลลีโอเน่อย่างคุณฟรานเชสโก้นั้น กำลังจะหมั้นหมายกันในเร็ววันนี้ค่ะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นข่าวที่น่ายินดีกันมากๆเลยทีเดียวนะคะ) ยังทำร้ายกันไม่พอใช่มั้ย… เธอเจ็บสาหัสขนาดนี้มันยังไม่สาแก่ใจเขาใช่รึเปล่า งานแต่งของเราพังเละเทะไม่เป็นท่าแล้ว นอกจากเขาไม่แม้แต่จะติดต่อมาแก้ตัวอะไรเลยสักนิด หนำซํ้าข่าวยังเงียบกริบเพราะโดนปิดเสมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่พอตอนนี้ยังมีข่าวเฮ็งซวยนี่ดังแพร่ออกไปทั่ว คุณมันเลว… ฟรานเชสโก้ นํ้าสีใสเอ่อล้นทะลักออกมาจากแววตาคู่สวย จนบัดนี้แทบกลายเป็นสายเลือด ใบหน้านวลทรุดโทรม ร่างเพรียวในชุดนอนที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งงันเหมือนถูกสาป มีเพียงไหล่บางที่ไหวสั่นเบาๆจากการสะอื้น มันเจ็บปวด มันทรมานจนหัวใจเธอแทบชาด้านไปหมดแล้ว เขาทำกับเธอแบบนี้ลงคอได้ยังไงกัน ไม่รักแล้วทำไมไม่บอกกันดีๆวะ “ฮึกกก…” ฟึ่บ!! ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ รีบหยิบรีโมทแล้วกดปิดโทรทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรวบร่างเพรียวที่นั่งสะอื้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่น “พอได้แล้วฟ้า หยุดเสียนํ้าตาให้มันได้แล้ว” แม่ง ไอ้เหี้ยนั่น… ฟ้าคราม หลิว พี่ชายเพียงคนเดียวของ ฟ้าลันดา หลิว ร่างเล็กที่กำลังสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ตอนนี้ มือหนากำแน่น แววตาคมวาวโรจน์ เขาอยากจะบินไปต่อยมันให้ยับตอนนี้เลยด้วยซํ้า ให้สภาพมันยํ่าแย่ยิ่งกว่าน้องสาวของเขาตอนนี้ สัญญาว่าเจอหน้ามันเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบจนตายคาตีนเลย ที่กล้าแม่งมาเล่นกับน้องสาวของเขา ไอ้เหี้ยนั่น… ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ยัยฟ้ากลับไปครอบครองอีก เพราะพี่ชายอย่างเขาคงยอมไม่ได้ “ฮึกกก เฮีย น้องเจ็บ… ฮึกก มันเจ็บ ทรมานเหลือเกิน…” ร่างเล็กปล่อยโฮ ไม่เหลืออีกแล้วเรี่ยวแรงที่พยายามกักเก็บ มันเจ็บจนไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบชํ้าดวงนี้จะกลับมาสวยงามได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า “เฮียอยู่ตรงนี้ฟ้า เฮียอยู่กับน้องไม่ไปไหน น้องยังมีเฮีย มีม๊า กลับมาสดใสเหมือนเดิมได้แล้วคนดีของเฮีย” มือสากยกขึ้นลูบหัวทุยของน้องสาวอย่างทะนุถนอม เขาเกลียดแค้นผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าเธออีก คนที่ทำน้องสาวเขาเจ็บ ไม่ว่าจะเป็นทั้งตัวผู้หรือตัวเมีย สัญญาว่ามันไม่ตายดีแน่ “ฮึกก ทำไมเค้าต้องทำแบบนี้กับน้องด้วย ฮึกก ฟ้าทำอะไรผิด ฮึกก” เสียงเล็กสั่นพร่าอยู่ในอ้อมอกแกร่งของพี่ชาย เฝ้าถามตัวเองสักกี่ร้อยครั้งก็หาคำตอบไม่เจอสักที “ฟ้าไม่ผิด คนที่ผิดคือพวกมันต่างหาก เฮียจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้เสวยสุขอยู่บนความทุกข์ของน้องสาวเฮียแน่” แววตาคมแข็งกร้าว งานนี้มันต้องตายกันไปข้างเท่านั้นถึงจะสาสม ทำร้ายจิตใจว่ายํ่าแย่แล้ว ยังคิดวางระเบิ่ดจะพรากชีวิตน้องสาวเขาไปอีก ถ้าหากวันนั้นไม่มีลูกน้องของไอ้ฟรานเชสโก้คนนั้น ที่ยอมทรยสเจ้านาย แล้วช่วยน้องสาวเขาออกมาได้ ป่านนี้ร่างเล็กคงกลับมาไม่ถึงอ้อมกอดเขา… “ตัดใจจากมันสะฟ้า อย่าให้เฮียเห็นว่าฟ้าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก เพราะเฮียเอามันตายแน่!”“เดี๋ยวน่าไปหยิบของก่อนนะคะ เราจะได้ไปกันเลย” เธอหันไปบอกสามีที่เล่นกับลูกสาวอยู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปหยิบของที่เตรียมเอาไว้ โดยมีเสียงของเจ้าตัวเล็กดังคิกคักมาตามหลังอย่างนึกสนุกสนาน เพราะรู้ว่ากำลังจะได้ไปเล่นบ้านคุณอาฟ้า “ไป~” “นางฟ้าตัวน้อยของป่ะป๊าดีใจมั้ยครับ จะได้ไปเล่นกับอาฟ้า กับน้องเอฟเรน” “น้อนเอฟเรน~ ฟีอาคิดถึงน้อน” เจ้าเด็กน้อยบอกพ่อตาแป๋ว สร้างความเอ็นดูให้กับคุณพ่อจนต้องก้มหน้าฟัดลูกหนักๆ ไปสองสามที อยู่กับป่ะป๊าแล้วน้องแก้มชํ้าตลอดเลย “หยุดฟัดลูกได้แล้ว ไปกันค่ะเดี๋ยวน้องเอฟเรนรอนานน้า” เอฟเรนคือลูกชายของฟรานเชสโก้กับฟ้าลันดา ซึ่งน้องเกิดช้ากว่าน้องฟีอาแค่สามสัปดาห์ “เย้~ ไปหาน้อนเอฟเรนจ้า” เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับความช่างพูดของลูกสาว @คฤหาสน์ลีโอเน่ “หมูกระทะจะหมดหม้อแล้วแต่ไอ้คนติดเมียมันยังไม่มา” ฟาบิโอยัดเนื้อย่างเข้าปากพรางบ่นไป คนยิ่งไม่ค่อยถูกขี้หน้ากับไอ้ฟรานเชสโก้มันเท่าไหร่ แต่ไอ้เพื่อนตัวดีที่บอกให้เขามารอที่นี่เพราะตัวเองมาถึงครึ่งทางแล้ว แต่ตอนนี้ครึ่งทางของมันไม่รู้หมายถึงครึ่งทางขึ้นสวรรค์กับเมีย หรือทางมาที่นี่กันแน่ “หึ ทำไม? มึ
“ที่รัก… ครบห้าสิบแล้วครับ ทำไมไม่นับให้พี่หืม?” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อเขาดันตัวลุกขึ้นเดินมาโน้มหน้าลงใกล้ๆ เธอ นี่เธอเผลอจ้องเขาจนสติเลื่อนลอยไปหลายนาที จนเขาวิดพื้นห้าสิบรอบเสร็จแล้ว อย่างนั้นเหรอ? แถมตอนนี้… ใบหน้าหล่อๆ นั่นที่ชุ่มเหงื่อ ลงมาจนถึงช่วงอก ยาวไปถึงหน้าท้องลอนๆ ที่กำลังเปียกชุ่มนั้น กำลังดึงสายตาของเธอให้เผลอจับจ้องอีกครั้ง จนได้ยินเสียงหัวเราะหึ จากคนตรงหน้าดังขึ้นมาเรียกสติอีกครั้ง บ้าไปแล้ว! “หึ ลงโทษพี่จนพอใจหรือยังครับเด็กดี ถ้ายังไม่พอใจ มาขี่หลังพี่แล้วให้พี่วิดพื้นไปด้วยก็ได้นะครับ” เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆ จนเธอต้องรีบดันแผงอกแกร่งออกห่าง “ม…ไม่ต้องแล้ว พอใจแล้ว” ใบหน้าสวยรีบเบือนหนี ไม่รู้ว่าเธอทำเพื่อลงโทษเขา หรือกลับกลายเป็นแกล้งตัวเองอยู่กันแน่ เพราะคนที่เสียเปรียบ คือเธอชัดๆ “แน่ใจเหรอครับเด็กดี ว่าพอใจแล้วจริงๆ หื้ม?” ใบหน้าหล่อโน้มลงกระซิบข้างหูเธอเสียงแผ่วอย่างอ่อยๆ ทำเอาร่างเล็กขนลุกซู่ ฟันคมกัดปากตัวเองแน่น เมื่อเขาจับมือเธอไปทาบลงบนหน้าท้องแกร่งแล้วลูบไล้ไปมาอย่างจงใจ เพราะรู้ว่าเธอชอบส่วนไหนมากที่สุดบนร่างกายเขา… “อื้มม ซี
5 เดือนผ่านไป… ตอนนี้เราได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนหอแล้ว ความสัมพันธ์ของเราสองคนยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความรักของสามีที่เพิ่มขึ้นทุกวัน วันแรกเขาบอกจะดูแลเธอยังไง วันนี้เขาก็ยังเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน แต่ที่เปลี่ยนไป คงจะเป็นอารมณ์คนท้องของเธอเสียมากกว่า ตอนนี้ท้องเธอนูนขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก อีกไม่ถึงสองเดือนก็จะกำหนดคลอดแล้ว อ้อ อีกอย่างเรายังไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยคือเพศอะไร เพราะเฮียครามบอกว่าอยากรอลุ้นตอนคลอดมากกว่า แล้วทุกคนก็เห็นด้วย จึงไม่ได้ตรวจเพศลูก แต่ตอนนี้เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เพราะเธอกำลังนั่งรอสามีที่เดินออกไปคุยงานกับลูกน้องอยู่ระเบียงห้อง กลับเข้ามาแล้วเจอกันแน่ เธอมีเรื่องต้องสะสางกับเขา “ที่รัก พี่คุยงานเสร็จแล้วครับ ที่รักแต่งตัวเสร็จหรือยัง จะได้ไปทานข้าวเย็นกัน” เสียงทุ้มนุ่มของฟ้าครามดังขึ้น ในขณะที่ร่างสูงก้าวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังคุยงานเสร็จ แต่สายตาของร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ซึ่งกำลังจับจ้องมาทางเขานั้นกลับดูผิดปกติ จนเขาต้องรีบเดินปรี่เข้ามาหาเธอ “หยุดนะ ห้ามนั่งข้างๆ ห้ามจับมือด้วย” เธอรีบยกมือขึ้นกอดอก เชิ่ดหน้าสั่งเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึ
ฟอด! เขายื่นหน้าไปหอมแก้มเธอแรงๆ หนึ่งฟอด ก่อนจะพาเธอเดินไปดูโซนอื่นๆ ของบ้าน รวมไปถึงชั้นบนที่มีถึงห้าชั้น วางแผนเอาไว้ว่าในอนาคต หากลูกๆ โตขึ้น จะแบ่งกันคนละชั้นไปเลย “มีห้องเปียโนด้วยเหรอคะ” ร่างเล็กรีบเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เธอรีบเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนขนาดใหญ่วางเอาไว้กลางห้องด้วยความตื่นเต้น วิวข้างๆ สามารถมองเห็นผ่านกระจกกั้นทั้งด้าน ส่วนรอบๆ ห้องยังมีเครื่องดนตรีชนิดอื่นๆ วางเรียงกันเอาไว้ “หึ ชอบมั้ยครับ พี่ตั้งใจทำห้องนี้ไว้เพื่อครอบครัวของเรา เผื่อในอนาคต ลูกๆ ชอบสายดนตรี” ร่างสูงตามเข้ามา โน้มตัวกดฝังจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนุ่มอีกครั้งด้วยความรักไคร่ ในขณะที่คนน้องยิ้มแป้นอย่างมีความสุขให้เขา ก่อนพี่จะหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ เธอ เลื่อนมือขึ้นไปวางนิ้วลงประจำตำแหน่งของคีย์บอร์ด เสียงเพลงเริ่มบรรเลงขึ้นเบาๆ โดยมีร่างเล็กข้างกายนั่งมองทุกการกระทำของเขาไปด้วยความใส่ใจ “พี่ครามเล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอคะ” เธอถามเขา เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่วันๆ มีแต่งานธุรกิจแบบเขา จะเล่นดนตรีเป็น “แม่พี่เป็นอดีตนักเปียโน ก่อนที่จะมาเจอกับพ่อ” ท่านไม่ใช่แค่เล่นเปียโนเป็น แต่เล่นได้แทบ
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั
“คุณหลบอยู่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดเข้าใจมั้ยครับ ผมจะออกไปช่วยลูกน้อง” ฟรานเชสโก้กระซิบบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนเสียงเบาทว่าแน่วแน่ แม้จะเชื่อมั่นในฝีมือของลูกน้องตัวเองที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีว่าจะเอาพวกนักเลงนับยี่สิบพวกนั้นลงได้ แต่ด้วยความเป็นผู้นำ เขาก็ไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆให้ลูกน้องสู้กั
“ถึงบ้านฉันแล้ว คุณก็กลับไปได้แล้วค่ะ” “อะไรกันครับ ผมไม่ได้พูดสักหน่อยว่าส่งคุณเสร็จแล้วจะกลับ” พูดเสร็จร่างสูงก็ถือวิสาสะเปิดประตูลงรถก่อนจะเดินวนมาเปิดให้กับคนตัวเล็กที่นั่งหน้าไม่สบอารมณ์อยู่เบาะข้างคนขับ “ไม่ต้อง ฉันลงเองได้” ใบหน้าสวยเผยยิ้มประชดพร้อมเมินมือหนาที่ยื่นมาให้ตัวเอง ก่อนจะก้
“เรียบร้อยหมดแล้วครับนาย” “อืม” เขาเพียงขานรับลูกน้องเบาๆแล้วหลับตาลงเพื่อพักสาวตา หลายวันมานี้เขานอนไม่เคยจะหลับ เลยด้วยซํ้า ในหัววนเต็มไปด้วยเรื่องของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก กลัวที่สุดคือป่านนี้เธอจะเกลียดเขาไปแล้วหรือเปล่านะ ส่วนมาร์โก้นั้นได้แต่นึกคิดในใจอย่างไม่เข้าใจ ว่าเจ้านายจะเอาพวงมาลั





