로그인“คุณกับฉัน เราต้องตายกันไปข้าง!” รักมากก็เกลียดมาก เชื่อว่าทุกคนเคยได้ยินคำนี้ เธอเคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เกลียดเขาเข้าไส้มากแค่นั้น ฟรานเชสโก้ ลีโอเน่ หนุ่มหล่ออิตาลีผู้มีอิทธิพลผู้นั้น ที่เคยกระซิบกรอกหูเธอก่อนนอนทุกคืนถึงความรักที่เขามีต่อเธอ ว่ามันมากมายมหาศาลแค่ไหน เขาปกป้องบูชาเธอราวกับเทพธิดา แต่ไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งลํ้าค่าพวกนั้นที่เขาทำให้เธอ ‘มันจอมปลอม’ ทั้งสิ้น! จนกระทั่งวันแต่งงาน ทุกอย่างก็กระจ่าง วันที่เจ้าสาวอย่างเธอต้องหนีเอาชีวิตรอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เจ้าบ่าวอย่างเขากำลังหายหัวไปเสวยสุขอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นชื่อว่า ศัตรูหัวใจ เธอเกือบตายทั้งร่างกายและหัวใจที่บอบชํ้า ทว่าในระหว่างที่เธอต้องรักษาแทบบ้า เขากลับประกาศ งานหมั้น กับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ยางอาย เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดและเคียดแค้นมาตลอดสามปี จนถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกที เขากลับ… จำเธอไม่ได้ ทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเขาเลยด้วยซํ้า ในขณะที่เธอจำเขาได้แม่นยำแม้กระทั่งเส้นผมจรดปลายเท้า “หึ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้นอกจากความสวยที่ถูกตาแล้ว ยังกระชากเอาความสนใจจากกูไปได้อีก แล้วเจอกันสาวน้อย:)”
더 보기@ประเทศอิตาลี
ตึก ตึก ตึก… “ค…คุณมาร์โก้” หญิงสาวใบหน้าสวยหมวยลูกครึ่งไทยฮ่องกง กับรูปร่างเพรียวระหงส์ในชุดเจ้าสาว ตอนนี้กำลังวิ่งเอาชีวิตรอดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอในวันงานแต่ง นํ้าสีใสเอ่อคลอแล้วไหลรินหยาดลงบนสองพวงแก้มเป็นสายธารนํ้า ในขณะที่สองเท้ากำลังวิ่งไปยันหนทางด้านหน้าด้วยหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดแทบขาดใจ “คุณฟ้ารีบวิ่งตรงไปด้านหน้าอีกนิดเดียวนะครับ ผมเตรียมคนรอรับคุณไว้แล้ว คุณจะกลับไปถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย” ชายหนุ่มอีตาลีแท้ในสูทดำของบอดี้การ์ดกล่าวบอกเธอนํ้าเสียงหนักแน่น ส่วนคนตัวเล็กที่ตอนนี้แทบสติหลุด ก็ได้แต่รีบตั้งสติแล้วพยักหน้าทำตามคำพูดของเขา ก่อนมือเล็กจะรีบหอบชุดสีขาวอลังการ วิ่งตรงไปด้านหน้าอย่างทุลักทุเล หากวันนี้ไม่มีมาร์โก้ที่จงรักภักดีต่อเธอ เธอคงได้ตายด้วยนํ้ามือของผู้ชายคนนั้นจริงๆแล้วใช่มั้ย ผู้ชายที่กำลังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ร่วมรักกันมาตลอดเวลาสามปี… ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำอำมหิตกับเธอได้ถึงขนาดนี้ คนที่คอยกระซิบกรอกหูเธอทุกคืนว่ารักเธอนักหนา ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเขาเองที่ทรยศหักหลังเธอ ถึงขั้นจะพรากชีวิตกันไปขนาดนี้ “ฮึกกก” นํ้าสีใสเอ่อล้นเป็นสายมาตลอดทางจนแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนสองเท้าเล็กจะทรุดฮวบลงต่อหน้าชายในสูทดำที่ยืนรอเธอสองคน ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่ามัวก่อนทุกอย่างจะดับวูบ เสมือนหัวใจที่ปวดตุบๆก็ดับไปตามๆกัน เพราะเธอรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เจ็บปวดเหลือเกิน… . . . . . @ฮ่องกง หลังจากเหตุการที่แสนสาหัสวันนั้น เธอก็ได้กลับมาถึงบ้านที่ฮ่องกงอย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือจากมาร์โก้ ถึงตอนนี้ร่างกายเธอจะพักฟื้นจนดีขึ้นมาบ้าง ทว่าภายในกลับบอบชํ้าไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด เธอได้แต่เฝ้าถามตัวเองไปวันๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาถึงได้กระทำกับเธอหนักหนาได้ถึงเพียงนี้… ความรักของเราที่มีต่อกันมาตลอดสามปี มันไม่มีความหมายเลยหรือยังไงกัน? (ข่าวด่วนสุดสัปดาห์วันนี้ค่ะทุกท่าน!!! เอาอีกแล้วนะคะ กับเรื่องราวน่ายินดีที่เกิดขึ้นระหว่างคู่รัก ตอนนี้ทางฝั่งตระกูลลีโอเน่ได้ออกมาประกาศชัดเจนถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของนางแบบสาวอย่างคุณฟิโอน่า กับทายาทหนุ่มตระกูลลีโอเน่อย่างคุณฟรานเชสโก้นั้น กำลังจะหมั้นหมายกันในเร็ววันนี้ค่ะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นข่าวที่น่ายินดีกันมากๆเลยทีเดียวนะคะ) ยังทำร้ายกันไม่พอใช่มั้ย… เธอเจ็บสาหัสขนาดนี้มันยังไม่สาแก่ใจเขาใช่รึเปล่า งานแต่งของเราพังเละเทะไม่เป็นท่าแล้ว นอกจากเขาไม่แม้แต่จะติดต่อมาแก้ตัวอะไรเลยสักนิด หนำซํ้าข่าวยังเงียบกริบเพราะโดนปิดเสมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่พอตอนนี้ยังมีข่าวเฮ็งซวยนี่ดังแพร่ออกไปทั่ว คุณมันเลว… ฟรานเชสโก้ นํ้าสีใสเอ่อล้นทะลักออกมาจากแววตาคู่สวย จนบัดนี้แทบกลายเป็นสายเลือด ใบหน้านวลทรุดโทรม ร่างเพรียวในชุดนอนที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งงันเหมือนถูกสาป มีเพียงไหล่บางที่ไหวสั่นเบาๆจากการสะอื้น มันเจ็บปวด มันทรมานจนหัวใจเธอแทบชาด้านไปหมดแล้ว เขาทำกับเธอแบบนี้ลงคอได้ยังไงกัน ไม่รักแล้วทำไมไม่บอกกันดีๆวะ “ฮึกกก…” ฟึ่บ!! ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ รีบหยิบรีโมทแล้วกดปิดโทรทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรวบร่างเพรียวที่นั่งสะอื้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่น “พอได้แล้วฟ้า หยุดเสียนํ้าตาให้มันได้แล้ว” แม่ง ไอ้เหี้ยนั่น… ฟ้าคราม หลิว พี่ชายเพียงคนเดียวของ ฟ้าลันดา หลิว ร่างเล็กที่กำลังสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ตอนนี้ มือหนากำแน่น แววตาคมวาวโรจน์ เขาอยากจะบินไปต่อยมันให้ยับตอนนี้เลยด้วยซํ้า ให้สภาพมันยํ่าแย่ยิ่งกว่าน้องสาวของเขาตอนนี้ สัญญาว่าเจอหน้ามันเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบจนตายคาตีนเลย ที่กล้าแม่งมาเล่นกับน้องสาวของเขา ไอ้เหี้ยนั่น… ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ยัยฟ้ากลับไปครอบครองอีก เพราะพี่ชายอย่างเขาคงยอมไม่ได้ “ฮึกกก เฮีย น้องเจ็บ… ฮึกก มันเจ็บ ทรมานเหลือเกิน…” ร่างเล็กปล่อยโฮ ไม่เหลืออีกแล้วเรี่ยวแรงที่พยายามกักเก็บ มันเจ็บจนไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบชํ้าดวงนี้จะกลับมาสวยงามได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า “เฮียอยู่ตรงนี้ฟ้า เฮียอยู่กับน้องไม่ไปไหน น้องยังมีเฮีย มีม๊า กลับมาสดใสเหมือนเดิมได้แล้วคนดีของเฮีย” มือสากยกขึ้นลูบหัวทุยของน้องสาวอย่างทะนุถนอม เขาเกลียดแค้นผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าเธออีก คนที่ทำน้องสาวเขาเจ็บ ไม่ว่าจะเป็นทั้งตัวผู้หรือตัวเมีย สัญญาว่ามันไม่ตายดีแน่ “ฮึกก ทำไมเค้าต้องทำแบบนี้กับน้องด้วย ฮึกก ฟ้าทำอะไรผิด ฮึกก” เสียงเล็กสั่นพร่าอยู่ในอ้อมอกแกร่งของพี่ชาย เฝ้าถามตัวเองสักกี่ร้อยครั้งก็หาคำตอบไม่เจอสักที “ฟ้าไม่ผิด คนที่ผิดคือพวกมันต่างหาก เฮียจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้เสวยสุขอยู่บนความทุกข์ของน้องสาวเฮียแน่” แววตาคมแข็งกร้าว งานนี้มันต้องตายกันไปข้างเท่านั้นถึงจะสาสม ทำร้ายจิตใจว่ายํ่าแย่แล้ว ยังคิดวางระเบิ่ดจะพรากชีวิตน้องสาวเขาไปอีก ถ้าหากวันนั้นไม่มีลูกน้องของไอ้ฟรานเชสโก้คนนั้น ที่ยอมทรยสเจ้านาย แล้วช่วยน้องสาวเขาออกมาได้ ป่านนี้ร่างเล็กคงกลับมาไม่ถึงอ้อมกอดเขา… “ตัดใจจากมันสะฟ้า อย่าให้เฮียเห็นว่าฟ้าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก เพราะเฮียเอามันตายแน่!”@เที่ยงวันต่อมา ร่างเล็กที่หลับไหลด้วยความเพลียต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เอาแต่กวนเธอไม่หยุด เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ รับรู้ได้ถึงมือหนาที่พาดลงอยู่ตรงเอวบางของเธอจากทางด้านหลังไว้แน่น ลาดไหล่ถูกคนเอาแต่ใจกำลังไล้สัมผัสไปมาด้วยริมฝีปากหนาอย่างไม่รู้เหนื่อยหน่าย และสิ่งที่ทำให้เธอต้องตื่นเต็มตา ก็คือไอ้ลำกายแข็งๆ ของเขาซึ่งกำลังทิ่มอยู่ตรงก้นขาวเนียนเปลือยเปล่าของเธอไต้ผ้าห่ม “พ…พี่คราม” เสียงหวานขานเรียกเสียงแผ่วอย่างไม่อยากจะเชื่อสัมผัสของตัวเอง เขาเพิ่งจะรังแกเธอไปทั้งคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทั้งคืนฟ้าครามเอาแต่ดึงดันว่าจะพาเธอทัวร์บ้าน ให้ทั่วทุกซอกทุกมุม และเขาก็ทำมันจริงๆ อย่างไม่นึกจะให้เธอได้พักหายใจหายคอ กว่าคนเจ้าเล่ห์จะพอใจก็เกือบเช้า แล้วตอนนี้พอตื่นขึ้นมา เขาก็ยัง…แข็งไม่หายอย่างนั้นเหรอ จุ๊บ~ ไหล่มนขาวเนียนถูกริมฝีปากหนากดแนบจูบลงมา ก่อนเสียงขานรับตอบเธอจะดังขึ้นตาม “ว่าไงครับเด็กดี” ทีนี้เขาเปลี่ยนมานัวเนียกับต้นคอขาวแทน ทำเอาเธอต้องหดคอหนี “พ…พอก่อนค่ะ เพิ่งตื่นพี่อย่าเพิ่งหื่นได้มั้ยคะ” คำปรามของเธอเรียกเสียงหัวเราะขำขันจากคน
ยิ่งทำตัวน่ารักแบบนี้อีก จะให้เขาครั่งตายให้ได้เลยหรือยังไง แถมแววตาหยาดเยิ้มนั่น ที่คอยจับจ้องการกระทำของเขาซึ่งกำลังถอดถอนสิ่งขวางกั้นชิ้นเดียวบนตัวออกให้พ้นทาง เผยให้เห็นแท่งเอ็นยาวปูดปูนเต็มไปด้วยเส้นเลือดกำลังผงาดตั้งตรงอยู่ตรงหน้า ทำเอาลมหายใจเล็กสะดุดกับความใหญ่โตของมัน ตรงหัวบานสีชมพูมีนํ้าหวานหยาดเยิ้มออกมา ไม่ต่างจากร่องรักสวยงามของเธอ อยู่ๆ จิตใจก็เกิดคิดอะไรทะลึ่งขึ้นมา อยากจะรู้จังว่าความใหญ่โตนั้น มันจะดุดันแค่ไหน… “อ่าาส์ เลิกมองด้วยสายตาแบบนั้น ถ้าไม่อยากขาถ่างพรุ่งนี้” เสี้ยงทุ้มแหบพร่ากล่าวเตือนด้วยสติอันน้อยนิดที่หลงเหลือ มือหนากอบกุมแท่งเอ็นรูดขึ้นลงสองสามที อยากจะเอาเข้าไปในตัวเธอเต็มทน แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไม่ได้เข้าไปในหูของเธอเลย เพราะแววตาหวานเยิ้มนั่นยังคงจับจ้องอยู่ตรงลำกายแข็งขืนไม่ยอมละไปไหน แม่ง โครตดื้อเลย “อ๊าา พี่คราม…” เสียงหวานสั่นพร่า เมื่อเขาเล่นจับขาเธอตั้งชันขึ้นเป็นตัวเอ็ม พร้อมสอดนิ้วยาวเข้ามาภายในร่องคับแน่นแล้วขยับเข้าออกถี่รัว ทำเอาลมหายร่างเล็กติดขัดอย่างตั้งตัวไม่ทัน “ชอบมั้ยครับ หื้ม” เสียงเจี๊ยแจ๊ะดังขึ้นอย่างลามก ไม่
@ด้านในบ้านพัก บนชั้นดาดฟ้าที่มองเห็นประกายจากท้องฟ้าส่องแสงยามราตรีลงมากระทบบนผิวของสระว่ายนํ้าอย่างสว่างไสว สองคนกำลังนัวเนียกอดกันอยู่ตรงขอบสระอย่างเร่าร้อน มือหนากอดรัดเอวเล็กเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งสิ่งขวางกั้น มีเพียงผิวกับผิวแนบกัน บนร่างเล็กมีเพียงบิกินี่ตัวจิ๋ว ที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอใส่ให้ตัวเองเห็น ในขณะที่ตัวเขานั้นสวมเพียงบ็อกเซอร์เช่นกัน “อื้มม…” เสียงครางแผ่วๆ ดังอึ้งอึงในลำคอ ยามที่เรียวปากถูกอีกคนปิดแนบสนิทลงมาด้วยปาก เสียงเฉอะแฉะจากนํ้าลายที่แลกเลียกันไปมาดังคลอไปทั่วบริเวณอันไร้เสียงรบกวน เรียวปากเล็กถูกบดคลึงซํ้าๆ อย่างเอาแต่ใจ เขาไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เธอได้พักกวาดเอาอากาศหายใจเข้าปอด พอผละออกได้ไม่ถึงวิ ก็ถูกจู่โจมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างดุเดือด เพียงเธอเปิดปากออกนิดเดียว ก็เหมือนการเปิดโอกาสให้คนเจ้าเล่ห์ได้สอดลิ้นร้อนเข้ามาตวัดเลียกับลิ้นเธอไปทั่วโพรงปากนุ่ม เขาจูบเธออย่างชํ่าชองเนิ่นนาน มือที่โอบอยู่รอบเอวบางเลื่อนลงมาบดคลึงสองก้อนกลมอย่างหลงไหล นุ่มนิ่มไปทั้งตัวแบบนี้… หมาตัวไหนมันจะไปอดใจไหว “อื้ออ พ…พอก่อนค่ะ” มือเ
“หืม เงียบแบบนี้ หรือว่าอยากให้พี่พาทัวร์ทั้งห้องนอน ทั้งระเบียงครับ” “ป…เปล่าสักหน่อยค่ะ น่าอยากแช่สระว่ายนํ้า…” “อยากทัวร์รอบสระนํ้านี่เอง เดี๋ยวพี่จะพาทัวร์ทั้งคืนเลยครับคนสวย” มุมปากหยักเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอแค่ตอบคำถามเขาเฉยๆ แต่ดูเหมือนคนพี่จะนำเข้าเรื่องไต้สะดือเสียให้ได้ จนเธอต้องหลบหลีกสายตาพรางเม้มปากเบาๆ อย่างไม่สามารถต้านทานสายตาคู่นั้นที่จดจ้องเธออย่างไม่ปิดบังเจตนา นับวัน เขาก็ยิ่งแสดงความหื่นที่เก็บซ่อนไว้… และเธอคงไม่รู้ ว่าถ้าหากเขาได้ลิ้มลองเธออีกสักครั้ง คงจะหื่นมากกว่านี้… “นายครับ ของพวกนี้ ให้เอาไปไว้ที่ห้องเลยมั้ยครับ” เสียงจากธามที่ลากพวกกระเป๋าเข้ามาอย่างพะรุงพะรังดังขึ้นมา “อืม ว่าแต่ไอ้เจคไปไหน ทำไมมึงยกมาคนเดียว” “เหอะ ไอ้เจคมันทิ้งหน้าที่ครับนาย นายต้องจัดการมันนะครับ!” ได้ที ธามก็รีบฟ้องเจ้านายอย่างรนราน ยิ่งเสียกว่าเด็กน้อยที่โดนรังแก ทว่าดูเหมือนเจ้านายที่มีจุดประสงค์อื่นสำคัญกว่าต้องทำ จะไม่ได้สนใจคำฟ้องร้องของเขาเท่าไหร่นัก “เออ ช่างมันก่อน มึงรีบเอาของไปเก็บบนห้องแล้วคืนนี้ก็ไม่ต้องกลับมานะ กูให้พวกมึงสองคนไปล่องเรือเล่นสักคืน”
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั
“คุณหลบอยู่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดเข้าใจมั้ยครับ ผมจะออกไปช่วยลูกน้อง” ฟรานเชสโก้กระซิบบอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนเสียงเบาทว่าแน่วแน่ แม้จะเชื่อมั่นในฝีมือของลูกน้องตัวเองที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีว่าจะเอาพวกนักเลงนับยี่สิบพวกนั้นลงได้ แต่ด้วยความเป็นผู้นำ เขาก็ไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆให้ลูกน้องสู้กั
@หนึ่งเดือนต่อมา หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขาตามง้อตามดูแลเธอไม่ห่าง ทุกเช้าเขาจะโผล่มานั่งรอเธอในบ้านพร้อมพูดคุยกับแม่ของเธอ พอเธอเดินลงมาก็จะมีช่อดอก peony สีชมพูถูกยื่นให้พร้อมกับการ์ดประดับอยู่ด้านในให้เห็นชัดทุกตัวอัษรซึ่งถูกเขียนไว้ว่า (ฟรานรักฟ้า จะง้อฟ้าจนกว่าฟ้าจะประทานอภัยให้) “อ้าวฟ้า ล
“ถึงบ้านฉันแล้ว คุณก็กลับไปได้แล้วค่ะ” “อะไรกันครับ ผมไม่ได้พูดสักหน่อยว่าส่งคุณเสร็จแล้วจะกลับ” พูดเสร็จร่างสูงก็ถือวิสาสะเปิดประตูลงรถก่อนจะเดินวนมาเปิดให้กับคนตัวเล็กที่นั่งหน้าไม่สบอารมณ์อยู่เบาะข้างคนขับ “ไม่ต้อง ฉันลงเองได้” ใบหน้าสวยเผยยิ้มประชดพร้อมเมินมือหนาที่ยื่นมาให้ตัวเอง ก่อนจะก้