ログイン“คุณกับฉัน เราต้องตายกันไปข้าง!” รักมากก็เกลียดมาก เชื่อว่าทุกคนเคยได้ยินคำนี้ เธอเคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เกลียดเขาเข้าไส้มากแค่นั้น ฟรานเชสโก้ ลีโอเน่ หนุ่มหล่ออิตาลีผู้มีอิทธิพลผู้นั้น ที่เคยกระซิบกรอกหูเธอก่อนนอนทุกคืนถึงความรักที่เขามีต่อเธอ ว่ามันมากมายมหาศาลแค่ไหน เขาปกป้องบูชาเธอราวกับเทพธิดา แต่ไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งลํ้าค่าพวกนั้นที่เขาทำให้เธอ ‘มันจอมปลอม’ ทั้งสิ้น! จนกระทั่งวันแต่งงาน ทุกอย่างก็กระจ่าง วันที่เจ้าสาวอย่างเธอต้องหนีเอาชีวิตรอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เจ้าบ่าวอย่างเขากำลังหายหัวไปเสวยสุขอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นชื่อว่า ศัตรูหัวใจ เธอเกือบตายทั้งร่างกายและหัวใจที่บอบชํ้า ทว่าในระหว่างที่เธอต้องรักษาแทบบ้า เขากลับประกาศ งานหมั้น กับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ยางอาย เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดและเคียดแค้นมาตลอดสามปี จนถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกที เขากลับ… จำเธอไม่ได้ ทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเขาเลยด้วยซํ้า ในขณะที่เธอจำเขาได้แม่นยำแม้กระทั่งเส้นผมจรดปลายเท้า “หึ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้นอกจากความสวยที่ถูกตาแล้ว ยังกระชากเอาความสนใจจากกูไปได้อีก แล้วเจอกันสาวน้อย:)”
もっと見る@ประเทศอิตาลี
ตึก ตึก ตึก… “ค…คุณมาร์โก้” หญิงสาวใบหน้าสวยหมวยลูกครึ่งไทยฮ่องกง กับรูปร่างเพรียวระหงส์ในชุดเจ้าสาว ตอนนี้กำลังวิ่งเอาชีวิตรอดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอในวันงานแต่ง นํ้าสีใสเอ่อคลอแล้วไหลรินหยาดลงบนสองพวงแก้มเป็นสายธารนํ้า ในขณะที่สองเท้ากำลังวิ่งไปยันหนทางด้านหน้าด้วยหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดแทบขาดใจ “คุณฟ้ารีบวิ่งตรงไปด้านหน้าอีกนิดเดียวนะครับ ผมเตรียมคนรอรับคุณไว้แล้ว คุณจะกลับไปถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย” ชายหนุ่มอีตาลีแท้ในสูทดำของบอดี้การ์ดกล่าวบอกเธอนํ้าเสียงหนักแน่น ส่วนคนตัวเล็กที่ตอนนี้แทบสติหลุด ก็ได้แต่รีบตั้งสติแล้วพยักหน้าทำตามคำพูดของเขา ก่อนมือเล็กจะรีบหอบชุดสีขาวอลังการ วิ่งตรงไปด้านหน้าอย่างทุลักทุเล หากวันนี้ไม่มีมาร์โก้ที่จงรักภักดีต่อเธอ เธอคงได้ตายด้วยนํ้ามือของผู้ชายคนนั้นจริงๆแล้วใช่มั้ย ผู้ชายที่กำลังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ร่วมรักกันมาตลอดเวลาสามปี… ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำอำมหิตกับเธอได้ถึงขนาดนี้ คนที่คอยกระซิบกรอกหูเธอทุกคืนว่ารักเธอนักหนา ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเขาเองที่ทรยศหักหลังเธอ ถึงขั้นจะพรากชีวิตกันไปขนาดนี้ “ฮึกกก” นํ้าสีใสเอ่อล้นเป็นสายมาตลอดทางจนแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนสองเท้าเล็กจะทรุดฮวบลงต่อหน้าชายในสูทดำที่ยืนรอเธอสองคน ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่ามัวก่อนทุกอย่างจะดับวูบ เสมือนหัวใจที่ปวดตุบๆก็ดับไปตามๆกัน เพราะเธอรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เจ็บปวดเหลือเกิน… . . . . . @ฮ่องกง หลังจากเหตุการที่แสนสาหัสวันนั้น เธอก็ได้กลับมาถึงบ้านที่ฮ่องกงอย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือจากมาร์โก้ ถึงตอนนี้ร่างกายเธอจะพักฟื้นจนดีขึ้นมาบ้าง ทว่าภายในกลับบอบชํ้าไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด เธอได้แต่เฝ้าถามตัวเองไปวันๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาถึงได้กระทำกับเธอหนักหนาได้ถึงเพียงนี้… ความรักของเราที่มีต่อกันมาตลอดสามปี มันไม่มีความหมายเลยหรือยังไงกัน? (ข่าวด่วนสุดสัปดาห์วันนี้ค่ะทุกท่าน!!! เอาอีกแล้วนะคะ กับเรื่องราวน่ายินดีที่เกิดขึ้นระหว่างคู่รัก ตอนนี้ทางฝั่งตระกูลลีโอเน่ได้ออกมาประกาศชัดเจนถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของนางแบบสาวอย่างคุณฟิโอน่า กับทายาทหนุ่มตระกูลลีโอเน่อย่างคุณฟรานเชสโก้นั้น กำลังจะหมั้นหมายกันในเร็ววันนี้ค่ะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นข่าวที่น่ายินดีกันมากๆเลยทีเดียวนะคะ) ยังทำร้ายกันไม่พอใช่มั้ย… เธอเจ็บสาหัสขนาดนี้มันยังไม่สาแก่ใจเขาใช่รึเปล่า งานแต่งของเราพังเละเทะไม่เป็นท่าแล้ว นอกจากเขาไม่แม้แต่จะติดต่อมาแก้ตัวอะไรเลยสักนิด หนำซํ้าข่าวยังเงียบกริบเพราะโดนปิดเสมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่พอตอนนี้ยังมีข่าวเฮ็งซวยนี่ดังแพร่ออกไปทั่ว คุณมันเลว… ฟรานเชสโก้ นํ้าสีใสเอ่อล้นทะลักออกมาจากแววตาคู่สวย จนบัดนี้แทบกลายเป็นสายเลือด ใบหน้านวลทรุดโทรม ร่างเพรียวในชุดนอนที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งงันเหมือนถูกสาป มีเพียงไหล่บางที่ไหวสั่นเบาๆจากการสะอื้น มันเจ็บปวด มันทรมานจนหัวใจเธอแทบชาด้านไปหมดแล้ว เขาทำกับเธอแบบนี้ลงคอได้ยังไงกัน ไม่รักแล้วทำไมไม่บอกกันดีๆวะ “ฮึกกก…” ฟึ่บ!! ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ รีบหยิบรีโมทแล้วกดปิดโทรทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรวบร่างเพรียวที่นั่งสะอื้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่น “พอได้แล้วฟ้า หยุดเสียนํ้าตาให้มันได้แล้ว” แม่ง ไอ้เหี้ยนั่น… ฟ้าคราม หลิว พี่ชายเพียงคนเดียวของ ฟ้าลันดา หลิว ร่างเล็กที่กำลังสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ตอนนี้ มือหนากำแน่น แววตาคมวาวโรจน์ เขาอยากจะบินไปต่อยมันให้ยับตอนนี้เลยด้วยซํ้า ให้สภาพมันยํ่าแย่ยิ่งกว่าน้องสาวของเขาตอนนี้ สัญญาว่าเจอหน้ามันเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบจนตายคาตีนเลย ที่กล้าแม่งมาเล่นกับน้องสาวของเขา ไอ้เหี้ยนั่น… ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ยัยฟ้ากลับไปครอบครองอีก เพราะพี่ชายอย่างเขาคงยอมไม่ได้ “ฮึกกก เฮีย น้องเจ็บ… ฮึกก มันเจ็บ ทรมานเหลือเกิน…” ร่างเล็กปล่อยโฮ ไม่เหลืออีกแล้วเรี่ยวแรงที่พยายามกักเก็บ มันเจ็บจนไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบชํ้าดวงนี้จะกลับมาสวยงามได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า “เฮียอยู่ตรงนี้ฟ้า เฮียอยู่กับน้องไม่ไปไหน น้องยังมีเฮีย มีม๊า กลับมาสดใสเหมือนเดิมได้แล้วคนดีของเฮีย” มือสากยกขึ้นลูบหัวทุยของน้องสาวอย่างทะนุถนอม เขาเกลียดแค้นผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าเธออีก คนที่ทำน้องสาวเขาเจ็บ ไม่ว่าจะเป็นทั้งตัวผู้หรือตัวเมีย สัญญาว่ามันไม่ตายดีแน่ “ฮึกก ทำไมเค้าต้องทำแบบนี้กับน้องด้วย ฮึกก ฟ้าทำอะไรผิด ฮึกก” เสียงเล็กสั่นพร่าอยู่ในอ้อมอกแกร่งของพี่ชาย เฝ้าถามตัวเองสักกี่ร้อยครั้งก็หาคำตอบไม่เจอสักที “ฟ้าไม่ผิด คนที่ผิดคือพวกมันต่างหาก เฮียจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้เสวยสุขอยู่บนความทุกข์ของน้องสาวเฮียแน่” แววตาคมแข็งกร้าว งานนี้มันต้องตายกันไปข้างเท่านั้นถึงจะสาสม ทำร้ายจิตใจว่ายํ่าแย่แล้ว ยังคิดวางระเบิ่ดจะพรากชีวิตน้องสาวเขาไปอีก ถ้าหากวันนั้นไม่มีลูกน้องของไอ้ฟรานเชสโก้คนนั้น ที่ยอมทรยสเจ้านาย แล้วช่วยน้องสาวเขาออกมาได้ ป่านนี้ร่างเล็กคงกลับมาไม่ถึงอ้อมกอดเขา… “ตัดใจจากมันสะฟ้า อย่าให้เฮียเห็นว่าฟ้าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก เพราะเฮียเอามันตายแน่!”“โอ้ย ปล่อยนะฉันเจ็บ!” “เจ็บเหรอ เหอะ! แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงหน้าด้านหน้าทนอย่างเธอ!” … “ฉันจะทำให้เธอไม่เหลือแม้แต่ที่ยืนในสังคม ไม่เหลือหัวนอนปลายเท้า!” “ฮึกก ไม่… ” *นางแบบชื่อตัวย่อ ฟ. ตอนนี้มีข่าววงในแพร่กระจายไปทั่วถึงวีรกรรมมากมายของนาง ทั้งแย่งแฟนคนอื่น แถมยังวางแผนทำลายงานแต่งของอีกฝ่ายจนเค้าต้องเลิกกัน สุดท้ายได้ตำแหน่งคู่หมั้นนั้นมาจนได้เลยล่ะค่ะ เรียกได้ว่าตอนนี้ข่าวขึ้นแท่นหน้าหนึ่งทั่วประเทศจนไม่รู้ว่ายังจะเหลือพื้นที่ในสังคมให้ยืนอีกหรือเปล่า ตามอ่านรายละเอียดข่าวได้ผ่าน……* โห่ย หน้าด้านมาก… ผิดหวังมาก อุตส่าห์สนับสนุนมานาน… หน้าไม่อายเลยจริงๆ… โสเภณีชัดๆ… “ฮึกก ไม่… ฮึกก ไม่จริง…” เฮือก… เปลือกตาสวยที่ปิดแนบสนิทลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืดสนิทภายในห้องที่เย็นฉํ่าจากเครื่องปรับอากาศ ทว่าตอนนี้ทั่วทั้งร่างของเธอกลับร้อนผ่าว เปียกชุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมาย ยิ่งกว่าคนเพิ่งอาบนํ้ามาหมาดๆ ก็ไม่ปาน เสียงหอบหายใจรวยรินของตัวเองดังก้องกลับเข้ามาในหู มือบางค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเองช้าๆ พวงแก้มเต็มไปด้วยหยาดนํ้าตาที่ไหลรินลงมาเปียกชุ่มไปทั่
“เค้าดูรักฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ…” เสียงหวานถามออกไปแผ่วเบาปนความเขินอายอยู่เล็กน้อย ที่ต้องมาถามอะไรแบบนี้กับคนแปลกหน้า “ที่สุดเลยล่ะค่ะ มองจากดาวอังคารลงมายังเห็นชัดเลยค่ะ สายตาคือแบบครั่งรักสุดๆ งื้ออพูดแล้วดิฉันเขินแทนเลยค่ะ” พนักงานสาวพูดไปก็บิดตัวเขินไป อย่างกับว่าตัวเธอเองเป็นคนถูกครั่งรักเสียอย่างนั้น ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความครึกครื้น พนักงานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยอีกประโยคออกมาด้วยนํ้าเสียงประหลาดใจ “เอ๊ะ แต่จะว่าไป ก็เหมือนคุณว่าที่เจ้าบ่าวจะหน้าคุ้นๆ อยู่นะคะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน” “จริงด้วยแก ฉันก็ว่าหน้าคุ้นๆ อยู่นะ” “คิดออกแล้ว! คุณฟ้าคราม พี่ชายของฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบไง!” กึก… ทันทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็เลือนหายออกไปทันที กับความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาแทน แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสนเพิ่มเข้ามาอีกครั้ง ชื่อนี้อีกแล้ว… ฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบ… ยิ่งคำว่าวงการนางแบบที่ผ่านเข้ามาในหู ยิ่งทำให้หัวใจซึ่งกำลังพองโตเมื่อครู่สั่นคลอนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มันเหมือนกับว่าคำๆ นั้น ช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึก
คำตอบพร้อมแววตาวูบไหวของเขาทำเธอค่อยๆ หุบยิ้ม ความรู้สึกภายในอกมันสั่นไหวขึ้นมาตามแววตาคู่นั้นของเขา “พี่ทนมองผู้หญิงที่ตัวเองรัก ต้องนั่งเหม่อคิดมากอยู่ทุกวันแบบนี้ไม่ได้” “น่าแค่…” “ที่รักไม่มีความสุขแล้วเหรอครับ ไม่มีความสุขที่ได้ใช้เวลากับพี่เลยเหรอ…” คำถามสิ้นหวังนั้นทำเอาเธอตอบไม่ออก ยอมรับว่าทุกวันนี้เธอแทบไม่ได้ยิ้มแบบเต็มใจให้เขาดู แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตกับเขา เพียงแต่ว่าในใจมันอ้างว้าง เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนมากมาย ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด เหมือนชีวิตตอนนี้ไร้จุดหมาย มองไปทางไหนก็ว่างเปล่าไปหมด “พี่ครามดีกับน่ามากๆ แล้วน่าก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้รักพี่ พี่ครามคอยเติมเต็มทุกอย่างให้น่าอยู่เสมอ แต่น่า…” พอพูดมาถึงตรงนี้ นํ้าตาเธอกลับคลอเบ้าเสียอย่างนั้น นํ้าเสียงเริ่มสั่นเคลืออย่างห้ามไม่อยู่ แววตาคู่สวยหลุบลงมองตํ่าอย่างไม่สามารถมองตาอันแสนเศร้าโศกของเขาต่อได้ในยามพูดประโยคต่อไป “น่าแค่อยากจำทุกอย่างได้ ฮึกก มันเหมือนอะไรบางอย่างในชีวิตที่ขาดหายไป น่าอยากรู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองเคยใช้ชีวิตยังไง รู้จักใครบ้าง ทำงานอะไร มีชีวิตประจำวันแบบไหน…”
ร่างเล็กที่เงียบไปกลับมาได้สติอีกครั้ง กับเสียงขานเรียกชื่อเธอจากคนด้านหลังที่นํ้าเสียงดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย “เปล่าค่ะ น่าแค่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้” สำหรับเธออาจจะเร็วไป แต่สำหรับเขานั้น ยิ่งเร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี “มา พี่ช่วยเก็บ” ฟ้าครามจงใจที่จะเปลี่ยนเรื่องเมื่อรับรู้ได้ถึงบรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด กับสีหน้าของคนน้องที่ดูไม่ค่อยสดใสเสียเท่าไหร่ มือหนาผละกอดออกจากเอวบาง แล้วย้ายมานั่งข้างๆติดกับร่างเล็กเพื่อช่วยเก็บผ้าเข้ากระเป๋าสำหรับเดินทางกลับ ในขณะนั้น ดวงตากลมโตที่ดูเหมือนกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างอยู่ก็เอาแต่นิ่งมองใบหน้าหล่อซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตา เก็บผ้าอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยหัวใจดวงน้อยที่วูบไหว ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย “พี่คราม…” “หื้ม” สายตาคมผละจากสิ่งที่กำลังทำแล้วหันมาสบสายตากับคนน้องที่จ้องมองเขาอยู่แล้ว ก่อนคำถามต่อมาจะทำเอาเขาถึงกับสะอึก “ช่วยเล่าความจริงเรื่องอดีตของน่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ” แววตาสวยเต็มไปด้วยความร้องขอ เพราะเธอไม่อาจทนอยู่กับความรู้สึกสับสนพวกนี้อีกแล้ว มันเหมือนเธอจะจำได้แต่ก็จำอะไรไม่ได้สักที “พี่…” สายตาคมหลุบลงอย่างไม่มีความกล้า
“เรียบร้อยหมดแล้วครับนาย” “อืม” เขาเพียงขานรับลูกน้องเบาๆแล้วหลับตาลงเพื่อพักสาวตา หลายวันมานี้เขานอนไม่เคยจะหลับ เลยด้วยซํ้า ในหัววนเต็มไปด้วยเรื่องของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก กลัวที่สุดคือป่านนี้เธอจะเกลียดเขาไปแล้วหรือเปล่านะ ส่วนมาร์โก้นั้นได้แต่นึกคิดในใจอย่างไม่เข้าใจ ว่าเจ้านายจะเอาพวงมาลั
@สามวันต่อมา งานแต่งที่สุดจะยิ่งใหญ่อลังการสมชื่อเสียงของตระกูลลีโอเน่ถูกจัดขึ้น ในงานดูจะครึกครื้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี แต่มีหรือผู้คนเหล่านี้ที่แสวงหาแต่ผลประโยชน์ของตัวเองนั้นจะเต็มไปด้วยความจริงใจ รอยยิ้มพวกนั้นก็ต่างจอมปลอมกันทั้งนั้น โดยเฉพาะจูเลียน่าที่ยืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่กับแขกในงาน
@สามวันต่อมา เป็นสามวันที่เธอแทบจะบ้าตายอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ถึงตอนนี้เธอก็ยังคงตัดสินใจอะไรไม่ได้สักอย่าง ใจหนึ่งเธออยากพยายามให้ถึงที่สุดเพราะรู้ว่าหัวใจมันยังอยู่ที่เขา แต่อีกใจเธอก็คิดว่าควรจะถอยออกมารึเปล่า ส่วนเกมส์บ้าๆนั่นน่ะเหรอ ใช่เธอแพ้ แพ้อย่างราบคาบเลยแหละ “หึ ก็ไม่ยั
@หัวคํ่า “ไอ้มาร์โก้!!” “ครับบบ” มาร์โก้ต้องรีบวิ่งแจ้นขึ้นมาดูเจ้านายที่ตะโกนลั่นโวยวายอยู่ในห้อง จนคนทั้งคฤหาสน์แทบแตกตื่น อะไรอีกล่ะเนี่ย “มาแล้วครับๆ” พอมาถึงก็หอบเหมือนหมาเลยกู นั่นคือคำในใจของลูกน้องอย่างเขาที่ได้แต่คิด แต่ไม่มีสิทธิ์พูด “แม่ง เมียกูหายไปไหน” “ค..ครับ?” เมีย? แล้ว