Mag-log in“คุณกับฉัน เราต้องตายกันไปข้าง!” รักมากก็เกลียดมาก เชื่อว่าทุกคนเคยได้ยินคำนี้ เธอเคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เกลียดเขาเข้าไส้มากแค่นั้น ฟรานเชสโก้ ลีโอเน่ หนุ่มหล่ออิตาลีผู้มีอิทธิพลผู้นั้น ที่เคยกระซิบกรอกหูเธอก่อนนอนทุกคืนถึงความรักที่เขามีต่อเธอ ว่ามันมากมายมหาศาลแค่ไหน เขาปกป้องบูชาเธอราวกับเทพธิดา แต่ไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งลํ้าค่าพวกนั้นที่เขาทำให้เธอ ‘มันจอมปลอม’ ทั้งสิ้น! จนกระทั่งวันแต่งงาน ทุกอย่างก็กระจ่าง วันที่เจ้าสาวอย่างเธอต้องหนีเอาชีวิตรอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เจ้าบ่าวอย่างเขากำลังหายหัวไปเสวยสุขอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ขึ้นชื่อว่า ศัตรูหัวใจ เธอเกือบตายทั้งร่างกายและหัวใจที่บอบชํ้า ทว่าในระหว่างที่เธอต้องรักษาแทบบ้า เขากลับประกาศ งานหมั้น กับผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ยางอาย เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดและเคียดแค้นมาตลอดสามปี จนถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกที เขากลับ… จำเธอไม่ได้ ทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเขาเลยด้วยซํ้า ในขณะที่เธอจำเขาได้แม่นยำแม้กระทั่งเส้นผมจรดปลายเท้า “หึ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้นอกจากความสวยที่ถูกตาแล้ว ยังกระชากเอาความสนใจจากกูไปได้อีก แล้วเจอกันสาวน้อย:)”
view more@ประเทศอิตาลี
ตึก ตึก ตึก… “ค…คุณมาร์โก้” หญิงสาวใบหน้าสวยหมวยลูกครึ่งไทยฮ่องกง กับรูปร่างเพรียวระหงส์ในชุดเจ้าสาว ตอนนี้กำลังวิ่งเอาชีวิตรอดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอในวันงานแต่ง นํ้าสีใสเอ่อคลอแล้วไหลรินหยาดลงบนสองพวงแก้มเป็นสายธารนํ้า ในขณะที่สองเท้ากำลังวิ่งไปยันหนทางด้านหน้าด้วยหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดแทบขาดใจ “คุณฟ้ารีบวิ่งตรงไปด้านหน้าอีกนิดเดียวนะครับ ผมเตรียมคนรอรับคุณไว้แล้ว คุณจะกลับไปถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย” ชายหนุ่มอีตาลีแท้ในสูทดำของบอดี้การ์ดกล่าวบอกเธอนํ้าเสียงหนักแน่น ส่วนคนตัวเล็กที่ตอนนี้แทบสติหลุด ก็ได้แต่รีบตั้งสติแล้วพยักหน้าทำตามคำพูดของเขา ก่อนมือเล็กจะรีบหอบชุดสีขาวอลังการ วิ่งตรงไปด้านหน้าอย่างทุลักทุเล หากวันนี้ไม่มีมาร์โก้ที่จงรักภักดีต่อเธอ เธอคงได้ตายด้วยนํ้ามือของผู้ชายคนนั้นจริงๆแล้วใช่มั้ย ผู้ชายที่กำลังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ร่วมรักกันมาตลอดเวลาสามปี… ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำอำมหิตกับเธอได้ถึงขนาดนี้ คนที่คอยกระซิบกรอกหูเธอทุกคืนว่ารักเธอนักหนา ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเขาเองที่ทรยศหักหลังเธอ ถึงขั้นจะพรากชีวิตกันไปขนาดนี้ “ฮึกกก” นํ้าสีใสเอ่อล้นเป็นสายมาตลอดทางจนแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนสองเท้าเล็กจะทรุดฮวบลงต่อหน้าชายในสูทดำที่ยืนรอเธอสองคน ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่ามัวก่อนทุกอย่างจะดับวูบ เสมือนหัวใจที่ปวดตุบๆก็ดับไปตามๆกัน เพราะเธอรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เจ็บปวดเหลือเกิน… . . . . . @ฮ่องกง หลังจากเหตุการที่แสนสาหัสวันนั้น เธอก็ได้กลับมาถึงบ้านที่ฮ่องกงอย่างปลอดภัยด้วยความช่วยเหลือจากมาร์โก้ ถึงตอนนี้ร่างกายเธอจะพักฟื้นจนดีขึ้นมาบ้าง ทว่าภายในกลับบอบชํ้าไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด เธอได้แต่เฝ้าถามตัวเองไปวันๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาถึงได้กระทำกับเธอหนักหนาได้ถึงเพียงนี้… ความรักของเราที่มีต่อกันมาตลอดสามปี มันไม่มีความหมายเลยหรือยังไงกัน? (ข่าวด่วนสุดสัปดาห์วันนี้ค่ะทุกท่าน!!! เอาอีกแล้วนะคะ กับเรื่องราวน่ายินดีที่เกิดขึ้นระหว่างคู่รัก ตอนนี้ทางฝั่งตระกูลลีโอเน่ได้ออกมาประกาศชัดเจนถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของนางแบบสาวอย่างคุณฟิโอน่า กับทายาทหนุ่มตระกูลลีโอเน่อย่างคุณฟรานเชสโก้นั้น กำลังจะหมั้นหมายกันในเร็ววันนี้ค่ะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นข่าวที่น่ายินดีกันมากๆเลยทีเดียวนะคะ) ยังทำร้ายกันไม่พอใช่มั้ย… เธอเจ็บสาหัสขนาดนี้มันยังไม่สาแก่ใจเขาใช่รึเปล่า งานแต่งของเราพังเละเทะไม่เป็นท่าแล้ว นอกจากเขาไม่แม้แต่จะติดต่อมาแก้ตัวอะไรเลยสักนิด หนำซํ้าข่าวยังเงียบกริบเพราะโดนปิดเสมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่พอตอนนี้ยังมีข่าวเฮ็งซวยนี่ดังแพร่ออกไปทั่ว คุณมันเลว… ฟรานเชสโก้ นํ้าสีใสเอ่อล้นทะลักออกมาจากแววตาคู่สวย จนบัดนี้แทบกลายเป็นสายเลือด ใบหน้านวลทรุดโทรม ร่างเพรียวในชุดนอนที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งงันเหมือนถูกสาป มีเพียงไหล่บางที่ไหวสั่นเบาๆจากการสะอื้น มันเจ็บปวด มันทรมานจนหัวใจเธอแทบชาด้านไปหมดแล้ว เขาทำกับเธอแบบนี้ลงคอได้ยังไงกัน ไม่รักแล้วทำไมไม่บอกกันดีๆวะ “ฮึกกก…” ฟึ่บ!! ร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ รีบหยิบรีโมทแล้วกดปิดโทรทัศน์ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรวบร่างเพรียวที่นั่งสะอื้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่น “พอได้แล้วฟ้า หยุดเสียนํ้าตาให้มันได้แล้ว” แม่ง ไอ้เหี้ยนั่น… ฟ้าคราม หลิว พี่ชายเพียงคนเดียวของ ฟ้าลันดา หลิว ร่างเล็กที่กำลังสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ตอนนี้ มือหนากำแน่น แววตาคมวาวโรจน์ เขาอยากจะบินไปต่อยมันให้ยับตอนนี้เลยด้วยซํ้า ให้สภาพมันยํ่าแย่ยิ่งกว่าน้องสาวของเขาตอนนี้ สัญญาว่าเจอหน้ามันเมื่อไหร่ เขาจะกระทืบจนตายคาตีนเลย ที่กล้าแม่งมาเล่นกับน้องสาวของเขา ไอ้เหี้ยนั่น… ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ยัยฟ้ากลับไปครอบครองอีก เพราะพี่ชายอย่างเขาคงยอมไม่ได้ “ฮึกกก เฮีย น้องเจ็บ… ฮึกก มันเจ็บ ทรมานเหลือเกิน…” ร่างเล็กปล่อยโฮ ไม่เหลืออีกแล้วเรี่ยวแรงที่พยายามกักเก็บ มันเจ็บจนไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบชํ้าดวงนี้จะกลับมาสวยงามได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า “เฮียอยู่ตรงนี้ฟ้า เฮียอยู่กับน้องไม่ไปไหน น้องยังมีเฮีย มีม๊า กลับมาสดใสเหมือนเดิมได้แล้วคนดีของเฮีย” มือสากยกขึ้นลูบหัวทุยของน้องสาวอย่างทะนุถนอม เขาเกลียดแค้นผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าเธออีก คนที่ทำน้องสาวเขาเจ็บ ไม่ว่าจะเป็นทั้งตัวผู้หรือตัวเมีย สัญญาว่ามันไม่ตายดีแน่ “ฮึกก ทำไมเค้าต้องทำแบบนี้กับน้องด้วย ฮึกก ฟ้าทำอะไรผิด ฮึกก” เสียงเล็กสั่นพร่าอยู่ในอ้อมอกแกร่งของพี่ชาย เฝ้าถามตัวเองสักกี่ร้อยครั้งก็หาคำตอบไม่เจอสักที “ฟ้าไม่ผิด คนที่ผิดคือพวกมันต่างหาก เฮียจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้เสวยสุขอยู่บนความทุกข์ของน้องสาวเฮียแน่” แววตาคมแข็งกร้าว งานนี้มันต้องตายกันไปข้างเท่านั้นถึงจะสาสม ทำร้ายจิตใจว่ายํ่าแย่แล้ว ยังคิดวางระเบิ่ดจะพรากชีวิตน้องสาวเขาไปอีก ถ้าหากวันนั้นไม่มีลูกน้องของไอ้ฟรานเชสโก้คนนั้น ที่ยอมทรยสเจ้านาย แล้วช่วยน้องสาวเขาออกมาได้ ป่านนี้ร่างเล็กคงกลับมาไม่ถึงอ้อมกอดเขา… “ตัดใจจากมันสะฟ้า อย่าให้เฮียเห็นว่าฟ้าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีก เพราะเฮียเอามันตายแน่!”@เพ้นท์เฮ้าท์ 21:37 น. “ที่รักเดี๋ยวก่อน” “คะ?” ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ป๊อก! “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ
@สถานที่แห่งหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจพาเธอมาหาใคร มือหนาสอดผสานนิ้วมือเธอเอาไว้แน่นพร้อมพาเธอเดินลึกเข้าไปตามทางที่รอบๆเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้า เจดีย์ใส่อัฐิมากมายถูกตั้งเรียงกันไว้ตามแนวทางเดินที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองเจดีย์อัฐิที่ถูกตั้งไว้ข้างกัน ตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองมีดอกไม้ช่อโตวางไว้ ดูจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนไม่เห็นสีสันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว “แด๊ดครับ มัมครับ… ผมมาเยี่ยมแล้วนะครับ” ร่างสูงค่อยๆย่อเข่าลงตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองพร้อมหยิบช่อดอกไม้อันเก่าออกแล้ววางอันใหม่ลงที่เดิม “ขอโทษนะครับที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานเลย พอใจทุกอย่างเคลียร์หมด ผมก็ได้มาหาแด๊ดกับมัมสักที” คนตัวเล็กค่อยๆคุกเข่าลงนั่งข้างๆร่างสูงพร้อมทาบทับมือเล็กลงหลังมือของเขาเป็นการปลอบโยนเบาๆ แม้สีหน้าและแววตาของฟรานเชสโก้จะไม่ได้แสดงถึงความโศกเศร้า แต่เธอรู้ดีว่าลึกๆเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกถึงการจากไปของผู้เป็นที่รักทั้งสองเสมอ “แล้วครั้งนี้ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมแด๊ดกับมัมคนเดียวอย่างเช่นทุกครั้
#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น
“อ่าาส์ พอจะได้สติขึ้นบ้างรึยังครับหืม” ขืนเธอเอาแต่เชิ่ดหน้าครางตาเหลือกตาลอยอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะได้อธิบายให้เธอได้ฟังสักทีกันล่ะ “อ…อื้ออ อ๊าา” คนถูกถามค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่เอวสอบเองลดแรงกระแทกลงและเปลี่ยนมาขยับเข้าออกเนิบนาบเบาๆแทน เพราะกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องและถึงจุดสุดยอดกันไปก่อน “ผมขอโทษนะฟ้า ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ขอโทษที่ลืมเรื่องราวดีๆของเรา และวันนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้ในงานแต่งคนเดียวเลยฟ้า… ผมถูกจูเลียน่าวางยาจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนเปลือนท่อนบนอยู่บนเตียงในโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รีบไปหาคุณทันทีเลยฟ้า แต่พอไปถึง…” พูดมาถึงตอนนี้ แววตาคู่คมก็หม่นแสงลง พอๆกับช่วงล่างที่หยุดขยับไปดื้อๆ “พอไปถึง คุณก็เห็นว่างานแต่งมอดไหม้ไม่เหลือเคร้าโครง คุณเลยคิดว่าฉันยังติดอยู่ด้านในก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยฉันโดยไม่คิดชีวิตตัวเอง จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาหลายเดือน แต่ที่แย่ที่สุดคือคุณต้องสุญเสียความทรงจำไป… ใช่รึเปล่าคะ” เสียงหวานเล่าไปก็พรางสั่นเคลือ แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายยากจะอธิบาย ทำเอาคนฟังนิ่











