Se connecterPartager
สองต่อสอง
Date de publication:
2024-11-02 11:10:16"พี่สาวเจิ้งเหมย ท่านอ๋องให้ท่านสวมชุดนี้ตามเข้าวัง"
เสี่ยวป๋อส่งชุดเรียบหรูในแบบ ที่ใช้ในราชสำนักให้กับเจิ้งเหมย
ก่อนหน้านั้น
"ท่านอ๋อง จำเป็นต้องเป็นนางด้วยหรือ"
"ฝ่าบาทจะด้วยจงใจหรือไม่ แต่ทรงระบุมาว่าให้ข้าพานางไปรับไทฮองไทเฮาในวังหลวง"โยวเสวียนยิ้มเศร้าๆ
"ข้าร่างกายอ่อนแอ เรื่องเช่นนี้ยังไม่อาจแบ่งเบาท่านอ๋องจึงต้องฝืนใจพานางเข้าวังรับไทฮองไทเฮา"
"หวางเฟย อีกไม่นานก็จะแข็งแรงและเมื่อนั้นต้องเป็นเจ้าที่ข้างกายข้างทุกยาม"
เกี้ยวหลังใหญ่ รอท่าอยู่ที่หน้าจวนอ๋อง เจิ้งเหมยในชุดผ้าแพรบางเบาพลิ้วไหวงดงามราวรูปวาดพู่กันจีนช่างเขียนภาพอันดับหนึ่ง ใบหน้าสว่างสดใสหากไม่ติดที่ดวงตาเศร้าสร้อยของนาง จินเฉิงอู่ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวเสี่ยวป๋อเปิดผ้ากั้นผายมือเชิญเจิ้งเหมยที่ทำท่าจะเดินตามเกี้ยว
กระซิบเบาๆ
"พี่สาว ขึ้นไปนั่งข้างบนเถิดวันนี้ท่านอ๋องอารมณ์ไม่สู้ดีนัก"
เจิ้งเหมยก้าวขาขึ้นไปบนเกี้ยว จินเฉิงอู่นั่งชิดริมหน้าต่างอีกด้าน เจิ้งเหมยจึงเลือกที่จะนั่งชิดอีกฝั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่าง
"เดินทาง"
เหลียงซานป๋อสั่งคนหามเกี้ยวดังๆ ท่านอ๋องห้ายังนั่งหลับตานิ่งเหมือนคนหลับ ส่วนเจิ่งเหมยเปิดหน้าต่างยื่นหน้ามารับลมเย็นในเหมันตฤดู เผลอยิ้มด้วยความเพลิดเพลินเพราะไม่เคยออกจวนไปไหน
จินเฉิงอู่เหลือบตามองใบหน้ายามยิ้มแย้มที่ทำโลกทั้งโลกสว่างสดใส
เกี้ยวเคลื่อนผ่านเข้าไปยังตลาด
"หยุดเกี้ยว"
จินเฉิงอู่สั่งให้เกี้ยวหยุด เสี่ยวป๋อเปิดผ้าเข้ามาเพื่อจะถามความประสงค์
"ซานซาเชื่อม"
เสี่ยวป๋ออมยิ้มลงจากเกี้ยววิ่งเหยาะๆ ไปที่ร้านขายซานซาเชื่อมเสียบไม้รวบซื้อมาจนหมดเท่าที่มี โผล่หน้าเข้าไปยื่นผลซานซาเชื่อมเสียบไม้ให้จินเฉิงอู่ที่นั่งนิ่งแต่พยักหน้าไปทางเจิ้งเหมย เสี่ยวป๋อกลั้นหัวเราะก่อนจะยื่นผลซานซาเชื่อมเสียบไม้ทั้งหมดให้เจิ้งเหมย รับมาอย่างงงๆแต่ก็ลองลิ้มรสดู
จินเฉิงอู่ยังหลับตานิ่ง
ในที่สุดก็เข้าเขตวังหลวง เหลียงซานป๋อวางบันไดที่ทางลง
จินเฉิงอู่คว้ามือเจิ้งเหมยมากำไว้ดึงลงจากเกี้ยว เจิ้งเหมยแข็งขืนเขากลับบีบมือให้รู้สึกเจ็บ
ขุนนางหลายคนต่างทยอยลงจากเกี้ยวหลายคนจับตามอง จินเฉิงอู่กับเจิ้งเหมย
"คารวะท่านอ๋อง แม่นางผู้นี่คงเป็นบุตรีของใต้เท้าเจิ้งใช่หรือไม่"
"ไม่ผิดแน่ นางรับใช้อยู่ในจวนอ๋อง"
ผู้ถามอมยิ้ม เหมือนกับจะถามเพื่อความแน่ใจในข่าวที่ได้ยินมา
"ฮ่องเต้ ไทฮองไทเฮา ฮองเฮาเสด็จจจจจจจ"
เหล่าขุนนางต่างคุกเข่า จินเฉิงอู่กระตุกมือเจิ้งเหมยให้ทำความเคารพแต่ไม่ได้คุกเข่า
ฮ่องเต้นั่งบนบัลลังก์สูงสุด สายตาสะดุดเข้ากับเจิ้งเหมยที่จินเฉิงอู่กุมมือไว้
"555 เช่นไรกันจินเฉิงอู่.. ไหนเจ้าบอกว่ารับนางเป็นเพียงสาวใช้ในจวน ที่ข้าเห็นวันนี้ความรักใคร่ห่วงใยนั้นคืออะไร"
เจิ้งเหมยก้มหน้านิ่ง
"นางเป็นหญิงงามที่ฝ่าบาททรงประทาน เมื่อรับนางเข้าจวนอ๋องแล้วไม่ว่าตำแหน่งไหน นางก็เป็นคนของข้าเป็นคนของจวนอ๋อง อีกทั้งฝ่าบาทมีบัญชาให้ข้าจินเฉิงอู่พานางเข้าวัง ความประสงค์ของฝ่าบาทจินเฉงอู่ไม่กล้าขัด"ฮ่องเต้ยิ้มน้อยๆ
"ข้าแต่เดิมจงใจให้เจ้ารับนางเป็นชายารอง ความคิดของข้านางก็ยังเหมาะที่จะเป็นชายารองของเจ้า ถึงเจ้าจะรับนางเป็นเพียงสาวใช้ในจวน หาได้เกรงใจใต้เท้าเจิ้งไม่ ข้าก็ยังรู้สึกว่านางเป็นชายารองของเจ้าอยู่ดี"
จินเฉิงอู่ยิ้มที่มุมปาก
"แม้นางไม่ได้เป็นชายารองอย่างที่ฝ่าบาทจงใจให้เป็น แต่นางก็เป็นคนของข้าและเชื่อฟังข้าไม่น้อย ขอฝ่าบาทอย่าได้กังวลเกี่ยวกับนาง"
"เฉิงอู่ ย่าเห็นสายตาเจ้ายามมองนางจะทำเป็นปากแข็งเขินอายไปไย ชายาของเจ้าก็ร่างกายอ่อนแอ ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่ย่าจะมีเหลนไอ้ย่า! อ๋องห้าเจ้านี่ปากแข็งจริงๆ "
จินเฉิงอู่มีท่าทีเหมือนเด็กๆ ที่โดนจับได้ว่าทำผิด ออกอาการเขินอายจริงจังๆ
"เสด็จย่า ...หลานแค่ขอตัดสินใจเรื่องนี้เพียงลำพัง"
"เอาน่า นานไปนางจะน้อยใจเอาได้ ย่าดูลักษณะของนางแล้ว ต้องมีลูกชายให้เจ้าได้แน่5555"
"จริงสิ จินเฉิงอู่ข้าเองก็ทนไม่ไหวหากเจ้าจะไร้ทายาทอยู่เช่นนี้"
ฮ่องเต้หนุ่มพูดยิ้มๆ ทั้งราชสำนักบัดนี้กับมีแต่เสียงหัวเราะ บ้างก็อมยิ้มทั้งๆที่ภายในจิตใจแบ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่าย นั่นคือหนุนหลังจินเฉิงอู่และอีกฝ่ายที่ภักดีต่อฮ่องเต้แต่กลับพร้อมใจในเรื่องชายารองของท่านอ๋อง
เกี้ยวของไทฮองไทเฮาเร่งฝีเท้ากลับจวนอ๋อง จินเฉิงอู่สั่งให้เกี้ยวที่เขากับเจิ้งเหมยนั่งไปอีกทาง เจิ้งเหมยกระสับกระส่ายหวั่นใจว่าจินเฉิ้งอู๋จะพาไปที่แห่งใด
เกี้ยวจอดตรงชายป่าฝั่งซ้ายเป็นลำธารใสทอดยาว ดึงมือเจิ้งเหมยลงจากเกี้ยว เสียงฝีเท้าม้าควบมาใกล้เข้าเรื่อยๆ คังซื่อฮั่นควบม้าและจูงม้าอีกตัวมาด้วย เสี่ยวป๋อรับบังเหียนม้ามาถือไว้ คังซื่อฮั่นเหลือบตามองเจิ้งเหมยที่ถูกจินเฉิงอู่กำมือไว้
"กลับจวน ข้ากับนางต้องเดินทางต่อ"
"ท่านอ๋อง ให้ข้าอารักขาท่านอ๋อง"คังซื่อฮั่นอาสา
"ไม่จำเป็น"
คว้ากระบี่ในเกี้ยวมาถือไว้ จับเอวบางส่งขึ้นไปบนหลังม้ากระโดดขึ้นคร่อมหลังม้ามือข้างหนึ่งกอดเอวบางดึงรั้งเข้าหาตัวรับบังเหียนจากเสี่ยวป๋อกระตุกบังเหียนให้ม้าพุ่งทะยานไปข้างหน้า
เจิ้งเหมยหันหน้าหันหลังด้วยความตกใจ
Dernier chapitre
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ คู่สววรค์สร้างเฉิงเจินกับฟูจิน2
“เฉิงเจินควรไปรอพบฟูจินที่ด้านหน้าประตูวัง ส่วนพวกท่านสองคน ข้าหลายวันมานี้อ่านฎีกาจนปวดเมื่อย ตำหนักใหญ่เงียบเหงาหลายวันเราสามคนร่ำสุราผูกสัมพันเช่นเก่าก่อน”เหลียงซานป๋ออมยิ้ม“ไท่จือท่านอย่าทำพลาดอีกนะ ฝ่าบาทอุตส่าห์ลงมือเองเพียงนี้”เฉิงเจินประสานมือตรงหน้าอมยิ้มแก้มปริ“ข้าลาทุกท่าน รับรองด้วยการฝึกปรือจากเสด็จพ่อท่านอาทั้งสอง เฉิงเจินไม่มีทางทำให้ผิดหวังแน่”คนทั้งหมดส่ายหน้าไปมาประตูวัง จินเฉิงเจินเดินวนไปเวียนมาราวกับเสือติดจั่นเสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงมาแต่ไกล จึงยิ้มได้ ฟูจินดึงบังเหียนม้าให้หยุดตรงหน้า“ไท่จือท่าน ฝ่าบาทมีเรื่องใดกันจึงบัญชาฟูจินกลับเข้าวังหลวงโดยเร็วหรือว่าฮองเฮา”สีหน้าร้อนรนเฉิงเจินยิ้มคว้าข้อมือบางกระชากลงจากหลังม้า ช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน“ไท่จือ อย่าทำแบบนี้ ฟูจินมิใช่เด็กๆแล้วและเราสองคนก็โตกันแล้ว”“เราสองคนโตแล้วจึงเหมาะที่จะสร้างครอบครัว”ฟูจินขมวดคิ้ว“ปล่อยฟูจินก่อนเจ้าค่ะ”ดิ้นรนในอ้อมแขนแข็งแรง“ข้ารึ เป็นทุกข์อยู่เสียนานกลัวว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่จะ กีดกันแต่มาวันนี้ทั้งสองพระองค์ไม่ใช่แค่ไม่กีดกันยังส่งเสริมข้ากับเจ้า”ส่งฟูจินขึ้นบนหลังม้ากระโดดข
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ คู่สววรค์สร้างเฉิงเจินกับฟูจิน
“ฟูจินรับบัญชาฮองเฮาสิ่งที่ฮองเฮาเลือกให้ล้วนดีที่สุดแล้วสำหรับฟูจิน”น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวทว่าเศร้าสร้อย เจิ้งเหมยยิ้มฟูจินมักว่าง่ายเสมอ“เฉิงเจินกำลังจะแต่งไท่จือเฟยเจ้าเองคงเหงาและใจหายข้าจึงตั้งใจให้เจ้าแต่งกับบุตรชายแม่ทัพเว่ย เสียพร้อมกันจัดงานมงคลขึ้นพร้อมกัน”ฟูจินยิ้มเศร้าๆ“ฟูจิน ไยจึงมีสีหน้าเศร้าสร้อยเพียงนั้น หากไม่เต็มใจ ข้าจึงไม่บังคับเจ้า"ฟูจินย่อกายลงงดงาม"สิ่งที่ฮองเฮาเลือกให้ล้วนดีที่สุดแล้ว ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองฟูจินเกิดมาก็ได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทและฮองเฮาอยู่สุขสบายเหมือนองค์หญิงเรื่องใดที่เป็นหน้าที่พึงกระทำเพื่อตอบแทนคุณ”เจิ้งเหมยโอบกอดฟูจินอย่างอ่อนโยน“ข้าไม่เคยคิดว่าเป็นบุญคุณที่มีเจ้าเป็น ดังลูกสาวคังฟูจินหากมีสิ่งใดที่เจ้า หนักใจ บอกกับข้ามาเถิด” ลูบหลังไหล่ให้ ฟูจินสะอื้นเบาๆ เจิ้งเหมยผลักร่างของฟูจินถอยห่างสบตาค้นหาความจริงในดวงตาสีโศกยามเย็นย่ำจินเฉิงเจินเร่งฝีเท้ามายังตำหนักชิงหนิงกงเหลือบแลหาฟูจินแต่ไม่พบนาง“เสด็จแม่”เจิ้งเหมยเงยหน้าขึ้นจากการเย็บถุงหอม“มาแล้วหรือให้ใครตามตั้งแต่บ่ายเพิ่งจะมาถึง ไม่เห็นว่าการพบแม่สำคัญหรือไร คงต้องพูดเรื่องกา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ
พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เจิ้งเหมยอมยิ้ม ไท่จือมองฟูจินด้วยสายตาเจ็บซ้ำ“ฟูจินอายุน้อยกว่าเจ้า นางยังเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ ไท่จือลูกเองก็น่าจะเข้าใจ ตอนนี้เองไท่จือก็ไม่ได้มีผู้ใดในใจมิใช่หรือ อย่างนั้นหากได้พบองค์หญิงปี่เหยาเจ้าอาจเปลี่ยนใจก็ได้” ไท่จือแม้จะขัดใจเพียงใดแต่ก็ไม่อาจโต้แย้ง นึกน้อยใจฟูจินที่ไม่ช่วยเขาแล้วยังเข้าข้างเจิ้งเหมยที่เป็นมารดาอีก“ ให้เสด็จแม่รู้ไว้ด้วยเถิดว่าลูกไม่เคยจะเต็มใจที่จะแต่งไท่จือเฟยตามที่เสด็จพ่อกับเสด็จแม่เห็นสมควร ลูกต้องการที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง และเลือกเองเพียงลำพังลูกพูดเพียงแค่นี้ ลูกทูลลา” ขยับตัวลุกขึ้น เหลือบมองฟูจิน สิ่งที่ฟูจินเห็นในนั้นคือแววน้อยใจ ที่ทำเอาฟูจินโศกสลดไม่แพ้กันเจิ้งเหมยส่ายหน้าช้าๆ"ยังทำตัวเหมือนองค์ชายน้อยไม่เปลี่ยน"ฟูจินแสร้งขบขันทางเดินทอดยาว ฟูจินตั้งใจออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่เศร้าหมองหาสาเหตุไม่ได้ เดินเรื่อยไปตามทาง ดวงอาทิตย์อัสดงไปแล้วภาพความทรงจำเก่าๆ ที่เคยวิ่งเล่นอยู่บริเวณนี้กับเฉิงเจิน เสียงหัวเราสอดประสาน พลันร่างอ้วนป้อมของฟูจินก็ล้มลงไปกองกับพื้น"บอกแล้วอย่างไรอย่าวิ่งตาม เห็นไหมบา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ
มิอาจพูดว่ารักฟูจิน จัดการหน้าที่ที่ได้รับผิดชอบเรียบร้อย ฮองเฮานั่งอยู่บนแท่นนั่งอดไม่ได้ที่จะขยับตัวเข้าใกล้“ฟูจินนวดให้ไหมเพคะ”เจิ้งเหมยในวัยกลางคนทว่าใบหน้ากลับงดงามอ่อนกว่าวัย ยิ้มน้อยๆ“ไม่มีครั้งไหนที่ข้าจะปฏิเสธมีเจ้าเพียงผู้เดียวฟูจินที่นวดได้ถูกใจข้าเหลือเกิน”ฟูจินยิ้มหวาน ออดอ้อนซบหน้าลงบนตักกว้าง“ฮองเฮาเมตตาฟูจิน จนฟูจิน ไม่เคยโหยหาความรักจากมารดาทั้งๆ ที่ ไม่เคยมีมารดากับเขา”เจิ้งเหมยลูบศีรษะเบาเบาจะไม่เมตตาได้อย่างไรก็ในเมื่อคังซื่อฮั่น หอบเอาห่อผ้าที่มีทารกน้อยมา ยื่นส่งให้ตรงหน้าจินเฉิงอู่พร้อมกับ พูดเพียงสั้นๆว่าดูแลเขาแทนข้าด้วย ใบหน้าน้อยๆ ริมฝีปากแดงระเรื่อดวงตากลมใส ที่ยัดนิ้วโป้งเข้าไปดูดด้วยความหิว แก้มป่องใสดวงตาพิสุทธิ์ใครกันจะไม่หลงใหลนาง องค์ชายน้อยชะโงกหน้ามอง ฟูจินด้วยแววตาสงนฉนเท่ห์“ท่านแม่ น้องข้าใช่หรือไม่”เจิ้งเหมยยิ้มกอดองค์ชายไว้ในอ้อมแขน“ นางเป็นน้องสาวของเจ้า”จินเฉิงอู่ตอบขึ้นเบาๆ คังซื่อฮั่นเดินจากไปไม่แม้แต่จะหันมามอง ด้วยอะไรเจิ้งเหมยรู้ดี เขาตัดใจกับทารกน้อยคนนี้ไม่ได้ หากหันกลับมามอง เห็นทีต้องอุ้มนางกลับไปเร่ร่อนเช่นเดียวกับเขา“เฉิ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ฟ้าสดใสอีกครั้งในวันที่เมฆหมอกผ่านไป
จินเฉิงเจิน ในวัย18ปีใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งเป็นการผสมผสานอย่างลงตัวของ จินเฉิงอู่และเจิ้งเหมย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทว่าอ่อนโยน ริมฝีปากสีชมพูเหมือนหญิงสาวก็ไม่ปาน ยืนมองทุ่งหญ้าเขียวขจีงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบการขึ้นครองราชย์ของจินเฉิงอู่กับตำแหน่งไท่จือที่จินเฉิงเจินจะถูกแต่งตั้งในวันนี้สายตาคมทอดมองไปไกล เรื่องราวที่ผ่านมามากมายให้ระลึกถึง ในโลกนี้จะมีใครรักและภักดีต่อกันได้เท่าพ่อกับแม่ของเขากันอีก จินเฉิงอู่ไม่ยอมมีสนมนางใน แม้จะมีเขาเป็นโอรสเพียงคนเดียว ก็ไม่เคยร่ำร้องอยากจะมีหญิงอื่นเพิ่มพูน เช่นไรเขาถึงจะรักใครสักคนให้ได้เท่ากับที่จินเฉิงอู่รักเสด็จแม่เจิ้งเหมยของเขา ใบหญ้าสีเขียวขจีลู่ลมน่ามอง เสื้อคลุมถูกถอดออกคลุมให้ฟูจินรวบผมยาวสลวยสอดเสื้อคลุมเข้าไปใต้ไรผม ใบหน้างดงามดวงตาเศร้าสร้อยไม่ต่างจากสายตา ของคังซื่อฮั่น ดวงหน้าผุดผาดริมฝีปากบางใสน่าสัมผัสจนคนมองต้องเผลอขบเม้มฝีปากตัวเอง“ไม่ต้องแล้ว ฟูจินไม่ได้หนาวขนาดนั้นอากาศเย็นสบายดี”เลิกคิ้วสูงยิ้มบางๆ“เจ้ายังเป็นน้องเล็กของข้าอยู่ เมื่อใดที่แต่งออกไปจึงค่อยมาแข็งข้อกับข้า”กระชับเสื้อคลุมให้อย่างอ่อนโยน“ไปเถอะสายมากแล้วใกล้ได้เวลา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ฤดูเก็บเกี่ยวของพวกเรา
ใบหน้าเรียบเฉยทว่าใจกลับสั่นไหว คังซื่อฮั่นแปลกใจว่าตัวเขาเป็นอะไรไปกันแน่ ในเมื่อกับเจิ้งเหมยมีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดได้ห่วงใยและคอยปกป้อง แต่กลับรู้สึกเป็นสุขเมื่อเจิ้งเหมยมีรอยยิ้มและดีใจเมื่อเจิ้งเหมยมีความสุขซึ่งเขาคิดว่ามันคือความรัก แล้วแบบนี้เล่าคืออะไรกันทำไมรู้สึกว่าไม่อาจห้ามใจ กับความซุกซนของอี้หลิน“พอใจหรือยัง”อี้หลิน เงื้อมือตั้งจะจะฟาดลงบนใบหน้าของคังซื่อฮั่นแก้เขิน คังซื่อฮั่นใช้ความไวคว้าข้อมือไว้ยิ้มยียวน“วันพรุ่งนี้ข้าจะรับบัญชาฝ่าบาทรั้งอยู่ที่นี่แล้วก็ตกลงใจที่จะรับเจ้าเป็นภรรยาตามที่เจ้าต้องการ” อี้หลิน ไม่กล้าสบตาก้มหน้ามองแผงอกกว้าง“ใครจะแต่งกับท่านกัน”“อ้าวเจ้าพูดเองว่าฝ่าบาทประทานสมรส ห้ามข้าเฉยชาใส่เจ้าแล้วยัง ...มาลวนลามข้าก่อน พอข้าเอาคืนกลับทำท่าทีไม่พอใจเสียอย่างนั้นเจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่”จมูกรั้นเชิดหยิ่ง“ข้าก็ไม่เห็นจะง้อท่านเลยไม่แต่งก็ได้”ก้าวขากำลังจะออกจากห้องไปคังซื่อฮั่นรวบเอวบางจากด้านหลัง ฉวยโอกาสกอดไว้แน่น“ไม่ทันแล้ว หากเจ้ารู้จักข้าดี ก็จะรู้ว่าคนอย่างคังซื่อฮั่นยึดมั่นคำสัจเพียงใดพูดคำไหนคำนั้นไม่มีเปลี่ยนใจ เ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ เก็บฝังเรื่องราวของเรา
เสี่ยวป๋อหยิบเสื้อคลุมมังกร ที่สวมให้จินเฉิงอู่ ดูแลความเรียบร้อยให้อีกที ใบหน้าคมคายจมูกโด่งเป็นสัน กับผิวขาวสะอาดตา ร่างสูงก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้อง มุ่งไปยังท้องพระโรง ขบวนของชงเมิ่งเดินผ่านประตูวังเข้ามาข้างใน คังซื่อฮั่นแยกตัวออกไปเจิ้งเหมยเดินอยู่ลำดับท้ายสุด ทางเดินทอดยาวเข้าสู่ตัวพระราชวังใหญ่
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ดวงใจท่านอ๋อง
“ข้า จินเฉิงอู่คารวะทุกท่านนับจากนี้ร่วมเป็นร่วมตายหากพวกท่านตายข้าก็ไม่อาจอยู่ พวกท่านอยู่ข้าก็ไม่อาจตาย”เหล่าทหารกล้าก้มหัวจรดพื้น“ท่านอ๋องห้าปรีชา ต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน”คั่งซื่อฮั่นพูดแทนทุกคนที่ตำหนักฮ่องเต้โยวเสวียนนอนหมดสติจากพิษที่นางดื่มเข้าไปเพียงเล็กน้อย จินเฉิงหวางดูแลนางอย่างใกล้ชิ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ช่วงเวลาเก็บเกี่ยวของโยว่เสวียน
ไทฮองไทเฮา นอนเหยียดขายาวอยู่บนแท่นนอนนางกำนัลกำลังบีบนวดให้อยู่ อีกคนกำลังพัดให้“เสด็จย่า”โยวเสวียนเดินนวยนาดเข้ามาไม่แม้จะ ย่อตัวถวายพระพร“อ๋อโยวเสวียน เจ้าวันนี้ไม่ต้องปรนนิบัติฝ่าบาทหรือไร”ดีใจกับเรื่องฝ่าบาทโปรดปรานโยวเสวียน“โยวเสวียนมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ”ยิ้มหวานหยดย้อย ดวงตาฉายแวว สาใจโ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ หวานฉ่ำ
จินเฉิงหวางแต่งตั้งโยวเสวียนเป็นสนมเอก แม้จะเป็นกากเดนของจินเฉิงอู่เขาก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใดโยวเสวียนกลับสามารถปรับตัวได้ดีไม่น้อย"ฝ่าบาท"น้ำเสียงออดอ้อน มือใหญ่เชยคางมองสบสายตาที่ไม่สามารถอ่านออกนั่นนิ่ง"ข้ารอเวลานี้มานาน"ก้มลงจุมพิตริมฝีปาก"ฝ่าบาทพูดเหมือนดั่ง หมายปองโยวเสวียนมานาน""นี่เจ้าไม่รู้ห
Vous vous intéresseriez aussi à
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89105.2K Vuesไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.0K Vuesรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา79.0K Vuesวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์79.5K Vuesอ้อนรักแฟนเก่า
นรมน91 Vuesคู่นอนคืนเดียวของท่านประธาน
ย่าหยา134 Vuesสามปีที่ไร้รัก พอได้ใบหย่าอธิบดีเซี่ยเพิ่งบอกรัก
ปลาทองหนึ่งตัว81 Vuesลีลาว้ากวิศวะ
Thita_1.4K Vues
