คนแปลกหน้า

พาเวล วรพันธ์ อัลฟ่ามาเฟีย ที่มีกลิ่นประจำตัว กลิ่นเหล้าคูราโซ่ ทำธุรกิจที่เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ระดับต้นๆของประเทศ พร้อมกับเปิดกิจการรีสอร์ทนับร้อยสาขาทั่วประเทศ เขานั่งอยู่ในรถหรูของตัวเอง มองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีฝนตกพรำๆเป็นบรรยากาศที่ไม่ชอบใจเลยสำหรับเขา 

"นายครับมีคนแปลกๆนอนอยู่ตรงนั้น"

พาเวลมองตามคำที่ลูกน้องพูด เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่กลางถนนทั้งๆที่ฝนตก 

"ลองไปดูซิ"

"ครับนาย"

หลังจากที่บอดี้การ์ดลงไปดูบุคคลปริศนาที่นอนอยู่กลางถนน พาเวลมองลูกน้องที่จับชายปริศนาพลิกหงายขึ้น ก่อนจะตรวจชีพจรที่ปลายจมูก สักพักบอดี้การ์ดก็วิ่งกลับมาที่รถ

"ยังไม่ตายครับนาย น่าจะแค่หมดสติ เหมือนว่าจะเป็นโอเมก้าครับ"

"เอาไปขึ้นรถคันหลัง ขึ้นคันนี้ไม่ได้เดี๋ยวกูเปียก"

"ครับนาย"

หลังจากได้คำสั่งจากเขา บอดี้การ์ด 2 คนก็พากันอุ้มชายปริศนาไปขึ้นรถสำหรับบอดี้การ์ดที่วิ่งตามหลังรถของพาเวลมา ไอ้ความใจดีที่อยากช่วยเหลือมันก็มี แต่เรื่องรักความสะอาดเนี่ยพาเวลยอมไม่ได้เลยจริงๆ เขาเป็นคนที่รักความสะอาดมากๆ คำว่ามากของเขาคือมากที่สุด ยกตัวอย่างเช่นห้องนอนของเขาต้องทำความสะอาดวันละ 2 ครั้ง ทุกที่ที่เขาจะต้องไปจะต้องมีการทำความสะอาดก่อนล่วงหน้าทุกครั้ง ทุกอย่างที่จะให้เขาจับจะต้องทำความสะอาดอย่างดีก่อนเสมอ พาเวลพาคนแปลกหน้ากลับมาที่คฤหาสน์ เขาสั่งให้แม่บ้านดูแลจัดการคนแปลกหน้า ส่วนตัวเขากลับขึ้นชั้นบนอาบน้ำและเข้านอนทันที อีกหนึ่งของนิสัยพาเวลคือพาเวลเป็นคนนอนไว นอนเป็นเวลา กินเป็นเวลาทุกอย่างในชีวิตของพาเวลมีระบบระเบียบมีการจัดการอย่างดีเสมอ

เมฆารู้สึกตัวในเช้าวันต่อมา เขารู้สึกว่าหัวเขาหนักเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่มาทับไว้ เขาทุบไปที่หัว 2-3 ที เขารู้สึกได้ว่าตาเขาไม่ได้ใส่แว่นอย่างที่เคยใส่เป็นประจำ เขาจะทำการคว้านหาแว่นตาที่อยู่รอบตัวซึ่งปกติแล้วเขาจะวางไว้ที่หัวเตียง 

"คุณจะเอาอะไรคะ แว่นเหรอ นี่ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

เมฆาพูดขอบคุณก่อนที่จะสะดุ้ง เขาอยู่ตัวคนเดียวแล้วจะมีคนมายื่นแว่นตาให้ได้ยังไง เขารีบใส่แว่นตาแล้วมองไปยังต้นเสียง ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวคล้ายแม่บ้านยืนจ้องเขาอยู่

"เอ่อ คุณเป็นใครเข้ามาในห้องผมได้ยังไง"

แม่บ้านงงกับคำพูดของคนแปลกหน้า แต่ก็ยังใจเย็นค่อยๆอธิบายให้ฟัง

"ที่นี่คือคฤหาสน์ของคุณพาเวลค่ะ คุณประสบอุบัติเหตุนอนอยู่กลางถนนคุณพาเวลเธอช่วยเหลือคุณและพาคุณมาค่ะ"

"ห๊ะ!! ผมเนี่ยเหรอประสบอุบัติเหตุ ผมอยู่ในห้องตลอดเวลาเลยนะไม่ได้ไปไหนเลยแล้วจะประสบอุบัติเหตุได้ยังไงกัน"

เมฆาสำรวจร่างกาย ร่างกายเขาไม่ได้มีร่องรอยที่เหมือนโดนรถชนหรือประสบอุบัติเหตุอะไรเลย แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่จำได้คือเขากำลังพิมพ์นิยายอยู่ แล้วเขาก็หลับไป ตื่นมาเขาก็มาอยู่ที่นี่ พร้อมกับแม่บ้านคนนี้บอกว่าเขาประสบอุบัติเหตุแล้วเจ้านายของเธอช่วยเหลือเขาเอาไว้

"คุณจะไปไหนคะ"

แม่บ้านเรียกทันทีที่คนแปลกหน้าจะลุกออกจากเตียง

"ผมจะออกไปดูว่าที่นี่ที่ไหน"

"ก่อนจะออกข้างนอกคุณต้องสวมปลอกคอสำหรับโอเมก้าก่อนนะคะ"

เมฆาฟังคำพูดของแม่บ้านแล้วมองยังสงสัย อะไรคือต้องสวมปลอกคอ อะไรคือสำหรับโอเมก้า

"ป้าทำความสะอาดร่างกายของคุณเมื่อคืนไม่เห็นคุณใส่ปลอกคอ งั้นเอาปลอกคอของหลานชายป้าไปใส่ก่อน หลานชายป้าก็เป็นโอเมก้าเหมือนกัน"

พูดจบป้าแม่บ้านก็นำปลอกคอมาสวมที่คอของเขา เมฆามองยังไม่เข้าใจ

"ทำไมผมต้องใส่ปลอกคอ"

"ก็คุณเป็นโอเมก้าไม่ใช่เหรอ โอเมก้าจะเดินออกไปโดยไม่ใส่ปลอกคอไม่ได้นะคะ"

ป้าแม่บ้านใส่ปลอกคอให้เขาจนเสร็จสรรพ ก่อนจะยิ้มร่า

"คุณใส่ปลอกคอเส้นนี้แล้วสวยจริงๆ สวยกว่าหลานชายของป้าซะอีก"

เมฆางงมากกับคำพูดของป้าแม่บ้านแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามานั่งฟังคำอธิบายเขาต้องการรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เมฆาเดินออกจากห้องพักพร้อมกับป้าแม่บ้าน เขารู้สึกว่าที่นี่เป็นคฤหาสน์ที่สวยมาก น่าจะใช้ทุนสร้างได้ต่ำกว่าร้อยล้านแน่นอน

"ที่นี่เป็นบ้านของใครนะครับป้า"

"คฤหาสน์ของคุณพาเวลค่ะ"

ป้าแม่บ้านพูดพร้อมกับชี้ไปยังสวนหน้าบ้านที่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่

"นั่นคุณพาเวลค่ะ"

เมฆามองไปยังชายที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ที่สวน ก่อนจะมองป้าแม่บ้านที่ชี้ให้เขาเดินไปทางเจ้าของบ้านเพื่อไปแนะนำตัวและขอบคุณที่ช่วยไว้ 

"สวัสดีครับ"

พาเวลเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ เมื่อคืนเขาไม่ได้มองหน้าชายแปลกหน้าที่ช่วยไว้ ทำให้เขาไม่รู้จักคนที่ยืนแนะนำตัวอยู่ บอดี้การ์ดที่ยืนข้างตัวเป็นก้มมารายงานเจ้านายว่าบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร

"อ๋อ สวัสดีครับ"

"ผมมาขอบคุณที่คุณช่วยเหลือผมไว้"

"หายดีแล้วหรือยัง"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรเลยครับ แล้วผมก็ไม่รู้ว่าไปนอนอยู่ตรงนั้นได้ยังไง"

พาเวลมองหนุ่มร่างบางที่ยืนตรงหน้าเขา คนตรงหน้าเป็นคนตัวเล็กหน้าขาวถึงจะใส่แว่นแต่ก็ดูมีเสน่ห์ปลอกคอที่แสดงถึงความเป็นโอเมก้าก็เหมาะสำหรับคอขาวๆ 

"แล้วจะกลับบ้านเลยไหมหรือว่ายังไง"

"ครับ ผมจะกลับบ้านเลย เอ่อ.. ช่วยบอกทีได้ไหมครับว่าที่นี่ที่ไหนผมจะได้ขึ้นแท็กซี่กลับถูก"

"ที่นี่รัฐเมดิเตอร์"

"ห๊ะ!!"

เมฆาตกใจกับชื่อเมืองนี้ อะไรคือรัฐเมดิเตอร์กัน 

"ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพฯหรอครับ"

"อะไรคือกรุงเทพฯ"

ชายตรงหน้าทำหน้างงกับคำว่ากรุงเทพฯของเมฆา แต่ไอ้รัฐเมดิเตอร์เนี่ยมันคุ้นๆนะ